Maandelijks archief: december 2015

‘Zondaarskind’ van Marion Pauw

Verslaving

IMG_1118 Ik ben verslaafd aan boeken. Zet mij niet in een boekwinkel want ik kan niet zonder boek naar buiten komen. Het is niet alleen de geur maar ook het bladeren. De glanzende kaften lijken te roepen: ‘lees mij!’ Nou ja, de één moet graaien in een snoepwinkel, ik heb dat bij boeken. Door de verslaving  te beperken ben ik lid van de bibliotheek. En dat geeft enigszins rust, in mijn portemonnee dan.

Bibliotheek

Als auteur voelt het als verraad om boeken te recenseren die je bij de bibliotheek hebt geleend. Ik heb natuurlijk ook liever dat mensen mijn boek Tegenwind kopen, dan dat ze het lenen bij de buurvrouw. Je wilt als trotse auteur niets liever dan dat het levenslang bij ze in de kast staat. Je wilt nog eens herlezen worden. Je wilt nog een beetje verdienen aan al dat schrijfwerk. Er volgen dan ook voornamelijk recensies van boeken die ik heb gekocht maar dit boek dat ik bij de bibliotheek in de kast zag staan en waar ik zo van heb genoten, kan ik jullie niet onthouden.

Geen B-auteur

Ik loop achter met het lezen van de thrillers op mijn lijstje, maar dat zegt niets over de kwaliteit ervan. Eén daarvan is Zondaarskind uit 2009, het vierde boek van Marion Pauw. Ik kende haar schrijfstijl nog niet. Jarenlang heb ik mij blindgestaard op de toppers in thrillerland als Saskia Noort, Esther Verhoef en Simone van der Vlugt. Ik kocht al hun boeken en zag Marion als B-auteur en dat kwam alleen omdat zij toen nog niet heel populair was. Volledig onterecht overigens. Inmiddels behoort Marion bij de grote vier en dat heeft zij wel bewezen nadat zij met haar eerste boek Daglicht de gouden strop heeft gewonnen. Dit verhaal is zelfs verfilmd. Ook de boeken Jetset en Zondaarskind worden in de toekomst op het witte doek uitgebracht. Maar dat wist ik allemaal nog niet toen ik aangetrokken werd door de kaft van dit boek. Nu ik van Zondaarskind heb genoten en totaal verrast ben door haar schrijverskwaliteiten, wil ik dat haar boeken ook bij mij in de kast staan.

Het verhaal

De hoofdrolspeelster, Truitje Langhout, een bejaarde maar nog kwieke dame verblijft tijdelijk in een tehuis na een heupoperatie. Daar ontmoet zij haar aartsrivale Frédérique Vos. Truitje wilt meteen wraak nemen op deze, eveneens bejaarde dame die uit een deftig milieu komt. In het verleden heeft Frédérique al het geluk van haar ontnomen. Het verhaal speelt deels af in de verleden tijd om als lezer respect te krijgen voor het motief van Truitjes wraakplan. Ondanks haar deprimerende verleden staat zij positief en midden in het leven en dat schept een band met de lezer.

Geen thriller

Hoewel het verhaal onder de noemer thriller valt, vind ik dat toch niet helemaal zo. Je bent als lezer wel erg nieuwsgierig hoe Truitje wraak gaat nemen op Frédérique en dat doet ze doordacht en op hilarische wijze. Het hedendaagse leven in het verzorgingstehuis, hoe saai ook, krijgt kleur door de humoristische schrijfstijl van Marion. Erg herkenbaar voor zowel de middelbare als de oudere generatie onder ons die te maken krijgt met de ouderenzorg.

Met emotie, respect en een groot inlevingsvermogen worden de drama’s uit Truitjes jeugd beschreven. Een lach en een traan wisselen elkaar af maar houden je als lezer verdiept in het verhaal. De manier waarop mensen vroeger met elkaar omgingen, het harde beleid bij de nonnen en het immense verschil van rangen en standen. Verhalen die ik van mijn ouders heb gehoord, vind ik daar duidelijk in terug. Kortom: dit boek is een aanrader en heeft naar mijn inziens alles wat een goed verhaal moet hebben: spanning, humor, herkenbaarheid, ontroering en medeleven. Een page-turner die ons bovendien een kijkje geeft in het verleden en heden van de oudere generatie.

Zondaarskind Marion Pauw Isbn: 97890414304

Advertenties

Kerstboom vol herinneringen

IMG_1404Hij staat er weer, mijn kerstboom met een allegaartje aan glitter en glamour. Niet dat ik dat jammer vind. Het is net als mijn servieskast die ook verschillende dessins in porselein heeft. Tja, dat heb je als je ouders niet meer leven en je hun huisraad erft. Ik ben er erg dankbaar voor want ik kan de liefde nog voelen als ik de versieringen door mijn handen laat gaan. Het geeft elk jaar weer een melancholiek gevoel om in de dozen met kerstspullen te neuzen naar de nostalgie van toen. Om de ballen weer te bewonderen zoals ik dat toendertijd bij Vroom & Dreesman ook heb gedaan.

Bontgekleurde kerstversiering

Het was de winter van 1968. Mijn ouders zetten dat jaar voor de eerste keer van hun leven een kerstboom. Ik was toen alweer bijna drie jaar oud en ze deden dat vooral voor mij. Ik mocht bij mijn mama achterop de fiets mee naar Breda om bij de V&D de mooiste kerstversiering uit te zoeken. Natuurlijk koos ik voor gekleurde lampjes en de meest uiteenlopende bonte versieringen voor in de boom. Een schitterende cyclaamrose met felgeel gekleurde piek  ( ik heb nooit meer een mooiere gezien), twee groene vogeltjes die je met een klemmetje kon bevestigen op een tak. Wit besneeuwde kerstklokjes van plastic en een klein rood kerstmannetje. Tenslotte mocht ik mijn mooiste kerstbal uitzoeken met een prachtig verloop van blauw naar een diep avondrood. Er is een ster op gelijmd van kunstsneeuw. De ster, die de drie koningen in het kerstverhaal moesten volgen naar de stal. Deze bal heb ik nog steeds, ik ben er altijd extra zuinig op geweest.

Mijn mama  had ook enkele dozen met ‘gewone’ kerstballen gekocht. En plastic ballen om onderin de boom te hangen. Gezien mijn kinderlijk enthousiasme wilde ze niet dat alles gesneuveld was voor de kerst. Het is toch een hele onderneming voor haar geweest om zonder scherven thuis te komen. De tassen aan haar stuur puilden uit en ik zat achterop de bagagedrager te wiebelen van opwinding. Ik kon niet wachten tot we de boom gingen versieren. Ze heeft dat nadien nog vaak verteld. Ik heb daar altijd respect voor gehad want een auto hadden we bij ons thuis toen nog niet.

Kersemus

Papa haalde die avond de kerstboom en de daaropvolgende jaren ‘gewoon’ bij ons uit het bos. Daar ging je toch niet voor betalen? Het was wel een hels karwei om die door de deur te krijgen zonder dat hij zijn naalden verloor. Mama stond er altijd met de stofzuiger naast. Dat ging meestal niet zonder stemverheffing. Als papa daarna de opdracht kreeg om de snoer met lichtjes weer opnieuw uit de knoop te halen, kwam ook bij hem de lichte irritatie van ‘die verrekte kersemus’ naar boven. Ik zie mijzelf  er nog opgewonden bij staan, dat gemopper van hem kon mijn pret niet bederven. Jaren later toen ik de You Tube videos zag van het oudere paar Tini en Lau Kersemus die in een zelfde gefrustreerde bui hun huis in kerstsfeer brachten, moest ik er zó om lachen. Wat een herkenbaarheid!

Ballen met een verhaal

Als dan eindelijk de boom was versierd, kon ik er uren bij gaan staan. De schitterende lichtjes die weerkaatsten in de glanzende versieringen. Mijn gezichtje dat kijkend in de ballen, als in een lachspiegel vervormd leek. Ik was trots op ‘mijn’ keuzes, elk jaar weer. Het kerstmannetje mocht zelfs mee naar de kleuterschool en heeft in de boom van de juf gehangen. Hij hangt anno 2015 nog steeds aan hetzelfde rode elastiekje, een voorloper van het ijzeren kerstbalhaakje.

De witte kerstklokjes waren het jaar daarop aan de beurt, maar mijn lievelingsbal durfde ik niet mee te nemen. Bang dat hij zou breken. Ook de vogeltjes mochten niet mee. Mijn vader vond ze te mooi met hun nylon staartjes. Die waren zijn favoriet.IMG_1255

Kerststal

Onder de boom staat nu mijn vaders kerststal. De stal die hij op vier jarige leeftijd van Sinterklaas cadeau heeft gekregen. Een simpel bouwpakket uit 1934 met een achtergrond van de woestijn van Bethlehem. Het dak van riet is inmiddels al enkele keren vervangen.

In oude kranten van dagblad de Stem uit de jaren zestig zitten de beschilderde beeldjes van gips. Ze missen her en der stukjes verf en sommigen hebben een dikke lijmrand rondom de hals. Eén koning blijft al jaren in de doos. Zijn hoofd is kwijt, zit in de WAO en laat dus verstek gaan. De kerststal heeft dan ook veel te verduren gehad door mijn speelgedrag. Ik zag het meer als een poppenhuis en liep met de figuren de hele kamer door. De antieke beeldengroep die ondanks zijn beschadigingen het kerstverhaal uitbeeldt.

Mijn vader had veel respect voor de stal. Hij hing er altijd een lampje van de kerstverlichting in zodat die sprookjesachtig verlicht was. Hij versierde het gammele rieten dakje met coniferentakken en legde die ook rondom de stal zodat de koningen en de kameel een zachte ondergrond hadden. De geur ervan zal ik nooit vergeten.

Kerstrood

Ik mag nu weer een paar weken genieten van de oude kerststal en de nostalgische kerstversiering tussen mijn ‘nieuwe’ rode ballen die ik er in al die jaren daarna heb bijgekocht. In dieprood, de kleur van de liefde maar vooral de kleur van kerst. Nee, ik ben niet trendgevoelig. Traditie overheerst.

Misschien dat mijn jongens later deze kerstspullen gebruiken om hun huis in kerststemming te brengen. Al is het alleen maar dat zij nog eens terugdenken aan hoe ik met hun opa en oma kerst heb gevierd, aan hoe ik heb genoten van de bling-bling in een sobere tijd. Voor mij zijn het kostbare herinneringen die onvervangbaar zijn. Al het moois van toen dat zoveel jaren heeft overleefd. Ik geniet in ieder geval weer met volle teugen van mijn oude meuk en hoop dat iedereen net zo’n sfeervolle kerst als ik mag beleven. Schitterende kerstdagen allemaal!

De rugzak van emotie

Sjors mijn overleden baby

Middelbare vrouwen hebben vaker emotionele klachten. Dit komt door de onbalans van hormonen in combinatie met de vaak zware rugzak vol emoties die wij dagelijks meetorsen.

De gevoelsmatige rugzak is een bekend gegeven vanuit de spirituele wereld en dat is natuurlijk helemaal niet zo gek. Emoties die jarenlang zijn opgestapeld en niet helemaal zijn verwerkt komen in deze levensfase vaak naar boven. Ik heb ook een rugzak met emoties en de ene weegt zwaarder dan de andere.

Rouw en gemis

De zwaarste kilo’s zijn in de vorm van gemis. Het verlies van mijn eerstgeborene zoon Sjors, nu alweer ruim 24 jaar geleden. Mijn vader die plotseling aan een hartstilstand is overleden in 2003 en het overlijden van mijn moeder in 2010. Vooral de manier waarop het allemaal is gebeurd heeft een zware wissel getrokken door mijn gevoelsleven. Dagelijks is de pijn voelbaar. In mijn hart en in mijn hoofd. De onmacht die er omheen heeft gehangen, het onomkeerbare. Mijn wereld die telkens over de kop sloeg met een onoverzichtelijke toekomst en zich alle drie de keren uitte in een verlammende vermoeidheid. Altijd overwon ik dat gevoel. Elke keer krabbelde ik weer overeind en richtte mij op wat ik nog wel had. Ik wurmde mij door de donkere dagen op zoek naar dat lichtpuntje aan de horizon. Dat kleine lichtje dat zo hard scheen dat ik het niet kon ontwijken. Het verantwoordelijksheidgevoel dat ik mezelf oplegde om vooral door te gaan met het leven. Op zoek naar betere tijden, het vertrouwen dat ik ooit weer gelukkig mocht zijn. Ik moest dit al jong meemaken. Misschien had dat een bedoeling?

Boek 

Ik heb in 2013 het verhaal van Sjors in boekvorm uitgegeven. Het boek Tegenwind moest ik schrijven. Het was goed om zijn overlijden daarmee gevoelsmatig een lichter plekje te geven in mijn rugzak. Het voelde daardoor qua gewicht niet langer als de loodzware steen maar werd het verlossende boek waarin hij de hoofdrol speelt. De zoon waar ik nog steeds zo trots op ben. Doordat ik het verhaal van mij af heb geschreven, heeft het voordat het onder de drukpersen lag, mij al verlicht. Door het uit te geven heeft het bovendien veel lotgenoten mogen helpen op hun weg naar verwerking.

voorkant kaft paarse cover goedLotgenote 

Eén lotgenote is mij daarbij bijgebleven. Ik word nog warm als ik aan onze ontmoeting terugdenk.

Ik was op een ochtend mijn hond aan het uitlaten toen ik haar op straat tegenkwam. Ik kende de middelbare vrouw helemaal niet maar zij mij blijkbaar wel. Vanaf de overkant kwam ze mij tegemoet gelopen, haar armen gespreid. Maar haar voorover gebogen houding vertaalde ik in verdriet, de last van haar rugzak. Haar ogen verraadden echter een verrassende blijdschap.

‘Mag ik jou even bedanken?’ hoorde ik de vrouw zeggen. Haar overgeslagen stem klonk emotioneel. Ze slikte: ‘Ik was ten einde raad. Wist niet meer hoe ik verder moest. Maar jouw boek heeft mij troost gegeven zodat ik het verlies van mijn doodgeboren kindje eindelijk een mooi plekje in mijn hart heb kunnen geven. Het is niet langer een brok verdriet die in de weg zit. Er is nu erkenning van mijn kind. Het is goed zo.’

Verzwijgen

Ze vertelde dat deze levensfase waarin haar hormonen flink aan het rommelen waren, veel oud zeer naar boven had gehaald. Ze had aan de afgrond van een depressie gestaan waarbij haar emotierugzakje topzwaar woog. Haar doodgeboren dochtertje had ze nooit mogen zien. Er was zelfs nooit een woord over haar gesproken. Zo’n verlies verzwijgen weegt onmenselijk zwaar. Maar vroeger, in haar geval niet meer dan vijfendertig jaar geleden, was dat ‘normaal’ onder het mom van: ‘Als je er niet over praat, is het er ook niet geweest.’ Verdriet was in die tijd letterlijk een ondergeschoven kindje.

Moois

Ik keek haar meelevend aan. Een golf van ontroering sloeg over mij heen. Wie had ooit gedacht dat ik, door het verhaal over Sjors en de moeizame periode rondom zijn verlies, zoveel anderen zou helpen. Ik weet nu waarom ik dit allemaal zo jong heb mee moeten maken. Juist ik, die haar gevoel liever in geschreven woorden uitspreekt.

Jarenlang heb ik mij verzet tegen mijn verdriet. Boos, dat ik zo’n zware rugzak had. Nu ik ouder en misschien ook wel wijzer ben geworden moet ik bekennen dat het mij ook mooie momenten heeft gebracht. Dit was zo’n moment.

 

Beter in je vel door sport en spel

Sportoutfit

Zo, dat rijmt. Meer bewegen is goed voor je, dat weten we allemaal. Bijvoorbeeld voor je uithoudingsvermogen en je lijn. Dus als ik vertel dat ik drie keer per week aan sport doe, wordt ik vaak van top tot teen bekeken waarna ik hoor:’Dat heb jij toch niet nodig?’ Meestal zijn dat vrouwen die zelf alleen maar sporten voor het behoud of het terugvinden van een slank silhouet. Om gewoon weer in dat leuke jurkje te passen, zonder lovehandles op de heupen en zwabberende kipfilets onder de armen. Die het doorgaans ook niet leuk vinden om zich in het zweet te werken en er naast werk of studie daarom ook moeite mee hebben om die sporttas in te pakken en de weg te vinden naar de sportschool.

Ik sport al genoeg 

Ik herken het wel. Toen ik begin twintig was en ik na jaren met tegenzin naar school gefietst te hebben, alles maar dan ook alles met de auto deed, had ik er ook geen zin in. Mijn ouders sportten ook niet. Nee, dat deden ze doordeweeks al genoeg tijdens hun werk. Ze zijn helaas niet erg oud mogen worden al mag ik niet zeggen dat hun minimale sportbehoefte daar uiteindelijk de hoofdoorzaak van is geweest. Toch is dat tegenwoordig nog steeds de denkwijze van veel mensen als ze fysiek zwaar werk doen. Ja, natuurlijk ben je altijd beter bezig dan wanneer je een kantoorbaan hebt. Maar veel spieren gebruik je vaak in je werk niet. Ook al ben je tuinder, bouwvakker of stratenmaker. Het hart moet pompen, je bloedcirculatie moet op gang blijven en je spieren moeten bijna allemaal aan de beurt komen. Sport helpt je spieren te beschermen tegen klachten door ze te sterken. Maar beweging is ook goed voor je mind. Niet alleen voor je geheugen maar ook het algemeen emotioneel welbevinden. Dat zijn nog maar een paar redenen waarom ik om ben.

Rugklachten 

Ik was nog maar 23 toen ik bij de fysiotherapeut kwam met rugklachten. Naast een behandeling moest ik in de fitnessruimte niet alleen mijn rugspieren maar ook andere spieren trainen. Dit deed ik, om nog meer leed te voorkomen. Sindsdien ben ik om de schade zoveel mogelijk te beperken gaan sporten. Afwisselend dat wel. Ik heb van alles geprobeerd om de saaie fitness maar te omzeilen. Aerobics; ik kon de danspasjes niet onthouden. Skeeleren, daar kreeg ik juist rugklachten van omdat ik zo gespannen op die wieltjes reed, bang om te vallen. Zwemmen, daar werd ik nat van en een blauwe maandag badminton: iedereen bemoeide zich met de manier waarop ik mijn racket vasthield. Geen van alle leuk dus.

Maak het gezellig

Uiteindelijk ben ik toch maar weer gaan fitnessen. Een sport die ik altijd kan doen en waar ik krachttraining en conditietraining af kan wisselen. Ik ben niet altijd klachtenvrij maar weet zeker dat mij veel ellende bespaard blijft door bewust te bewegen. En zo denken mijn vriendinnen er ook over.

 

In plaats van samen af te spreken, hangen we in de sportschool aan de toestellen en kletsen samen de week door. Wij hebben gelukkig de mogelijkheid om een pot koffie te zetten  voor alle leden. Tijdens de pauze maken we een praatje met elkaar, dat maakt het gezellig en motiverend. Bovendien worden de kaakspieren ook getraind!

Kortom sporten is belangrijk. Het helpt niet alleen tegen spier-en gewrichtsklachten en een volslanke lijn. Het heeft nog veel meer voordelen, vooral als je lichaam wat ouder wordt. In mijn volgende blogs kan je hier meer over lezen want bewegen is net als ontspanning en goede voeding essentieel voor een gezond midlife-lijf.