Site-archief

Stedentrip Rome: de laatste dag

De Piramide in Rome

 

In oktober 2015 zijn Henk en ik naar Rome geweest. De eerste volgers van mijn blog hebben deze delen al eerder gelezen: Stedentrip Rome deel 1Stedentrip Rome deel 2Stedentrip Rome deel 3Stedentrip Rome deel 4 . Vandaag rond ik dit reisverslag af en hoop ik jullie enthousiast te hebben gemaakt om Rome in de toekomst te gaan bezoeken.

Circo Massimo, de Piramide en San Giovanni Lateranokerk

Maandag 4 oktober.

Na het ontbijt en het inpakken van de  koffers gingen we richting het Terministation om daar de metro naar Circo Massimo te nemen. Daar zijn vroeger de vele strijdwagenraces gehouden. Er was echter weinig te zien. We besloten verder te wandelen richting de piramide, een stukje Egypte in Rome. Het dient als graf en torent in zijn witte hoedanigheid boven een druk kruispunt uit. Het viel ons eveneens wat tegen.

In ons beste Engels vroegen we een dame of ze wist waar de San Giovanni Lateranokerk was. Ze zei dat we dan nog erg ver moesten lopen. Dat waren we niet gewend. Alles lag zo verrassend dicht bij elkaar, hoe kon dat nou? Henk wilde teruglopen richting Circo Massimo dat weer dichtbij het Colosseum ligt. Ik wilde eerst een cappuccino en even uitrusten. Dit was balen. De kerk die in het Romeboek van onze zoon staat met prachtige foto’s was dus niet haalbaar, tenzij we met de metro gingen. Maar  een metrostation in deze buurt stond niet meer op mijn kaart. De piramide stond er zelfs al niet meer op. We waren overduidelijk aan de modernere kant van Rome beland waar alle bezienswaardigheden beduidend verder uit elkaar liggen. Verpauperde winkels en een nog drukker verkeer. Bij een kiosk met een terras erachter ging ik vragen of ze een toilet hadden. Ook weer in een kelder, oud en zonder licht maar ja, ik kon mijn plas tenminste kwijt. De serveerster maakte het helemaal goed. Ze serveerde onze cappuccino’s met een melklaagje in de vorm van een hartje.

Vittorio Emanuelle II Rome

Vittorio Emanuelle II ook wel ‘de Bruidstaart’ genoemd.

De Santi Giovanni e Paolokerk en Vittorio Emanuelle II

We liepen terug richting het Colosseum en kwamen onderweg uit bij de Santi Giovanni e Paolokerk, qua naam lijkt hij veel op de San Giovanni Lateranokerk maar dat was toch niet de beroemde die ik in het boek had gezien. Van buiten was het een eenvoudig ogende kerk maar het interieur was prachtig. De deuren stonden open want er was net een huwelijksmis afgelopen. Niemand hield ons tegen om er binnen te gaan. Dus maakte ik foto’s van de rijkelijk versierde kerk met zijn prachtige kroonluchters die feestelijk waren verlicht. We liepen weer terug richting Piazza Venezia met het overheersend witte monument Vittorio Emanuele II. Daar waren we immers nog niet binnen geweest en deze was nu wel open voor publiek. Door de zon op het witte gesteente was het moeilijk om een leuke selfie te maken. Dan maar naar binnen waar een gedeelte als museum dienst doet. Op het dak heb ik nog wat overzichtsfoto’s gemaakt van Rome.

Uitzicht over Rome vanaf Vittorio Emanuelle Ii

Uitzicht over Rome vanaf Vittorio Emanuelle II

 

Santa Maria in Aracoeli

Vanaf ‘de bruidstaart’ zoals Vittorio Emanuele II door zijn protsige uitstraling ook wel wordt genoemd, betraden we de kerk Santa Maria in Aracoeli. Ook deze kerk was adembenemend mooi! Ook hier schitterden ons de plafondschilderingen en het goud tegemoet. Bij een Maria-altaar staken we twee kaarsjes aan voor onze oudste zoon en mijn ouders die helaas niet meer onder ons zijn. Maar ook een kaarsje voor onze jongens en Henks ouders met de stille wens dat het hen goed gaat in de toekomst. Het beeld van Maria dat onder een grote glazen stolp stond keek me daarbij liefdevol aan. Ik kan het niet onder woorden brengen maar wordt altijd warm van binnen als ik Maria zie. Dat heeft ook vast te maken met de herinneringen aan mijn Katholieke jeugd en de bezoekjes aan mijn omaatje die Maria vereerde zowel in huis als in haar tuin.

Mariabeeld kerk Rome

Een laatste wandeling door Rome

Nadat we uit de kerk kwamen stelde Henk voor om voor de laatste keer te gaan dineren bij La Base ( ja,alweer maar zeker geen slecht idee). Dat was natuurlijk weer heel erg lekker. Ik had genoeg aan een salade, maar de sfeer was er top en we deden het rustig aan. Nog een laatste Crodino om in Italiaanse sferen te blijven.

Na het eten liepen we de Via Cavour af en kwamen nog langs de Santa Maria Maggiore, een immens grote basiliek. De laatste foto van een monument. Richting het hotel kwamen we bij het Termini station waar ik nog een laatste ijsje lustte waarvan we een laatste selfie hebben gemaakt. Het was goed zo. Het was nog maar vier uur in de middag maar we waren behoorlijk moe en blij dat de bus ons kwam halen voor de reis naar het vliegveld. Onderweg kwamen we langs de kerken en monumenten die we nog dolgraag hadden willen zien maar waar niet de gelegenheid en tijd voor was geweest. Dat is jammer maar ja, Rome helemaal zien in vijf dagen tijd is dan ook onmogelijk. Reden genoeg om nog eens terug te keren!

Santa Maria Maggiore Rome

Santa Maria Maggiore basiliek

Kortom

Rome is een cultuurstad en openluchtmuseum in één. Dus wanneer je daar veel van houdt is het zeker aan te raden deze stad eens te bezoeken. Zeker als je niet vies bent van oude kunst in de vorm van muur-en plafondschilderingen en beeldhouwwerk. De stad kent bovendien veel oudheid en geschiedenis en ook al ben je daar niet in geïnteresseerd, je nieuwsgierigheid wordt toch geprikkeld. De schoonheid daarvan is zo ongekend dat je op elke hoek van een straat wel wordt verrast. Wat ons opviel waren de vele bouwwerken die niet eens in de boeken en op de kaart staan. In onze ogen zijn ze prachtig maar blijkbaar kennen deze  geen historie en zijn ze voor de Romeinen niet belangrijk genoeg om te worden vermeld. Dat neemt natuurlijk niet weg dat elke wandeling door Rome een belevenis is die je je nog lang aangenaam zal herinneren. Het is aan te raden zoveel mogelijk lopend of fietsend de stad te ontdekken. Als je met de metro van hoogtepunt naar hoogtepunt gaat reizen zal je veel moois missen. Want zoals ik al zei: Rome is verrassend! Het is wel fijn om van de metro gebruik te maken als je ’s avonds te ver van je hotel bent en te moe  om terug te lopen. Rome is een stad die vooral veel bezocht wordt door jongeren en mensen van middelbare leeftijd. Je ziet er opvallend weinig gezinnen met kleine kinderen en ouderen. Daar is het te vermoeiend voor. Dus wacht niet langer tot je een rollator gebruikt en boek vandaag nog je stedentrip naar Rome. Goede reis!

Advertenties

Stedentrip Rome deel 4

Entree Hard Rockcafé Rome

Hard Rockcafé Rome

zondag 4 oktober

Barberini

Na drie overvolle dagen, lees ook: Rome deel 1, deel 2 en deel 3  hadden we deze dag geen verplichtingen meer. Wij besloten op zoek te gaan naar het Hard Rockcafé, een traditie die we in elke grote stad herhalen. Wij bezoeken graag deze gave horecaketen waar je gezellig kunt eten en genieten van de toffe sfeer en de rockmuziek op de vele televisieschermen. Wij zijn fan, niet zozeer van het eten want dat is niet overal even bijzonder: een luxueus vijf sterren fastfoodmenu. Je moet geen verrassende gerechten  van de kok verwachten. New York was wat exclusiever maar Barcelona en Amsterdam waren op dat gebied ietsje minder. Ik bedoel daarmee niet te zeggen dat het eten niet lekker is, zeer zeker niet. Daarom wilden we in Rome ook even proeven in deze tent. Bovendien moet ik ook altijd even neuzen in de Rockshop want de kleding die ze er verkopen is van heel goede kwaliteit en exclusief stoer.

Twee dagen eerder hadden we in ‘La Base’, een rockcafé maar dan in een maatje minder, gevraagd waar in Rome het Hard-rockcafé is gevestigd.‘In de wijk ‘Barberini’ in de beroemde straat Veneto kun je het vinden,’ de aardige Italiaanse serveerster van La Base nam zelfs de moeite om het op onze kaart aan te tekenen. We besloten opnieuw om die dag te wandelen. Dan zie je immers veel meer. We voelden onze benen wel van de lange voettocht van de eerdere dagen maar door al het moois om ons heen vergaten we dat snel.

Fontein Tritone op Piazza Barberini Rome

Fontein Tritone op Piazza Barberini Rome

Via Piazza Della Repubblica, twee kommavormige grote gebouwen die rondom een rond verkeersplein krullen kwamen we langs een eenvoudig ogende kerk. Santa Maria degli Angeli waar die zondag een speciale viering op het programma stond. Voorop het kerkplein stonden de kerkgangers in paarse mantel gehuld. Ze wachtten bij een opvallende praalwagen met heilige beelden en stof in hetzelfde paars. Van hieruit zou vast niet veel later een bedevaartstocht beginnen. We besloten na wat foto’s toch niet te wachten en verder te lopen naar de Piazza Barberini met daarop de imposante fontana del Tritone, eveneens ontworpen door beeldhouwer Bernini. Vier dolfijnen dragen een schelp waarop de spierbonk Triton neerknielt. Op deze fontein zijn ook bijen te zien die symbool staan voor de rijke familie Barberini. Op kleinere fonteinen zie je de bijen in deze wijk ook terug.

Engelen fresco in Hard Rockcafé Rome

Plafondschildering in Hard Rockcafé in Romeinse stijl

Niet veel verder dook het Hard-Rockcafé op maar was nog gesloten.In een nabijgelegen straatje vlakbij Villa Borghese, het park van Rome vonden we een eenvoudig koffiecafé waar we een legendarische Italiaanse cappuccino bestelden. Na wat omzwervingen wandelden we terug naar het HardRockcafé waar ik in de shop een paar nieuwe t-shirts scoorde en Henk een gave hoodie. Zo die zaten in de pocket, nu nog een hapje eten in het café en dan konden we er weer tegenaan.

De menukaart van dit HardRockcafé was wat uitgebreider dan in Amsterdam waar we vorig jaar nog zijn geweest. Ik ging voor een maaltijdsalade terwijl Henk zich wilde verrassen met een luxe broodje hamburger. De kwaliteit en keuze kon New York evenaren. De bediening was er uiterst vriendelijk en de toiletten schoon en verlicht. Dat laatste zagen we de afgelopen dagen weleens anders. Geen toiletpapier, geen bril, oud en vies. Soms moest je in een kelder afdalen en was er geen verlichting. Nee, van schone en hygiënische toiletten heeft de rasechte Italiaan nog niet veel verstand.

Plafondschildering in kerk op de Spaanse Trappen

Plafondschildering in kerk op de Spaanse Trappen

Opdringerige straatverkopers

Na het eten gingen we de Spaanse trappen op, merkwaardig maar dat ligt alweer heel dichtbij Barberini. Wij schoten er wat selfies en gingen de kerk Trinitá dei Monti  binnen die aan de buitenkant in de steigers stond. Een prachtige kerk met ook hier geweldige plafondschilderingen. Daar hoef je dus niet voor naar het Vaticaans museum. Toen we buitenkwamen stond er onderaan de trap een oud vrouwtje, krom en gerimpeld door de hete zon, te bedelen. Van een meelevende vrouw kreeg ze een doosje met voedsel. Het ging haar dus niet zo zeer om het geld, zij had echt honger. Even had ik medelijden met haar, ze leek zo op mijn omaatje dat ik helaas al bijna dertig jaar moet missen. Nog voor ik er verder bij na kon denken werd ik afgeleid door een buitenlandse Italiaan die me drie rode rozen toestak. Een verkooptruc natuurlijk, dacht ik meteen en gaf ze aan hem terug maar hij bleef aandringen. Terwijl hij mij liefdevol aankeek, eiste hij dat Henk zijn portemonnee liet zien. Het was bijna straattheater!  Na hem kwam er weer een verkoper met een bosje selfiesticks. Horendol werden we er van. Ik liet de mijne al uit mijn tas steken en wees erop maar dat was niet voldoende. Hij hield me prompt een draadloze oplader voor alsof hij wist dat ik die nog niet heb. Pfff! De opdringerige verkopers zijn een doorn in het oog van veel toeristen. Ze zwermen als bijen om hun potentiële klanten heen. Ik had nog graag naar de schilderende en tekenende kunstenaars gekeken maar de verkopers maakten het ons onmogelijk.

Villa Borghese

Wij liepen verder richting Piazza Popolo om ter hoogte daarvan Villa Borghese, het park van Rome,  in te gaan. Het uitzicht over de stad was daar prachtig! Alle belangrijke gebouwen waren vanaf dit punt goed te zien. We maakten foto’s waaronder panoramafoto’s maar die zijn helaas niet helemaal goed gelukt.

Villa Borghese was een verademing. Het was er wel druk met gezinnen met kinderen maar de uitgestrektheid en het groen gaven rust. Het park heeft veel te bieden waaronder een vijver, een museum en veel kinderactiviteiten. Wij namen van de gelegenheid gebruik om er even uit te rusten en de mensen en natuur te aanschouwen. Even geen beelden en schilderingen, geen basilieken en mensenmassa’s. Gewoon rust.

Na een half uurtje zijn we verder gelopen en kwamen we wederom in Barberini uit. Langs het palazzo Margherita liepen we weer richting Piazza Repubblica waar we een broodje en salade hebben gegeten in een hippe lunchroom. Was erg lekker met een crodino. Inmiddels waren we  alweer vlakbij ons hotel maar het was nog vroeg in de avond.  Henk wilde daarom een extra wandelroute nemen.

San Carlo vier fonteinen Rome

Eén van de vier fonteinen van San Carlo

Wij liepen langs de San Carlo Quattro Fontane met op elke hoek van het kruispunt een prachtige fontein. De gebouwen die in deze Via del Quirinaal staan zijn verrassend mooi. Velen staan zelfs niet op de kaart. Het park Giardini del Quirinale ligt hier vlakbij en straalde rust uit in deze drukke stad. Heerlijk om hier even doorheen te wandelen. Natuurlijk voorzien van beeldhouwkunst, zowel oud als modern. Terwijl het avondrood de hemel kleurt lopen we het plein op van het Quirinale. Een immens groot paleis dat als zomerverblijf voor een oudere paus is gebouwd maar heden dienst doet als presidentsverblijf. Daar was veel bewaking. De gebouwen die erbij horen waren stuk voor stuk prachtig gedecoreerd met engelenbeelden. Boven een hoofdingang hing echter de buste van een vrouwelijke engel, zonder gebitje. Ze keek er triest bij, mondhoeken naar beneden net zoals haar borsten. Ik was beduusd toen ik later las waar dit gebouw voor had gediend. Welke paus wilde zo’n midlife engel boven zijn deur?

Midlife engel bij Quirinaal Rome

Midlife engel

Op het plein zagen we nog een obelisk staan middenin een fontein maar ook deze stond in de steigers. Omdat het al bijna donker werd gingen we wat sneller lopen. We kwamen uit in een gezellige straat die al snel met een brede trap naar beneden leidde. Toen we deze waren afgedaald stonden we weer vlakbij het Colosseum. Hoe kon dit nou? Waren we nu weer de verkeerde richting opgelopen? Bij het metrostation van het Colosseum besloten we een metroticket te kopen want het was mooi geweest voor die dag.

Eenmaal terug op de hotelkamer gingen we bekijken waar we allemaal waren geweest en waar we de volgende, laatste dag nog naar toe wilden gaan. Op onze wensenlijst stonden nog een paar mooie kerken en de piramide van Rome.

Wordt vervolgd…

 

Stedentrip Rome deel 3

Muur-en plafondschildering in Vaticaanmuseum

Muur-en plafondschildering in Vaticaanmuseum

Vaticaanstad

Dag 3, zaterdag 3 oktober.

Na een eenvoudig ontbijt vertrokken we naar het Termini-station voor de metro richting Vaticaanstad. De rode lijn. Er waren verschillende stops, maar wij kozen voor Cipro dat leek ons het dichtste bij de paus. De overvolle metro raakte echter aardig leeg bij de stop ‘Ottaviano’ eveneens nabij de St. Pieter basiliek. Toch weer een verkeerde keuze gemaakt dan? Lees:  Stedentrip Rome deel 2 In Cipro was het heel rustig. Een beetje een saaie buitenwijk van Rome. Na een heerlijke cappuccino kwamen we via bordjes en met onze kaart in de hand bij de hoge muren van Vaticaanstad uit.

Daar werden we aangesproken door opdringerige buitenlandse Italianen, met opnieuw de vraag of we Spaans spraken. Pfff! We waren inmiddels al in de rij voor de Vaticaanse musea gaan staan en hadden onze tickets opzichtig in de hand. We hoefden maar 25 euro bij te betalen en dan hadden we naast de entree ook een gids. In ons beste Engels moesten we steeds opnieuw uitleggen dat we die bewust niet wilden. Henk houdt nu eenmaal niet van urenlang dralen door een museum en ik las later in de boeken wel terug wat ik nu daadwerkelijk had gezien. Zo’n rondleiding ging immers veel te lang duren.

Beelden boven entree Vaticaans museum

Entree Vaticaans museum

Vaticaanmusea

Het was enorm druk in de Vaticaanse musea. Nu begrijp ik waarom er verschillende vaste tijden zijn dat je deze musea kunt bezoeken. Je kunt er dan wel allerlei kanten op maar het is toch beter om de bezoekers verspreid over de dag te ontvangen om de drukte wat te temperen. Henk en ik sloten ons aan bij een grote groep zonder gids. Voor mij openbaarde zich een walhalla aan oude kunst. We vergaapten ons aan de kleine kamers, kapellen en smalle gangen vol prachtige muur-en plafondschilderingen . Vele kleuren maar ook veel werk afgezet met bladgoud schitterden ons tegemoet. Ik fotografeerde er op los, zonder flits maar met een goed eindresultaat. De lange gangen met allerlei soortgelijke fresco’s van pracht en praal werden in Henks ogen al gauw hetzelfde. En ja, ik moest toegeven dat het steeds meer op elkaar ging lijken. Alles was even prachtig maar ik voelde wel een vervelende vermoeidheid opkomen. Was het de warmte? De mensenmassa in de kleine ruimtes?

Fresco uit Vaticaanse kapel

Fresco uit Vaticaanse kapel

De Sixtijnse kapel

Nadat we buiten in de tuin even een frisse neus hadden gehaald zijn we terug de musea ingegaan. We liepen opnieuw op een kluitje, door de gangen en kwamen uiteindelijk in de Sixtijnse kapel. Hij stond helemaal vol met toeristen die turend naar het plafond de wereldberoemde fresco bewonderden. Ik dus ook. Ik stond recht onder ‘de schepping’, het meest bekende onderdeel hiervan waarop God aan Adam het leven geeft. ‘Wow! Hier staan we dan onder de beroemde fresco van Michelangelo.’ Henk haalde zijn schouders op. ‘Het zal best. Voor mij zijn het nóg meer poppetjes,’ bromde hij. ‘Silence please!’ werd er geroepen. Het geroezemoes van deze overvolle kapel stierf langzaam weg. ‘No pictures,’ klonk er achteraan. Op de muren is de Christelijke geschiedenis uitgebeeld en achter het hoofdaltaar prijkt ‘het laatste oordeel’. Hier ben ik langer blijven staan dan in de overige ruimtes terwijl de schoonheid van deze kapel niet persé mooier is. Ook de grootte was niet bijzonder te noemen, nog niet de halve kerk van ons dorp. Maar wel erg beroemd. Met zijn 800 vierkante meter kunstzinnige schoonheid is het een prachtig monument. Mijn bewondering lag ook bij de gedachte hoe ze dit allemaal voor elkaar hebben gekregen. Op een steiger, liggend vlak onder het plafond? Om een goed perspectief te krijgen moest je toch af en toe afstand nemen? Vier jaar lang was er geschilderd op dit plafond. Dat heeft vast veel stijve nekken opgeleverd.

Wenteltrap in Vaticaanmuseum

Prachtige wenteltrap in Vaticaanmuseum

Na deze kapel hielden we het museum voor gezien. We daalden de enorme wenteltrap ontworpen door Guiseppe Momo af, wie dat ook mag zijn. Ik maakte er nog een foto van want de trap is een kunstobject op zich. Via de draaideuren stonden we weer op straat en volgden de hoge muur die rondom Vaticaanstad is opgetrokken richting de St. Pieter. Er was veel marechaussee op de been, maar ook gewapende soldaten hielden de menigte in de gaten. De sfeer was haast grimmig te noemen. Vanachter de dranghekken werd de menigte in allerlei talen verteld dat de sluiting  een begrijpelijke teleurstelling voor hen was, maar noodzakelijk. We weten de reden nu nog steeds niet. In de verte zagen we wel dat op de trappen van de St. Pieter, mensen gehuld in witte capes zaten. Was er dan toch een feestelijke ceremonie aan de gang? En moest daardoor de beveiliging worden opgeschroefd? De fonteinen stonden in ieder geval wel aan en er was wel gelegenheid om de nodige foto’s en selfies te schieten. Dat viel niet mee door de zon die op dit witte plein onze ogen verblindden.  De mooiste foto’s van deze basiliek hebben we echter geschoten terwijl we alweer de drukke brede straat: Via Della Conciliazione in liepen. De St. Pieter met een hoogte van drie keer het Colosseum torende dominant boven alles uit.

De St. Pieterbasiliek in Vaticaanstad

De St. Pieter in Vaticaanstad

Ponte Sant’Angelo

Deze straat leidde ons naar Castel Sant Angelo bij de brug met de witte engelenbeelden van Bernini. Het kasteel, of wel Engelenburcht is gebouwd als mausoleum maar werd gebruikt als gevangenis en fort. Tegenwoordig is het een museum voor wapens, keramiek en enkele renaissance-schilderijen. Nee, daar hadden we geen zin meer in. We staken deze voetgangersbrug over en maakten foto’s van de verschillende engelenbeelden die hoog boven het water de brug een mystiek karakter geven. Deze schoonheid die al die jaren weer en wind heeft doorstaan kon mijn waardering wel krijgen. Van daaruit zochten we in een steegje een gezellig cafeetje waar we opnieuw van een cappuccino genoten . Ik vouwde de stadskaart nog eens open die al aardig begon te slijten.

Sant'Angelo brug met beelden

Sant’Angelo brug met beelden van Bernini

Piazza Navona

Wij waren vlakbij Piazza Navona, het kunstplein met de drie prachtige fonteinen. We besloten daar maar meteen heen te wandelen. In de warme avondzon was het gezellig toeven op het plein waar het druk was met kunstenaars. Van portretkunst tot een jongen met spuitbus die op snelle en miraculeuze wijze een prachtige planeten-hemel kon maken op papier. Met allerlei sjablonen en trucjes leek dat heel gemakkelijk te gaan. En dat zonder spuitkap! Geen gezond beroep aangezien wij de nevel ook inademden. Er waren ook veel doeken te koop met echt mooie schilderingen. Geen prutswerk of abstract gedoe, wel veel dezelfde onderwerpen of dames. Ieder zijn kunst. Het was in ieder geval schitterend!

Fontein op Piazza Navona Rome

Eén van de drie fonteinen op Piazza Navona

Piazza Spagna

We wilden na het diner vanuit Spagna de metro weer terug naar het hotel nemen, dus waren we via enkele steegjes weer bij de Spaanse trappen uitgekomen. Wij keken uit naar een gezellig restaurantje. Op straat zag ik een bord staan van het Royal Palace Luxury Hotel in de Via Delle Carrozze, een zijstraat van het Piazza Spagna. Zij hebben een dakterras met uitzicht op Rome. Gezien de prijslijst leek het eten ons niet duur dus even later liepen we de trappen op naar boven. Het uitzicht op de St. Pieter was adembenemend maar die plaatsen waren al bezet. We gingen aan een andere kant van het terras zitten en keken op aftandse Romeinse daken met hier en daar een geroeste televisie-antenne. Maar het was er gezellig en de warme avondzon was heerlijk. Henk had mosselen besteld en ik een witvis. Nee, het eten was niet prijzig maar we kregen dan ook niet erg veel. De Corona die Henk dronk moest bij het afrekenen 8 euro kosten, tja dan ben je uiteindelijk nog duur uit.

Blauw schepijs genaamd: viagra-ijs

Viagra-ijs

Viagra ijs

De metro nemen, was zo onderhand wel een fluitje van een cent voor ons. Nabij het metrostation wilden we een ijsje kopen zodat we bij de ticketautomaat voldoende contant geld hadden. Er was een doorsnee ijssalon met veel verschillende smaken. Niets bijzonders dus. Nu hadden wij al enkele geprobeerd maar een bak gevuld met felblauw ijs viel wel heel erg op. De naam van het ijs ook. ‘Viagra’ stond er onder met een afbeelding van een zelfde kleur viagra-pil. Die Italianen zijn wel heel amoureus. Ik ging voor een veilig kaneel-ijsje en Henk, helemaal ontdaan door het aanbod koos uiteindelijk voor een simpele vanille.

Wordt vervolgd…

Lees ook: Stedentrip Rome deel 1 en deel 2

<a href=”http://www.bloglovin.com/blog/14725675/?claim=rrj7jmgyt2u”>Follow my blog with Bloglovin</a>

Stedentrip Rome deel 2

Het Colosseum

Het Colosseum

Na de fietstour door Rome, die ik in deel 1 heb beschreven, stond die middag het Colosseum op het programma. We waren er nu immers dichtbij. We kochten entreekaartjes die meteen ook geldig zijn voor het Forum Romanum, de tuin met Romeinse opgravingen. De kolossale arena is een belevenis op zich. Vooral Henk was diep onder de indruk van de grootte en kon zich de strijdende gladiatoren aardig voor de geest halen. Onderin zagen we de verblijfplaatsen van de gladiatoren. Onze fietsgids had ons juist verteld dat het meestal slaven of misdadigers betrof die in de arena als gladiator vochten. Heel soms waren het vrijwillige mannen die hun leven in de waagschaal durfden te leggen om nadien alle roem en glorie te mogen ontvangen. Aan de buitenkant stond het Colosseum in de steigers, wat blijkbaar al jaren zo is. Henk moest even de kunst van de metselaar afkijken die met zijn werk dit monument moest beschermen tegen nog meer verval. Hij kon de stenen op een bepaalde manier verweren waardoor het nauwelijks opvalt dat het nieuw is. Na heel veel foto’s waaronder veel selfies, die veel te dichtbij zijn genomen omdat onze armen nou eenmaal niet lang genoeg zijn, stonden we pas na een uur buiten.

Voor ons stond de prachtige triomfboog van Costantino. Er omheen veel verkopers van selfiesticks. Die moest ik één hebben! Het was moeilijk te begrijpen wat de man ons in gebroken Engels uitlegde, maar na wat demonstraties leken wij de werking van de stick wel te snappen. Nieuwe gadgets maken ons vaak onzeker maar ik wist dat de jongens thuis nog niet zo’n ding hebben. Daarom voelde ik de euforie al opkomen bij hun gedachte dat pa en ma wel heel modern bezig waren. Nadat de man was vertrokken zag ik op mijn telefoon dat hij terwijl hij ons uitleg had gegeven, een hele reeks selfies van ons had gemaakt terwijl wij aandachtig, niet begrijpend en onzeker hadden gekeken. Hilarische foto’s die de snelheid van deze tijd voor ons verbeelden.

Forum Romanum

Forum Romanum

Forum Romanum

Dit is een uitgestrekte tuin vol omgevallen pilaren, blokken en zuilen waarvan enkele waren blijven staan. Op onze hotelkamer had ik een boek liggen waarin een maquette staat van de oorspronkelijke bebouwing voordat alles door mens en natuur was verwoest. Ik nam mij voor om die avond  aandachtig in het boek te bladeren want nu ik daar stond tussen al die Romeinse resten kwam mijn nieuwsgierigheid in de geschiedenis naar boven. Ik herinnerde mij nog hoe interessant ik de verhalen over Pompeï  vond die mijn geschiedenisleraar op de Mavo vertelde. Een hele stad was door lava versteend, maar wat was hier gebeurd en welke beroemde keizers waren hier geweest?

Aan het eind van het forum stond opnieuw een prachtige triomfboog, een kleinere versie maar zeker zo mooi. Als vanzelf kwamen we uit bij het Capitool met op het middenplein het bronzen ruiterbeeld en aan het begin van de hoge trap de kolossale beelden ontworpen door Michelangelo. Prachtig! Maar de vermoeidheid sloeg toe. Wij besloten om even op de trap van de nabijgelegen kerk Santa Maria in Aracoeli  uit te rusten.

Bruidspaar op trap Santa Maria in Arcoeli Rome

124 treden onderaan de Santa Maria in Aracoeli kerk

Even later arriveerde een antieke trouwauto. Het was mij al opgevallen dat een netjes geklede jongeman en een klein meisje in een smetteloos wit jurkje halverwege de trap stonden maar kon nu de link pas leggen. De bruid stapte met haar pa (zo’n heerlijk George Clooney-type) uit de auto. Samen met de bruidegom en het bruidsmeisje begonnen ze aan de enorme klim van schrik niet, slechts 124 treden. Wow! In die warmte en met zo’n gigantisch wijde jurk! Dat moet je toch niet willen op je trouwdag? Het was een beeldschoon bruidspaar dat eenmaal bovenaan de trap,  een hoofd als een Italiaanse pastatomaat had. Daar gáát je bruidsmake-up!

Na het uitrusten wilde ik graag richting het Marcello theater lopen dat aan de buitenkant veel lijkt op het Colosseum. Henk had er eigenlijk niet zo’n zin meer in maar ja, als je niet loopt zie je niet veel van Rome. Dus toch maar opgestaan en die kant op gewandeld. Het theater had niet veel belangstelling van toeristen. Wij liepen nog even door en kwamen bij de rivier de Tevere waar we uitkeken op het Isola Tiberina, een eiland dat er middenin ligt. Op de kaart zag het er aantrekkelijk uit maar in werkelijkheid was ook dat geen toeristische trekpleister. We besloten om dezelfde weg terug te lopen en nu het witte Vittorio Emanuelle II, of wel de bruidstaart te gaan bezoeken. Ik wilde met mijn Iphone eens een selfie proberen voor dit enorme paleis dat tegenwoordig als museum dienst doet. Henk heeft daar met het fototoestel een grappige foto van gemaakt. Leuk om te zien hoe ik heb staan klungelen met mijn nieuwe aanwinst. Door mijn lange gestuntel was inmiddels de poort van de bruidstaart gesloten.

Wij slenterden door naar het nabijgelegen parkje, Forum Trajanus, langs Forum van Augustus  en Forum van Nerva wat o.a. uitzicht biedt op het eerste winkelcentrum van Rome en een aantal opgravingen. Terwijl ik mijn ogen niet van al deze prachtige oudheid af kon houden praatte ik aan één stuk door tegen Henk die naast mij liep. Althans dat dacht ik. Toen de figuur in kwestie ineens van mij wegliep, kwam ik er achter dat ik zeker vijf minuten tegen een wildvreemde man heb aan lopen praten. Het schaamrood stond op mijn kaken toen ik Henk in de verte zag zwaaien. Die had honger en het helemaal gehad met alle Romeinse bodemschatten. Hij was vast vooruit gelopen.

Maaltijdschotel vlees en vis in La Base, Rome

Betaalbaar dineren in ristorante La Base, Via Cavour 270

Dineren in La Base

Wij waren vlakbij de Via Cavour waar we op zoek gingen naar ‘La Base’. Een kleinere uitvoering van de Hardrockcafés die je wereldwijd in de grote steden tegenkomt, maar met een intiemere stijl. Dit eetcafé heeft ook een aantal televisies aan de wand waarop de muziekclips van bekende popsterren je vermaken tijdens het eten. Eerder die dag hadden wij er na de fietstocht al geluncht en dat was zo gezellig geweest dat het voor herhaling vatbaar was. Het bruine ristorante is van onder tot boven versierd met souvenirs van film-en popsterren en oude reclameborden. Die stijl bevalt ons wel. We bestelden allebei een riante maaltijdschotel. Prachtig zag het er uit! Maar die grote ongepelde garnalen keken me met hun gitzwarte kraaloogjes wel heel doordringend aan. O jee, verstand op nul en pellen die vijf grote japen! Het was maar goed dat ik al een mimosa achter de kiezen had met de nodige prosecco, anders was ik er met afgrijzen aan begonnen. De gemiddelde garnalen die ik uiteindelijk overhield, waren de vette stinkende vingers niet waard. Maar ja, verser kon je ze niet krijgen! Het was heerlijk, dus nog maar een frisse droge witte wijn besteld.

Metrotroubles

Inmiddels was het donker geworden en hadden we geen zin meer om helemaal naar het hotel terug te lopen. Aan de overkant van de Via Cavour prijkte een metrobordje bovenaan een trap die richting down Rome ging. Wij besloten een ticket te kopen en draaiden door de poortjes tot we op het metroperron stonden onder de straat.

‘De metro werkt echt heel simpel in Rome. Je hebt slechts 2 lijnen. Een rode en een blauwe, kan niet verkeerd gaan,’ had reisadviseuse Manon van the Travel Compagny ons nog verzekerd. Via Cavour ligt aan de blauwe lijn die naar het Termini station gaat waar ons hotel vlakbij ligt. Wat dat betreft zaten we dus goed. In no time was de metro er en juist op dat moment realiseerden we ons dat deze metro de andere kant op ging. We konden niet meer terug en besloten in te stappen. Oeps!

Inderdaad, we reden richting Laurentina, het eindstation. In plaats van vijf minuten moesten we nu een half uur reizen. Henk raakte lichtelijk in paniek. Want wat als we het eerstvolgende station uitstapten? Waar konden we dan de metro vinden die wel de juiste kant op rijdt? Ik zat inmiddels in een heel erg melige bui. En hoe meer Henk baalde van onze fout: ‘Kunnen wij nou helemaal niks meteen goed doen?’, hoe meer ik de slappe lach kreeg. Na zo’n vermoeiende dag vond ik het eigenlijk wel lekker om lang in de metro te zitten. Op het eindstation stapte iedereen uit, dus wij hobbelden hoopvol maar als kippen zonder kop achter de mensenmassa aan.Tot onze opluchting konden we gemakkelijk overstappen naar het perron richting Termini. Wij zaten nog een kwartier in de metro maar zijn die dag in ieder geval op heel veel plaatsen in Rome geweest 😉

Wordt vervolgd…

Lees ook: Stedentrip Rome deel 1

 

Stedentrip Rome deel 1

Pantheon Rome

Pantheon Rome

‘We hebben heel Rome gezien,’ zei ik toen we na een verblijf van vijf dagen in deze culturele stad, in de taxi stapten op weg naar het vliegveld Fiumicino. Maar onderweg zag ik al, dat ik ernaast zat. Ook toen ik eenmaal weer thuis, de namen van de monumenten op de vele foto’s die ik had gemaakt, ging zoeken in de reisgids en op internet. Ik stuitte op nog meer pracht en praal wat we helaas hadden gemist. Ja, de hoogtepunten hebben we allemaal gezien maar dan blijft er nog zoveel moois over. Mijn voeten die 5 wandeldagen van rondom de 15 kilometer hadden afgelegd waren toe aan rust. Ook mijn mind moest even alles verwerken wat mijn ogen hadden bewonderd. Een goede reden om nog eens terug te gaan. Ik verheug me er nu al op!

Donderdag 1 oktober

Die middag waren we in ons hotel Villa Delle Rose gearriveerd. Van daaruit zijn we de nabije buurt gaan verkennen. Omdat het een beetje regende zijn we in een glazen kiosk midden op het plein Piazza Indipendenza een colaatje gaan drinken. Maar dat was, ondanks de eenvoudige horecagelegenheid, behoorlijk duur. Frisdranken zijn doorgaans flink aan de prijs in Rome. Wijn, bier en een cappuccino zijn soms zelfs goedkoper. Vanuit de kiosk kregen wij een goede eerste drukke indruk van deze stad. Het viel ons op dat er zich onder de toeristen weinig gezinnen met jonge kinderen en ouderen bevonden. Daar is deze stedentrip ook veel te vermoeiend voor. Dus wacht niet tot je afhankelijk bent van een rollator als je deze stad wilt bezoeken.

Wij verbleven vlakbij het trein-en metrostation Termini en dat was handig als we na een lange stadswandeling ‘s avonds met de metro terug naar het hotel wilden. Ik raad je echter af om hiermee van hoogtepunt naar hoogtepunt te reizen. Je zal dan veel moois missen. Verken daarom deze stad zoveel mogelijk te voet of op de fiets. Rome is een openluchtmuseum vol oude kunst. Als je daar net als ik, niet vies van bent, kun je je hart ophalen bij de talrijke plafond-en muurschilderingen en prachtig beeldhouwwerk. De schoonheid van deze Italiaanse stad is ongekend. Je wordt zelfs regelmatig verrast door bouwwerken die niet eens in de boeken of op de kaart staan. In onze ogen zijn ze bijzonder mooi maar blijkbaar kennen deze geen historie en zijn ze voor de Romeinen niet belangrijk genoeg om te worden vermeld. Dat maakt elke tocht door deze stad een verrassende belevenis.

Die avond zijn we in een ristorante, een eenvoudig Italiaans restaurant, gaan eten waarna we al om 19.00 uur terug in het hotel waren. Maar dat was na de vermoeiende reis wel zo ontspannend want de komende vier dagen hadden we onze energie hard nodig.

Vrijdag 2 oktober de fietstour

Rome is een drukke stad. Veel toeristen, veel gehaast verkeer. Het temperament van de Italianen hoor je dan ook geregeld terug in het getoeter. Toch had dat er ons niet van weerhouden om via onze reisadviseuse Manon Faes van de Travel Company bij Bici Baci een fietstour te boeken.

Omdat die ochtend een staking gaande was, reden de metro’s niet. Dat was balen want nu moesten we lopen naar Via Cavour waar de startplaats van onze fietstour was. Gelukkig was het zonnig weer en waren we al vroeg op weg gegaan. Maar natuurlijk moesten wij weer verdwalen. We hadden wel een kaart in de hand maar liepen we in de goede richting? De beheersing van de Engelse taal was een must om aan een Romeinse te vragen hoe we de Via Cavour konden bereiken.

‘Espagnol?’ was haar reactie.

‘No, Dutch. We’re from Holland,’ antwoorde ik. Verbaasd keek ze ons aan en gebaarde naar onze donkerbruine oogopslag en de zuidelijke uitstraling van Henk vanwege zijn bouwvakkerskleurtje. En zo herhaalde zich dat enkele keren tot we maar net op tijd bij Bici Baci arriveerden. Snel werd er een rood fietsje voor mij uitgezocht waarvan het zadel niet naar beneden hoefde. Dat maak ik met mijn lengte nooit mee. Vóór mij had vast een kind gebruik gemaakt van die fiets.

Bici Baci fiets en scooterverhuur Rome

Bici Baci fiets-en scooterverhuur

Wij waren met een groep van 16 Nederlanders en hadden een Italiaanse gids die doordat haar moeder Nederlands is, onze taal vloeiend spreekt. Ze leidde ons langs de mooiste hoogtepunten van Rome.

Omdat we vlakbij Domus Aurea of wel ‘het gouden huis’ waren, gingen we daar eerst heen. Het betrof een ruïne van het voormalig paleis van de Romeinse keizer Nero. Daar hoorde destijds een immens grote tuin met vijver bij. Nero was niet geliefd geweest onder de Romeinse bevolking. Na zijn dood is daarom als geschenk aan het volk het Colosseum gebouwd bovenop de vijver.

Via kleine steegjes beklommen we enkele heuvels waar de gids ons een geschiedenisles gaf over de vele monumenten en bijzondere plekjes. We manouvreerden ons tussen het verkeer door, wat ondanks dat het behoorlijk druk was, ons geen onveilig gevoel gaf. Het was gezellig en ontspannend om met z’n allen deze prachtige stad vanaf de fiets te ontdekken. Zo reden we langs het Colosseum, Forum Romanum, de triomfzuil van Trajanus en Santissimo Nome di Maria op het Piazza Venezia. Vandaar hadden we een mooi uitzicht op het witte Vittorio Emanuele II, ook wel ‘de bruidstaart’ van Rome. Via andere verrassend mooie Italiaanse straatjes kwamen we bij de Trevifontein waar we even van de fiets stapten om er een muntje in te gooien. Helaas liepen er bouwvakkers door de fontein die droog stond door een renovatie. De mogelijkheid om een muntje te doneren was er natuurlijk wel, al kon je het nu beter niet over je schouder gooien. Ach, dat bijgeloof ook!

Barcaccia fontein in renovatie

Barcaccia fontein

Even later fietsten we door de duurste winkelstraat van Rome: Via Borgognona, die uitkomt op Piazza di Spagna. Daar wachtte de Barcaccia of wel ‘lo Bottino’ ons onderaan de Spaanse trappen al op. Deze spraakmakende fontein stond nog droog na een renovatie want Nederlandse supporters hebben het 17 eeuwse monument in een dronken bui vernield. Nederland betaalt de renovatie nu en zelfs die van nog drie andere fonteinen in Rome.

Hier hadden we weer een korte stop om even de Spaanse trappen te beklimmen en je te vergapen aan de dure etalages van Chanel, Gucci, Prada en Louis Vutton. Van daaruit zetten we koers naar Piazza del Popolo, met daarop twee indrukwekkende basilieken en een Egyptische obelisk van 25 meter hoogte. Een prachtige witte fontein die de vier seizoenen uitbeeldt ligt aan de rand van het grote plein. Dit plein is een belangrijke locatie geweest in de film Angels and Demons. Tussen de basilieken door fietsten we richting het moderne gebouw rondom het Ara Pacis altaar. Dit vredesaltaar was vernietigd na de val van het Romeinse rijk maar is in opdracht van Mussolini weer gerestaureerd. Het staat nu binnen, wij konden het door een raam aanschouwen. Daarnaast het praalgraf van keizer Augustus in de vorm van een dichtbegroeide grafheuvel. Mwah, niet spectaculair.

Van daaruit reden we richting het Pantheon. Daar was tijd voor een koffiestop. Wij kozen echter om het Pantheon eens goed te gaan bekijken. Dit vind ik tot nu toe het meest imposante gebouw. Echt Romeins, mooi door zijn verweerdheid rijst het op vanuit een klein pleintje waar we even een foto lieten maken van onze fietsgroep. De grote fontein ervoor vond ik prachtig, niet wetende dat ik de komende dagen nog meer zulke prachtexemplaren tegen zou komen. We maakten foto’s en gingen het Pantheon binnen. De binnenkant van de betonnen koepel met het legendarische open gat in de nok dat het daglicht, maar ook neerslag doorlaat, maakte mij stil. In de ronde kapel sieren grote beelden, graftombes en een altaar vol glitter en glamour. Het was de moeite waard om daarvoor de koffie even over te slaan.

Fietsgroep Bici Baci Rome

De fietstocht ging vervolgens naar Piazza Navona, een ovaalvormig plein dat op de resten van een atletiekstadion van keizer Domitianus is gebouwd. Het plein wordt opgesierd door drie prachtige fonteinen met in het midden de mooiste: de Fontein van de vier rivieren, die ontworpen is door Bernini. Rondom het plein staat het museum Palazzo Altemps en de kerk Sant ‘Agnese in Agone. Het plein oogt fris door deze witte monumenten er omheen. Tussen de fonteinen stonden veel kunstenaars opgesteld. Portrettekenaars, landschapsschilders en spuitbuskunstenaars. Een lust voor mijn oog, dat begrijp je wel. Ik wist dan ook meteen dat we dit plein nogmaals gingen bezoeken tijdens de komende dagen.

Via nog meer kleine nostalgische straatjes kwamen we uiteindelijk weer op de Via Cavour waar we onze fiets inleverden. Deze fietstocht had ons een goede eerste indruk gegeven van de schoonheid en het karakter van Rome. Wil je bij een bezoek aan Rome deze tocht ook maken? Doe dat dan bij voorkeur de eerste of tweede dag van je verblijf. Deze tocht kun je via je reisadviseur of zelf via internet boeken, maar ter plaatse is dat ook altijd nog mogelijk.

Wordt vervolgd…

Lees hier ook: deel 2, deel 3 Stedentrip Rome