Site-archief

25 jaar mama

Bloemstuk voor kindergraf

Het had een feestelijke mijlpaal in zijn leven moeten zijn. Over een paar dagen is het precies 25 jaar geleden dat ik mama ben geworden. Mama van Sjors die maar 2 maanden oud is geworden. De afgelopen 25 jaar heeft daarom slechts uit herinneringen bestaan. Het is niet anders.

Ook na zoveel jaren verdient ons manneke dat we op zijn geboortedag even bij hem stilstaan. Het is een traditie geworden om elk jaar op zijn graf een bloemetje te leggen met een persoonlijk gedicht. Meer kunnen we hem helaas niet meer geven. Dat klinkt heel zwaar maar naast het gemis en verdriet is er ook veel moois gegroeid, dat mag ik niet ontkennen.

Herhaling

Vorige maand was ik toevallig in het academisch ziekenhuis waar ik 25 jaar eerder met mijn bolle buik op een speciale controle kwam. Die dag, een maand voor de uitgerekende datum, had ik een hartverscheurende diagnose over de gezondheid van mijn kind gekregen. Ik voelde weer de angst die ik destijds samen met mijn ongeboren zoon meedroeg. Het zit zo diep in me dat ik dat gevoel nooit zal verliezen.

Naast mij in het toilet stond een hoogzwangere vrouw, onwennig, onzeker, bang. Haar stemming was bedrukt, haar ogen zochten die van haar man die zichtbaar aangeslagen in de kale gang op haar stond te wachten. Het was duidelijk dat ze hier voor de eerste keer waren. Doorgestuurd door de gynaecoloog vanuit het vertrouwde ziekenhuis uit haar stad. Een koude windvlaag sloeg om mijn hart, ondanks de warmte stond het kippenvel op mijn armen. Ook bij haar was het waarschijnlijk mis. Wat voelde ik een intens medelijden met deze aanstaande moeder. Alsof ik mijzelf weer zag, vijfentwintig jaar geleden.

Zilveren troontje

Het verschil met toen was dat ik nu gewoon het ziekenhuis uit kon lopen, mijn huidige gezinsgeluk tegemoet. Dit angstmoment zou weer naar de achtergrond schuiven. Het zou weer verdwijnen in de diepste vezels van mijn lijf en stil blijven liggen totdat ik weer in een dergelijke situatie terechtkom waarbij mijn gevoelens weer naar boven komen.

Want een gezond kind is voor mij niet meer vanzelfsprekend. Daarvoor heb ik te veel ellende gezien in het kinderziekenhuis. Elk kind dat het levenslicht ziet, vind ik dan ook een wonder. Ik heb mijn twee gezonde jongens die na Sjors zijn geboren daarom als een groot geluk ervaren en ben daar enorm dankbaar voor. Ik denk echt dat Sjors er altijd voor ze is en over ze waakt. Daarom heeft hij in mijn hart zijn eigen zilveren troontje gekregen. Als dank voor zijn ‘aanwezigheid’ in de afgelopen 25 jaar. Een speciaal plekje voor hem alleen.

 Lieve Sjors 

De tijd verjaart in seizoenen van gemis

Omdat jij er lijfelijk niet bent

Omdat ons leven niet volledig is

Maar ons gezin leeft voort

En tikt het geluk steeds aan

Zonder jouw stem

Zonder jouw bestaan

Toch voelen wij altijd jouw warmte

Jouw hulp

Je laat ons nooit alleen

Want

Jouw liefde dringt overal doorheen.

                                                           Liefs Mama

Boek Tegenwind, de moeizame periode rondom het verlies van mijn baby

Ben je benieuwd naar het volledige levensverhaal van Sjors? Bezoek de speciale facebookpagina van Tegenwind. Het boek is nog steeds te bestellen via Bol.com

Advertenties

Medische misser? Het zal je kind maar treffen.

Herinneringen aan mijn overleden baby

Overlijdenskans hoger tijdens weekend

Het is al een week geleden dat bij RTL nieuws aandacht werd besteed aan het overlijden van te veel baby’s in de Nederlandse ziekenhuizen en dan met name in de weekenden. De afgelopen 3 jaar waren dat 104 baby’s. Het bericht kwam als een mokerslag bij me binnen. Zo’n bericht haalt bij ons als ouders opnieuw emoties los want juist op een zaterdagnacht is onze zoon Sjors door blunderende verpleging op de zuigelingenafdeling overleden. Ik vind het schokkend dat na 25 jaar de zorg rondom baby’s in Nederland niet is verbeterd en dat er in de weekenden nog steeds minder personeel werkzaam is dan door de weeks.

Herinneringen van machteloosheid

Ik heb dit nieuws bewust even laten bezinken maar het raakt me zo diep dat ik het niet kon nalaten om hierover een blog te schrijven. Onze zoon lag al uren levenloos in zijn bedje alvorens de verpleegster hem vond. Jaren van getouwtrek om de waarheid boven water te krijgen, borrelen weer op. Zowel mentale als fysieke pijn, machteloosheid en wanhoop. Boosheid en wantrouwen naar ziekenhuizen, en dan met name dát ziekenhuis.

Een kinderziekenhuis, nota bene!

Ik voel de onmacht van de ouders van baby Janou, die hun tragische verhaal doen tijdens de nieuwsuitzending. Tal van gynaecologen en verloskundigen reageren via social media met hun meningen en excuses. Het zou nogal schorten aan hun samenwerking op de verloskamers. Maar het zijn niet alleen de specialisten die verantwoordelijk zijn voor dit sterftecijfer onder baby’s. Het heeft me jaren gekost voordat de professor die verantwoordelijk was voor Sjors, toegaf dat de dienstdoende verpleegster die nacht onzorgvuldige zorg had verleend.

Rommelige zorg

‘Het was rommelig op de afdeling,’ had de professor als excuus gebruikt. ‘Ook was zij de enige verpleegster op tien babybedjes.’ O ja, is dat zo? Kort na zijn overlijden wilden we dat graag persoonlijk aan haar vragen maar dat werd resoluut de grond in geboord. Ze zou het psychisch niet aankunnen om ons onder ogen te komen. En wij dan? Ik wilde er zo graag een gezicht bij zien, het uit haar mond horen dat ze het die nacht niet bij kon benen. Daardoor zag ik in mijn ergste dromen lang het beeld voor me, van een chillende verpleegster die in haar kantoortje voor de televisie hing terwijl mijn zoon lag te sterven.

Pas vijf en een halfjaar later kregen we na veel onverschilligheid en ontwijkgedrag van het ziekenhuis, het zorgdossier onder ogen. Er ontbrak uitgerekend van die nacht een vel uit het dossier van de verpleging. In het artsendossier was flink geknoeid. Hoe het scenario er van die nacht werkelijk heeft uitgezien was voor ons onleesbaar en niet meer te achterhalen.

Tegenover ons zat een schouderophalende professor die niets anders kon dan zijn excuses aanbieden in het belang van het ziekenhuis en zijn carrière. De verpleegster was inmiddels met de noorderzon vertrokken en daarom was een ontmoeting met haar wederom uitgesloten.

Te hoog sterftecijfer voor te hoge zorgkosten

Ik troostte mezelf dat mijn correspondentie en gesprekken met dit zorgteam toch nog ergens goed voor waren geweest. Dat ze ervan hadden geleerd. Ik hoopte dat ze in het vervolg ouders van overleden zuigelingen beter en eerlijker gingen informeren en nog veel belangrijker: het hoge sterftecijfer van baby’s in Nederlandse ziekenhuizen flink daalde. Maar het blijkt niet veel invloed te hebben gehad, helaas niet. De cijfers zijn nog steeds bedroevend hoog: 8 op de 1000 geboren baby’s sterft in een Nederlands ziekenhuis. In België is dat nog 6. In Finland is dat ‘maar’ 2 tot 3. Waarom is de babysterfte in Nederland zo hoog?

Ze gebruiken er tegenwoordig een ‘mooi’ woord voor: ‘calamiteiten’ Een rampzalig woord voor het onvoorziene vervolg van het verkeerd verstrekken van medicijnen en het slecht bijhouden van dossiers. Inschattingsfouten en het nalaten van overleg met een arts. Althans dat was in ons geval.

Sjors is in die tijd urenlang door de beste chirurgen en volgens de nieuwste technieken geopereerd maar omdat er tijdens de herstelperiode geen goede nazorg was, is al dat werk, tijd, geld en vooral de pijn van onze jongen, voor niets geweest.Dan mag het toch best eens gezegd worden dat de zorg, waar we hier in Nederland krom voor moeten liggen, beter kan? Dat het in ieder geval niet onnodig levens moet kosten. De meest kwetsbare groep patiënten zijn vaak het slachtoffer van het lage aantal zorgverleners in het weekend. Niet alleen baby’s maar ook ouderen. Is dat omdat zij zich minder kunnen verweren? Dat zij niet op het belletje kunnen drukken naast het bed?

Het blindelings vertrouwen dat je kind in het ziekenhuis in goede handen zou moeten zijn, is daarom voor ons ver achterhaald. Ik denk dat de ouders van Janou en al die andere ouders van overleden zuigelingen zich hierin kunnen vinden. Helaas. Het dragen van dit onvergetelijk groot verdriet weegt daardoor alleen maar zwaarder.

Medische missers op de zuigelingenafdeling, ik kon er helaas een boek over schrijven:boek Tegenwind

Boek Tegenwind, de moeizame periode rondom het verlies van mijn baby