Stedentrip Rome deel 3

Muur-en plafondschildering in Vaticaanmuseum

Muur-en plafondschildering in Vaticaanmuseum

Vaticaanstad

Dag 3, zaterdag 3 oktober.

Na een eenvoudig ontbijt vertrokken we naar het Termini-station voor de metro richting Vaticaanstad. De rode lijn. Er waren verschillende stops, maar wij kozen voor Cipro dat leek ons het dichtste bij de paus. De overvolle metro raakte echter aardig leeg bij de stop ‘Ottaviano’ eveneens nabij de St. Pieter basiliek. Toch weer een verkeerde keuze gemaakt dan? Lees:  Stedentrip Rome deel 2 In Cipro was het heel rustig. Een beetje een saaie buitenwijk van Rome. Na een heerlijke cappuccino kwamen we via bordjes en met onze kaart in de hand bij de hoge muren van Vaticaanstad uit.

Daar werden we aangesproken door opdringerige buitenlandse Italianen, met opnieuw de vraag of we Spaans spraken. Pfff! We waren inmiddels al in de rij voor de Vaticaanse musea gaan staan en hadden onze tickets opzichtig in de hand. We hoefden maar 25 euro bij te betalen en dan hadden we naast de entree ook een gids. In ons beste Engels moesten we steeds opnieuw uitleggen dat we die bewust niet wilden. Henk houdt nu eenmaal niet van urenlang dralen door een museum en ik las later in de boeken wel terug wat ik nu daadwerkelijk had gezien. Zo’n rondleiding ging immers veel te lang duren.

Beelden boven entree Vaticaans museum

Entree Vaticaans museum

Vaticaanmusea

Het was enorm druk in de Vaticaanse musea. Nu begrijp ik waarom er verschillende vaste tijden zijn dat je deze musea kunt bezoeken. Je kunt er dan wel allerlei kanten op maar het is toch beter om de bezoekers verspreid over de dag te ontvangen om de drukte wat te temperen. Henk en ik sloten ons aan bij een grote groep zonder gids. Voor mij openbaarde zich een walhalla aan oude kunst. We vergaapten ons aan de kleine kamers, kapellen en smalle gangen vol prachtige muur-en plafondschilderingen . Vele kleuren maar ook veel werk afgezet met bladgoud schitterden ons tegemoet. Ik fotografeerde er op los, zonder flits maar met een goed eindresultaat. De lange gangen met allerlei soortgelijke fresco’s van pracht en praal werden in Henks ogen al gauw hetzelfde. En ja, ik moest toegeven dat het steeds meer op elkaar ging lijken. Alles was even prachtig maar ik voelde wel een vervelende vermoeidheid opkomen. Was het de warmte? De mensenmassa in de kleine ruimtes?

Fresco uit Vaticaanse kapel

Fresco uit Vaticaanse kapel

De Sixtijnse kapel

Nadat we buiten in de tuin even een frisse neus hadden gehaald zijn we terug de musea ingegaan. We liepen opnieuw op een kluitje, door de gangen en kwamen uiteindelijk in de Sixtijnse kapel. Hij stond helemaal vol met toeristen die turend naar het plafond de wereldberoemde fresco bewonderden. Ik dus ook. Ik stond recht onder ‘de schepping’, het meest bekende onderdeel hiervan waarop God aan Adam het leven geeft. ‘Wow! Hier staan we dan onder de beroemde fresco van Michelangelo.’ Henk haalde zijn schouders op. ‘Het zal best. Voor mij zijn het nóg meer poppetjes,’ bromde hij. ‘Silence please!’ werd er geroepen. Het geroezemoes van deze overvolle kapel stierf langzaam weg. ‘No pictures,’ klonk er achteraan. Op de muren is de Christelijke geschiedenis uitgebeeld en achter het hoofdaltaar prijkt ‘het laatste oordeel’. Hier ben ik langer blijven staan dan in de overige ruimtes terwijl de schoonheid van deze kapel niet persé mooier is. Ook de grootte was niet bijzonder te noemen, nog niet de halve kerk van ons dorp. Maar wel erg beroemd. Met zijn 800 vierkante meter kunstzinnige schoonheid is het een prachtig monument. Mijn bewondering lag ook bij de gedachte hoe ze dit allemaal voor elkaar hebben gekregen. Op een steiger, liggend vlak onder het plafond? Om een goed perspectief te krijgen moest je toch af en toe afstand nemen? Vier jaar lang was er geschilderd op dit plafond. Dat heeft vast veel stijve nekken opgeleverd.

Wenteltrap in Vaticaanmuseum

Prachtige wenteltrap in Vaticaanmuseum

Na deze kapel hielden we het museum voor gezien. We daalden de enorme wenteltrap ontworpen door Guiseppe Momo af, wie dat ook mag zijn. Ik maakte er nog een foto van want de trap is een kunstobject op zich. Via de draaideuren stonden we weer op straat en volgden de hoge muur die rondom Vaticaanstad is opgetrokken richting de St. Pieter. Er was veel marechaussee op de been, maar ook gewapende soldaten hielden de menigte in de gaten. De sfeer was haast grimmig te noemen. Vanachter de dranghekken werd de menigte in allerlei talen verteld dat de sluiting  een begrijpelijke teleurstelling voor hen was, maar noodzakelijk. We weten de reden nu nog steeds niet. In de verte zagen we wel dat op de trappen van de St. Pieter, mensen gehuld in witte capes zaten. Was er dan toch een feestelijke ceremonie aan de gang? En moest daardoor de beveiliging worden opgeschroefd? De fonteinen stonden in ieder geval wel aan en er was wel gelegenheid om de nodige foto’s en selfies te schieten. Dat viel niet mee door de zon die op dit witte plein onze ogen verblindden.  De mooiste foto’s van deze basiliek hebben we echter geschoten terwijl we alweer de drukke brede straat: Via Della Conciliazione in liepen. De St. Pieter met een hoogte van drie keer het Colosseum torende dominant boven alles uit.

De St. Pieterbasiliek in Vaticaanstad

De St. Pieter in Vaticaanstad

Ponte Sant’Angelo

Deze straat leidde ons naar Castel Sant Angelo bij de brug met de witte engelenbeelden van Bernini. Het kasteel, of wel Engelenburcht is gebouwd als mausoleum maar werd gebruikt als gevangenis en fort. Tegenwoordig is het een museum voor wapens, keramiek en enkele renaissance-schilderijen. Nee, daar hadden we geen zin meer in. We staken deze voetgangersbrug over en maakten foto’s van de verschillende engelenbeelden die hoog boven het water de brug een mystiek karakter geven. Deze schoonheid die al die jaren weer en wind heeft doorstaan kon mijn waardering wel krijgen. Van daaruit zochten we in een steegje een gezellig cafeetje waar we opnieuw van een cappuccino genoten . Ik vouwde de stadskaart nog eens open die al aardig begon te slijten.

Sant'Angelo brug met beelden

Sant’Angelo brug met beelden van Bernini

Piazza Navona

Wij waren vlakbij Piazza Navona, het kunstplein met de drie prachtige fonteinen. We besloten daar maar meteen heen te wandelen. In de warme avondzon was het gezellig toeven op het plein waar het druk was met kunstenaars. Van portretkunst tot een jongen met spuitbus die op snelle en miraculeuze wijze een prachtige planeten-hemel kon maken op papier. Met allerlei sjablonen en trucjes leek dat heel gemakkelijk te gaan. En dat zonder spuitkap! Geen gezond beroep aangezien wij de nevel ook inademden. Er waren ook veel doeken te koop met echt mooie schilderingen. Geen prutswerk of abstract gedoe, wel veel dezelfde onderwerpen of dames. Ieder zijn kunst. Het was in ieder geval schitterend!

Fontein op Piazza Navona Rome

Eén van de drie fonteinen op Piazza Navona

Piazza Spagna

We wilden na het diner vanuit Spagna de metro weer terug naar het hotel nemen, dus waren we via enkele steegjes weer bij de Spaanse trappen uitgekomen. Wij keken uit naar een gezellig restaurantje. Op straat zag ik een bord staan van het Royal Palace Luxury Hotel in de Via Delle Carrozze, een zijstraat van het Piazza Spagna. Zij hebben een dakterras met uitzicht op Rome. Gezien de prijslijst leek het eten ons niet duur dus even later liepen we de trappen op naar boven. Het uitzicht op de St. Pieter was adembenemend maar die plaatsen waren al bezet. We gingen aan een andere kant van het terras zitten en keken op aftandse Romeinse daken met hier en daar een geroeste televisie-antenne. Maar het was er gezellig en de warme avondzon was heerlijk. Henk had mosselen besteld en ik een witvis. Nee, het eten was niet prijzig maar we kregen dan ook niet erg veel. De Corona die Henk dronk moest bij het afrekenen 8 euro kosten, tja dan ben je uiteindelijk nog duur uit.

Blauw schepijs genaamd: viagra-ijs

Viagra-ijs

Viagra ijs

De metro nemen, was zo onderhand wel een fluitje van een cent voor ons. Nabij het metrostation wilden we een ijsje kopen zodat we bij de ticketautomaat voldoende contant geld hadden. Er was een doorsnee ijssalon met veel verschillende smaken. Niets bijzonders dus. Nu hadden wij al enkele geprobeerd maar een bak gevuld met felblauw ijs viel wel heel erg op. De naam van het ijs ook. ‘Viagra’ stond er onder met een afbeelding van een zelfde kleur viagra-pil. Die Italianen zijn wel heel amoureus. Ik ging voor een veilig kaneel-ijsje en Henk, helemaal ontdaan door het aanbod koos uiteindelijk voor een simpele vanille.

Wordt vervolgd…

Lees ook: Stedentrip Rome deel 1 en deel 2

<a href=”http://www.bloglovin.com/blog/14725675/?claim=rrj7jmgyt2u”>Follow my blog with Bloglovin</a>

Geplaatst op 19 februari 2016, in Er op uit, Home en getagd als , , , , , , . Markeer de permalink als favoriet. 3 reacties.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: