Maandelijks archief: november 2016

Eerste blogverjaardag

img_2566

Wat gaat het toch snel! Ik zet alweer een jaar lang wekelijks een nieuwe blog online. Ik sta ervan te kijken dat ik het trouw heb volgehouden om elke vrijdagavond of de daarop volgende morgen (tja, soms heb je een feestje, he?) een nieuw verhaal te posten. Maar ik schrijf nu eenmaal graag en heb altijd wel iets te vertellen. Bovendien vind ik het belangrijk om mijn schrijfspier te blijven trainen.

Zelf gemaakte WordPress-site

Een jaar geleden had ik al een jaar lang research achter de rug, voordat mijn eerste letters de lucht in gingen. Ik wist niet goed hoe ik het aan moest pakken. Mijn schrijfwens was dan wel groot maar ik wilde ook zelf een WordPress-site maken. En dat was een heel gesleutel hoor, dat kan ik je wel vertellen. Het valt niet mee om als midlifer zo’n site in elkaar te flansen en de werkwijze van WordPress uit te vogelen. Dat ging heel langzaam en mislukte nogal eens. Maar zoonlief hielp me altijd weer uit de nesten en had met een half minuutje soms gedaan waar ik een hele week over deed. Tja, dat is generatieverschil zullen we maar zeggen. Maar al snel was ik zo in de opbouw van mijn site verdiept, dat ik zijn hulp niet meer nodig had. Ik ben er best trots op dat ik alles zelf zoveel mogelijk heb uitgedokterd. Nu weet ik ook hoe ik mijn blogsite zelf kan onderhouden

Wat wilde ik met het bloggen?

Het duurde ook zolang omdat ik eerst alles over het bloggen wilden weten. Alle boeken die er over geschreven zijn, heb ik gelezen. Veel sites bezocht, die mij wegwijs maakten in de blogwereld. Ik ben veel andere blogs gaan lezen van bloggers die er hun beroep van hebben gemaakt en ik heb zelfs een workshop bloggen gevolgd. Maar het heeft vooral een jaar geduurd omdat ik het meteen goed wilde aanpakken. Omdat ik mijn eigen stijl maar niet kon vinden. Omdat ik twijfelde en vooral niet durfde want de blogwereld heeft ook een hard kantje.

Geld verdienen

Ik had geen zin om mezelf continue te moeten verkopen. Om andere bloggers bijna te stalken om zelf veel lezers te krijgen. Ik las in de boeken over SEO ( om maar zo hoog mogelijk in de zoekmachines te komen) en het bijna dagelijks plaatsen van flutartikelen. Het zou volgens de experts niet uitmaken wat voor onzin je neertikt, als je maar genoeg volgers krijgt. O nee, dat is niet mijn doelstelling. Als ik over een product of bedrijf wil schrijven hoef ik daar niet meteen aan te verdienen. Al heb ik de bedankjes natuurlijk altijd wel aangenomen en als ik mijn visitekaartjes achter mocht laten was ik oprecht blij. Ik zie het als waardering voor mijn werk. Maar ik vind het vooral leuk om te schrijven over een onderwerp waar ik zelf enthousiast over ben. Het voelt als vrijwilligerswerk waarbij ik mijn eigen hobby kan uitoefenen. Ik ben geen harde tante die meteen een factuurtje stuurt of altijd iets terugverwacht.

Schoenen op proef

Maar eigenlijk is dat waar het bij veel succesvolle bloggers om draait. Geld verdienen met schrijven. Een blogger is eigenlijk een reclamemaker. Ach, ik heb altijd wel gehoopt dat een bedrijf mij zou benaderen en dat er op een dag een paar gloednieuwe schoenen uit mijn brievenbus staken. Dat ik er een weekje op mocht lopen en dat ik daarvoor een opvallend artikel mocht schrijven. Of een hotelletje dat mij uitnodigde om een nachtje te komen slapen in ruil voor mijn woorden. Ik hoopte stilletjes op boeken die mij toegestuurd werden die ik mocht recenseren, op concertkaartjes en nieuwe producten. Dan wilde ik wel even het proefkonijn uithangen hoor, geen probleem. Maar die bedrijven hebben mij nog niet gevonden. Misschien ben ik er gewoon niet zakelijk genoeg voor om dat uit te buiten. Bovendien ben ik eerlijk over hetgeen waar ik over schrijf. Dus de producten en ervaringen die ik tot nu toe in mijn blogs heb beschreven zijn echt en niet gesponsord. Het is maar dat je het even weet.

Columns

Na een jaar heb ik pas mijn eigen draai gevonden en zie ik mijn lifestyleblog voor de 40+ vrouw meer als een verzameling columns. Waarin ik gewoon over het dagelijks leven schrijf en waarin vrouwen van mijn leeftijd zich terug kunnen vinden. Herkenbaarheid met een lach en een traan vind ik belangrijk in een column. Juist die blogs hebben dan ook de meeste lezers getrokken. Vooral als lezers zelf een rol speelden in mijn verhaal werd deze op social media gedeeld en geliked. Daardoor kwamen deze blogs ook verder dan mijn trouwe volgers. Soms zelfs bij mannen terecht die zich natuurlijk verkneukelden om de vrouwelijke sores. Maar dat geeft niet. Iedere lezer is een lezer. Iedere liker heeft interesse in mijn blog en iedere deler heeft daadwerkelijk mijn blog gelezen en vindt het belangrijk genoeg.

Facebook, Twitter en Instagram

Nu ga ik niet zeuren om meer lezers hoor. Al ben ik een leugenaar als ik zeg dat ik daar niet heel erg blij mee ben. Nieuwe volgers en hun reacties motiveren mij om te blijven bloggen. Elke week komen er bij, soms via email, soms via Facebook. Al werkt die laatste niet altijd mee. Het is een mooi medium maar als een volger niet elke week mijn blog leest, ziet zij die soms niet meer wekelijks op haar tijdlijn verschijnen. En dat is jammer, want uit het oog is wat volgers betreft, vaak ook uit het hart. Dus volg je mij via facebookpagina happymidlifewives dan graag regelmatig een reactie achterlaten. Wil je er zeker van zijn dat je geen blog mist? Abonneer je dan via de mail op mijn blog. Aanmelden kan in de rechterkolom naast mijn blog op de wordpress-site. happymidlifewives.wordpress.com

Ondertussen schrijf ik stug door over het wel en wee van de midlifer. Totdat ik er straks een heel boek mee kan vullen. Net als Linda de Mol en Daphne Deckers. Gewoon voor de leuk. Ik heb genoeg onderwerpen in het vooruitzicht. Onderwerpen die menig vrouw zullen interesseren, al is jouw idee natuurlijk altijd welkom.

Maarrrr… ben jij dat bedrijf dat nog een paar nieuwe schoenen overheeft? Dan wil ik er graag voor je op lopen hoor, geen probleem!

Een Thaise massage bij Yindie

Thaise massage van Yindie

Als je me ergens voor wakker kunt maken is het wel een massage. De stramme, overbelaste spieren moeten regelmatig even grondig aangepakt worden. Ja, dat heb je als je een eenzijdige werkhouding hebt en daarnaast natuurlijk je levenslooprugzakje met je meedraagt. Ook verantwoordelijkheid en zorg naar het gezin, werk en perfectionistisch (airbrushen) werken door op mijn lichaam. Dan is een massage geen overbodige luxe maar een must om goed te blijven functioneren. In een eerder blog heb ik al geschreven over Holistic Touch die specifiek een lichaamsdeel onder handen neemt en daarnaast ook inspeelt op het geestelijk welzijn

Acupressuur, rekken en strekken

Maar via facebook en ervaringen van andere vrouwen was ik toch wel nieuwsgierig gemaakt naar een Thaise massage bij Yindie. Iets heel anders, een stevige massage en zoals ik yoga heb ervaren: veel rekken en strekken van de spieren. Een traditionele Thaise massage legt veel nadruk op acupressuur en de meridianen (=energiebanen) Hier wordt in onze Westerse landen vaak een oliemassage aan toegevoegd. Omdat wij houden van een zachtere lichaamsmassage die de bloedsomloop stimuleert en ontspannend werkt.

Ik had van te voren vaak de naam van de massagepraktijk laten vallen en daarom heb ik voor moederdag  van de kinderen dit jaar een bon van Yindie gekregen. Een uurtje Thaise massage gecombineerd met een oliemassage. Kulneera Hector heeft in ons dorp sinds enkele jaren naam gemaakt met haar uitmuntende werkwijze.Vorige week mocht ik er een uur lang van gaan genieten en het was super!

De massagekamer van Yindie, Thaise massagepraktijk

De kracht van de Thaise massage

Het kamertje nodigde meteen uit tot ontspanning. Heerlijke relaxmuziek op de achtergrond en subtiele verlichting. Ik mocht op mijn buik gaan liggen op een hoger bed. Kulneera vroeg of ik specifieke klachten had en zou daar meer aandacht aan besteden. Daarna begon ze met de massage van mijn voeten. Voeten staan namelijk met bepaalde drukpunten in contact met de rest van je lichaam. Via mijn kuiten en bovenbenen masseerde ze richting mijn rug. Met het gewicht van haar eigen ledematen kon ze een behoorlijke druk op mijn spieren uitoefenen. Ik vond dat niet vervelend, eerder ontspannend. Inmiddels zat zij zelf ook op de massagetafel en haalde mijn armen naar achteren. Hierbij strekte mijn wervelkolom als bij de Cobra yoga-oefening. Daarop volgde een diepe massage van mijn bovenrug. Het voelde alsof ze vanaf mijn wervelkolom de spieren wilde lostrekken.Wow! Zo had ik een massage nog nooit ervaren. Ook de nekspieren en mijn hoofd kwamen aan de beurt. Zelfs mijn oorschelpen werden gemasseerd.

Bepaalde punten op mijn lichaam kregen extra veel druk: een acupressuur op de energiebanen. Soms was dit even gevoelig maar hierdoor lossen blokkades op. Het zelfgenezend vermogen van het lichaam herstelt zich. Spieren worden er uiteindelijk zachter van en klachten nemen af. Door spieren te rekken worden ze langer en meer ontspannen.

Inmiddels moest ik op mijn rug gaan liggen. Kulneera begon weer bij mijn voeten. Een voor een werden mijn tenen uitgerekt en knakten daarbij. “Er gaat niets kapot hoor,” lachte Kulneera nadat ik even een kik gaf maar het was niet pijnlijk. Toen waren mijn benen aan de beurt. Ze kromde ze en boog ze in verschillende richtingen tot een uiterste rek. Dat werd even vastgehouden. Een prima rekoefening voor de heupen en liezen. Daarna waren mijn armen, handen en vingers aan de beurt. Wat was dit heerlijk! Ook de schouders aan de voorkant werden onder handen genomen. Opnieuw een plaats waar ik nooit eerder was gemasseerd maar waar zeker spieren zitten die nogal eens protesteren.

Inrichting by Thaise massagepraktijk Yindie

Net toen ik dacht dat het uur voorbij was, moest ik nog rechtop gaan zitten met mijn rug naar haar toe. Mijn schouders en nek werden nog eens goed gemasseerd. Daarna werd mijn rug bestempeld met in warme olie gedrenkte doeken. Precies weet ik het niet want ik heb het alleen kunnen voelen. Kulneera vertelde dat de olie met bestanddelen als van tijgerbalsam door de huid mijn spieren bereikten. Het was in ieder geval een warme afsluiting van een heerlijke massage.

Beter slapen en fitter

Nadien kreeg ik wat te drinken aangeboden en legde Kulneera kort uit wat ze had gedaan om mij weer in balans te krijgen. Ze had duidelijk gevoeld dat bepaalde lichaamsdelen vast zaten. Ik kon de komende dagen nog wat spierpijn ervaren maar uiteindelijk zou ik me beter gaan voelen. Ik kan het geen spierpijn noemen, meer een lichtelijk beurs gevoel in sommige spieren. Maar wat veel fijner is: ik slaap sindsdien als een roos en voel me fitter.

Kortom: een Thaise massage is geen marteling. Maar juist een diepere massage die zoveel voordelen kent voor je algehele gezondheid. Kulneera kan ook lichaamsdelen specifiek een massage geven, zoals je voeten of je nek en schouders. Naar behoefte werkt zij ook met kruidenstempels. Lijkt me eveneens een heerlijke ervaring maar dat is voor de volgende keer. Kortom: een Thaise massage bij Yindie is een geweldige ervaring!

Je kunt hier ook cadeaubonnen verkrijgen. Goed idee, dan weet je tenminste wat je voor Sinterklaas of kerst moet vragen. Een waarschuwing is hier wel op zijn plaats: als je het eenmaal hebt ervaren, kom je er zeker terug.

Reünie op café

Belgisch bier en auto's uit jaren 80

Wat is er leuk aan om mensen die je jarenlang niet gezien of gesproken hebt weer te ontmoeten op een reünie? Wat bezielt ons om daarheen te gaan? Ik heb er vorige week weer een gehad en vond het gezellig om tussen de vijftigplussers herinneringen aan vroeger op te halen.

Happy Hour

Nee, het was geen reünie van familie of een school maar van een café. Een café wat net over de grens in België staat, dat tegenwoordig meer een koffiebar is. Het cafeetje waar ik begin jaren tachtig op de brommer heenging en waar ik mijn eerste trappist heb gedronken. Ik was zestien en meegevraagd door mijn vriendinnen van school die dit kleine barretje al eerder hadden ontdekt. Op zaterdag-en zondagavond zaten we al om zeven uur aan de toog (indrinken tijdens happy-hour) totdat we tegen half elf naar een grote discotheek in België gingen of naar een zaaltje waar een band speelde.

Via facebook en een goede vriend werd ik uitgenodigd voor deze reünie die in een Nederlands café plaats ging vinden. Dit café was eveneens nostalgie want ook daar was ik al die jaren niet meer geweest. De indeling was nog steeds hetzelfde maar het leek mij zoveel kleiner dan toen. En ik ben toch echt niet gegroeid!

Ik had nog gevraagd aan andere oude vrienden en vriendinnen om mee te gaan maar die waren niet zo enthousiast. Een reünie is immers ook een spannend evenement. Voor hetzelfde geld ken je er niemand meer van terug. Weet je ook niet wat je toch allemaal tegen die ‘wildvreemden’ moet vertellen? Ja, als je elkaar bijna 30 jaar niet gezien of gesproken hebt is dat zeker eng. Maar ik wilde de gok wel wagen.

Herman Brood fan

Eenmaal in de zaal moest ik toch wel even slikken. De vergrijzing had hier duidelijk de overhand. Veel cafégangers met een terugtrekkende haargrens, brede middenscheiding of gelijk zo kaal als een biljartbal. Gevulde heren, grijze haren, gerimpeld gelaat, vollere dames. Daar tussenin stond de oude discjockey die nog steeds fan van Herman Brood bleek te zijn, gezien zijn mouwloze t-shirt met gelijknamige opdruk en grote ravenzwarte kuif. Hij was duidelijk in de jaren tachtig blijven hangen, compleet met hangbuik en gekleurde lampjes in zijn schoenzolen. Alleen zijn rimpels verraadden dat hij al zeker 60+ moet zijn.

Matjeskapsels en snorren

Al kon ik bijna niemand tussen dit half bejaarde volk herkennen, IK werd dat wel. En dat was natuurlijk erg leuk. Minder was het om diegene die zo enthousiast mijn naam riep, totaal niet thuis te kunnen brengen. Gelukkig dat ik van alle kanten werd geholpen terwijl ik diep in mijn grijze hersenmassa dook. En inderdaad, ik moest even door de bril en het kapsel heen kijken alvorens bij mij een lampje ging branden.  Aan de andere kant van de zaal zwaaide niet veel later enthousiast een vrouw met kort grijs haar. Ik herkende haar alleen aan haar ogen. Alles leek aan haar veranderd, behalve haar blauwe kijkers en haar stem. En dat gold voor velen. De lange haren blond of bruin, de matjeskapsels of gepermanente krullebollen, de vele snorren: ze waren allemaal verdwenen.

Belsen en Ollanders

Onder de gasten waren naast Hollanders ook veel Belgen. ‘Amai! Gij bent nie veel veranderd, sunne! Nog sjuust dezelfde.’  ‘Wat dachte gij? Ik gaon effekes een pientje pakken op café’ Een Jupiler welteverstaan, grote glazen tegen een jaren 80 prijsje.

De band begon te spelen en al snel vulde de zaal zich met oude rockklassiekers. Al vanaf het eerste nummer gingen de midlife voetjes van de vloer. Maar ik had het druk met kletsen want tussen al dit grijs herkende ik steeds meer bekenden van toen. Hoe was het iedereen vergaan in de afgelopen dertig jaar? De een gescheiden, de ander gelukkig getrouwd. Naarmate het Belgisch bier rijkelijk werd getapt, vielen de grenzen weg. Herinneringen aan een oud Belgisch vriendje die niet op was komen dagen. Te druk natuurlijk als vader van vijf kinders. Amai!

Opel Manta’s voor de deur

En na de herkenning werden alle herinneringen aan het café en het eenvoudige interieur opgesomt. Flashbacks aan het voetbalspel dat eigenlijk altijd bemand was. Lol hebben om keihard de kurken bal door het café te shotten. En dan was daar de flipperkast die we meer als biertafel gebruikten. De kleurrijke discjockey die naast Herman Brood ook vaak the Police draaide, Iron Maiden, AC/DC maar ook de Dolly Dots en het schuifelplaatje ‘Je t’aime’. Het was de tijd dat ik voor het eerst hoorde van U2 met de hit; ‘I will follow’, een plaat die mij nog steeds aan die tijd doet terugdenken. Voor de deur stonden de Kreidlers, Zündapps en Puchs  tussen de allereerste Golfjes en de laatste Ford Capri’s en Opel Manta’s. De auto’s van toen waren gepimpt met joekels van mistlampen. En de vaste klanten hadden een doorzichtige groene zonneweringsticker op de voorruit geplakt met de naam van het café erop geprint.

We herinnerden ons de totaal onverwachte invallen van de rijkswacht. Hoe ik veel te  lang op het toilet was blijven zitten en buiten de deur door een agent werd opgewacht omdat ik verdacht klein was voor een zestienjarige. Ik had geen identiteitskaart maar uiteindelijk mocht ik met mijn bromfietsverzekering op café blijven. Dat was een geluk want vooral Hollanders waren vaak de pineut bij zo’n inval. Sommigen moesten met het politiebusje mee richting bureau en werden bang gemaakt met een nachtje cachot. Dat was minder.

Cafévoetbal

Weet je nog? Het Haacht bier waar je steevast elk weekend hoofdpijn van kreeg. Het meisje dat destijds stilzwijgend in korte tijd een dikke buik kreeg en nu een slanke moeder van een dertigjarige dochter is. De Amsterdamse uitbater van het cafeetje die na dertig jaar een Belgische tongval heeft gekregen. Op zaterdagmiddag voetballen tegenover het café, de trainingen die niets toevoegden aan ons talent. De liters spa Rood die ik daarbij dorstlessend heb leren drinken. Het donkere gangetje waar de kapstok was, waar je nooit je jas terug kon vinden maar tussen de leren jassen wel heel discreet kon zoenen.

Allemaal herinneringen

Gek hè dat je daar als vijftiger weer zo blij van kan geraken. (Op z’n Vlaams gezegd) En ik niet alleen. Die avond heb ik telefoonnummers uitgewisseld en belooft via facebook contact te houden. Want mocht er geen reünie van dit cafeetje meer komen, dan kunnen we elkaar altijd nog achterhalen. Om nog meer herinneringen op te halen gedurende de komende jaren van aftakeling en ouderdom. Terwijl we allemaal nog grijzer worden en haargrenzen nog verder terugtrekken houden we onze grens tussen Holland en België open: SCHOL!

Workshop foampruik

Foam meisjespruik geel met roze strikken

Mijn frietjespruik

Ik kende de pruiken van Karin Bloemen en de Roze Maandag en vond ze altijd prachtig. Extravagant, groot, tuttig, kleurrijk en opvallend overdreven. Niemand loopt je ongezien voorbij.

Dit leek ons erg leuk voor de carnaval. De pruiken zijn superlicht en er wordt beloofd dat ze comfortabel zijn te dragen. Het bedrijf ‘Allemaal Tejater’ die de workshops organiseert, verzekert dat je na een avond fröbelen met zo’n prachtig exemplaar naar huis gaat. Deze workshops vinden plaats in Son en Breugel, dus even een ritje in de auto maar dan heb je ook iets unieks.

Peppi en Kokki

Het begon om 19.00 uur. Wij hadden meteen een goede binnenkomer. Ik stelde me als eerste voor: ‘Beppie’ en mijn vriendin  zei nietsvermoedend: ‘Cockie’ terwijl ze haar hand schudde met de cursusleidsters. De dames schoten in de lach: ‘Jullie komen zeker een matrozenmutsje maken?’ Ondanks dat we al 31 jaar vriendinnen zijn, staan we er niet meer bij stil dat onze namen heel toevallig klinken als die van een beroemd duo. Het ijs was gebroken want de andere twaalf cursisten lagen in een deuk.

Moeilijk kiezen

In de workshopruimte stonden de pruiken en hoeden op zwarte paspopkoppen tentoongesteld. Het was moeilijk om een keuze te maken uit de vele modellen in verschillende kleuren. Ik ging uiteindelijk voor een knalgele meisjespruik met twee enorme staarten en roze strikken. Cockie koos voor een foute hulkgroene, weliswaar in hetzelfde model maar zij ging de staarten nog voorzien van krullen. En ook dat is mogelijk, net als bij de kapper.

Na een korte uitleg gingen we aan de slag. Onze hoofdomtrek werd opgemeten en daarna kregen we een brede reep foam die we in elkaar moesten smelten met een loeihete verfafbrander. Je maakte hiermee een mutsje dat als basis dient voor de pruik. Terwijl de een de foam in model hield moest de ander slechts enkele seconden de verfafbrander vlakbij het te smelten gedeelte houden. Ik vond het nogal een eng idee. De hitte van de brander kwam nogal eens dichtbij de vingers.

Geen makkie

Nadat de muts klaar was kregen we de lange smalle stroken foam die we op de muts moesten samensmelten tot haren. Het was de bedoeling dat je dat alleen deed. Maar al snel kwam ik een handje te kort. Het was gemakkelijker geweest als de een de verfbrander hanteerde en de ander de pruik in model bracht. Maar of dat uiteindelijk sneller zou werken? De staarten werden gelukkig met hulp van de cursusleidsters Stans en Nanny gemaakt en voorzien van de strikken. Nu was de pony aan de beurt. In de vorm van frietjes moest ik de pony aan de bovenkant van het hoofd vastsmelten. Meermalen zette ik mijn pruik op maar de pony kreeg niet het gewenste effect. Dus moesten de ‘frietjes’ verwijderd worden en kon ik opnieuw beginnen. Nee, dit was niet zo gemakkelijk als het eruit had gezien. Het was hard werken om de pruik in model te brengen. En ook een warm werkje gezien de droge lucht die de vele verfafbranders verspreidden.Stans en Nanny zagen ons achterop de rest raken en sprongen bij. Pas tegen half 12 waren we klaar. Natuurlijk waren wij weer de laatsten. De anderen waren al een uur eerder klaar. Maar ja, er waren dan ook veel dames bij, die al voor de tweede keer zo’n bijzondere pruik, hoed of hoofddoek maakten.

Feeststemming

Het was een lange maar gezellige avond geweest. Er heerste zelfs al een beetje een feeststemming. Een workshop waar je vrolijk van wordt. Voor koffie, thee en fris met lekkers wordt gezorgd. Maar nog belangrijker: het eindresultaat is verbluffend. De pruiken vielen weliswaar wat groter uit maar dat was juist leuk. Vooral het groene exemplaar van Cockie, dat zo breed is geworden dat ze straks bij iedereen met haar groene krullen in het bier hangt. Maar geen nood: ons werd verzekerd dat de pruik water-en bierproof is, kleurecht, afwasbaar en onbreekbaar. Ideaal voor carnaval dus! Bij het verlaten van de workshopruimte mochten we nog een foambloem uitzoeken die bij de pruik past en die straks vast beeldig bij de jurk staat die we nog ergens moeten scoren.En daar moeten we niet al te lang meer mee wachten want voor je het weet is het weer zover.

Dus als er met carnaval een gele frietjespruik of een hulkgroene krullenbos in je bier hangt, weet je dat wij het zijn: Toet-toet-boing-boing…Peppi en Kokki.

Hond met foam pruik groen

De pruik is bierproof maar ook dierproof?