Site-archief

Een muurschildering is weer hip

Airbrushmuurschildering handen en lotusbloem

Het is elke keer weer een uitdaging voor mij. Een muur, als een groot vel smetteloos wit papier, omtoveren tot een kunstwerk in het interieur. Schilderen met kwast of de airbrush in een maatje groter. Ik werk graag in het groot, ook op linnen is mijn lievelingsmaat 1 meter bij  1 meter. Want wat ik maak moet een blikvanger zijn, een kamer een andere uitstraling geven.

Airbrushmuurschildering van tijger met naam

Een naam verwerkt in een schildering is vooral stoer

Van kwast naar airbrush

Zo’n twintig jaar geleden maakte ik mijn eerste muurschildering, ook wel mural genoemd, in de speelkamer van mijn jongens. Het werd de Leeuwenkoning. Nauwkeurig geschilderd met acrylverf. Ik vond het heerlijk ontspannen werken. Het duurde niet lang of ik kreeg mijn eerste opdrachten. Veelal kinderkamers vol sprookjes en tussendoor een motor of een racecircuit. Een natuurgebied of wolkenhemel was veel werk met de kwast en daarom wilde ik graag airbrushen leren. Het resultaat zou zoveel realistischer en sneller zijn. De airbrush gebruik ik daarom nog steeds. Mijn werk kun je bekijken op mijn website: Magic Air of mijn Magic Air facebookpagina

Airbrushmuurschildering koeien in de wei

Speelkamer 4 x 2 meter

Eigen ontwerp

Ik vond het daarbij leuk dat mensen interesse hadden in mijn eigen ontwerpen. Dus geen trol uit de Efteling maar een trol à la Beppie en dat gaf me de vrijheid om van tevoren enkele schetsen te maken. Een muurschildering vraagt echter inclusief het ontwerpen wel wat tijd. Helaas zien veel klanten dat niet en dat is jammer. Het is ook intensief werk. Dagen van 6 uur airbrushen zijn echt maximaal. Langer gaat lichamelijk gewoon niet. Trap op, trap af en dan daarbij al spuitend in dezelfde houding vraagt om problemen als ik dat fulltime doe. Bovendien komt het de schildering niet ten goede. De concentratie gaat bij vermoeidheid al gauw verloren.

Airbrushmuurschildering Efteling eigen ontwerp

Mijn visie op de Efteling

Hoeveel uur ben je er dan mee bezig?’ wordt vaak gevraagd. Daar kan ik nooit precies antwoord op geven. Ik ben geen huisschilder die meters maakt. Bovendien is iedere muurschildering uniek. De een is meer gedetailleerd dan de ander. Vaak laat ik bij nader inzien figuren weg of willen meekijkende klanten nog een figuur aan de muurschildering toevoegen. Ja, mensen kijken graag over mijn schouder mee. Dat vind ik niet erg maar het moet geen aansporing zijn om sneller te werken want dat kost creativiteit en werkt juist averechts op het eindresultaat.

100_2006

Naar eigen ontwerp

Fantasiewereld

Zo’n tien jaar geleden waren gedetailleerde en dus duurdere schilderingen erg populair. Hele jungles, Eftelingbossen en fantasiewerelden ontstonden vanuit mijn airbrushspuit. Waarbij ergens anders in de kamer op een onverwachte hoek nog een verdwaald figuurtje uit de mural terugkwam, zoals een verscholen kabouter of een vlinder. Dat werkte verrassend en zo werd de schildering niet beperkt tot een enkele muur.

Airbrush muurschildering vlinders

Een klein detail wat elders in de kamer terugkomt

Ik kon er al mijn energie en fantasie in kwijt. Heerlijk vond ik dat maar ik werk niet op vrijwillige basis. Vooral tijdens de crisis werd er daarom uit financieel oogpunt eerder gekozen voor een doorsnee behangetje. Dat vond ik jammer maar inmiddels is de muurschildering weer terug en helemaal hip en happening. Niet alle afbeeldingen zijn in stickerformaat te verkrijgen en behang is op zijn retour. Een mural geeft dan net dat beetje extra aan een ruimte. Er bestaat geen tweede van en verdient meer waardering als het vanuit de vrije hand is gemaakt. Dus zonder sjablonen maar vanuit een kunstzinnige geest met bijzonder veel passie.

Muurschildering

Eenvoudige muurschildering, grootte: 2.20 x 2.20 meter

 Prachtig door zijn eenvoud

Vandaag zijn eenvoudige muurschilderingen maar ook namen populair. Zelfs het kleinste (baby)kamertje krijgt een karakteristieke uitstraling maar het overheerst niet. Laatst heb ik een ‘krijttekening’ gemaakt op een donkergrijze muur. In slechts 4 uur tijd was hij klaar. Deze keer geschilderd met witte acrylverf en kwast om het best een krijteffect te verkrijgen. De aanstaande ouders waren erg blij met het eindresultaat. Zoals ik door de jaren heen ook veel dankbare kindergezichtjes heb gezien. Vooral daar doe ik het voor. Dat maakt mij elke keer weer enthousiast als ik voor de volgende gladde witte muur sta.

Muurschildering struisvogels

Kiekeboe!

Advertenties

De tekenles van mijn leven

Tekenmap met tekeningen

Mijn tekeningenmap met lintjes

Tekenen

Mijn kinderen doen het niet, deden het ook nooit. Hebben er op dat gebied gewoon niks mee: tekenen. Hun gemaakte tekeningen kan ik wellicht op één hand tellen. Dat geeft niet. Een achteruit maken op je brommer of een carnavalswagen spuiten zijn natuurlijk ook creatieve uitspattingen, nietwaar? Ik bewonder hun eigen vorm van creaties, ieder zijn ding.

Ik ben zolang ik mij kan herinneren voornamelijk met tekenen bezig geweest. Ik had het al jong ontdekt. Mijn moeder stimuleerde het ook. Zij tekende zelf ook graag en kocht daarom regelmatig een pakje potloden of viltstiften voor me. Als mijn schetsboeken vol waren bracht ze wel een kladblok voor me mee. Zo’n dikke van dun gerecycled papier. Dan kon ik even uit de voeten. Pennen, potloden, gummen en viltstiften, ik verslond ze.

Tekeningenmap met lintjes

Omdat ik als enig kind vaak alleen was, werd tekenen mijn tijdverdrijf. Dat vonden mijn ouders wel best. Zij hadden een druk tuindersbedrijf waarbij ik niet altijd kon helpen. Vooral met regenachtig weer heb ik na schooltijd in de Opel Kadett van mijn vader vaak zitten schetsen als mijn ouders op de akkers werkten. Als de kladblok niet bij de hand was krabbelde ik wel op de achterkant van de veilingbonnen. En stilletjes droomde ik van een kunstenaarscarrière. Ik zag mij al lopen met zo’n grote tekenmap met lintjes onder mijn arm.

In de zesde klas van de lagere school schreef mijnheer Jonk, mijn onderwijzer, een mooie beoordeling in mijn schetsboek. Hij vond dat ik tekentalent had en adviseerde mij en mijn ouders om hier later iets mee te gaan doen. Wow! Als twaalfjarige werden mijn tekeningen serieus genomen. Sindsdien kocht ik de betere potloden en kwaliteitspapier.

Kunstacademie

Op de mavo ontstond de serieuze wens om naar de kunstacademie te gaan. De tekenles was voor mij een walhalla aan allerlei verschillende tekentechnieken en mediums. Daar ontdekte ik de fijne pentekeningen met Oost-Indische inkt,  de mogelijkheden met ecoline en het realisme in pastelkrijt. Ik ontwikkelde een eigen stijl en kon er urenlang met plezier aan werken. Toch brokkelde mijn droomwens stilletjes af. Ik raakte verward in de wiskundesommen, snapte er geen hout van. Bovendien was mede daardoor een doorstroming naar de Havo niet mogelijk. Ik wilde het eerst niet zien, bleef er zelfs een jaar voor zitten maar een studie aan de St. Joost in Breda kon ik vergeten. Bovendien was mijn vader er vooral van overtuigd dat je met ‘poppetjes tekenen’ je brood niet kon verdienen. Kunst was in zijn ogen iets voor alternatievelingen. Hij zag mij al met een roze hanekam thuiskomen. Mijn droom van de tekenmap onder de arm verdween langzaam maar zeker naar de achtergrond.

Ik kreeg een fulltime baan in een winkel en voor tekenen was geen tijd, noch inspiratie. Ik mistte het natuurlijk wel. In die jaren kwam ik voor de eerste keer in aanraking met een auto met een special paint in airbrush op de motorkap. Mijn bewondering was uitermate groot (lees blog over airbrush) maar ik gunde mijzelf niet de lessen en de tijd. Ik was een realistisch mens geworden. Er moest gewerkt worden. Desondanks voelde het niet goed. Ik was niet compleet zonder mijn gekrabbel.

Overleven

Toen mijn man en ik in november 1991 onze eerstgeborene zoon zijn verloren ging ik op zoek naar een manier om mijn verdriet te verwerken. Om mijzelf weer goed genoeg te voelen. Ik vroeg me steeds af wat er mis was gegaan. In dagboeken schreef ik mijn verhaal van mij af. ( Daaruit verscheen jaren later het Boek Tegenwind.) Maar alleen in geschreven woorden was dat niet genoeg. Een lang gekoesterde wens om nu eens echt tekenles te gaan volgen kwam bovendrijven en moest doorgang vinden, hoe dan ook. Ik zag het als een vorm van overleven. Ik moest die verdrietige tijd doorstaan en wel op een manier die dichtbij mij lag. Het uiteindelijke doel zou het portret van mijn zoon worden.

Door de angst om steeds mijn verhaal opnieuw te moeten vertellen schreef ik  mijzelf in voor een tekencursus bij de LOI. Veilig thuis, tussen vier muren, zonder vragende medeleerlingen. Ik heb de cursus helemaal afgemaakt met een mooie eindbeoordeling. Maar dat niet alleen. Ik had het tekenen opnieuw ontdekt en mijzelf teruggevonden: het krabbelende meisje dat ik al die jaren had gemist.

Sindsdien is het voor mij duidelijk. Waar de één zijn ontspanning in de natuur, sport of muziek terugvindt, vind ik mijzelf terug in creativiteit. Daarom zal ik dit nooit maar dan ook nooit meer naar de achtergrond schuiven. Dit was ik, dit ben ik en dat moet zo blijven.

En de tekenmap met de lintjes? Die heb ik mezelf cadeau gedaan. Want al was ik niet afgestudeerd aan de kunstacademie, een gelukkig leven was voor mij al een kunst op zich.