Categorie archief: Er op uit

Deel 2: Citytrip New York

Memorial voor John Lennon, Central Park

Memorial voor John Lennon: Strawberry Fields, Central Park

In mei 2012 zijn we met het hele gezin naar New York geweest. Vorige week heb ik jullie al verteld over de eerste twee dagen die vol bezienswaardigheden zaten. Heb je deel 1 gemist? Klik dan op: Citytrip naar New York

Memorial John Lennon

Dag 3: Ik weet nog dat ik in 1980 naar school fietste toen een vriendin me ontroerd vertelde dat John Lennon de avond ervoor in Central Park, New York was vermoord. Ik was geen grote fan maar de wereld stond naar mijn gevoel even stil. Naar de plaat: Imagine die kort na zijn dood hoog op de hitlijsten stond, is zijn gedenkplaats vernoemd. De grote cirkel van mozaïksteentjes ligt op de plaats waar hij destijds het leven liet, vlakbij de Dakota Appartments, waar hij woonde. Dit gedeelte van het Central Park heeft de naam  Strawberry fields gekregen, vernoemd naar een grote hit van the Beatles. Het was na Ground Zero ook zeker bijzonder om hier te staan. Toen we om ons heen keken zagen we veel bankjes staan waar koperen plaatjes op zijn bevestigd met nog meer namen van overleden mensen. Zijn die hier ook om het leven gekomen? Central Park is tegenwoordig anders net zo veilig als de rest van New York.

American Museum of Natural History

American Museum of Natural History

The American Museum of Natural History

Nadien gingen we naar the American Museum of Natural History dat vlakbij Central Park ligt. Het is vooral bekend van de film ‘Night at the Museum’ Een enorm complex wat zelfs in één dag nog niet helemaal te zien is. Maar de jongens waren verrukt bij het zien van de echte skeletten van dinosaurussen en andere prehistorische dieren. Er stonden een grote meteoriet en ontelbaar opgezette wilde dieren. Ook werden veel verschillende culturen uitgebeeld in prachtige 3D decors.  Het was schitterend maar ook vermoeiend, die jetlag was er namelijk ook nog!

American Museum of Natural History: dinosaurus skelet

Een van de vele prehistorische skeletten in het museum

Aan het einde van deze dag zijn we In het Hardrock Café op Times Square gaan winkelen en eten. Nadien trok het middelpunt van Times Square ons weer als een magneet naar zich toe. Onze oudste zoon ging nog op de foto met een levend vrijheidsbeeld, alles kan in Amerika!

Hardrock café, Times Square New York

Hardrock café, Times Square New York

DSCN0256

Levend vrijheidsbeeld op Times Square

China Town en Brooklyn Bridge

Dag 4: Deze dag zijn we met de metro naar China Town gereisd. De Chinezen hadden al vroeg hun exotische groenten, fruit en vissoorten op de stoepjes uitgestald. De omvang van China Town is echter niet zo groot, dus waren we er al snel doorheen gewandeld. Van daaruit wandelden we naar de Brooklyn Bridge waar we twee dagen eerder onderdoor zijn gevaren. Geweldig om hier overheen te lopen en tussen de vele staalkabels foto’s te maken. We zijn hem echter niet helemaal overgestoken naar Brooklyn omdat we nog een bezoek wilden brengen aan de City Hall en andere bekende gebouwen van dichtbij wilden bekijken zoals: the Court House en the Woolworth Building.

Brooklyn Bridge

Brooklyn Bridge

St. Paul’s Chapel, Wall Street en the Vietnam Memorial

We bevonden ons inmiddels weer in het zuiden van New York, vlakbij Ground Zero. Er was gelegenheid om de St. Paul’s Chapel te bekijken die ondanks dat deze dichtbij de Twin Towers stond, tijdens 9/11 overeind was gebleven. Dit was het toevluchtsoord geweest voor veel hulpverleners. Nu hangen er nog de opsporingsberichten vol hoop en verdriet die door nabestaanden van de slachtoffers zijn achtergelaten. Ook honderden insignes van politie en brandweer van over heel de wereld die hier hun medeleven hebben getoond.

Daarna bezochten we na een lange zoektocht het Vietnam memorial. We waren er al een paar keer aan voorbij gelopen. Op een muur van glazen stenen staan persoonlijke teksten uit brieven van Amerikaanse soldaten die destijds in Vietnam zijn omgekomen. Jee, wat een verdriet allemaal maar wat mooi dat er ook hier aandacht is voor de nabestaanden.

Vietnam memorial New York

Vietnam memorial

Vlakbij ligt Wall Street, the financial district. Ook daar wilden we wel eens doorheen wandelen voordat we weer de metro terug namen naar Manhattan. Ik wilde gaan winkelen bij Macy’s, het wereldberoemde warenhuis. Toch ondervond ik al snel dat de mode daar ietsje achterloopt op die van Nederland. Maar de jongens hebben er toch wel een paar toffe motorcross-shirts gescoord die in ons land niet zijn te verkrijgen.

Ook deze dag sloten we af met een laatste avond op Times Square.

Bloomingdale’s en Central Park

Dag 5: We namen een gele taxi naar Bloomingdale’s. Ook zo’n gigantisch warenhuis dat je bezocht moet hebben als je naar deze stad gaat. Toch was de rit in the yellow cab zoveel indrukwekkender. De taxichauffeur vertelde veel over de Nederlandse geschiedenis in New York. Over de Nederlandse invloeden in deze stad.

Central Park

Central Park

Na Bloomingdale’s liepen we richting Central Park. Hoe dieper je het park inloopt, hoe meer de drukte van de stad wegebt. Alleen de statige, hoge wolkenkrabbers, zoals het CNN gebouw die boven de bomen uitsteken herinneren je aan een park middenin in een wereldstad. Er is veel leven hier. Veel straatverkopers, muzikanten en sporters. Er is ook een dierentuin. Dit park van 2,5 mijlen lang en 0,5 mijl breed biedt voor elk wat wils. We hebben het nog niet voor de helft gezien en beleefd want daarvoor ontbrak de tijd. We moesten namelijk weer richting het hotel, waar aan het einde van de dag de shuttlebus ons op kwam halen. Deze rit ging dwars door de stad richting het vliegveld. Met een koffer waarin Amerikaanse kleding, een fototoestel bomvol foto’s en een hoofd vol mooie herinneringen gingen we weer huiswaarts. Het was onvergetelijk maar we waren wel moe van alle indrukken en drukte die deze stad ons had gegeven. Vijf dagen was daarom echt even genoeg.

Enkele dagen later, inmiddels thuis weer tot rust gekomen, viel er een onverwacht weemoedig gevoel over me heen. Mijn jongste zoon kon het precies onder woorden brengen: ‘Wat is Nederland toch saai, hè mam? Ik heb heimwee naar New York.’ Ik knikte begripvol. Eigenlijk hebben we dat gevoel na vijf jaar nog steeds.

Citytrip naar New York

New York

De meest indrukwekkende reis die ik ooit heb gemaakt was een citytrip naar New York. Samen met onze jongens zijn wij alweer vijf jaar geleden naar deze legendarische wereldstad afgereisd. Niet alleen de stad was geweldig maar om dit samen met onze zoons te beleven was heel bijzonder.

Vanaf Brussel vlogen we in 8 uur tijd naar J.F.K. airport. En die vlucht was goed te doen. Beetje eten, beetje lezen, beetje film kijken en veel slapen. Het tijdsverschil is met Nederland 6 uur. Dus ja, de jetlag was in de vorm van een zware vermoeidheid in de benen maar door de indrukken van New York kon dat de pret niet drukken. Bij aankomst waren de controles op het Amerikaanse vliegveld uitgebreid. Compleet met iris-en vingerafdrukscans. Maar dat was niet alleen daar, ook in de stad zelf werd er regelmatig in mijn tas gekeken en was fouilleren net zo gebruikelijk als ‘goodmorning’ groeten. Maar dat neemt niet weg dat New York een wervelende stad is, die niet voor niets de ondertitel: ‘the city that never sleeps’, draagt.

Wandelend door Manhattan

We logeerden in hotel La Quinta in Manhattan, op 32nd street om precies te zijn, pal onder het Empire State Building. In het hartje van the Big Apple en op loopafstand van o.a. Times Square, the Chrysler building, Rockefeller Center en the Grand Central Terminal. Eigenlijk zijn alle hoogtepunten prima te voet te doen. Dat is ook echt aan te raden als je de sfeer van deze stad goed wilt proeven.

Die eerste dag wandelden we ’s middags langs het Chrysler gebouw  in art-decostijl naar the Grand Central Terminal, het grootste station ter wereld. De imposante hal was overweldigend net als de vele wolkenkrabbers waar we ons met het hoofd in de nek aan vergaapten. Maar alles is groot, groter, grootst in deze stad. En het is overal even druk met voetgangers en auto’s. De gele taxi’s domineren het straatbeeld, precies zoals je in de films ziet.

The Flatiron building

The Flatiron building

Top of the Rock

Daarna liepen we naar het Rockefeller Center . Dit complex staat op de 5th Avenue en bestaat uit verschillende gebouwen. Het staat vooral bekend om zijn reusachtige kerstboom en schaatsbaan. Maar wij gingen voor de wereldberoemde cityview vanaf het dak. We gingen bij the Radio City Music Hall naar binnen en namen de lift tot 259 meter hoogte. Dit uitkijkpunt heet ‘Top of the Rock’ en is befaamd om het mooiste uitzicht over New York met als middelpunt het statige Empire State Building  Ik heb er veel foto’s van gemaakt. Mocht je ooit naar New York gaan dan is het echt aan te raden om dit op de eerste dag te doen want zo krijg je een realistisch beeld over de omvang van New York. Niet alleen Manhattan is vanaf dit punt goed te bewonderen, je kunt zover kijken dat je het vrijheidsbeeld op Ellis Island ziet staan op de zuidkant. Aan de noordzijde heb je een groen zicht over Central Park met daarachter Harlem  en the Bronx.

New York

Uitzicht vanaf Top of the Rock op Central Park, Harlem en the Bronx

Ground Zero

De tweede dag wandelden we via Broadway richting het zuiden van New York. We liepen door Greenwich Village naar Ground Zero waar in 2001 de aanslag op de Twin Towers heeft plaatsgevonden. De bouw van het nieuwe World Trade Center was nog in volle gang. De top van de hoogste wolkenkrabber, de Freedom Tower van 541 meter, was nog in aanbouw. Wij vonden het heel bijzonder om hier te staan. Op elke hoek van de straat stond een nabestaande vrijwillig te vertellen over de chaos, tranen en ontreddering van 9/11. De rillingen liepen me over de rug. Ik werd er emotioneel en stil van. Je voelt daar de wanhoop en het verdriet dwars door je lijf lopen. Er was een tijdelijk museum ingericht met allerlei herinneringen als stille getuigen aan die rampzalige dag. Naast Ground Zero werd er hard gewerkt aan een nieuw museum met zelfs een stuk muur van één van de Twin Towers. Ground Zero bestaat uit twee vierkante bassins waar voorheen de twee torens stonden. Hierin is het water continue in beweging. De bassins zijn omringd door gedenkplaten waarin de namen van de overleden slachtoffers zijn gegraveerd.

The Sphere, gehavend kunstwerk dat tijdens 9/11 tussen de torens stond

The Sphere, gehavend kunstwerk dat tijdens 9/11 tussen de torens stond

Naast dit memorial monument staan het bronzen beeld ‘the survivor’ en de nog levende ‘the survivor tree’, een jonge boom in de kabels. Zij hebben deze ramp overleefd. In Battery Park aan de zuidkust maar nog dichtbij Ground Zero, staat ‘The Sphere’, een grote bronzen globe die voor de aanslag tussen de torens stond, flink beschadigd, maar waar sindsdien de eeuwige vlam bij brandt. Ook deze monumenten maakten diepe indruk op ons.

DSCN0202

Uitzicht vanaf de boot op nieuwe WTC

Boottocht

Die middag zijn we na een traditioneel broodje hotdog, met een van de vele toeristenboten overgestoken naar Ellis Island waar het vrijheidsbeeld ons op stond te wachten. Bij al die hoge wolkenkrabbers stak het schraal af in lengte. De boot voer vervolgens onder de Brooklyn Bridge en the Manhattan Bridge door waarbij we een fantastisch uitzicht hadden op de skyline van New York en Brooklyn. Wat later in de middag zijn we met de metro richting Manhattan teruggereisd omdat onze benen niet meer vooruit wilden. Zelfs deze rit met de metro was bijzonder omdat je deze vaak in films terugziet. De metrolijn spreidt zich als een enorm spinneweb onder deze stad uit, onmisbaar voor iedereen die er woont en werkt.

Brooklyn Bridge en Manhattan Bridge

Brooklyn Bridge met op de achtergrond de Manhattan Bridge

Times Square

Die avond zijn we nadat onze benen tot rust waren gekomen, nog naar Times Square gewandeld. Deze straat met zijn enorme lichtreclames vonden we geweldig. Met name ook omdat deze plek wereldberoemd is. Op het middenplein van Times Square gingen we op de grote trap zitten en genoten van de schitterende bewegende beelden die op ons netvlies werden geprojecteerd. Een speciale reclameshow die helemaal over de top is, maar ja wat is dat niet in New York? We bezochten nog een M&M winkel van twee verdiepingen gevuld met deze gekleurde snoepjes. Maar wat wij ook ‘over the top’ vonden was de warme gastvrijheid waar de New Yorkers ons steeds mee omringden. Altijd bereid om je op weg te helpen of te vertellen over de stad. Die dag waren we al verscheidene keren vriendelijk aangesproken:’Where are you coming from?’ Dan zijn wij maar nuchtere Hollanders hoor! Wordt vervolgd…

Times Square by night

Times Square by night

Op reis met Fiasco Tours

blanes-1986

De tijd voor het boeken van de zomervakantie is weer aangebroken. De meeste mensen noemen dat vakantievoorpret. Lekker neuzen in de reisgidsen en op internet waar de zomervakantie dat jaar naar toe zal gaan. Wij kennen dat gevoel helaas niet. Wij zien het als verdieping in onzekerheid. Want dat is de zweem die voor ons rondom een vakantie hangt sinds wij ooit een ombudsvakantie hebben ervaren.

Het is al heel lang geleden, maar tijd heelt niet alle wonden. Tijd neemt onze onzekerheid niet weg. We waren nog jong, twintigers die een strandvakantie naar Lloret de Mar hadden geboekt. Voor het eerst met zijn tweetjes op reis, voor mij was het de eerste keer dat ik, buiten het naburige België, in een ander land op vakantie ging. Ik durfde het wel aan want manlief (toen nog mijn vriend) had al ruime vakantie-ervaring. Hij had Spanje zelfs al eens per motor bezocht.

Overboekt hotel

Net als veel jongeren gingen wij per pendelbus. We hadden de reis destijds bij het reisbureau van de Rabobank geboekt. Dat gaf ons een gerust gevoel. We keken er allebei naar uit en telden de weken voordat het zover was. Twee dagen voor vertrek werd ik op mijn werk gebeld door het reisbureau dat ons hotel was overboekt en we moesten uitwijken naar een ander. Of ik niet meteen per telefoon mijn goedkeuring wilde geven voor het hotel. Dat weigerde ik. Dus die avond het reisbureau maar bezocht voor de nodige informatie. We waren te laat, hotel zat vol. Dus nieuw hotel uitgezocht.

De volgende dag, de dag voor vertrek werd ik opnieuw gebeld dat ook het derde hotel niet door kon gaan. De reden daarvan kon men weer niet vertellen. Toen heb ik ongezien op het werk maar blind mijn goedkeuring gegeven voor een ander hotel met het volste vertrouwen dat het nu allemaal wel op tijd en goed geregeld zou zijn.

De grote dag brak aan maar de busreis viel tegen. Het was een superlange zit en in de nacht reden we door met af en toe een kwartiertje rust. Dat was op zich een hoop gedoe bij de toiletten want heel de bus moest plassen. Als je dan ook nog je contactlenzen uit wilde doen was het stressen. Dus daar waren we het al snel over eens: we zouden nooit meer met een pendelbus reizen.

Lang haar en een kort rokje

Wat nog meer tegenviel was de mededeling  dat ook het vierde hotel voor ons geen kamer had. De reden daarvan was de faillietverklaring van Fiësta Tours waarbij wij via de bank onze vakantie hadden geboekt. Eenmaal in Spanje aangekomen werd iedereen netjes bij hun hotel afgezet, behalve wij en nog twee getinte jongens. Het duurde nog uren voordat er voor ons een gelijkwaardig hotel was gevonden, boven op een berg net buiten Lloret de Mar. Het zag er geweldig uit, het uitzicht was schitterend hadden we na een steile klim gezien toen we eindelijk met onze leren koffers bij de entree stonden. Dat viel niet mee zonder wieltjes eronder. Opnieuw wachtte daar de zoveelste teleurstelling op ons: de directie liet alleen de getinte jongens binnen maar ons werd de toegang geweigerd. De reden was onze uitstraling werd ons nogal direct gezegd. Tja, manlief zat nog in zijn lang haar periode, nou ja, lang: hij had een matje. Was het dan mijn knielange rokje? Toen kon ik dat anders nog best hebben hoor! Over discriminatie gesproken.

Gelukkig stond de bus nog te wachten toen we weer met onze grote koffers naar beneden afdaalden. Met zijn tweetjes in een lege bus werden we naar Blanes gereden. We protesteerden al niet meer want we wilden na dik achtentwintig uur bussen nu eindelijk wel eens op de plaats van bestemming aankomen. Ons werd mondeling beloofd dat de taxiritten naar Lloret de Mar zouden worden vergoed. We hadden nog enigszins vertrouwen dat het wel goed zou komen.

Dollemansrit

In Blanes hadden we een prachtig hotel pal aan zee. En gelukkig hebben we daar nog acht dagen lang een geweldige vakantie beleefd. We moesten dan wel de drukte van Lloret de Mar missen maar zijn er wel een dagje geweest met de taxi. Dat was echter geen succes. Dat deden we geen twee keer. No way! De chauffeur maakte er een dollemansrit van waardoor we met doodsangst achterin de taxi zaten, biddend dat we heelhuids aankwamen.

Niet mee naar huis

Maar ja, dat was dan ook het enige wat daar tegenviel 😉 totdat de dag aanbrak dat we weer zouden vertrekken. Ik geef toe, we waren onzeker geweest over de terugreis. Als we maar met de bus terug naar Nederland mochten. Dat gevoel had als een donkere wolk over onze vakantie gehangen, maar zo erg als de heenreis zou het toch vast niet worden? Dat was een naïeve gedachte geweest. Want al bij de opstapplaats van de bus ging het mis. Iedereen mocht mee, behalve wij. Omdat Fiësta Tours failliet was verklaard werden we niet mee terug naar Nederland genomen. Misschien wilde een volgende Nederlandse busonderneming een oogje dichtknijpen? ‘Dat menen jullie niet!’ probeerden we. Maar de chauffeurs meenden het wel. De deuren klapten voor onze neus dicht en de bus reed zonder pardon weg. Gelukkig kwam er al snel een andere Nederlandse bus die ons in eerste instantie ook teleurstelde maar wel tot de volgende opstapplaats mee wilde nemen. ‘Nou, vooruit dan,’zuchtte de chauffeur. Staand in het gangpad met onze koffers en tassen tussen de benen geklemd, reden we mee tot de volgende halte. Daar zou vast nog wel een bus komen die nog een paar stoelen over zou hebben. We werden letterlijk gedropt in het Spaanse achterland. Inmiddels was het al schemerig en daardoor zag het er dramatisch uit. Precies zoals wij ons voelden. Daar stonden we dan met onze loodzware koffers bomvol souvenirs bij een bushalte in de middle of no where. Helemaal alleen en afhankelijk van de goodwill van een volgende Nederlandse busonderneming. Zonder telefoon, zonder landkaart, zonder vertrouwen.

Na een uur wachten kwam er eindelijk een Nederlandse bus aan, die wel even gas terugnam maar doorreed omdat er volgens de reispapieren bij die halte geen passagiers zouden staan. We pakten onze kans en renden als gekken met onze koffers achter de bus aan. We schreeuwden en zwaaiden totdat de bus eindelijk stopte. Deze zat vol Rotterdamse jongeren maar had nog wel twee stoelen over. Wat een geluk! We hebben geen oog dicht gedaan want de jongeren waren behoorlijk luidruchtig en stierlijk vervelend maar we mochten mee, eindelijk naar huis!

Schadevergoeding

Eenmaal thuis kregen we via de Rabobank van Fiësta Tours ieder slechts vijftig gulden terug. We hadden immers een luxer hotel dan we in eerste instantie hadden geboekt. Dat moest alle ellende, taxileed, onzekerheid en de andere vakantiebestemming compenseren. Ik heb nog even gedacht aan het inschakelen van de ombudsman maar omdat je van een kale kip toch niet kunt plukken ben ik maar van dat idee afgestapt. Nu, dertig jaar later zou ik wel een klacht indienen al is het maar omdat deze nare reiservaring onze vakantievoorpret voor altijd heeft ontnomen. Daardoor nemen we geen risico’s, gaan voor veilig en goed geregeld. Inmiddels boeken wij al jaren bij the Travel Company. Dus voor ons geen goedkope last-minutes, onbekende vliegtuigmaatschappijen en vage internetboekingen. Want als je met een boel onzekerheid op vakantie moet gaan is het bij voorbaat al een fiasco.   

 

 

 

 

 

 

Valencia dag 3 en 4

Stierenvechter Valencia

Begin oktober zijn we vier dagen naar Valencia geweest. Een stedentrip  onder de Spaanse zon. Lees ook Valencia dag 1 en 2

Dag 3, woensdag 5 oktober

Die ochtend gingen we met de toeristische dubbeldekbus op pad. Het was even zoeken naar de opstapplaats die niet duidelijk was aangegeven. Eenmaal op de bus kregen we oortjes om in het Engels een beschrijving van de toeristische hoogtepunten van Valencia te beluisteren. We zaten echter maar kort in de bus omdat we al bij het Océanografic uitstapten.

Océanografic Valencia

Océanografic, het zeedierenpark van Valencia

Haaien en roggen kijken

Wij bezochten dit waterdierenpark dat zich voornamelijk onder de grond afspeelt. Prachtige tropische vissen, waaronder ook Nemo (echt waar), zwemmen in enorme aquariums met de meest prachtige onderwaterplanten en kleurrijk koraal. Er waren ook twee lange tunnels waar boven je hoofd haaien en roggen zwemmen in het felblauwe water. Een lust om naar te kijken. Boven de grond zijn krokodillen, schildpadden en tropische watervogels als flamingo’s te zien. Er is ook een pinguïnverblijf waarbij je achter glas de pinguïn ook onder water kan zien zwemmen.

Aquariumtunnel in Océanografic

Aquariumtunnel in Océanografic

Het strand

Na drie uur genieten namen we de toeristische bus richting het strand Las Arenas. Het was die dag 32 graden en windstil, dus was het daar goed toeven. Maar de bikini was ik vergeten en onze maag riep om paella dat op de boulevard in diverse strandtentjes wordt geserveerd. We kozen voor de paella met zeevruchten. Van de zeevruchten heb ik weinig op want dat waren voornamelijk ongepelde jumbogarnalen en als ik ergens een afkeer van heb, zijn het deze kadavers op mijn bord.

Strand van Valencia

Het Las Arenas strand

Na een wandeling langs het strand en een shopmomentje bij ‘Ale-hop’, een erg leuke winkelketen vol eurokoopjes, stapten we weer op de bus om terug naar het centrum te rijden. Ik wilde nog graag naar de Mercado Colon, een oude markthal uit 1914 in de stijl van Gaudi met horeca en delicatessezaken. Na wat omzwervingen, want we waren nog steeds niet georiënteerd in Valencia, bereikten we uiteindelijk deze hal.

Mercado Colon Valencia

Mercado Colon

Ik wilde een Horchata proeven. Dat is een koude aardamandelmelk. Een gezond drankje dat je in Valencia geproefd moet hebben. Henk had een coca chocolat besteld, wat bij nader inzien geen cola maar warme chocolademelk was. Heerlijk  bij de tropische temperatuur van die dag 😉

Toen het donker werd wandelden we richting de drukkere straatjes rondom het stadhuis en het bijbehorende plein: Plaza del Ayuntamiento. Een mooi stukje Valencia compleet met mooie fontein. Daar gingen we op zoek naar een gezellig tapasterras. Bij Taberina Antonio Manuel schoven we aan. Het was 22.00 uur maar we zaten nog in ons shirtje en korte broek midden op straat te eten. Een heerlijke zwoele zomeravond in oktober! Maar van de bestelling klopte niet veel. We kregen andere gerechtjes dan we hadden besteld. In het Engels was het wederom moeilijk communiceren.

Horchata

Horchata, een gezonde delicatesse uit Valencia

Na het eten borrelden we nog wat na met een waterige sangria en een Estrella biertje. Wij kregen al snel gezelschap van een ouder Limburgs echtpaar dat overwintert in Benidorm. Alleraardigste mensen hoor, maar mevrouw had al een beetje te diep in haar cognacglaasje gekeken. Toen wij de rekening kregen van het meisje dat ons die avond had bediend, zag ik dat de rekening inderdaad niet klopte. No problemo,  de Benidormbastard zou mij weleens helpen. Ze wees het meisje met dubbele tong en in onverstaanbaar Spaans op haar fout maar dat had ze beter niet kunnen doen. Het Zuidelijke temperament van het meisje schreeuwde over het terras. Ze had geen zin om haar fout te erkennen en riep tegen de dame: ‘Wat maakt het uit? Ze snappen er toch niks van!’ Erg onaardig maar we konden wel lachen om deze scène. De tapas was lekker geweest, al smaken ze in Nederland beslist niet slechter.

Dag 4: donderdag 6 oktober

Wij wilden met de toeristische bus nog een rondje Valencia doen maar ook nu konden we in een buitenwijk van Valencia de opstapplaats niet vinden. De vier Spanjaarden, waaraan ik de weg vroeg konden geen van allen Engels. Dat was opnieuw heel vervelend want ik verstond nog steeds geen Spaans. Dus zat er niets anders op dan terug te lopen en vanuit het hotel een andere opstapplaats te zoeken.

Mercado Central Valencia

Mercado Central de grootste overdekte markt van Europa

Veel naakt in Mercado Central

We besloten om eerst maar eens naar de Mercado Central te wandelen. Dat is met zijn 8000 m2 de grootste markthal van Europa. De buitenkant is al een plaatje maar de binnenkant vonden we indrukwekkend met zijn koepelvormige dak en vooral het aanbod aan voedsel. Niet alleen de hoeveelheid maar vooral ook hoe alles werd gepresenteerd. Konijnen lagen je naakt maar nog wel met oogjes vanuit de vitrine aan te kijken. Gevogelte lag in een sexy pose met de beentjes omhoog of nog compleet met kam en tongetje uit de snavel tegen het glas gedrukt. Ik vond het onsmakelijk net als de porties hersenen, hart en varkenskoppen. Kreeften probeerden, nog levend, maar met de scharen opgeknoopt tevergeefs van de met ijs bedekte toonbank, te vluchten. Er lagen ook meterslange alen tussen. Vreselijk als je leven zo moet eindigen.

dscn0873

Nabij de markthal bezochten we nog een mooie kerk voordat we bij de Plaza de la Reina waren waar we op de toeristische bus stapten. We deden nog even een rondje Valencia van anderhalf uur voordat we terug waren op het plein. Valencia is qua grootte te vergelijken met ons Amsterdam. Dus na vier dagen hadden we heel Valencia wel gezien.

Op het plein gebruikten we weer de lunch waar we in gesprek raakten met een Brabants stel van onze leeftijd, dat voornamelijk woont en werkt op een Nederlandstalige camping in Spanje. Ze zijn het voorbeeld van lef. Hadden zeven jaar geleden hun huis en haard verkocht en wonen nu in een camper. Vrijheid, blijheid. Maar zouden wij daar op langere termijn blij van blijven? Ik denk het niet.

Stierenvechtersmuseum

Na de lunch gingen we weer met de bus mee. We wilden naar het stierenvechtersmuseum aan de Plaza de Toros. Er was een video van een stierengevecht te zien, ook weer zo luguber, maar dat hoort blijkbaar bij Spanje. In vitrines waren de dodelijke speren te zien en de strakke pakjes van de stierenvechters. Ook stond er een maquette van de arena die veel weg heeft van het Colosseum in Rome. Deze arena, die naast het museum staat, mochten we helaas niet in. Er vond die avond een concert plaats.

Stierenvechtersmuseum Plaza de Toros

Na dit bezoek was het tijd om naar het hotel terug te keren waar we om 18.00 uur met de taxi opgehaald werden, richting het vliegveld.

Het was mooi geweest. We kijken terug op een unieke stedentrip. Valencia is een schone stad vol temperament, musea en horeca. Toeristisch gezien vonden wij het nogal vervelend dat daar bijna geen Engels wordt gesproken. Echt een minpunt. Voor de rest is het een stad met uitersten: moderne architectuur steekt af tegen eeuwenoude monumenten. Er is ook een heerlijk strand  nabij een haven. Valencia is daarom een levendige stad die beslist niet uitsluitend uit kunst en cultuur bestaat.

Om 23.15 uur waren we weer terug in Eindhoven. Van 26 gaden naar amper 10 was het een grote overgang. Weer eenmaal thuis konden alle zomerkleren opgeruimd worden. Vakantie voorbij, zomer voorbij. Maar de warmte van Valencia blijft onvergetelijk.

Stedentrip naar Valencia dag 1 en 2

Plaza de La Virgen Valencia

Plaza de La Virgen met de kathedraal

Vorige week zijn we naar de Spaanse stad Valencia geweest. Na deze warme stedentrip was het met twintig graden verschil een frisse thuiskomst. Maar we kijken terug op vier heerlijke dagen in deze mediterrane stad aan de oostkust van Spanje.

Maandag 3 oktober

Vanaf Eindhoven vertrokken we met Transavia naar het vliegveld van Valencia. Na slechts 2,5 uur vliegen en een taxirit van 20 minuten arriveerden we in het Petit Palace Germaines. In een karakteristiek steenrood pand dat vroeger vast een belangrijke functie had lag onze thuisbasis voor vier dagen. Een hotel met een moderne, nieuwe inrichting. Dat gold ook voor onze kamer die bovendien netjes en schoon was. Een voortreffelijk werkende, stille airco en geen geluidsoverlast van het verkeer. Allebei erg belangrijk voor een goede nachtrust. Dit hotel ligt dan ook in een tamelijk rustig stadsdeel.

Deze eerste dag maakten we een wandeling in de nabijgelegen wijk. Wat ons opviel was de verkeersdrukte. Nu geldt dit voor elke beroemde stad maar in Rome , waar we vorig jaar waren, hadden we op straat toch meer rust ervaren. Ook was het moeilijk om ons in Valencia te oriënteren, dat was vast even wennen. Die avond aten we in de Paprika natural bistro. De hippe inrichting en de vitrine met heerlijke taarten zorgden voor een gezellige binnenkomer. Kunstig getekende letters op krijtborden met allerhande teksten en een ober met een perfect gestylde baard maakten het plaatje van deze gezonde eettent compleet. Op het menu staan voornamelijk biologische gerechten met gezondheidstoppers als Quinoa, avocado, wokgroenten en linzen. Er wordt veel gebruik gemaakt van glutenvrije, lactosevrije en vegetarische ingrediënten. Maar de steak die manlief bestelde smaakte er niet minder om en mijn wokschotel met quinoa, garnalen en een misosaus was heerlijk. Beslist een aanrader als je van goed en vers eten houdt.

Dinsdag 4 oktober

Ons ontbijt de volgende ochtend in het hotel was eveneens niet te versmaden. Verschillende verse sapjes, fruit, noten, gazpacho en verschillende kazen en vleeswaren waren nog maar een klein gedeelte van het uitgebreide ontbijtbuffet. Een eigentijdse inrichting van verschillende stoeltjes en moderne lampjes maakten het gezellig.

Turia stadspark van Valencia

Turia stadspark van Valencia

De fietstour

Na het ontbijt namen we de bus naar een van de drie opstapplaatsen van Valencia bikes. Met een Nederlandse gids maakten we een fietstocht langs diverse hoogtepunten van Valencia. Onze fietstocht ging voornamelijk door de drooggelegde rivier de Turia die dwars door Valencia loopt. Hier is een 10 kilometer lang park van gemaakt met veel palmbomen, vijvers, kunst en sportvelden. Het fietspad dat hier doorheen loopt omzeilt het drukke verkeer van Valencia.

Ingang stadspaleis en keramiekmuseum Valencia

Ingang van het stadspaleis waarin het keramiekmuseum is gevestigd.

We fietsten naar de Plaza de La Virgen. Dit pleintje ligt in het oude centrum van de stad waar tapasrestaurantjes in de schaduw liggen van de kathedraal en de basiliek. Via het keramiekmuseum dat aan de buitenkant al een kunstwerk op zich is, ging de tocht richting de hypermoderne stad der kunst en wetenschappen. Het gedeelte met kunstzinnige gebouwen in sciencefictionstijl ligt in het zuiden van Valencia. Het steekt door zijn voornamelijk witte uitstraling fel af in het zonlicht. Het blauwgroene water rondom weerspiegelt een Valencia dat in een Star Trekfilm niet zou misstaan. Daarnaast ligt het Océanografic, een park met voornamelijk zeedieren als vissen, krokodillen en pinguins. Door het Turiastadspark met zijn palmen en sinaasappelbomen, fietsten we weer terug naar de startplaats.

Palais de les Arts

Palais de les Arts

Goedkoop dagmenu

De fietsgids had ons geadviseerd om een dagmenu te gaan eten. Dat is een traditionele lunch die uit drie gangen bestaat en waarvoor je per persoon maar tussen de 9 en 12 euro betaalt. Nabij het oude centrum hadden we een gezellig terras gevonden. Jammer dat de jonge ober geen enkel woord Engels sprak maar met handen en voetenwerk probeerde hij ons toch duidelijk te maken wat we gingen eten. Ondanks zijn moeite was het toch een complete verrassing. Maar we genoten van deze Spaanse lunch waarbij we, heel aardig, met een Limoncello van het huis werden verrast.

Het oude centrum

Nadien liepen we terug naar de Plaza de La Virgen waar we de basiliek en de kathedraal bezochten. Ook beklommen we de El Miguelete klokkentoren tot 51 meter hoogte. Bovenop de toren hadden we een schitterend uitzicht over Valencia. Hierna bezochten we het keramiek museum dat gehuisvest is in een 18e eeuws paleis. We waren meer onder de indruk van de prachtige deftige ruimtes vol rijkdom, dan van de tegeltjescollectie.

Fresco Valencia stadspaleis

Prachtige fresco’s in het stadspaleis waar ook het keramiekmuseum in is gevestigd.

Tegen de avond streken we neer op het terras van Hendrick’s place waar we allebei een echte sangria bestelden. Heerlijk!

Klokkentoren El Miguelete Valencia

De klokketoren die we hebben beklommen op de Plaza de la Reina

Geen Spaanse taal, geen Spaanse tapas

Inmiddels was het alweer donker geworden en moesten we zoeken naar een tapasbar. De app die bij de stadsgids ‘100% Valencia’ hoort zou ons wel naar een van de betere eettentjes leiden, maar dat viel behoorlijk tegen. De genoemde horeca was inmiddels verdwenen en daarvoor in de plaats waren eenvoudige snackbars gekomen.

Uiteindelijk hebben we toch een tapasbar gevonden. Veel personeel, weinig klanten in een felverlichte zaak. Het was inmiddels half negen maar we werden geacht nog twintig minuten te wachten vooraleer we tapas konden bestellen. Dan maar even een wijntje vooraf. Maar na een half uur kregen we nog steeds geen tafeltje toegewezen. Blijkbaar zaten ze niet te wachten op toeristen want ook hier was de Spaanse taal de enige taal die er gesproken werd. Toen zijn we maar bij de buren gaan eten waar de bediening wel snel en vriendelijk was. Het werden geen tapas maar wraps bij Hollywood, een Amerikaans fastfoodrestaurant. Helemaal niet slecht, maar niet bepaald een Spaanse specialiteit. Toen wij om 22.00 uur de zaak verlieten zat het naburige tapasrestaurant vol met eters.Laat dineren op de avond is een van de dingen die wij van de Spanjaarden wel nooit zullen begrijpen.Wordt vervolgd!

Dagje Delft

Muurschildering Delft

Soms ben ik geïnspireerd door een boek of film om een bepaalde stad te bezoeken. Na het lezen van ‘Nachtblauw’, een historische roman van Simone van der Vlugt wilde ik graag naar Delft. De stad die bekend staat om zijn Delfts Blauwe beschilderingen op porselein. Sommigen zien het als kitsch, ik zie het als kunst. Delfts Blauw is tegenwoordig zelfs weer hip. In deze tijd kun je het weer erg goed in je interieur verwerken. Noem het dan retro met een Hollandse twist in een eenvoudig of strakke inrichting van je huis. Er wordt zelfs Delfts Blauw aardewerk gemaakt in een moderne uitvoering. Tijd om deze stad en zijn wereldberoemde kunstvorm met eigen ogen te gaan bekijken.

Modern Delfts Blauwe appel in aardewerk

Een moderne versie in Delfts Blauw

Na een regenachtig Leuven  en een stormachtig Rotterdam hadden we deze keer een zonnige dag uitgekozen om Delft te bezoeken. Na iets meer dan een uurtje rijden parkeerden we de auto in de ‘Markt parkeergarage’ die dichtbij het centrum is. Het is nog geen tien minuten lopen naar de Markt, het middelpunt van deze stad. De huisjes in het oude Delft zijn zoals ze op Delfts Blauw serviesgoed staan afgebeeld: grachtenpandjes met trapgeveltjes, Holland ten top.

Stadhuis Delft

Het stadhuis

De Markt

Hier staat het prachtige gotische stadhuis uit 1620 met daar tegenover de Nieuwe Kerk waar onze koninklijke familie is begraven. De Markt is omringd met authentieke Hollandse winkeltjes. Veel Delfts Blauw serviesgoed, veel Hollandse souvenirs, lekkernijen en horeca. Na een kop koffie op een van de vele terrasjes begaven we ons naar het VVV-kantoor dat grenst aan de Markt.

Gracht in Delft

Gracht in Delft

Rondvaart

We besloten een rondvaart te maken door de grachten richting de plateelbakkerij ‘de Koninklijke Porceleyne Fles waarover ik had gelezen in het boek. De enige overgebleven aardewerkfabriek waar het Delfts Blauw nog met de hand wordt beschilderd. Het was mogelijk om daarvoor een combi-ticket te kopen bij de ligplaats van de boot. De gids vertelde tijdens de rondvaart over Delft als studentenstad maar vooral over de vele bierbrouwerijen, boterhandel en schilders als Johannes Vermeer. De scheve Oude Kerk uit de Middeleeuwen die de skyline bepaalt van Delft. De bedrijvigheid door de eeuwen heen als het gaat om de handel en wandel van onze vaderlandse geschiedenis. Delft was vroeger na Amsterdam de belangrijkste stad van Nederland.

De Porceleyne Fles, plateelbakkerij Delft

Delfts Blauwe schildertechniek

Vanaf de boot moesten we een brug oversteken en nog een stukje moderne straat doorlopen voor we bij de Porceleyne Fles waren. Sinds 1916 staat hier een plateelbakkerij die sedert 1653 verdeelt over de stad meerdere vestingen heeft gehad. Delft kende in die tijd veel dergelijke bakkerijen die voornamelijk serviesgoed produceerden. Het aangrenzende museum uit 2012 dat de naam ‘Royal Delft the experience’ draagt, toont de geschiedenis van het ontstaan van deze schildertechniek tot de modernere versie van nu. Nu ben ik geen geschiedenisnerd, echt niet, maar als ik eenmaal in een bepaalde streek ben wil ik me daar toch graag in verdiepen vooral als het om kunst gaat.

Vele koninklijke Delfts Blauwe borden en vazen waren in vitrines te bewonderen voordat we ineens in het atelier stonden van één van de vele meesterschilders. Met ingehouden adem heb ik zijn schildertechniek gadegeslagen. Het is een heel precies werkje dat vele uren in beslag neemt. Maar wel heerlijk ontspannen werk waar ik beslist wel naar zou willen solliciteren. Ik had bijna de neiging om te vragen: ‘Mag ik even?’ Om prompt zijn kwast over te nemen. Maar ja, dat kan zomaar niet hè? Er is wel dagelijks de mogelijkheid om een workshop te volgen maar dan alleen op afspraak. Dat had ik moeten weten.

Delfts Blauwe vaas maken

De meesterschilder aan het werk

De meesterschilder maakte de beroemde bloemmotieven op een grote vaas in verschillende tinten zwarte verf die bestaat uit het pigment kobaltoxide. Dit oxide ondergaat tijdens het bakproces een chemische reactie waardoor het zwart verandert in Delfts Blauw. De oorsprong van deze Hollandse kunst ligt in China. Van daaruit werden in de Middeleeuwen vazen ingevoerd met Aziatische motieven van draken en exotische bloemen. Wij Hollanders hebben het lang geïmiteerd totdat een schilder op het idee kwam om Hollandse landschappen, molentjes en klompen te gaan schilderen. Ik had het allemaal al in ‘Nachtblauw’ gelezen. In een volgende blog ga ik verder op dit boek in.

Met de tuk-tuk terug

Naast het atelier was ik onder de indruk van de overige unieke stukken in het museum waaronder de Nachtwacht. Wel in een maatje kleiner maar zeker niet minder kunstzinniger geschilderd op 480 Delfts Blauwe tegeltjes.

De Nachtwacht in Delfts Blauwe tegels

De Nachtwacht in 480 tegeltjes

Daarnaast enkele bekende producties van Johannes Vermeer, de kunstschilder die getuige was van het ontstaan van het Delfts Blauw. Vanuit het museum konden we op hetzelfde combi-ticket met een tuk-tuk terug naar het centrum van Delft. Erg leuk idee van de VVV en gezellig met andere dagjesmensen. Een werelds ritje door een puur Hollandse stad.

Kek Delft

Voor de lunch gingen we bij ‘Kek Delft’ aan de Voldersgracht binnen. Een hippe koffiebar/ lunchroom waar lekker en gezond de boventoon voeren. Speciale sapjes en theetjes. Veel verrassende gerechtjes met groenten en superfoods. Maar bovenal: errrrrrg lekker! Normaliter haalt Henk zijn neus op bij alles wat vreemd is maar hier kon hij toch zijn waardering wel voor uitspreken. De inrichting kent door zijn mix van industrieel en vintage een eigentijdse gezelligheid. Veel items zijn te koop, gezien het prijskaartje. De mogelijkheid dus om zelf een stukje van dit idyllische koffietentje mee naar huis te nemen.De bediening was erg vriendelijk en presenteerde alles met een kunstzinnige touch. Je merkt gewoon dat het personeel hier graag werkt en dat geeft je een welkom gevoel.

Kek Delft, een gezellige koffiebar

Kek Delft

De Nieuwe Kerk

Een bezoekje aan de Oude en Nieuwe Kerk stond op het programma. Nu ben ik beslist geen kerkganger maar in veel kerken kom je onverwacht veel moois tegen. De Nieuwe Kerk is vooral beroemd om zijn grafkelder van het Koninklijk Huis. De scènes van de afdaling met de kist vergezelt door de Koninklijke familie kent iedereen wel. Op verschillende tv’s kun je ze in deze kerk nog eens bekijken. Natuurlijk is het niet mogelijk om in de grafkelder te gaan maar een replica toont wel waar de overledenen in de kelder liggen. Verder is er het enorme praalgraf te bewonderen van Willem van Oranje wat o.a. uit marmer en brons bestaat. Je kunt er omheen lopen, zo groot.

Ingang Koninklijke grafkelder Nieuwe Kerk Delft

Ingang naar Koninklijke grafkelder, op de achtergrond het praalgraf van Willem van Oranje in de Nieuwe Kerk

De Oude Kerk

In de Oude kerk liggen onder de zware natuurstenen plavuizen nog meer bekenden voor de gemiddelde geschiedenisleraar. Zo’n 400 gedenkplaten sieren deze kerk. Ook hier weer een paar praalgraven van onder meer Piet Hein. Wat mij opviel is dat Johannes Vermeer die als de kunstschilder van Delft erg beroemd is geworden, destijds staand is begraven. Dat was in de zeventiende eeuw goedkoper. Zijn kunst die bekend staat om zijn verbluffende weergave van licht en spiegeling bracht tijdens zijn leven niet veel op. Pas in 2007 heeft hij in deze kerk een nieuwe, grote gedenksteen gekregen. Ik vind het altijd triest om te horen dat veel kunstenaars pas na hun dood ‘rijk en beroemd’ mochten worden.

IMG_2085

Inspirerend Delft

Kortom: Delft is een stad die je als Hollander een keertje moet bezoeken. Oud en modern wisselen elkaar regelmatig af, al gaat de Hollandse knusheid niet verloren.Tussen alle kunst kreeg ik meteen een goed gevoel over deze stad. Eigenlijk hadden we nog een bezoek moeten brengen aan het Vermeer Centrum maar daar zag ik toch van af. Het is niet prettig om als kunstfanaat nog met je neus bovenop het eerste schilderij te staan, terwijl je echtgenoot al bij de uitgang staat. Maar wie weet, een volgende keer. Ik heb er in ieder geval wel veel inspiratie op gedaan voor mijn volgende kunstwerk.

Raad eens? In het Delfts Blauw misschien?

IMG_2128

Rondje Rotjeknor

Je zou er misschien niet zo snel aan denken: een dagje Rotterdam maar deze stad heeft genoeg te bieden om je te vermaken. Ja, ook als de regen wederom met bakken uit de hemel valt, zoals we gewend zijn in deze zomer. Deze havenstad met moderne Erasmusbrug en strakke skyline oogt als het New York van Nederland.

Erasmusbrug Rotterdam

Erasmusbrug

Als kind ben ik hier in Brabant opgegroeid tussen de Rotterdammers. Aan de overkant van ons huis logeerden vroeger doordeweeks Rotterdamse schoolkinderen in een zogenaamd gezondheidskoloniehuis en op de nabijgelegen camping kampeerden voornamelijk Rotterdammers in stacaravans en tenten. Die kwamen in Brabant voor de schone lucht, hun rust en de natuur. Rotterdam zou daarom niet veel bijzonders zijn aangezien het in die tijd ook nog de bijnaam Rotjeknor had. Maar inmiddels weet ik wel beter. Rotterdam heeft veel te bieden voor de dagjesmensen maar ook een heel weekend is het hier goed toeven.

De markthal

Markthal Rotterdam

We parkeerden de auto in de parkeergarage onder de Markthal. De hal die bekend staat om zijn kleurrijk plafond van 11.000 m2 is daarmee ook het grootste kunstwerk ter wereld. Ontworpen door Arno Coenen met de toepasselijke titel: ‘Hoorn des overvloeds.’Het plafond toont fotoafbeeldingen van voeding en bloemen die in de hal worden verkocht. Dit geeft de markt meteen een gezellige uitstraling. Ik dacht dat het er wel koud zou zijn op deze overdekte markt maar niets is minder waar. De hal is aan de uiteinden voorzien van glas en aangenaam van temperatuur. Het is hier dus heerlijk neuzen en proeven.

Hoorn des Overvloeds, plafond Markthal Rotterdam

Plafond Markthal

De hal telt 96 kramen en 20 winkel -en horecagelegenheden waar je smaakpapillen kunnen genieten van een gevarieerd foodaanbod uit verschillende culturen en keukens.Een walhalla voor mensen die van koken houden. Een feest voor de innerlijke mens die altijd op zoek is naar verrassend eten en drinken.

Plafond Markthal Rotterdam

Tussen de Hollandse stroopwafels, de Spaanse tapas en Franse delicatesse lekkernijen kozen wij voor een eenvoudige lunch: een broodje haring bij Andalus Fish. Ter plekke wordt daar de haring snel en vakkundig gefileerd, verser kun je het niet krijgen. Boven de kraam is een terras waar we het broodje konden opeten en van bovenaf konden genieten van de gezellige drukte in de Markthal. In de Markthal zijn overigens meer verhoogde terrassen.

De Euromast

Na het broodje besloten we een wandeling te wagen naar de Euromast. Drie kilometer door de stromende regen. Daar schrokken we niet van terug want we hadden immers een paraplu bij ons. Dat viel tegen. Omdat we dicht langs de haven liepen, speelde de stormachtige wind mijn pluutje parten. Binnenstebuiten en een aantal geknakte en omgebogen baleinen verder was bij aankomst bij de Euromast dit geraamte over van mijn sterke plu.

Kapotte paraplu bij Euromast

Mijn overleden pluutje

Hoe gehavend ook, ik kon er nog geen afstand van doen want dat kleine stukje hele plu hield mij toch wel redelijk droog. Ik liep er vast raar bij, gezien de lachende voorbijgangers.

De Euromast wilde ik altijd al een keertje beklimmen. De in 1960 gebouwde attractie is nog steeds in trek. Maar van klimmen is echter geen sprake. Met de lift werden we naar de brasserie gebracht die zich halverwege de mast in het zogenaamde kraaiennest bevindt op 92 meter hoogte. Onder muzikale begeleiding van het toepasselijke nummer: ‘knocking on heavens door’. Speciaal voor als de lift zou blijven hangen natuurlijk.

Uitzicht vanaf de Euromast

Uitzicht vanaf de Euromast

Wij namen de volgende lift naar 96 meter waar zich het panoramaplatform en twee luxe hotelsuites bevinden. Omdat we natuurlijk niet te lui zijn, probeerden we de trap te nemen aan de buitenkant van de mast maar dat was haast niet te doen. De wind sneed langs je heen en de trappen waren spekglad door de regen. Kijk, dan ben ik geen heldin, vooral niet met de blik naar beneden. Op het platform was het geen feestje. We waaiden op zo’n grote hoogte onze sokken uit de schoenen. En mijn plu was door de wind nu helemaal uit zijn vorm getrokken. Tja, zomer in Nederland!

De Euromast Rotterdam

De Euromast uit 1960

Op 112 meter hoogte is er nog een platform waar we in de Euroscoop stapten. Nee, geen bioscoop. (Ik dacht het ook even helemaal verkeerd). Maar een ronddraaiend overdekt panorama dat je een beter beeld geeft over deze maasstad. Nu weet ik waar de Pagode van de Efteling op gebaseerd is. Draaiend rondom de mast stegen we tot 185 meter hoogte. Onder begeleiding van een gids en een ingesproken bandje leer je de stad en zijn geschiedenis nog beter kennen. Ook werd er verteld over het ontstaan van de Euromast. Het was jammer dat de ramen van de Euroscoop steeds aangeslagen waren door het natte weer maar de gids ging meermalen met een raamtrekker over de ruiten zodat we toch nog enigszins een goed zicht hadden op de stad.

Jamie Oliver

Markthal van binnen Rotterdam

Na een cappuccino in de brasserie besloten we terug naar de Markthal te lopen. Het was inmiddels redelijk droog. In de koopgoot dichtbij de hal zijn we nog wat winkels ingedoken maar we waren inmiddels wel toe aan een goed bord eten. In de hal zijn we bij Jamie’s Italian, één van de restaurants van de bekende Engelse kok Jamie Oliver, gaan dineren. Het was er gezellig druk en de inrichting  was net als de menukaart, uitnodigend. Wat mij opviel waren de betaalbare prijzen tegenover de uitzonderlijke gerechten. Er wordt daar duidelijk veel aandacht besteed aan gezond eten en alles wordt met zorg bereid. Dat proef je gewoon. Veel gebruik van groenten en fruit. Kijk, daar hou ik nou van. Niet het stuk vlees of vis moet domineren op je bord maar de groente. Ik ging voor een plankje met tapas en de gegrilde aubergine met tapenade. Daarbij een frisse alcoholvrije cocktail van aardbei en passievrucht. Smullen! Ik heb me voorgenomen om thuis ook als Jamie te gaan koken, ben benieuwd.

Olijven te koop in Markthal Rotterdam

Volop keuze in tapenades en olijven

Tas vol lekkers

Na het eten gingen we nog even boodschappen doen in de Markthal. Het is dat manlief doorliep anders was ik me te buiten gegaan aan veel te veel lekkers. Toch zat mijn tas vol met verscheidene vreemde kazen, bijzondere dipjes, kleurrijke olijven en exotische vruchten. Een smaakvolle afsluiting van deze dag.

In Rotterdam is natuurlijk nog veel meer te zien en te doen maar het weer zat niet echt mee. Toch kan ik zeggen dat we ons goed hebben vermaakt. Rotjeknor klinkt in mijn oren nu beslist als een scheldnaam die allang niet meer past bij deze moderne, vriendelijke stad. Een aanrader!

Het bourgondische leven in Leuven

Vorige week dinsdag zijn we met nog een stel drie dagen naar de bierstad in Leuven vertrokken. Ja, in die week dat het niet regende maar plensde. Maar de zon kun je nu eenmaal niet reserveren. Dat is jammer want dan kleurt zo’n stad natuurlijk minder en ben je beperkt in het ontdekken ervan. Toch wil ik een blog aan deze bourgondische universiteitsstad besteden want tussen de buien door hebben we veel gezien en genoten.

Leuven staat hier in Holland bekend als de studentenstad van België. Ook veel Nederlandse studenten vinden hun weg hiernaartoe. De verschillende colleges zijn door de gehele stad te vinden. Je vindt er daarom ook veel jongeren op straat die hier ‘op kot’ zitten, zelfs tijdens deze zomervakantie.

Universiteitsbibliotheek Leuven

De Universiteitsbibliotheek

Universiteitsbibliotheek en toren

Nadat we onze koffer naar het hotel hadden gebracht en een pintje op de Grote Markt hadden gedronken, liepen we weliswaar onder de plu, richting de Universiteitsbibliotheek met klokkentoren. Deze kenniskathedraal die is verrezen uit zijn as na de branden tijdens de beide Wereldoorlogen in het begin van de vorige eeuw, was indrukwekkend. We besloten de klim van 48 meter tot het balkon te wagen die uitzicht biedt over Leuven. Onderweg naar boven was er op de vijf verdiepingen een fototentoonstelling te vinden van het gebouw. Eenmaal weer uit de toren, namen we een kijkje in de beroemde bibliotheek waar nog een aantal studenten zat te blokken op hun herexamen. Het klassieke interieur met veel hout en boeken straalde rust uit of kwam dat omdat we muisstil moesten zijn voor de studerenden?

De langste toog ter wereld

Aan het eind van de middag liepen we richting de Oude Markt die bekend staat als ‘de langste toog ter wereld’: het kloppende hart van de uitgaansbuurt. Met maar liefst veertig kroegen kom je hier beslist niet om van de dorst. Leuven is dan ook een echte bierstad. Hier wordt het Vlaamse bier Stella Artois gebrouwen en kun je genieten van een uitgebreide bierkaart met veel speciaalbieren. Daarop vindt je eveneens de bieren terug die door de eeuwen heen door de Leuvenaars zijn gebrouwen en gedronken. Ik heb het Luvanium mogen proeven, de koning onder de bieren uit de negentiende eeuw. Een zacht blond bier maar wat straffer gebrouwen met 7,2% alcohol. Een gewoon pintje is hier voornamelijk van Stella Artois. Jupiler is er ver te zoeken. Wij hadden in de planning om de brouwerij te bezoeken maar dat is alleen op zaterdag mogelijk, zelfs tijdens het zogenaamde Groot Verlof. Het Groot verlof is een ruim opgezet programma tussen begin juli en half augustus. Er zijn veel optredens van bekende artiesten op verschillende plaatsen in Leuven maar dan voornamelijk tijdens de weekenden. Dat is jammer en een minpunt aan deze stad.

Het Groot Begijnhof

Op woensdag was het regenachtige weer, helemaal om te huilen. Opnieuw bewapend met een paraplu besloten we toch een kijkje te gaan nemen bij het Groot Begijnhof. Een karaktervol middeleeuws stadje binnen de stad. Achter de glas-in-loodraampjes waar destijds de begijnen een kuis en sober leven leidden, wonen vandaag studenten. Het is daarom niet mogelijk om de huisjes binnen te bekijken, wat we betreurden aangezien het water met bakken uit de hemel kwam. De tuin is eenvoudig maar netjes onderhouden met soms een spannende brug over het kolkende water dat er dwars doorheen loopt. De straatjes hebben nog grote kinderkoppen wat bijdraagt aan de serene rust die het uitstraalt.

Het gotische stadhuis van Leuven

Het gotische stadhuis van Leuven

Het gotische stadhuis

Nadien hadden we een bezoek gepland aan het stadhuis van Leuven. Het grote gotische middelpunt op de Oude Markt. Een pareltje met zijn 236 beelden die zijn verwerkt in de gevel. Dit is wel het ‘schoonste’ wat Leuven te bieden heeft. Wij zijn er even binnen geweest maar hebben bedankt voor een saaie rondleiding door een even saaie gids. De buitenkant is ook zoveel mooier. En als je bovenaan de trappen staat en de Oude Markt rondkijkt valt de schoonheid van de verschillende eeuwenoude pandjes op waarin voornamelijk horeca is gevestigd.

De kruidentuin

Na een heerlijke lunch in Notre Dame-Quasimodo op de Grote Markt zijn we richting de Kruidtuin gelopen. Inmiddels was het gelukkig droog en verscheen weliswaar af en toe een mat zonnetje door de wolken heen. Dit is Belgisch oudste botanische tuin waar een uitgebreide verzameling planten en bomen te zien is. Een vijver met enorme karpers, antieke kassen en een orangerie omlijsten het geheel. Wij, als tuinliefhebbers hebben hier ons hart opgehaald. Het bezoek aan deze tuin is ook een aanrader als je de drukte van de stad even wilt ontvluchten.

Toerisme

Aan het einde van de middag ontdekten we pas het toerisme kantoortje van Leuven vlakbij het stadhuis. We gingen er even binnen om te vragen of zij nog suggesties voor ons hadden om te bezichtigen. Daar kwamen we erachter dat we eigenlijk de grootste trekpleisters wel hadden gezien die op die dag nog toegankelijk waren. Want zoals ik al eerder vertelde, was er doordeweeks verder weinig te doen. De winkelstraten hadden we terloops ook al doorlopen en aangezien we geen fervent shoppers zijn, vooral niet als de mannen erbij zijn, bedankten we hier hartelijk voor.

Prachtige pandjes op de Grote Markt Leuven

Horeca op de Grote Markt

Gezellige horeca en hotel

Dan maar weer een overdekt maar verwarmd terrasje gepikt, dat beslist niet ongezellig was. Ondanks het natte weer waren de terrassen gezellig druk en de uitgebreide kaarten nodigden ons uit om verschillende drankjes te proeven. Ja, ook zonder alcohol zoals de Finley citroen-met-vlierbloesemlimonade die wij in Nederland helemaal niet kennen.

Deze dag rondden wij af met een overheerlijk diner bij Notre Dame-Quasimodo waar wij eerder die dag hebben geluncht. Deze zaak is echter zo groot dat het was of we ergens anders zaten. Het interieur is deels strak modern met klassieke details, een gezellige ambiance. Het eten was wederom zalig. Alleen spijtig dat in deze bierstad de mosselen niet op bier bereid worden om in Leuvense sferen te blijven.

Terug in ons hotel New Damshire sloten we de dag af met een cappuccino en een wijntje in de bar. Ons hotel ligt in de Schapenstraat nabij het Groot Begijnhof. Een driesterrenhotel dat ik je zeker aan wil raden, mocht je Leuven een keertje willen bezoeken, al is één overnachting voldoende om een goede indruk van deze stad te krijgen. Het personeel is uiterst vriendelijk en de kamers zijn schoon. Parkeren is tegenover het hotel mogelijk tegen een vergoeding.

Tenslotte

Kortom: We hebben een paar gezellige dagen gekend in Leuven. Al moet ik zeggen dat ik meer onder de indruk was van Gent en Brugge. Deze Belgische steden met middeleeuwse invloeden hebben de toerist meer te bieden, ook doordeweeks.

Ondanks dat de regen er met bakken uit de hemel viel en het dorstige weer ver te zoeken was, werd onze innerlijke mens er ruimschoots verwend. En dat maakte het voor ons, mede door het gezelschap van de medereizigers toch tot een heerlijk verblijf. Ben jij ook een bourgondiër dan is Leuven beslist een stad die je beslist een keertje moet bezoeken, maar dan wel in het weekend. Skol!

 

De Zwarte Cross

Entree Zwarte Cross 2016

Wat hebben wij dat gemist in de jaren 80! Zo’n gaaf en gemoedelijk festival waar bijna alles kan en mag. Waar muziek, cross, bier (heel veel), theater en gekte een gezellige combinatie zijn.

Jarenlang was ik bijna jaloers op onze jongens als ze na een Zwarte Crossweekend vuil en bezweet thuiskwamen. Het enige waar ik van mocht genieten was altijd de naar bier walmende was die stijf stond van de modder, souvenirs die iedere gast van de Zwarte Cross mee naar huis neemt. Elk jaar zagen wij op tv de mooiste fragmenten van dit weekend bij het nieuws voorbijkomen. Ooit werd er zelfs tijdens het festival elke avond een documentaire over de afgelopen dag uitgezonden. We lachten om de laagdrempelige boerenwijsheid en de botte humor. Om de uitbundige feestvierders op de praalwagens die door de modder of het stuifzand over de crossbaan scheurden. Kortom de hele sfeer. Het kriebelde. O, wat zou het tof zijn om dit zelf mee te maken.

Krentenbollen met suiker

Negen vrienden van ons dachten er net zo over. Ook hun voornamelijk volwassen kinderen bezoeken elk jaar opnieuw de Zwarte Cross. Een bus en de kaartjes waren daarom voor afgelopen zaterdag al in november geregeld. Nu was het dan zover. Samen met de ‘kids’ reden we al rond 9.00 uur richting Lichtenvoorde in de Achterhoek voor de 20ste editie van dit festival dat volledig was uitverkocht.Op donderdag opende de camping met 25.000 gasten. De overige drie dagen waren goed geweest voor elk 65.000 dagjesmensen.

In onze oudste kleding en schoeisel, bepakt en bezakt met koffiekannen, Brabants worstenbrood, krentenbollen met suiker en kokoskoeken begon al onderweg het feestje. En een feest was het! Voor jong en oud. Ja, ook voor ons ‘oudjes’ was het goed toeven op het 767.041 vierkante meter grote grasland, zand en modder. Zelfs met dit hete weer waren sommige plaatsen nog zompig en zogen de schoenen regelmatig vast in de drek. Maar dat kon de pret niet drukken; voorwaarts gas! De Zwarte Cross is er voor alle kinderen van 6 tot 60. Daarom was er ook aan de allerkleinsten gedacht in de vorm van een blagenparadijs, (blaag is Achterhoeks voor ‘kind’) met springkussens, kermisattracties en zelfs een sloopauto waar ze met verf op mochten kliederen. Daarbij de tekst: ‘Vermaak ow naogeslacht terwijl i-j de kinderbijslag an ’t schap kapotslaot.’  Mocht het nageslacht pa en ma kwijtraken dan deed een enorme opblaaspop van Tante Rikie op het terrein dienst als meeting point. Die kon niemand missen. Zij is al jaren de mascotte van de Zwarte Cross.

Zwarte Cross Opblaaspop van tante Rikie

Opblaaspop van Tante Rikie

Before singing the church out

Het terrein met meerdere gigantische tenten bood theater (ouwehoer-entertainment) en muziek voor iedere smaak, leeftijd en stijl. Zelfs aan gasten van de andere kant was gedacht in de vorm van het gaycafé: ‘de Kast’ met als ondertitel: ‘Kom d’r uut.’ Voor de meest gelovigen onder ons stond er een houten kerk compleet met gospelkoor  ‘Before singing the church out.’ De bordjes met melige slogans sierden het festival overal op. Sommige met een agrarisch karakter: ‘Genees hier van uw stierlijke verveling.’ De boeren hadden dit jaar echter de tropische kolder in den kop. Het motto was: ‘Say yes to apartigheid.’ De Zwarte Cross had daarom een werelds tintje. Al zag ik op de crossbaan een zwarte wagen meerijden met de gewaagde tekst: ‘Wat zwart is, mot zwart blijven.’ Duidend op de Zwarte Cross natuurlijk?

Verspreid over de weilanden staken de enorm hoge misselijkmakende kermisattracties overal bovenuit. Met al dat bier en vette happen bedacht ik zo dat het weiland eronder niet alleen groen van het gras zou zijn. We gingen maar niet kijken, werden al draaierig van een blik op de shakende gevaartes.

Dubbeldekker Zwarte Cross 2016

Je kunt het zo gek niet bedenken of het rijdt er wel.

Rook, zeepsop, zand en water

Het crosscircuit liep met zijn bergen en dalen over het weiland en een stukje door het schaduwrijke bos. De zon was zo heet dat wij daar gingen kijken. Onze kids die via een andere ingang waren binnengekomen, zagen wij daar terug bij de zogenaamde ‘Nozem Dôme’. Knus en onbenullig hingen zij aan en achter de hekken rondom het circuit. Het ‘groene’ bier wat in de Brabantse volksmond ‘niet te zuipen is,’ vloeide hier rijkelijk. Met gebrek aan beter werd er volop van geproefd. En tussendoor een ‘Nozemoil’shotje, smerig lekker.

Nozem Dôme bij de Zwarte Cross 2016

De kids aan de hekken in de Nozem Dôme

Ondertussen reden de in carnavalsstijl uitgedoste crosswagens over de baan. Het ging eigenlijk niet om de snelheid, meer om de humor  ervan alsof we naar ‘Ter land, ter zee en in de lucht’ keken al misten we daarbij het droge commentaar van meneer Wijdbeens. Een groot deel van de wagens was duidelijk binnen een avond in elkaar geflanst. Veel rook, soms zoveel dat je niet zag wat er onder reed. En niet te vergeten: veel zeepsop en water waar wij als publiek overvloedig van mochten meegenieten.

Dixi

En dan was daar het moment dat we voor de eerste keer moesten plassen. Zolang mogelijk uitgesteld natuurlijk want als je eenmaal gaat, blijf je gaan, toch? De heren in een hoekige pispaal en wij dames op een dixi. Met gebrek aan beter dan maar. Geen spiegel, geen doortrekker en geen kraantje water, laat staan zeep. Maar wel een mannetje van ‘Sfeerbeheer’ die mij de toegang weigerde met een biertje. Ja, ik zou eens morsen. Je moest er niet aan denken in deze ‘schône’ sanitaire ruimte. Het blijft behelpen in zo’n stinkhok. Sorry maar dan ben ik maar een miemeut. De aanblik in de pot kan mij nooit bekoren. Als je al goed in de (Nozem)olie bent kan ik me voorstellen dat je het niet meer ziet, maar zo vroeg op de middag was dat toch wat anders.

Cross

Terug bij de baan kwamen de crossmotors oe-oe-oe-oerend hard aangescheurd. Kijk dat vind ik nou tof. Als tiener bezocht ik vaak de crosswedstrijden in de omgeving. Later mocht ik bij mijn zoon graag kijken waarbij het opzwepende zand je rond de oren vloog. De snelheid, de sprongen, het ronkende geluid van de motoren, ge-wel-dig! De vaart van de crossers lag nu ietsje hoger wat te zien is aan het aantal foto’s die ik getracht heb te maken maar waar alleen zand op staat.

Crossbaan Zwarte Cross

Crosser gemist!

Nadien was er een race met allerlei fraai uitgedoste motoren. In een bocht werd even gedrift waarbij het rulle zwarte zand in het publiek verdween. Als dank werden vele bekers bier naar de bestuurder gegooid. Hier kon dus ècht alles! En hier maakte je het mee! Achter een motor-compleet- met- boom- achterop, croste, jawel: de gele Pokémon Pikachu waar iedere nerd naar op zoek is.

Inkakmoment

Na de laatste ronde glibberden we richting het open veld. Waar we na het eten in de zon een zogenaamd ‘inkakmoment’ beleefden. Wij hadden het als vijftigplussers zwaar in de warmte, het zweet gutste over de rug. Een ijsje, flesjes water en een kop koffie brachten ons weer bij de positieven.

In de verte kwam Tante Rikie onze kant op. Ze werd letterlijk op handen gedragen. Zittend op haar troon werd de keizerin van de Zwarte Cross begeleid door maar liefst 8 dragers (gezien haar gewicht was dat ook wel nodig) en 4 beveiligingsmensen van ‘Sfeerbeheer’ gehuld in rode apepakkies. Er was de mogelijkheid om met tante Rikie op de foto te gaan. De belangstelling was groot. Ze heeft het toch maar ver geschopt als overjarige laagopgeleide tante met lichtelijk overgewicht.

Op de foto met tante Rikie Zwarte Cross 2016

Op de foto met tante Rikie

Op de theaterweide gingen we in het gras zitten voor de band JW Tolkamp. Dat zijn oud-leden van Normaal maar dan zonder Bennie Jolink. en zonder ‘Oerend Hard’. De zon ging langzaam onder en onze energie kwam terug bij een goei stukske  Achterhoekse muziek.

Brokkenmakers

Onderweg naar The Bayou,het gezellige countrydorp, kwamen we langs de Brokkenmakersarea waar een motorcrossstuntteam hoge levensgevaarlijke koprolsprongen maakte. Is dit kunst of sport? De show had in ieder geval veel bekijks omdat we allemaal hongeren naar sensatie. Al is het alleen maar om getuige te zijn wanneer de klaarstaande ambulance in actie komt. Iedereen met een beetje boerenverstand weet dat bij een miniscuul stuurfoutje de crosser weer voor ik-weet-niet-hoelang in de kreukels ligt. Je zoon zal maar zo’n hobby hebben.

Bier, banjo’s, barbecue en blues

Bij The Bayou voelden we ons meteen thuis. Al het goede van de countryside van de USA kwam hier samen onder de vier B’s: Bier, banjo’s, barbecue en blues. De oudere jeugd genoot van dit Amerikaanse sfeertje. En terwijl de zon inmiddels plaats had gemaakt voor diffuus maanlicht was het bezoek aan de dixi daardoor minder confronterend. Maar inmiddels waren we ook de sjiekere dixies tegengekomen. Mèt doorspoelmogelijkheid, waterkraan en lachspiegel. Wat een luxe!

Terwijl we tegen 23.00 uur naar de Megatent liepen, werden we verrast door een prachtig professioneel vuurwerk bij the Mainstage. Geen flutvuurpijltjes maar een complete schitterende show die een kwartier lang mocht duren. In de Megatent was het echter superdruk, geen doorkomen aan voor dit kleine moedertje. Maar buiten was het zeker zo gezellig en danste iedereen mee op de hakkûhtakkûhmuziek die midlife dj Mental Theo door de boxen knalde. Om nog effe himmel los te gaon!

Naor huus

Rond 1.00 uur zaten we weer in de bus naar huis. Als het kon dan gingen de beentjes meteen omhoog. De koppies van de jeugd plakten na wat knikkebollen uiteindelijk tegen de ramen, vriend of vriendin.  Ze sliepen als roosjes, aaah die jong! Geen uitbundigheid, geen zat geouwehoer of gekakel. Maar in diepe rust zoals ze vroeger na een dagje Efteling in het autostoeltje hingen. Moe maar vol drank.

De volgende morgen puilde mijn wasmand wederom uit en stonden de modderige schoenen terug op de mat, geduldig wachtend op de hogedrukspuit. En daar tussenin die van pa en ma, rijp voor de vuilnisbak. Het was in één woord SUPER geweest, ook voor de OEREND HARDgeneratie onder ons.

IMG_2005

 

 

 

Bed & Breakfast ‘Nuit Blanche’in Brugge

Nuit Blanche Brugge

Het is alweer zeven jaar geleden dat wij Brugge hebben bezocht, maar die drie dagen zijn zo goed bevallen dat ik je hier graag over wil vertellen. Wij logeerden in B&B ‘Nuit Blanche’ van Belgisch beste airbrush-kunstenaar David De Graef gelegen in het oude centrum van Brugge. Deze vorstelijke baronnie ligt aan de Liefdesbrug nabij de O.L.Vrouwekerk en het Gruuthusepaleis. Deze Chambres d’Hôtes zoals ze dat in België graag noemen, straalt niet alleen een sprookjesachtige sfeer uit maar het is bovendien gezellig om bij hem te logeren. Wij zijn drie dagen lang door hem in de watten gelegd zowel op culinair gebied als op gastvrijheid. David heeft veel kennis van Brugge en geeft waardevolle tips waardoor je verblijf in deze oude stad een onvergetelijke belevenis wordt.

Airbrushkunst met een mystiek karakter

Ik heb die dagen heel veel inspiratie opgedaan en me vergaapt aan zijn schilderijen die door het hele historische pand hangen. Natuurlijk is kunst een kwestie van smaak maar dat hij een geniaal kunstenaar is, mag niemand ontkennen.

100_3415

Persoonlijk ken ik David van de airbrushbeurzen in Nederland en België die ik zo’n vijftien jaar geleden regelmatig bezocht. Daarnaast ken ik hem van de zeven videobanden en drie kunstboeken die ik van hem bezit. Amai, een echte fan dus! Ik heb deze jarenlang bestudeerd, omdat ik zijn werkwijze en fijne kneepjes van het airbrushen dolgraag wilde leren. Hij is mijn grote voorbeeld, al zie je zijn stijl niet in mijn werk terug.

Nuit Blanche

Toen ik jaren later op zijn website een foto zag staan van dit idyllische kasteeltje waar hij een B&B runt, wilde ik daar beslist heen. Winston Churchill en andere beroemde hoogstaande gasten waren ons al voor gegaan. Het leek mij bovendien geweldig om David in zijn dagelijks leven te ontmoeten. Genieten van zijn gastvrijheid en kunst in een middeleeuwse ambiance.

Wij kozen voor de mystieke gotische kamer ‘Pasionaria’, lekker knus bovenin het kasteeltje. Drie nachten gingen we er verblijven. De kamer heeft door de authentieke glas-in-lood-ramen een fabelachtig uitzicht op de O.L.Vrouwe kerk waaronder de Liefdesbrug. Een mooiere kennismaking met deze stad is niet denkbaar. Ondanks de donkerhouten betimmering van deze kamer met open haard die je de sfeer laat proeven van lang vervlogen tijden, is deze voorzien van bijna onzichtbare moderne snufjes. Ben je na een dag wandelen door de stad te moe om neer te strijken op één van de vele terrasjes dan kun je heerlijk relaxen op je kamer met een fles cava van het huis en een dvd die je kunt bekijken via de beamer met scherm. De badkamer die geheel in de stijl van het pand is, is eveneens een plaatje. Een verdieping lager is een grotere kamer te boeken: ‘Lune de Miel’ waar destijds koningspaar Albert en Paola hun huwelijksnacht hebben doorgebracht. Deze is lichter doordat deze meer grotere ramen heeft. Bij een volgend bezoek willen wij hier graag logeren.

atelier2

Davids atelier/gastruimte  Bron: website Nuit Blanche

Beneden is de gastruimte. Je bent vrij om hier te ontbijten en ’s avonds samen met David te borrelen. Deze ruimte is tevens zijn atelier waar je kunt genieten van zijn werkwijze bij een grote open haard. Bij mooi weer staat de deur naar zijn kasteeltuin open die grenst aan het water van Brugge. Een middeleeuws aangelegde tuin waar het heerlijk vertoeven is. Je kunt hier bij mooi weer ook je ontbijt gebruiken. De bediening door de gastheer himself is overigens buitengewoon vriendelijk en vooral het ontbijt is een drie-gangen verrassing waarin hij zijn ziel en zaligheid heeft gelegd. Heerlijk en kunstzinnig gepresenteerd. Een topper dus.

atelier3(1)

Vanuit het atelier uitzicht op de Middeleeuwse tuin.                           Bron: website Nuit Blanche

Ben je nieuwsgierig geworden naar deze accommodatie? Op Zoover lees je de lovende recensies terug. Op de website van Nuit Blanche krijg je al een goede impressie van de verwendagen die je te wachten staan.Ben je onder de indruk van deze vorm van airbrushkunst, breng dan ook even een bezoekje aan het kunsthuis van Davids ex-vrouw Mistral, eveneens in Brugge. Zij airbrushed in dezelfde stijl maar met een vrouwelijke touch.

Ik hoop dat ik je verlekkerd heb gemaakt om bij deze B&B te gaan logeren. Ik zou heel graag meteen weer mijn weekendtas pakken. Dit pareltje is dan wel ietsje duurder dan andere accommodaties maar romantischer Brugge bezoeken, zal je niet lukken. Voel je een Floris of jonkvrouw, waan je terug in de tijd van de Middeleeuwen en geniet.

Doe kasteelheer David dan wel even de Hollandse groetjes van mij.