Site-archief

Op reis met Fiasco Tours

blanes-1986

De tijd voor het boeken van de zomervakantie is weer aangebroken. De meeste mensen noemen dat vakantievoorpret. Lekker neuzen in de reisgidsen en op internet waar de zomervakantie dat jaar naar toe zal gaan. Wij kennen dat gevoel helaas niet. Wij zien het als verdieping in onzekerheid. Want dat is de zweem die voor ons rondom een vakantie hangt sinds wij ooit een ombudsvakantie hebben ervaren.

Het is al heel lang geleden, maar tijd heelt niet alle wonden. Tijd neemt onze onzekerheid niet weg. We waren nog jong, twintigers die een strandvakantie naar Lloret de Mar hadden geboekt. Voor het eerst met zijn tweetjes op reis, voor mij was het de eerste keer dat ik, buiten het naburige België, in een ander land op vakantie ging. Ik durfde het wel aan want manlief (toen nog mijn vriend) had al ruime vakantie-ervaring. Hij had Spanje zelfs al eens per motor bezocht.

Overboekt hotel

Net als veel jongeren gingen wij per pendelbus. We hadden de reis destijds bij het reisbureau van de Rabobank geboekt. Dat gaf ons een gerust gevoel. We keken er allebei naar uit en telden de weken voordat het zover was. Twee dagen voor vertrek werd ik op mijn werk gebeld door het reisbureau dat ons hotel was overboekt en we moesten uitwijken naar een ander. Of ik niet meteen per telefoon mijn goedkeuring wilde geven voor het hotel. Dat weigerde ik. Dus die avond het reisbureau maar bezocht voor de nodige informatie. We waren te laat, hotel zat vol. Dus nieuw hotel uitgezocht.

De volgende dag, de dag voor vertrek werd ik opnieuw gebeld dat ook het derde hotel niet door kon gaan. De reden daarvan kon men weer niet vertellen. Toen heb ik ongezien op het werk maar blind mijn goedkeuring gegeven voor een ander hotel met het volste vertrouwen dat het nu allemaal wel op tijd en goed geregeld zou zijn.

De grote dag brak aan maar de busreis viel tegen. Het was een superlange zit en in de nacht reden we door met af en toe een kwartiertje rust. Dat was op zich een hoop gedoe bij de toiletten want heel de bus moest plassen. Als je dan ook nog je contactlenzen uit wilde doen was het stressen. Dus daar waren we het al snel over eens: we zouden nooit meer met een pendelbus reizen.

Lang haar en een kort rokje

Wat nog meer tegenviel was de mededeling  dat ook het vierde hotel voor ons geen kamer had. De reden daarvan was de faillietverklaring van Fiësta Tours waarbij wij via de bank onze vakantie hadden geboekt. Eenmaal in Spanje aangekomen werd iedereen netjes bij hun hotel afgezet, behalve wij en nog twee getinte jongens. Het duurde nog uren voordat er voor ons een gelijkwaardig hotel was gevonden, boven op een berg net buiten Lloret de Mar. Het zag er geweldig uit, het uitzicht was schitterend hadden we na een steile klim gezien toen we eindelijk met onze leren koffers bij de entree stonden. Dat viel niet mee zonder wieltjes eronder. Opnieuw wachtte daar de zoveelste teleurstelling op ons: de directie liet alleen de getinte jongens binnen maar ons werd de toegang geweigerd. De reden was onze uitstraling werd ons nogal direct gezegd. Tja, manlief zat nog in zijn lang haar periode, nou ja, lang: hij had een matje. Was het dan mijn knielange rokje? Toen kon ik dat anders nog best hebben hoor! Over discriminatie gesproken.

Gelukkig stond de bus nog te wachten toen we weer met onze grote koffers naar beneden afdaalden. Met zijn tweetjes in een lege bus werden we naar Blanes gereden. We protesteerden al niet meer want we wilden na dik achtentwintig uur bussen nu eindelijk wel eens op de plaats van bestemming aankomen. Ons werd mondeling beloofd dat de taxiritten naar Lloret de Mar zouden worden vergoed. We hadden nog enigszins vertrouwen dat het wel goed zou komen.

Dollemansrit

In Blanes hadden we een prachtig hotel pal aan zee. En gelukkig hebben we daar nog acht dagen lang een geweldige vakantie beleefd. We moesten dan wel de drukte van Lloret de Mar missen maar zijn er wel een dagje geweest met de taxi. Dat was echter geen succes. Dat deden we geen twee keer. No way! De chauffeur maakte er een dollemansrit van waardoor we met doodsangst achterin de taxi zaten, biddend dat we heelhuids aankwamen.

Niet mee naar huis

Maar ja, dat was dan ook het enige wat daar tegenviel 😉 totdat de dag aanbrak dat we weer zouden vertrekken. Ik geef toe, we waren onzeker geweest over de terugreis. Als we maar met de bus terug naar Nederland mochten. Dat gevoel had als een donkere wolk over onze vakantie gehangen, maar zo erg als de heenreis zou het toch vast niet worden? Dat was een naïeve gedachte geweest. Want al bij de opstapplaats van de bus ging het mis. Iedereen mocht mee, behalve wij. Omdat Fiësta Tours failliet was verklaard werden we niet mee terug naar Nederland genomen. Misschien wilde een volgende Nederlandse busonderneming een oogje dichtknijpen? ‘Dat menen jullie niet!’ probeerden we. Maar de chauffeurs meenden het wel. De deuren klapten voor onze neus dicht en de bus reed zonder pardon weg. Gelukkig kwam er al snel een andere Nederlandse bus die ons in eerste instantie ook teleurstelde maar wel tot de volgende opstapplaats mee wilde nemen. ‘Nou, vooruit dan,’zuchtte de chauffeur. Staand in het gangpad met onze koffers en tassen tussen de benen geklemd, reden we mee tot de volgende halte. Daar zou vast nog wel een bus komen die nog een paar stoelen over zou hebben. We werden letterlijk gedropt in het Spaanse achterland. Inmiddels was het al schemerig en daardoor zag het er dramatisch uit. Precies zoals wij ons voelden. Daar stonden we dan met onze loodzware koffers bomvol souvenirs bij een bushalte in de middle of no where. Helemaal alleen en afhankelijk van de goodwill van een volgende Nederlandse busonderneming. Zonder telefoon, zonder landkaart, zonder vertrouwen.

Na een uur wachten kwam er eindelijk een Nederlandse bus aan, die wel even gas terugnam maar doorreed omdat er volgens de reispapieren bij die halte geen passagiers zouden staan. We pakten onze kans en renden als gekken met onze koffers achter de bus aan. We schreeuwden en zwaaiden totdat de bus eindelijk stopte. Deze zat vol Rotterdamse jongeren maar had nog wel twee stoelen over. Wat een geluk! We hebben geen oog dicht gedaan want de jongeren waren behoorlijk luidruchtig en stierlijk vervelend maar we mochten mee, eindelijk naar huis!

Schadevergoeding

Eenmaal thuis kregen we via de Rabobank van Fiësta Tours ieder slechts vijftig gulden terug. We hadden immers een luxer hotel dan we in eerste instantie hadden geboekt. Dat moest alle ellende, taxileed, onzekerheid en de andere vakantiebestemming compenseren. Ik heb nog even gedacht aan het inschakelen van de ombudsman maar omdat je van een kale kip toch niet kunt plukken ben ik maar van dat idee afgestapt. Nu, dertig jaar later zou ik wel een klacht indienen al is het maar omdat deze nare reiservaring onze vakantievoorpret voor altijd heeft ontnomen. Daardoor nemen we geen risico’s, gaan voor veilig en goed geregeld. Inmiddels boeken wij al jaren bij the Travel Company. Dus voor ons geen goedkope last-minutes, onbekende vliegtuigmaatschappijen en vage internetboekingen. Want als je met een boel onzekerheid op vakantie moet gaan is het bij voorbaat al een fiasco.   

 

 

 

 

 

 

Advertenties

Valencia dag 3 en 4

Stierenvechter Valencia

Begin oktober zijn we vier dagen naar Valencia geweest. Een stedentrip  onder de Spaanse zon. Lees ook Valencia dag 1 en 2

Dag 3, woensdag 5 oktober

Die ochtend gingen we met de toeristische dubbeldekbus op pad. Het was even zoeken naar de opstapplaats die niet duidelijk was aangegeven. Eenmaal op de bus kregen we oortjes om in het Engels een beschrijving van de toeristische hoogtepunten van Valencia te beluisteren. We zaten echter maar kort in de bus omdat we al bij het Océanografic uitstapten.

Océanografic Valencia

Océanografic, het zeedierenpark van Valencia

Haaien en roggen kijken

Wij bezochten dit waterdierenpark dat zich voornamelijk onder de grond afspeelt. Prachtige tropische vissen, waaronder ook Nemo (echt waar), zwemmen in enorme aquariums met de meest prachtige onderwaterplanten en kleurrijk koraal. Er waren ook twee lange tunnels waar boven je hoofd haaien en roggen zwemmen in het felblauwe water. Een lust om naar te kijken. Boven de grond zijn krokodillen, schildpadden en tropische watervogels als flamingo’s te zien. Er is ook een pinguïnverblijf waarbij je achter glas de pinguïn ook onder water kan zien zwemmen.

Aquariumtunnel in Océanografic

Aquariumtunnel in Océanografic

Het strand

Na drie uur genieten namen we de toeristische bus richting het strand Las Arenas. Het was die dag 32 graden en windstil, dus was het daar goed toeven. Maar de bikini was ik vergeten en onze maag riep om paella dat op de boulevard in diverse strandtentjes wordt geserveerd. We kozen voor de paella met zeevruchten. Van de zeevruchten heb ik weinig op want dat waren voornamelijk ongepelde jumbogarnalen en als ik ergens een afkeer van heb, zijn het deze kadavers op mijn bord.

Strand van Valencia

Het Las Arenas strand

Na een wandeling langs het strand en een shopmomentje bij ‘Ale-hop’, een erg leuke winkelketen vol eurokoopjes, stapten we weer op de bus om terug naar het centrum te rijden. Ik wilde nog graag naar de Mercado Colon, een oude markthal uit 1914 in de stijl van Gaudi met horeca en delicatessezaken. Na wat omzwervingen, want we waren nog steeds niet georiënteerd in Valencia, bereikten we uiteindelijk deze hal.

Mercado Colon Valencia

Mercado Colon

Ik wilde een Horchata proeven. Dat is een koude aardamandelmelk. Een gezond drankje dat je in Valencia geproefd moet hebben. Henk had een coca chocolat besteld, wat bij nader inzien geen cola maar warme chocolademelk was. Heerlijk  bij de tropische temperatuur van die dag 😉

Toen het donker werd wandelden we richting de drukkere straatjes rondom het stadhuis en het bijbehorende plein: Plaza del Ayuntamiento. Een mooi stukje Valencia compleet met mooie fontein. Daar gingen we op zoek naar een gezellig tapasterras. Bij Taberina Antonio Manuel schoven we aan. Het was 22.00 uur maar we zaten nog in ons shirtje en korte broek midden op straat te eten. Een heerlijke zwoele zomeravond in oktober! Maar van de bestelling klopte niet veel. We kregen andere gerechtjes dan we hadden besteld. In het Engels was het wederom moeilijk communiceren.

Horchata

Horchata, een gezonde delicatesse uit Valencia

Na het eten borrelden we nog wat na met een waterige sangria en een Estrella biertje. Wij kregen al snel gezelschap van een ouder Limburgs echtpaar dat overwintert in Benidorm. Alleraardigste mensen hoor, maar mevrouw had al een beetje te diep in haar cognacglaasje gekeken. Toen wij de rekening kregen van het meisje dat ons die avond had bediend, zag ik dat de rekening inderdaad niet klopte. No problemo,  de Benidormbastard zou mij weleens helpen. Ze wees het meisje met dubbele tong en in onverstaanbaar Spaans op haar fout maar dat had ze beter niet kunnen doen. Het Zuidelijke temperament van het meisje schreeuwde over het terras. Ze had geen zin om haar fout te erkennen en riep tegen de dame: ‘Wat maakt het uit? Ze snappen er toch niks van!’ Erg onaardig maar we konden wel lachen om deze scène. De tapas was lekker geweest, al smaken ze in Nederland beslist niet slechter.

Dag 4: donderdag 6 oktober

Wij wilden met de toeristische bus nog een rondje Valencia doen maar ook nu konden we in een buitenwijk van Valencia de opstapplaats niet vinden. De vier Spanjaarden, waaraan ik de weg vroeg konden geen van allen Engels. Dat was opnieuw heel vervelend want ik verstond nog steeds geen Spaans. Dus zat er niets anders op dan terug te lopen en vanuit het hotel een andere opstapplaats te zoeken.

Mercado Central Valencia

Mercado Central de grootste overdekte markt van Europa

Veel naakt in Mercado Central

We besloten om eerst maar eens naar de Mercado Central te wandelen. Dat is met zijn 8000 m2 de grootste markthal van Europa. De buitenkant is al een plaatje maar de binnenkant vonden we indrukwekkend met zijn koepelvormige dak en vooral het aanbod aan voedsel. Niet alleen de hoeveelheid maar vooral ook hoe alles werd gepresenteerd. Konijnen lagen je naakt maar nog wel met oogjes vanuit de vitrine aan te kijken. Gevogelte lag in een sexy pose met de beentjes omhoog of nog compleet met kam en tongetje uit de snavel tegen het glas gedrukt. Ik vond het onsmakelijk net als de porties hersenen, hart en varkenskoppen. Kreeften probeerden, nog levend, maar met de scharen opgeknoopt tevergeefs van de met ijs bedekte toonbank, te vluchten. Er lagen ook meterslange alen tussen. Vreselijk als je leven zo moet eindigen.

dscn0873

Nabij de markthal bezochten we nog een mooie kerk voordat we bij de Plaza de la Reina waren waar we op de toeristische bus stapten. We deden nog even een rondje Valencia van anderhalf uur voordat we terug waren op het plein. Valencia is qua grootte te vergelijken met ons Amsterdam. Dus na vier dagen hadden we heel Valencia wel gezien.

Op het plein gebruikten we weer de lunch waar we in gesprek raakten met een Brabants stel van onze leeftijd, dat voornamelijk woont en werkt op een Nederlandstalige camping in Spanje. Ze zijn het voorbeeld van lef. Hadden zeven jaar geleden hun huis en haard verkocht en wonen nu in een camper. Vrijheid, blijheid. Maar zouden wij daar op langere termijn blij van blijven? Ik denk het niet.

Stierenvechtersmuseum

Na de lunch gingen we weer met de bus mee. We wilden naar het stierenvechtersmuseum aan de Plaza de Toros. Er was een video van een stierengevecht te zien, ook weer zo luguber, maar dat hoort blijkbaar bij Spanje. In vitrines waren de dodelijke speren te zien en de strakke pakjes van de stierenvechters. Ook stond er een maquette van de arena die veel weg heeft van het Colosseum in Rome. Deze arena, die naast het museum staat, mochten we helaas niet in. Er vond die avond een concert plaats.

Stierenvechtersmuseum Plaza de Toros

Na dit bezoek was het tijd om naar het hotel terug te keren waar we om 18.00 uur met de taxi opgehaald werden, richting het vliegveld.

Het was mooi geweest. We kijken terug op een unieke stedentrip. Valencia is een schone stad vol temperament, musea en horeca. Toeristisch gezien vonden wij het nogal vervelend dat daar bijna geen Engels wordt gesproken. Echt een minpunt. Voor de rest is het een stad met uitersten: moderne architectuur steekt af tegen eeuwenoude monumenten. Er is ook een heerlijk strand  nabij een haven. Valencia is daarom een levendige stad die beslist niet uitsluitend uit kunst en cultuur bestaat.

Om 23.15 uur waren we weer terug in Eindhoven. Van 26 gaden naar amper 10 was het een grote overgang. Weer eenmaal thuis konden alle zomerkleren opgeruimd worden. Vakantie voorbij, zomer voorbij. Maar de warmte van Valencia blijft onvergetelijk.

Stedentrip naar Valencia dag 1 en 2

Plaza de La Virgen Valencia

Plaza de La Virgen met de kathedraal

Vorige week zijn we naar de Spaanse stad Valencia geweest. Na deze warme stedentrip was het met twintig graden verschil een frisse thuiskomst. Maar we kijken terug op vier heerlijke dagen in deze mediterrane stad aan de oostkust van Spanje.

Maandag 3 oktober

Vanaf Eindhoven vertrokken we met Transavia naar het vliegveld van Valencia. Na slechts 2,5 uur vliegen en een taxirit van 20 minuten arriveerden we in het Petit Palace Germaines. In een karakteristiek steenrood pand dat vroeger vast een belangrijke functie had lag onze thuisbasis voor vier dagen. Een hotel met een moderne, nieuwe inrichting. Dat gold ook voor onze kamer die bovendien netjes en schoon was. Een voortreffelijk werkende, stille airco en geen geluidsoverlast van het verkeer. Allebei erg belangrijk voor een goede nachtrust. Dit hotel ligt dan ook in een tamelijk rustig stadsdeel.

Deze eerste dag maakten we een wandeling in de nabijgelegen wijk. Wat ons opviel was de verkeersdrukte. Nu geldt dit voor elke beroemde stad maar in Rome , waar we vorig jaar waren, hadden we op straat toch meer rust ervaren. Ook was het moeilijk om ons in Valencia te oriënteren, dat was vast even wennen. Die avond aten we in de Paprika natural bistro. De hippe inrichting en de vitrine met heerlijke taarten zorgden voor een gezellige binnenkomer. Kunstig getekende letters op krijtborden met allerhande teksten en een ober met een perfect gestylde baard maakten het plaatje van deze gezonde eettent compleet. Op het menu staan voornamelijk biologische gerechten met gezondheidstoppers als Quinoa, avocado, wokgroenten en linzen. Er wordt veel gebruik gemaakt van glutenvrije, lactosevrije en vegetarische ingrediënten. Maar de steak die manlief bestelde smaakte er niet minder om en mijn wokschotel met quinoa, garnalen en een misosaus was heerlijk. Beslist een aanrader als je van goed en vers eten houdt.

Dinsdag 4 oktober

Ons ontbijt de volgende ochtend in het hotel was eveneens niet te versmaden. Verschillende verse sapjes, fruit, noten, gazpacho en verschillende kazen en vleeswaren waren nog maar een klein gedeelte van het uitgebreide ontbijtbuffet. Een eigentijdse inrichting van verschillende stoeltjes en moderne lampjes maakten het gezellig.

Turia stadspark van Valencia

Turia stadspark van Valencia

De fietstour

Na het ontbijt namen we de bus naar een van de drie opstapplaatsen van Valencia bikes. Met een Nederlandse gids maakten we een fietstocht langs diverse hoogtepunten van Valencia. Onze fietstocht ging voornamelijk door de drooggelegde rivier de Turia die dwars door Valencia loopt. Hier is een 10 kilometer lang park van gemaakt met veel palmbomen, vijvers, kunst en sportvelden. Het fietspad dat hier doorheen loopt omzeilt het drukke verkeer van Valencia.

Ingang stadspaleis en keramiekmuseum Valencia

Ingang van het stadspaleis waarin het keramiekmuseum is gevestigd.

We fietsten naar de Plaza de La Virgen. Dit pleintje ligt in het oude centrum van de stad waar tapasrestaurantjes in de schaduw liggen van de kathedraal en de basiliek. Via het keramiekmuseum dat aan de buitenkant al een kunstwerk op zich is, ging de tocht richting de hypermoderne stad der kunst en wetenschappen. Het gedeelte met kunstzinnige gebouwen in sciencefictionstijl ligt in het zuiden van Valencia. Het steekt door zijn voornamelijk witte uitstraling fel af in het zonlicht. Het blauwgroene water rondom weerspiegelt een Valencia dat in een Star Trekfilm niet zou misstaan. Daarnaast ligt het Océanografic, een park met voornamelijk zeedieren als vissen, krokodillen en pinguins. Door het Turiastadspark met zijn palmen en sinaasappelbomen, fietsten we weer terug naar de startplaats.

Palais de les Arts

Palais de les Arts

Goedkoop dagmenu

De fietsgids had ons geadviseerd om een dagmenu te gaan eten. Dat is een traditionele lunch die uit drie gangen bestaat en waarvoor je per persoon maar tussen de 9 en 12 euro betaalt. Nabij het oude centrum hadden we een gezellig terras gevonden. Jammer dat de jonge ober geen enkel woord Engels sprak maar met handen en voetenwerk probeerde hij ons toch duidelijk te maken wat we gingen eten. Ondanks zijn moeite was het toch een complete verrassing. Maar we genoten van deze Spaanse lunch waarbij we, heel aardig, met een Limoncello van het huis werden verrast.

Het oude centrum

Nadien liepen we terug naar de Plaza de La Virgen waar we de basiliek en de kathedraal bezochten. Ook beklommen we de El Miguelete klokkentoren tot 51 meter hoogte. Bovenop de toren hadden we een schitterend uitzicht over Valencia. Hierna bezochten we het keramiek museum dat gehuisvest is in een 18e eeuws paleis. We waren meer onder de indruk van de prachtige deftige ruimtes vol rijkdom, dan van de tegeltjescollectie.

Fresco Valencia stadspaleis

Prachtige fresco’s in het stadspaleis waar ook het keramiekmuseum in is gevestigd.

Tegen de avond streken we neer op het terras van Hendrick’s place waar we allebei een echte sangria bestelden. Heerlijk!

Klokkentoren El Miguelete Valencia

De klokketoren die we hebben beklommen op de Plaza de la Reina

Geen Spaanse taal, geen Spaanse tapas

Inmiddels was het alweer donker geworden en moesten we zoeken naar een tapasbar. De app die bij de stadsgids ‘100% Valencia’ hoort zou ons wel naar een van de betere eettentjes leiden, maar dat viel behoorlijk tegen. De genoemde horeca was inmiddels verdwenen en daarvoor in de plaats waren eenvoudige snackbars gekomen.

Uiteindelijk hebben we toch een tapasbar gevonden. Veel personeel, weinig klanten in een felverlichte zaak. Het was inmiddels half negen maar we werden geacht nog twintig minuten te wachten vooraleer we tapas konden bestellen. Dan maar even een wijntje vooraf. Maar na een half uur kregen we nog steeds geen tafeltje toegewezen. Blijkbaar zaten ze niet te wachten op toeristen want ook hier was de Spaanse taal de enige taal die er gesproken werd. Toen zijn we maar bij de buren gaan eten waar de bediening wel snel en vriendelijk was. Het werden geen tapas maar wraps bij Hollywood, een Amerikaans fastfoodrestaurant. Helemaal niet slecht, maar niet bepaald een Spaanse specialiteit. Toen wij om 22.00 uur de zaak verlieten zat het naburige tapasrestaurant vol met eters.Laat dineren op de avond is een van de dingen die wij van de Spanjaarden wel nooit zullen begrijpen.Wordt vervolgd!