Reünie op café

Belgisch bier en auto's uit jaren 80

Wat is er leuk aan om mensen die je jarenlang niet gezien of gesproken hebt weer te ontmoeten op een reünie? Wat bezielt ons om daarheen te gaan? Ik heb er vorige week weer een gehad en vond het gezellig om tussen de vijftigplussers herinneringen aan vroeger op te halen.

Happy Hour

Nee, het was geen reünie van familie of een school maar van een café. Een café wat net over de grens in België staat, dat tegenwoordig meer een koffiebar is. Het cafeetje waar ik begin jaren tachtig op de brommer heenging en waar ik mijn eerste trappist heb gedronken. Ik was zestien en meegevraagd door mijn vriendinnen van school die dit kleine barretje al eerder hadden ontdekt. Op zaterdag-en zondagavond zaten we al om zeven uur aan de toog (indrinken tijdens happy-hour) totdat we tegen half elf naar een grote discotheek in België gingen of naar een zaaltje waar een band speelde.

Via facebook en een goede vriend werd ik uitgenodigd voor deze reünie die in een Nederlands café plaats ging vinden. Dit café was eveneens nostalgie want ook daar was ik al die jaren niet meer geweest. De indeling was nog steeds hetzelfde maar het leek mij zoveel kleiner dan toen. En ik ben toch echt niet gegroeid!

Ik had nog gevraagd aan andere oude vrienden en vriendinnen om mee te gaan maar die waren niet zo enthousiast. Een reünie is immers ook een spannend evenement. Voor hetzelfde geld ken je er niemand meer van terug. Weet je ook niet wat je toch allemaal tegen die ‘wildvreemden’ moet vertellen? Ja, als je elkaar bijna 30 jaar niet gezien of gesproken hebt is dat zeker eng. Maar ik wilde de gok wel wagen.

Herman Brood fan

Eenmaal in de zaal moest ik toch wel even slikken. De vergrijzing had hier duidelijk de overhand. Veel cafégangers met een terugtrekkende haargrens, brede middenscheiding of gelijk zo kaal als een biljartbal. Gevulde heren, grijze haren, gerimpeld gelaat, vollere dames. Daar tussenin stond de oude discjockey die nog steeds fan van Herman Brood bleek te zijn, gezien zijn mouwloze t-shirt met gelijknamige opdruk en grote ravenzwarte kuif. Hij was duidelijk in de jaren tachtig blijven hangen, compleet met hangbuik en gekleurde lampjes in zijn schoenzolen. Alleen zijn rimpels verraadden dat hij al zeker 60+ moet zijn.

Matjeskapsels en snorren

Al kon ik bijna niemand tussen dit half bejaarde volk herkennen, IK werd dat wel. En dat was natuurlijk erg leuk. Minder was het om diegene die zo enthousiast mijn naam riep, totaal niet thuis te kunnen brengen. Gelukkig dat ik van alle kanten werd geholpen terwijl ik diep in mijn grijze hersenmassa dook. En inderdaad, ik moest even door de bril en het kapsel heen kijken alvorens bij mij een lampje ging branden.  Aan de andere kant van de zaal zwaaide niet veel later enthousiast een vrouw met kort grijs haar. Ik herkende haar alleen aan haar ogen. Alles leek aan haar veranderd, behalve haar blauwe kijkers en haar stem. En dat gold voor velen. De lange haren blond of bruin, de matjeskapsels of gepermanente krullebollen, de vele snorren: ze waren allemaal verdwenen.

Belsen en Ollanders

Onder de gasten waren naast Hollanders ook veel Belgen. ‘Amai! Gij bent nie veel veranderd, sunne! Nog sjuust dezelfde.’  ‘Wat dachte gij? Ik gaon effekes een pientje pakken op café’ Een Jupiler welteverstaan, grote glazen tegen een jaren 80 prijsje.

De band begon te spelen en al snel vulde de zaal zich met oude rockklassiekers. Al vanaf het eerste nummer gingen de midlife voetjes van de vloer. Maar ik had het druk met kletsen want tussen al dit grijs herkende ik steeds meer bekenden van toen. Hoe was het iedereen vergaan in de afgelopen dertig jaar? De een gescheiden, de ander gelukkig getrouwd. Naarmate het Belgisch bier rijkelijk werd getapt, vielen de grenzen weg. Herinneringen aan een oud Belgisch vriendje die niet op was komen dagen. Te druk natuurlijk als vader van vijf kinders. Amai!

Opel Manta’s voor de deur

En na de herkenning werden alle herinneringen aan het café en het eenvoudige interieur opgesomt. Flashbacks aan het voetbalspel dat eigenlijk altijd bemand was. Lol hebben om keihard de kurken bal door het café te shotten. En dan was daar de flipperkast die we meer als biertafel gebruikten. De kleurrijke discjockey die naast Herman Brood ook vaak the Police draaide, Iron Maiden, AC/DC maar ook de Dolly Dots en het schuifelplaatje ‘Je t’aime’. Het was de tijd dat ik voor het eerst hoorde van U2 met de hit; ‘I will follow’, een plaat die mij nog steeds aan die tijd doet terugdenken. Voor de deur stonden de Kreidlers, Zündapps en Puchs  tussen de allereerste Golfjes en de laatste Ford Capri’s en Opel Manta’s. De auto’s van toen waren gepimpt met joekels van mistlampen. En de vaste klanten hadden een doorzichtige groene zonneweringsticker op de voorruit geplakt met de naam van het café erop geprint.

We herinnerden ons de totaal onverwachte invallen van de rijkswacht. Hoe ik veel te  lang op het toilet was blijven zitten en buiten de deur door een agent werd opgewacht omdat ik verdacht klein was voor een zestienjarige. Ik had geen identiteitskaart maar uiteindelijk mocht ik met mijn bromfietsverzekering op café blijven. Dat was een geluk want vooral Hollanders waren vaak de pineut bij zo’n inval. Sommigen moesten met het politiebusje mee richting bureau en werden bang gemaakt met een nachtje cachot. Dat was minder.

Cafévoetbal

Weet je nog? Het Haacht bier waar je steevast elk weekend hoofdpijn van kreeg. Het meisje dat destijds stilzwijgend in korte tijd een dikke buik kreeg en nu een slanke moeder van een dertigjarige dochter is. De Amsterdamse uitbater van het cafeetje die na dertig jaar een Belgische tongval heeft gekregen. Op zaterdagmiddag voetballen tegenover het café, de trainingen die niets toevoegden aan ons talent. De liters spa Rood die ik daarbij dorstlessend heb leren drinken. Het donkere gangetje waar de kapstok was, waar je nooit je jas terug kon vinden maar tussen de leren jassen wel heel discreet kon zoenen.

Allemaal herinneringen

Gek hè dat je daar als vijftiger weer zo blij van kan geraken. (Op z’n Vlaams gezegd) En ik niet alleen. Die avond heb ik telefoonnummers uitgewisseld en belooft via facebook contact te houden. Want mocht er geen reünie van dit cafeetje meer komen, dan kunnen we elkaar altijd nog achterhalen. Om nog meer herinneringen op te halen gedurende de komende jaren van aftakeling en ouderdom. Terwijl we allemaal nog grijzer worden en haargrenzen nog verder terugtrekken houden we onze grens tussen Holland en België open: SCHOL!

Geplaatst op 11 november 2016, in Home, Memories en getagd als , , , , , , , , , . Markeer de permalink als favoriet. Een reactie plaatsen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: