Site-archief

Oude schoolagenda’s, dagboeken uit de eighties

Oude schoolagenda's

Bij het opruimen van de zolder kon ik de doos niet weerstaan waarin ik mijn schoolagenda’s bewaar. Ik had het kunnen weten. Voor ik het wist, was ik urenlang ondergedompeld in mijn tienertijd. De jaren 79’ tot en met 83’ met al zijn nostalgie. Een prachtige periode op de mavo waarin mijn creativiteit flink uit de verf kwam.

Aan het begin van elk schooljaar kocht ik naast mijn kaftpapier, schriften en andere schoolspullen bij de V&D, een nieuwe schoolagenda. Dat was meestal een popagenda met veel foto’s van musici uit die tijd. Uit het muziekblad ‘Popfoto’ of de ‘Hitkrant’ knipte ik foto’s van de bands en andere artiesten die mijn voorkeur hadden. Die foto’s plakte ik er dan bij. De artiesten die ik niet waardeerde werden voorzien van snorretjes en brilletjes. Elke agenda was een kruising tussen een scrapbook, dagboek en schetsboek. Naast mijn huiswerk pende ik er mijn belevenissen van het weekend in, gedichtjes en wat ik verder allemaal had gedaan maar dan voornamelijk buiten schooltijd.

1978-1979

Mijn agenda van de eerste klas van de mavo was nog braaf. Veel plaatjes van katten, 7 up en cola. En de film Grease met John Travolta en Olivia Newton John. Ik was gek van Blondie, Kate Bush, Herman Brood soms nog Abba maar de rockbands Kiss en Status Quo domineerden al. Huiswerk en behaalde punten werden nog netjes opgeschreven. Jammer dat een vriendin later dat jaar met waskrijt de naam van vriendje Ad op elke bladzijde heeft gekrast.

1979-1980

Het tweede jaar was rampzaliger. Veel pagina’s zijn vastgeplakt en met Tipp-ex heb ik het schooljaar op de kaft gekwast. De inhoud belooft niet veel goeds want op de eerste bladzijde staat in koeienletters gestift:’DAGBOEK DER ELLENDE‘. Maar het valt reuze mee. De middagen dat ik met vriendinnen in de stad rondhing en de eerste weekenden dat ik uitging waren natuurlijk beregezellig. De plaatselijke soos en de eerste popfestivals uit de naburige dorpen beschreef ik uitvoerig net als de elpees die ik regelmatig kocht in een alternatieve platenzaak. Mijn kleding-en muzieksmaak was rock met een grote R. Spijkerjasje van Lois, superstrakke spijkerbroek van Levi’s (dat hoorde gewoon zo, andersom kon echt niet) en snoeiharde rockmuziek vermengd met Fleetwood Mac, the Police en the Pretenders.

De puntenlijst was wel beneden niveau en niet alleen bij mij. Sommige vriendinnen moesten van school en gingen naar de Spinazieacademie, of wel de huishoudschool. Ik kreeg een herkansing voor de tweede klas. Ik hoopte dat ik wiskunde, een verplicht vak voor de kunstacademie, daardoor wel ging snappen want voor mij lag een creatieve toekomst in het verschiet.

1980-1981

Dit schooljaar was een makkie en behoorlijk gezellig. Voorheen had ik in een meidenklas gezeten met, echt waar, veel stadse kakkers die onder de les hun haren krulden met een krultang. Zwaar opgemaakte dames die de kraag van hun bloesjes omhoog zetten en hun pastelkleurige truien over de schouders hingen. Het was moeilijk geweest om bij mezelf te blijven. Nu kwam ik in een gemengde klas met voornamelijk dorpskinderen. Ik werd verkozen tot klasse-oudste en moest bij elke les het klasse-boek meebrengen waarin het strafwerk en de uitgezette leerlingen werden opgeschreven. Daar stond mijn naam ook veelvuldig tussen, misschien gaf ik met die functie toch niet helemaal het goede voorbeeld.

Het was een wild jaar zo te zien. Met deze agenda is veel gegooid want hij valt bijna van ellende uit elkaar. Op de kaft een foto van Angus Young. De AC/DC  gitarist die beroemd werd door zijn schooluniform met schooltas op de rug en zijn eigenzinnige loopje op het podium.

Dit jaar zijn alle bladzijden met viltstiften gekleurd en voorzien van stickers, advertenties en krantenartikelen van plaatselijke muziekbands die ik bezocht. Ergens daartussenin een krantenknipsel van de romantische bioscoopfilm ‘The Blue Lagoon’ met natuurlijk een foto daarbij van Christopher Atkins, de blonde krullenbol die ik wel een lekker ding vond. Mijn vriendje van toen had echter halflang zwart haar.

Schooljaar 81′-82

Dat jaar heb ik gekozen voor scheikunde in mijn vakkenpakket waardoor ik dat lesuur in een jongensklas terechtkwam. Maar dat vond ik alleen maar gezellig. Je kon als meisje ook gewoon vrienden zijn met jongens, zonder te zoenen. Jongensdingen vond ik stoer, daar hield ik eigenlijk wel van. Daarom in deze agenda veel foto’s van crossmotors, een rode Kreidler (want die had mijn vriendje) en bier. Daartussenin de onver(meid)elijke romantische gedichtjes met plaatjes van zoenende stelletjes. En een paar pagina’s met foto’s van de populaire televisieserie Dallas waar ik geen aflevering van kon missen. Ergens op een bladzijde heb ik eind april 1982 het concertkaartje van Queen geplakt, mijn eerste grote concert in de Groenoordhal in Leiden. Ik ging er samen met mijn vriendin Jorine heen. Wat een onvergetelijke ervaring was dat!

1982-1983

Deze agenda valt vanzelf open op de bladzijde waarop ik een oud verzekeringsplaatje van mijn brommer heb vastgelijmd. De bordeauxrode Puch Maxi waar ik overal mee naar toe scheurde.

Deze agenda oogt al een stuk rustiger door de keurig schuingetekende arceringen over de huiswerkopdrachten. Tegenwoordig noemen we dat een vorm van Zentangle. Geen schreeuwerige teksten meer van vriendinnen die mijn agenda vol kalkten met jongensnamen waarop ik verliefd zou zijn. Hier en daar nog wel songteksten van populaire liedjes en consumptiebonnen van de cafés die ik in de weekenden bezocht. Het Belgisch uitgaansleven en de Belgische bieren domineren. Ik heb er zelfs de Vlaamse vorkjes van de friettent bijgeplakt. In 1983 had ik immers verkering met een Belgische jongen wiens naam gedurende dit schooljaar in kunstzinnige lettertypes mijn agenda sierde.

1983 was een keerpunt. Mijn examenjaar, mijn eerste echte liefde, mijn eerste grote liefdesverdriet en mijn eerste baan. Het jaar dat ondanks de goede examenpunten voor mij niet geweldig was. Dat jaar stond ik op een kruispunt waarop ik naar mijn gevoel de verkeerde afslag heb genomen. Mijn droom om iets creatiefs te gaan doen bleek een luchtbel die knapte, waardoor mijn zin om te tekenen helaas afnam. Er was ook geen tijd meer voor want ik had een baan. Daardoor was dit mijn laatste schoolagenda en verdween daarmee tevens mijn laatste stukje creativiteit.

Met veel melancholie sla ik deze agenda dicht en stop hem samen met de anderen terug in de doos. Mijn dromen van toen zijn voor een groot gedeelte inmiddels de realiteit van vandaag. Met een grote omweg ben ik toch weer op het creatieve pad terecht gekomen om er niet meer vanaf te stappen. (Lees mijn vorige blog: De tekenles van mijn leven) Ik gebruik ook weer een agenda maar die is wat dunner, overzichtelijker en draagt niet meer de titel; ‘dagboek der ellende’. 

Gelukkig maar.

 

 

 

 

The Conjuring 2: the Enfield Poltergeist

 

Filmposter van the Conjuring 2 bron: movieweb.com

Filmposter van ‘the Conjuring 2’       Bron: movieweb.com

Ik moet eerlijk bekennen dat ik niet van horrorfilms hou. Ik vind het behoorlijk irritant dat ik steeds een lichte hartverzakking krijg op de schrikmomenten die de werkelijkheid ver omzeilen en de fantasy kant opgaan. Maar manlief had de trailer gezien en dacht dat ik deze wel zou waarderen. Dit is namelijk een film die gebaseerd is op een waargebeurd verhaal uit 1977 wat destijds de kranten haalde. Geen andere paranormale ervaring was ooit op zo’n overtuigende wijze naar voren gebracht. ‘Nou vooruit dan,’dacht ik. En hij had gelijk: dit was echt een meesterlijke film met een spannende, toch mensvriendelijke verhaallijn.

Jaren 70

Vanaf het allereerste moment werd ik het verhaal ingezogen Dat kwam mede doordat ik gefascineerd was door het perfect nagebootste tijdsbeeld van de jaren 70. De posters van Starsky en Hutch en David Soul hangen (net als bij mij toendertijd) aan de slaapkamermuur van de even oude hoofdrolspeelster Janet. De kleding, apparatuur, auto’s en de kapsels, het is allemaal perfect in beeld gebracht. Alleen daardoor al verdient deze film een prijs.

Het paranormale verhaal dat het nieuws haalde

Het verhaal speelt zich af in een Londense huurwoning van de alleenstaande moeder Peggy Hodgson en haar jonge gezin. Zij en haar vier onschuldige kinderen worden de stuipen op het lijf gejaagd door de geest van de vorige bewoner die regelmatig in Janets lichaam kruipt. Meubilair dat beweegt, enge stemmen, geklop en speelgoed dat midden in de nacht een eigen leven gaat leiden. Het zit er allemaal in. Ondanks de overeenkomsten uit bekende horrorfilms zoals ‘the Excorcist’ en ‘Poltergeist’ blijft de film steeds verrassend.

De momenten waarin de warmte van het gezin duidelijk voelbaar is, worden afgewisseld met een huiveringwekkende rit door het spookhuis. Als het gezin er tenslotte de politie bij haalt gaat het pas echt goed mis. Door de meer dan 30 getuigen en de vele bewijzen in de vorm van beeld-en geluidsmateriaal worden het huis en het gezin Hodgson groot nieuws.

Paranormale onderzoekers bieden hulp

Via de kerk worden de paranormale onderzoekers Ed (gespeeld door Patrick Wilson) en Lorraine Warren (Vera Farmiga) uitgenodigd om vanuit New York naar Londen af te reizen. Dit echtpaar bestaat echt en heeft in het verleden meerdere claims gemaakt in paranormale zaken.De geest laat zich meteen aan hen horen  en dat maakt de film niet langdradig. Er zijn steeds getuigen dat het goed mis is in huize Hodgson. Toch bemoeien sceptische journalisten zich met het reilen en zeilen rondom dit spookverhaal en gaat met bandrecorders en camera’s een bewijs zoeken dat Janet alles in scène zou hebben gezet

Soundtrack

Het lijkt een lange zit van 133 minuten maar dat vond ik beslist niet. De sfeer was perfect en al zaten er de nodige schrikmomenten in die mij kippenvel bezorgden, de liefdevolle momenten zorgen voor balans. De soundtrack met muziek van o.a. Elvis Presley, the Beegees en de legendarische single: ‘Don’t give up on us’ van David Soul geven deze film een prettige ondertoon. Nostalgische muziek uit die tijd. Ik ben ook blij dat ik na afloop nog even ben blijven zitten. Bij de aftiteling worden de originele foto’s van het echte gezin en bewijsmateriaal naast fotomomenten uit de film getoond.Dat geeft deze horror een waardevol en onvergetelijk einde.

Aanrader

Ik heb nooit eerder lyrisch van een horrorfilm geweest maar van deze heb ik genoten. Daarom ben ik zelfs benieuwd naar het eerste deel uit 2013 dat volgens de vele revieuws ook zeker de moeite waard moet zijn. Destijds heeft deze film, eveneens geregisseerd door James Wan, 2 prijzen gewonnen voor ‘beste horrorfilm van het jaar’ en is 15 keer genomineerd. In deze film probeert het paranormale echtpaar Warren ook al een oplossing te vinden. Dit tweede deel zal ook zeker in de prijzen gaan vallen. Een echte aanrader die je moet gaan zien, al heb je er nog zo’n schrik van.

The Conjuring 2 draait vanaf 9 juni in 44 bioscopen

Filmtrailer The Conjuring 2