Maandelijks archief: oktober 2016

Yoga voor onze jongens

img_2473

Het was afgelopen week in de media: defensie gaat binnenkort aan de yoga. Mijn zoon, die ook beroepsmilitair is, kon het alleen maar grinnikend bevestigen. Het is een heel serieus voornemen want de sportinstructeurs die lesgeven in deze machowereld zijn al in opleiding. Sorry hoor, maar ik zie mijn zoon nog niet zo gauw op een matje zitten.

Het zou de nodige ontspanning bieden tijdens een uitzending in een oorlogsgebied. Terwijl de kogels hen rond de oren vliegen. Ze continue alert moeten blijven op gevaar. Kunnen onze jongens dan rustig wegzakken in een ontspannen sessie? Kunnen ze dan in ‘de kaars’ met de benen in de lucht al die spanning weerstaan?

Testosterongebied

Ik heb jarenlang yoga beoefend dus heb er gemengde gevoelens bij. Ik moest er eerlijk gezegd nogal om lachen. Het voelt namelijk zo tegenstrijdig. Veel jongens zijn dit werk gaan doen omdat ze een adrenalinekick nodig hebben. Juist de spanning op willen zoeken. Ze mogen zich dan ook ‘strijdkrachten’ noemen die vechten voor volk en vaderland. Ik ben regelmatig binnen de poorten van een kazerne geweest en heb geproefd van het leger en me verbaasd over het aantal vrouwen dat hier vrijwillig aan wilt deelnemen. Want hoe dan ook, het blijft een testosterongebied.

Maar yoga is beslist geen wijvensport. Het is voor iedereen en zonder meer gezond voor lichaam en geest. Vertel mij wat. Ik heb tien jaar lang wekelijks yoga beoefend. Dat was de vorm Hatha Yoga, meer gericht op een soepel lichaam. Ik heb zelfs jarenlang elke ochtend voor een open raam de zonnegroet gedaan. Spieren werden uitgerekt en wakker gemaakt. Ik voelde me er vitaal bij, een perfect begin van de dag. Maar het vereist discipline om yoga te blijven beoefenen. Want in een rustig tempo werken aan je lichaam is niet motiverend omdat je er geen moe en voldaan gevoel van krijgt.

Airbrush boeddha Magic Air sepia

Maar goed, defensie staat er heel positief in. Ze belooft stevige workouts tijdens de yogales die onze soldaten niet alleen lichamelijk sterker maken maar ook mentaal. Yoga zou ook positief werken op de verwerking van oorlogstrauma’s. Engeland en Amerika gingen ons al voor en hebben yoga  toegevoegd aan het sportprogramma onder de strijdkrachten. En niet alleen de landmacht maar ook de luchtmacht en marine profiteren van de voordelen. Dus probeer ik niet te lachen als ik denk aan al die gespierde macho’s met kaalgeschoren koppies die in kleermakerszit op zoek zijn naar zen. Naar yin en yang, concentratie en loslaten. Want ook dat is yoga. Je ware ‘ik’ zoeken op je matje in de vorm van de cobra, de zwaan of de vis. ‘Een brug bouwen, maar dan niet met behulp van een tank maar met hun eigen lichaam.

De leeuw

Ik zie mijn stoere zoon al zitten, met zijn benen in zijn nek. In de houding van de hond of nog erger: ‘de leeuw’ . Ik kreeg altijd de slappe lach van de leeuw. Met wijd opengesperde ogen en mond moet je zover mogelijk je tong uitsteken. Het wende nooit want ik geneerde me dood om mijn grimas. Mijn lerares begreep dat niet. Ik moest leren om bij mezelf te blijven. Hoe goed het ook zou zijn voor mijn weerstand en zelfvertrouwen, het lukte me zelfs na jaren oefening niet.

Ontspannend snurken

Ook het kwartiertje ontspanning liggend in de zogenaamde ‘lijkhouding’ kreeg ik nauwelijks voor elkaar. In mijn hoofd ging dan pas echt de mallemolen draaien. Wat gingen we de volgende dag eten? Ik moest die geleende boeken nog bij de bibliotheek terugbrengen. Had ik nog een kaartje gestuurd naar dat jarige nichtje? Heb ik de deur op slot gedraaid? O jee! Nee, volgens mij niet. Alleen als er een ruisende zee op de achtergrond werd afgespeeld, verdwenen al die zinnetjes in de golven en zakte ik weg in een diepe ontspanning die soms zo diep was dat mijn buurvrouw mij hoorde snurken.

Geen ‘pang-pang’maar ‘Oooooohmmmm’

Maar goed, mijn zoon gaat het nu dus ook beleven. Het zal hem vast niet zweverig maken en al helemaal geen watje. Hij wordt vast een evenwichtige stoere soldaat die ons land gaat redden. Yoga wordt het nieuwe wapen van defensie. Op schietoefening zonder munitie geen ‘pang-pang’ meer roepen maar een ontspannen ‘OOOOOOOOOHM’ in lotushouding op zijn camouflagematje. Ik ben er zeker van: als er ooit oorlog komt gaan onze jongens hem winnen.

Airbrush boeddha Magic Air grijs beton

Advertenties

Valencia dag 3 en 4

Stierenvechter Valencia

Begin oktober zijn we vier dagen naar Valencia geweest. Een stedentrip  onder de Spaanse zon. Lees ook Valencia dag 1 en 2

Dag 3, woensdag 5 oktober

Die ochtend gingen we met de toeristische dubbeldekbus op pad. Het was even zoeken naar de opstapplaats die niet duidelijk was aangegeven. Eenmaal op de bus kregen we oortjes om in het Engels een beschrijving van de toeristische hoogtepunten van Valencia te beluisteren. We zaten echter maar kort in de bus omdat we al bij het Océanografic uitstapten.

Océanografic Valencia

Océanografic, het zeedierenpark van Valencia

Haaien en roggen kijken

Wij bezochten dit waterdierenpark dat zich voornamelijk onder de grond afspeelt. Prachtige tropische vissen, waaronder ook Nemo (echt waar), zwemmen in enorme aquariums met de meest prachtige onderwaterplanten en kleurrijk koraal. Er waren ook twee lange tunnels waar boven je hoofd haaien en roggen zwemmen in het felblauwe water. Een lust om naar te kijken. Boven de grond zijn krokodillen, schildpadden en tropische watervogels als flamingo’s te zien. Er is ook een pinguïnverblijf waarbij je achter glas de pinguïn ook onder water kan zien zwemmen.

Aquariumtunnel in Océanografic

Aquariumtunnel in Océanografic

Het strand

Na drie uur genieten namen we de toeristische bus richting het strand Las Arenas. Het was die dag 32 graden en windstil, dus was het daar goed toeven. Maar de bikini was ik vergeten en onze maag riep om paella dat op de boulevard in diverse strandtentjes wordt geserveerd. We kozen voor de paella met zeevruchten. Van de zeevruchten heb ik weinig op want dat waren voornamelijk ongepelde jumbogarnalen en als ik ergens een afkeer van heb, zijn het deze kadavers op mijn bord.

Strand van Valencia

Het Las Arenas strand

Na een wandeling langs het strand en een shopmomentje bij ‘Ale-hop’, een erg leuke winkelketen vol eurokoopjes, stapten we weer op de bus om terug naar het centrum te rijden. Ik wilde nog graag naar de Mercado Colon, een oude markthal uit 1914 in de stijl van Gaudi met horeca en delicatessezaken. Na wat omzwervingen, want we waren nog steeds niet georiënteerd in Valencia, bereikten we uiteindelijk deze hal.

Mercado Colon Valencia

Mercado Colon

Ik wilde een Horchata proeven. Dat is een koude aardamandelmelk. Een gezond drankje dat je in Valencia geproefd moet hebben. Henk had een coca chocolat besteld, wat bij nader inzien geen cola maar warme chocolademelk was. Heerlijk  bij de tropische temperatuur van die dag 😉

Toen het donker werd wandelden we richting de drukkere straatjes rondom het stadhuis en het bijbehorende plein: Plaza del Ayuntamiento. Een mooi stukje Valencia compleet met mooie fontein. Daar gingen we op zoek naar een gezellig tapasterras. Bij Taberina Antonio Manuel schoven we aan. Het was 22.00 uur maar we zaten nog in ons shirtje en korte broek midden op straat te eten. Een heerlijke zwoele zomeravond in oktober! Maar van de bestelling klopte niet veel. We kregen andere gerechtjes dan we hadden besteld. In het Engels was het wederom moeilijk communiceren.

Horchata

Horchata, een gezonde delicatesse uit Valencia

Na het eten borrelden we nog wat na met een waterige sangria en een Estrella biertje. Wij kregen al snel gezelschap van een ouder Limburgs echtpaar dat overwintert in Benidorm. Alleraardigste mensen hoor, maar mevrouw had al een beetje te diep in haar cognacglaasje gekeken. Toen wij de rekening kregen van het meisje dat ons die avond had bediend, zag ik dat de rekening inderdaad niet klopte. No problemo,  de Benidormbastard zou mij weleens helpen. Ze wees het meisje met dubbele tong en in onverstaanbaar Spaans op haar fout maar dat had ze beter niet kunnen doen. Het Zuidelijke temperament van het meisje schreeuwde over het terras. Ze had geen zin om haar fout te erkennen en riep tegen de dame: ‘Wat maakt het uit? Ze snappen er toch niks van!’ Erg onaardig maar we konden wel lachen om deze scène. De tapas was lekker geweest, al smaken ze in Nederland beslist niet slechter.

Dag 4: donderdag 6 oktober

Wij wilden met de toeristische bus nog een rondje Valencia doen maar ook nu konden we in een buitenwijk van Valencia de opstapplaats niet vinden. De vier Spanjaarden, waaraan ik de weg vroeg konden geen van allen Engels. Dat was opnieuw heel vervelend want ik verstond nog steeds geen Spaans. Dus zat er niets anders op dan terug te lopen en vanuit het hotel een andere opstapplaats te zoeken.

Mercado Central Valencia

Mercado Central de grootste overdekte markt van Europa

Veel naakt in Mercado Central

We besloten om eerst maar eens naar de Mercado Central te wandelen. Dat is met zijn 8000 m2 de grootste markthal van Europa. De buitenkant is al een plaatje maar de binnenkant vonden we indrukwekkend met zijn koepelvormige dak en vooral het aanbod aan voedsel. Niet alleen de hoeveelheid maar vooral ook hoe alles werd gepresenteerd. Konijnen lagen je naakt maar nog wel met oogjes vanuit de vitrine aan te kijken. Gevogelte lag in een sexy pose met de beentjes omhoog of nog compleet met kam en tongetje uit de snavel tegen het glas gedrukt. Ik vond het onsmakelijk net als de porties hersenen, hart en varkenskoppen. Kreeften probeerden, nog levend, maar met de scharen opgeknoopt tevergeefs van de met ijs bedekte toonbank, te vluchten. Er lagen ook meterslange alen tussen. Vreselijk als je leven zo moet eindigen.

dscn0873

Nabij de markthal bezochten we nog een mooie kerk voordat we bij de Plaza de la Reina waren waar we op de toeristische bus stapten. We deden nog even een rondje Valencia van anderhalf uur voordat we terug waren op het plein. Valencia is qua grootte te vergelijken met ons Amsterdam. Dus na vier dagen hadden we heel Valencia wel gezien.

Op het plein gebruikten we weer de lunch waar we in gesprek raakten met een Brabants stel van onze leeftijd, dat voornamelijk woont en werkt op een Nederlandstalige camping in Spanje. Ze zijn het voorbeeld van lef. Hadden zeven jaar geleden hun huis en haard verkocht en wonen nu in een camper. Vrijheid, blijheid. Maar zouden wij daar op langere termijn blij van blijven? Ik denk het niet.

Stierenvechtersmuseum

Na de lunch gingen we weer met de bus mee. We wilden naar het stierenvechtersmuseum aan de Plaza de Toros. Er was een video van een stierengevecht te zien, ook weer zo luguber, maar dat hoort blijkbaar bij Spanje. In vitrines waren de dodelijke speren te zien en de strakke pakjes van de stierenvechters. Ook stond er een maquette van de arena die veel weg heeft van het Colosseum in Rome. Deze arena, die naast het museum staat, mochten we helaas niet in. Er vond die avond een concert plaats.

Stierenvechtersmuseum Plaza de Toros

Na dit bezoek was het tijd om naar het hotel terug te keren waar we om 18.00 uur met de taxi opgehaald werden, richting het vliegveld.

Het was mooi geweest. We kijken terug op een unieke stedentrip. Valencia is een schone stad vol temperament, musea en horeca. Toeristisch gezien vonden wij het nogal vervelend dat daar bijna geen Engels wordt gesproken. Echt een minpunt. Voor de rest is het een stad met uitersten: moderne architectuur steekt af tegen eeuwenoude monumenten. Er is ook een heerlijk strand  nabij een haven. Valencia is daarom een levendige stad die beslist niet uitsluitend uit kunst en cultuur bestaat.

Om 23.15 uur waren we weer terug in Eindhoven. Van 26 gaden naar amper 10 was het een grote overgang. Weer eenmaal thuis konden alle zomerkleren opgeruimd worden. Vakantie voorbij, zomer voorbij. Maar de warmte van Valencia blijft onvergetelijk.

Stedentrip naar Valencia dag 1 en 2

Plaza de La Virgen Valencia

Plaza de La Virgen met de kathedraal

Vorige week zijn we naar de Spaanse stad Valencia geweest. Na deze warme stedentrip was het met twintig graden verschil een frisse thuiskomst. Maar we kijken terug op vier heerlijke dagen in deze mediterrane stad aan de oostkust van Spanje.

Maandag 3 oktober

Vanaf Eindhoven vertrokken we met Transavia naar het vliegveld van Valencia. Na slechts 2,5 uur vliegen en een taxirit van 20 minuten arriveerden we in het Petit Palace Germaines. In een karakteristiek steenrood pand dat vroeger vast een belangrijke functie had lag onze thuisbasis voor vier dagen. Een hotel met een moderne, nieuwe inrichting. Dat gold ook voor onze kamer die bovendien netjes en schoon was. Een voortreffelijk werkende, stille airco en geen geluidsoverlast van het verkeer. Allebei erg belangrijk voor een goede nachtrust. Dit hotel ligt dan ook in een tamelijk rustig stadsdeel.

Deze eerste dag maakten we een wandeling in de nabijgelegen wijk. Wat ons opviel was de verkeersdrukte. Nu geldt dit voor elke beroemde stad maar in Rome , waar we vorig jaar waren, hadden we op straat toch meer rust ervaren. Ook was het moeilijk om ons in Valencia te oriënteren, dat was vast even wennen. Die avond aten we in de Paprika natural bistro. De hippe inrichting en de vitrine met heerlijke taarten zorgden voor een gezellige binnenkomer. Kunstig getekende letters op krijtborden met allerhande teksten en een ober met een perfect gestylde baard maakten het plaatje van deze gezonde eettent compleet. Op het menu staan voornamelijk biologische gerechten met gezondheidstoppers als Quinoa, avocado, wokgroenten en linzen. Er wordt veel gebruik gemaakt van glutenvrije, lactosevrije en vegetarische ingrediënten. Maar de steak die manlief bestelde smaakte er niet minder om en mijn wokschotel met quinoa, garnalen en een misosaus was heerlijk. Beslist een aanrader als je van goed en vers eten houdt.

Dinsdag 4 oktober

Ons ontbijt de volgende ochtend in het hotel was eveneens niet te versmaden. Verschillende verse sapjes, fruit, noten, gazpacho en verschillende kazen en vleeswaren waren nog maar een klein gedeelte van het uitgebreide ontbijtbuffet. Een eigentijdse inrichting van verschillende stoeltjes en moderne lampjes maakten het gezellig.

Turia stadspark van Valencia

Turia stadspark van Valencia

De fietstour

Na het ontbijt namen we de bus naar een van de drie opstapplaatsen van Valencia bikes. Met een Nederlandse gids maakten we een fietstocht langs diverse hoogtepunten van Valencia. Onze fietstocht ging voornamelijk door de drooggelegde rivier de Turia die dwars door Valencia loopt. Hier is een 10 kilometer lang park van gemaakt met veel palmbomen, vijvers, kunst en sportvelden. Het fietspad dat hier doorheen loopt omzeilt het drukke verkeer van Valencia.

Ingang stadspaleis en keramiekmuseum Valencia

Ingang van het stadspaleis waarin het keramiekmuseum is gevestigd.

We fietsten naar de Plaza de La Virgen. Dit pleintje ligt in het oude centrum van de stad waar tapasrestaurantjes in de schaduw liggen van de kathedraal en de basiliek. Via het keramiekmuseum dat aan de buitenkant al een kunstwerk op zich is, ging de tocht richting de hypermoderne stad der kunst en wetenschappen. Het gedeelte met kunstzinnige gebouwen in sciencefictionstijl ligt in het zuiden van Valencia. Het steekt door zijn voornamelijk witte uitstraling fel af in het zonlicht. Het blauwgroene water rondom weerspiegelt een Valencia dat in een Star Trekfilm niet zou misstaan. Daarnaast ligt het Océanografic, een park met voornamelijk zeedieren als vissen, krokodillen en pinguins. Door het Turiastadspark met zijn palmen en sinaasappelbomen, fietsten we weer terug naar de startplaats.

Palais de les Arts

Palais de les Arts

Goedkoop dagmenu

De fietsgids had ons geadviseerd om een dagmenu te gaan eten. Dat is een traditionele lunch die uit drie gangen bestaat en waarvoor je per persoon maar tussen de 9 en 12 euro betaalt. Nabij het oude centrum hadden we een gezellig terras gevonden. Jammer dat de jonge ober geen enkel woord Engels sprak maar met handen en voetenwerk probeerde hij ons toch duidelijk te maken wat we gingen eten. Ondanks zijn moeite was het toch een complete verrassing. Maar we genoten van deze Spaanse lunch waarbij we, heel aardig, met een Limoncello van het huis werden verrast.

Het oude centrum

Nadien liepen we terug naar de Plaza de La Virgen waar we de basiliek en de kathedraal bezochten. Ook beklommen we de El Miguelete klokkentoren tot 51 meter hoogte. Bovenop de toren hadden we een schitterend uitzicht over Valencia. Hierna bezochten we het keramiek museum dat gehuisvest is in een 18e eeuws paleis. We waren meer onder de indruk van de prachtige deftige ruimtes vol rijkdom, dan van de tegeltjescollectie.

Fresco Valencia stadspaleis

Prachtige fresco’s in het stadspaleis waar ook het keramiekmuseum in is gevestigd.

Tegen de avond streken we neer op het terras van Hendrick’s place waar we allebei een echte sangria bestelden. Heerlijk!

Klokkentoren El Miguelete Valencia

De klokketoren die we hebben beklommen op de Plaza de la Reina

Geen Spaanse taal, geen Spaanse tapas

Inmiddels was het alweer donker geworden en moesten we zoeken naar een tapasbar. De app die bij de stadsgids ‘100% Valencia’ hoort zou ons wel naar een van de betere eettentjes leiden, maar dat viel behoorlijk tegen. De genoemde horeca was inmiddels verdwenen en daarvoor in de plaats waren eenvoudige snackbars gekomen.

Uiteindelijk hebben we toch een tapasbar gevonden. Veel personeel, weinig klanten in een felverlichte zaak. Het was inmiddels half negen maar we werden geacht nog twintig minuten te wachten vooraleer we tapas konden bestellen. Dan maar even een wijntje vooraf. Maar na een half uur kregen we nog steeds geen tafeltje toegewezen. Blijkbaar zaten ze niet te wachten op toeristen want ook hier was de Spaanse taal de enige taal die er gesproken werd. Toen zijn we maar bij de buren gaan eten waar de bediening wel snel en vriendelijk was. Het werden geen tapas maar wraps bij Hollywood, een Amerikaans fastfoodrestaurant. Helemaal niet slecht, maar niet bepaald een Spaanse specialiteit. Toen wij om 22.00 uur de zaak verlieten zat het naburige tapasrestaurant vol met eters.Laat dineren op de avond is een van de dingen die wij van de Spanjaarden wel nooit zullen begrijpen.Wordt vervolgd!

Historische romans van Simone van der Vlugt.

Historische romans van Simone van der Vlugt

Normaal ben ik van de thrillers van Simone maar deze twee historische romans die zich afspelen in Delft en Rotterdam schreeuwden me toe om te lezen. Een nieuw genre voor mij maar beslist heerlijk om me te verdiepen in de vaderlandse geschiedenis.

Nachtblauw

De roman Nachtblauw intrigeerde me vooral omdat het verhaal gaat over de jonge vrouw Catrijn die (net als ik) een passie voor kunst en schilderen heeft.

Nadat ze uit zelfverdediging haar man heeft vermoord vlucht ze uit haar dorp om in Amsterdam als huishoudster aan de slag te gaan. Haar bazin krijgt schilderles van een leerling van Rembrandt van Rijn en stiekem kijkt Catrijn over haar schouder mee. Ze ontwikkelt haar schildertalent en als ze tenslotte in Delft terechtkomt kan ze als plateelschilder aan de slag in een bakkerij waar serviesgoed wordt gebakken. Ze staat aan de wieg van het Delfts Blauw en de ontwikkeling daarvan. Ze overleeft ternauwernood de ontploffing van een kruitfabriek en de uitbraak van de pest. Het verhaal speelt zich af in de zeventiende eeuw maar bevat zoveel liefde en spanning dat het boek me van het begin tot het eind bleef boeien. Deze historische roman is dan ook de reden waarom we de afgelopen zomer een dagje naar Delft zijn geweest om een beetje van de sfeer van toen in het echt terug te zien. Lees ook: dagje Delft en rondje Rotjeknor over de stad Rotterdam.

De lege stad

Oorlogsromans over de tweede wereldoorlog hebben mij wel vaker geboeid. Geweldige verhalen zijn: Het familieportret, Zwartboek en Britannia Road 22.

Deze roman ‘de Lege Stad’ gaat over een Rotterdamse familie tijdens deze oorlog. Hoe de stad door het eerste bombardement in 1940 voor een groot gedeelte wordt vernietigd door de Duitsers en wat dat doet met deze familie en dan met name de hoofdrolspeelster Katja. Katja is getrouwd met een arts die in het ziekenhuis werkt. Maar als haar ouders, een broertje en zusje omkomen bij het bombardement haalt ze haar overige twee broers en zusjes in huis. Dit gaat niet altijd even gemakkelijk want haar broers gaan bij het verzet, een zusje raakt zwanger van een NSB-er, terwijl haar jongste zusje Joodse vriendinnetjes heeft. Als ze samen met haar man een ondergedoken  Joods echtpaar met een baby helpt, komt op een dag haar man niet meer thuis van zijn werk. Kort daarop wordt het Joodse echtpaar gedeporteerd naar een werkkamp in Duitsland. Katja ontfermt zich over hun baby en probeert zonder haar man de oorlog te overleven. Een aangrijpend verhaal dat leest als een thriller. Simone beschrijft de jodenhaat, het gezag van de Duitsers en de hongerwinter tot aan de bevrijding toe zo realistisch dat je bijna vergeet dat het hier om fantasie gaat.

Kortom: twee geweldige boeken die de saaie geschiedenisles van vroeger op een dusdanig interessante wijze vertellen dat ik uitkijk naar de vijfde historische roman van Simone. En daar wordt momenteel hard aan gewerkt.