Site-archief

Op reis met Fiasco Tours

blanes-1986

De tijd voor het boeken van de zomervakantie is weer aangebroken. De meeste mensen noemen dat vakantievoorpret. Lekker neuzen in de reisgidsen en op internet waar de zomervakantie dat jaar naar toe zal gaan. Wij kennen dat gevoel helaas niet. Wij zien het als verdieping in onzekerheid. Want dat is de zweem die voor ons rondom een vakantie hangt sinds wij ooit een ombudsvakantie hebben ervaren.

Het is al heel lang geleden, maar tijd heelt niet alle wonden. Tijd neemt onze onzekerheid niet weg. We waren nog jong, twintigers die een strandvakantie naar Lloret de Mar hadden geboekt. Voor het eerst met zijn tweetjes op reis, voor mij was het de eerste keer dat ik, buiten het naburige België, in een ander land op vakantie ging. Ik durfde het wel aan want manlief (toen nog mijn vriend) had al ruime vakantie-ervaring. Hij had Spanje zelfs al eens per motor bezocht.

Overboekt hotel

Net als veel jongeren gingen wij per pendelbus. We hadden de reis destijds bij het reisbureau van de Rabobank geboekt. Dat gaf ons een gerust gevoel. We keken er allebei naar uit en telden de weken voordat het zover was. Twee dagen voor vertrek werd ik op mijn werk gebeld door het reisbureau dat ons hotel was overboekt en we moesten uitwijken naar een ander. Of ik niet meteen per telefoon mijn goedkeuring wilde geven voor het hotel. Dat weigerde ik. Dus die avond het reisbureau maar bezocht voor de nodige informatie. We waren te laat, hotel zat vol. Dus nieuw hotel uitgezocht.

De volgende dag, de dag voor vertrek werd ik opnieuw gebeld dat ook het derde hotel niet door kon gaan. De reden daarvan kon men weer niet vertellen. Toen heb ik ongezien op het werk maar blind mijn goedkeuring gegeven voor een ander hotel met het volste vertrouwen dat het nu allemaal wel op tijd en goed geregeld zou zijn.

De grote dag brak aan maar de busreis viel tegen. Het was een superlange zit en in de nacht reden we door met af en toe een kwartiertje rust. Dat was op zich een hoop gedoe bij de toiletten want heel de bus moest plassen. Als je dan ook nog je contactlenzen uit wilde doen was het stressen. Dus daar waren we het al snel over eens: we zouden nooit meer met een pendelbus reizen.

Lang haar en een kort rokje

Wat nog meer tegenviel was de mededeling  dat ook het vierde hotel voor ons geen kamer had. De reden daarvan was de faillietverklaring van Fiësta Tours waarbij wij via de bank onze vakantie hadden geboekt. Eenmaal in Spanje aangekomen werd iedereen netjes bij hun hotel afgezet, behalve wij en nog twee getinte jongens. Het duurde nog uren voordat er voor ons een gelijkwaardig hotel was gevonden, boven op een berg net buiten Lloret de Mar. Het zag er geweldig uit, het uitzicht was schitterend hadden we na een steile klim gezien toen we eindelijk met onze leren koffers bij de entree stonden. Dat viel niet mee zonder wieltjes eronder. Opnieuw wachtte daar de zoveelste teleurstelling op ons: de directie liet alleen de getinte jongens binnen maar ons werd de toegang geweigerd. De reden was onze uitstraling werd ons nogal direct gezegd. Tja, manlief zat nog in zijn lang haar periode, nou ja, lang: hij had een matje. Was het dan mijn knielange rokje? Toen kon ik dat anders nog best hebben hoor! Over discriminatie gesproken.

Gelukkig stond de bus nog te wachten toen we weer met onze grote koffers naar beneden afdaalden. Met zijn tweetjes in een lege bus werden we naar Blanes gereden. We protesteerden al niet meer want we wilden na dik achtentwintig uur bussen nu eindelijk wel eens op de plaats van bestemming aankomen. Ons werd mondeling beloofd dat de taxiritten naar Lloret de Mar zouden worden vergoed. We hadden nog enigszins vertrouwen dat het wel goed zou komen.

Dollemansrit

In Blanes hadden we een prachtig hotel pal aan zee. En gelukkig hebben we daar nog acht dagen lang een geweldige vakantie beleefd. We moesten dan wel de drukte van Lloret de Mar missen maar zijn er wel een dagje geweest met de taxi. Dat was echter geen succes. Dat deden we geen twee keer. No way! De chauffeur maakte er een dollemansrit van waardoor we met doodsangst achterin de taxi zaten, biddend dat we heelhuids aankwamen.

Niet mee naar huis

Maar ja, dat was dan ook het enige wat daar tegenviel 😉 totdat de dag aanbrak dat we weer zouden vertrekken. Ik geef toe, we waren onzeker geweest over de terugreis. Als we maar met de bus terug naar Nederland mochten. Dat gevoel had als een donkere wolk over onze vakantie gehangen, maar zo erg als de heenreis zou het toch vast niet worden? Dat was een naïeve gedachte geweest. Want al bij de opstapplaats van de bus ging het mis. Iedereen mocht mee, behalve wij. Omdat Fiësta Tours failliet was verklaard werden we niet mee terug naar Nederland genomen. Misschien wilde een volgende Nederlandse busonderneming een oogje dichtknijpen? ‘Dat menen jullie niet!’ probeerden we. Maar de chauffeurs meenden het wel. De deuren klapten voor onze neus dicht en de bus reed zonder pardon weg. Gelukkig kwam er al snel een andere Nederlandse bus die ons in eerste instantie ook teleurstelde maar wel tot de volgende opstapplaats mee wilde nemen. ‘Nou, vooruit dan,’zuchtte de chauffeur. Staand in het gangpad met onze koffers en tassen tussen de benen geklemd, reden we mee tot de volgende halte. Daar zou vast nog wel een bus komen die nog een paar stoelen over zou hebben. We werden letterlijk gedropt in het Spaanse achterland. Inmiddels was het al schemerig en daardoor zag het er dramatisch uit. Precies zoals wij ons voelden. Daar stonden we dan met onze loodzware koffers bomvol souvenirs bij een bushalte in de middle of no where. Helemaal alleen en afhankelijk van de goodwill van een volgende Nederlandse busonderneming. Zonder telefoon, zonder landkaart, zonder vertrouwen.

Na een uur wachten kwam er eindelijk een Nederlandse bus aan, die wel even gas terugnam maar doorreed omdat er volgens de reispapieren bij die halte geen passagiers zouden staan. We pakten onze kans en renden als gekken met onze koffers achter de bus aan. We schreeuwden en zwaaiden totdat de bus eindelijk stopte. Deze zat vol Rotterdamse jongeren maar had nog wel twee stoelen over. Wat een geluk! We hebben geen oog dicht gedaan want de jongeren waren behoorlijk luidruchtig en stierlijk vervelend maar we mochten mee, eindelijk naar huis!

Schadevergoeding

Eenmaal thuis kregen we via de Rabobank van Fiësta Tours ieder slechts vijftig gulden terug. We hadden immers een luxer hotel dan we in eerste instantie hadden geboekt. Dat moest alle ellende, taxileed, onzekerheid en de andere vakantiebestemming compenseren. Ik heb nog even gedacht aan het inschakelen van de ombudsman maar omdat je van een kale kip toch niet kunt plukken ben ik maar van dat idee afgestapt. Nu, dertig jaar later zou ik wel een klacht indienen al is het maar omdat deze nare reiservaring onze vakantievoorpret voor altijd heeft ontnomen. Daardoor nemen we geen risico’s, gaan voor veilig en goed geregeld. Inmiddels boeken wij al jaren bij the Travel Company. Dus voor ons geen goedkope last-minutes, onbekende vliegtuigmaatschappijen en vage internetboekingen. Want als je met een boel onzekerheid op vakantie moet gaan is het bij voorbaat al een fiasco.   

 

 

 

 

 

 

Advertenties

Stedentrip Rome deel 1

Pantheon Rome

Pantheon Rome

‘We hebben heel Rome gezien,’ zei ik toen we na een verblijf van vijf dagen in deze culturele stad, in de taxi stapten op weg naar het vliegveld Fiumicino. Maar onderweg zag ik al, dat ik ernaast zat. Ook toen ik eenmaal weer thuis, de namen van de monumenten op de vele foto’s die ik had gemaakt, ging zoeken in de reisgids en op internet. Ik stuitte op nog meer pracht en praal wat we helaas hadden gemist. Ja, de hoogtepunten hebben we allemaal gezien maar dan blijft er nog zoveel moois over. Mijn voeten die 5 wandeldagen van rondom de 15 kilometer hadden afgelegd waren toe aan rust. Ook mijn mind moest even alles verwerken wat mijn ogen hadden bewonderd. Een goede reden om nog eens terug te gaan. Ik verheug me er nu al op!

Donderdag 1 oktober

Die middag waren we in ons hotel Villa Delle Rose gearriveerd. Van daaruit zijn we de nabije buurt gaan verkennen. Omdat het een beetje regende zijn we in een glazen kiosk midden op het plein Piazza Indipendenza een colaatje gaan drinken. Maar dat was, ondanks de eenvoudige horecagelegenheid, behoorlijk duur. Frisdranken zijn doorgaans flink aan de prijs in Rome. Wijn, bier en een cappuccino zijn soms zelfs goedkoper. Vanuit de kiosk kregen wij een goede eerste drukke indruk van deze stad. Het viel ons op dat er zich onder de toeristen weinig gezinnen met jonge kinderen en ouderen bevonden. Daar is deze stedentrip ook veel te vermoeiend voor. Dus wacht niet tot je afhankelijk bent van een rollator als je deze stad wilt bezoeken.

Wij verbleven vlakbij het trein-en metrostation Termini en dat was handig als we na een lange stadswandeling ‘s avonds met de metro terug naar het hotel wilden. Ik raad je echter af om hiermee van hoogtepunt naar hoogtepunt te reizen. Je zal dan veel moois missen. Verken daarom deze stad zoveel mogelijk te voet of op de fiets. Rome is een openluchtmuseum vol oude kunst. Als je daar net als ik, niet vies van bent, kun je je hart ophalen bij de talrijke plafond-en muurschilderingen en prachtig beeldhouwwerk. De schoonheid van deze Italiaanse stad is ongekend. Je wordt zelfs regelmatig verrast door bouwwerken die niet eens in de boeken of op de kaart staan. In onze ogen zijn ze bijzonder mooi maar blijkbaar kennen deze geen historie en zijn ze voor de Romeinen niet belangrijk genoeg om te worden vermeld. Dat maakt elke tocht door deze stad een verrassende belevenis.

Die avond zijn we in een ristorante, een eenvoudig Italiaans restaurant, gaan eten waarna we al om 19.00 uur terug in het hotel waren. Maar dat was na de vermoeiende reis wel zo ontspannend want de komende vier dagen hadden we onze energie hard nodig.

Vrijdag 2 oktober de fietstour

Rome is een drukke stad. Veel toeristen, veel gehaast verkeer. Het temperament van de Italianen hoor je dan ook geregeld terug in het getoeter. Toch had dat er ons niet van weerhouden om via onze reisadviseuse Manon Faes van de Travel Company bij Bici Baci een fietstour te boeken.

Omdat die ochtend een staking gaande was, reden de metro’s niet. Dat was balen want nu moesten we lopen naar Via Cavour waar de startplaats van onze fietstour was. Gelukkig was het zonnig weer en waren we al vroeg op weg gegaan. Maar natuurlijk moesten wij weer verdwalen. We hadden wel een kaart in de hand maar liepen we in de goede richting? De beheersing van de Engelse taal was een must om aan een Romeinse te vragen hoe we de Via Cavour konden bereiken.

‘Espagnol?’ was haar reactie.

‘No, Dutch. We’re from Holland,’ antwoorde ik. Verbaasd keek ze ons aan en gebaarde naar onze donkerbruine oogopslag en de zuidelijke uitstraling van Henk vanwege zijn bouwvakkerskleurtje. En zo herhaalde zich dat enkele keren tot we maar net op tijd bij Bici Baci arriveerden. Snel werd er een rood fietsje voor mij uitgezocht waarvan het zadel niet naar beneden hoefde. Dat maak ik met mijn lengte nooit mee. Vóór mij had vast een kind gebruik gemaakt van die fiets.

Bici Baci fiets en scooterverhuur Rome

Bici Baci fiets-en scooterverhuur

Wij waren met een groep van 16 Nederlanders en hadden een Italiaanse gids die doordat haar moeder Nederlands is, onze taal vloeiend spreekt. Ze leidde ons langs de mooiste hoogtepunten van Rome.

Omdat we vlakbij Domus Aurea of wel ‘het gouden huis’ waren, gingen we daar eerst heen. Het betrof een ruïne van het voormalig paleis van de Romeinse keizer Nero. Daar hoorde destijds een immens grote tuin met vijver bij. Nero was niet geliefd geweest onder de Romeinse bevolking. Na zijn dood is daarom als geschenk aan het volk het Colosseum gebouwd bovenop de vijver.

Via kleine steegjes beklommen we enkele heuvels waar de gids ons een geschiedenisles gaf over de vele monumenten en bijzondere plekjes. We manouvreerden ons tussen het verkeer door, wat ondanks dat het behoorlijk druk was, ons geen onveilig gevoel gaf. Het was gezellig en ontspannend om met z’n allen deze prachtige stad vanaf de fiets te ontdekken. Zo reden we langs het Colosseum, Forum Romanum, de triomfzuil van Trajanus en Santissimo Nome di Maria op het Piazza Venezia. Vandaar hadden we een mooi uitzicht op het witte Vittorio Emanuele II, ook wel ‘de bruidstaart’ van Rome. Via andere verrassend mooie Italiaanse straatjes kwamen we bij de Trevifontein waar we even van de fiets stapten om er een muntje in te gooien. Helaas liepen er bouwvakkers door de fontein die droog stond door een renovatie. De mogelijkheid om een muntje te doneren was er natuurlijk wel, al kon je het nu beter niet over je schouder gooien. Ach, dat bijgeloof ook!

Barcaccia fontein in renovatie

Barcaccia fontein

Even later fietsten we door de duurste winkelstraat van Rome: Via Borgognona, die uitkomt op Piazza di Spagna. Daar wachtte de Barcaccia of wel ‘lo Bottino’ ons onderaan de Spaanse trappen al op. Deze spraakmakende fontein stond nog droog na een renovatie want Nederlandse supporters hebben het 17 eeuwse monument in een dronken bui vernield. Nederland betaalt de renovatie nu en zelfs die van nog drie andere fonteinen in Rome.

Hier hadden we weer een korte stop om even de Spaanse trappen te beklimmen en je te vergapen aan de dure etalages van Chanel, Gucci, Prada en Louis Vutton. Van daaruit zetten we koers naar Piazza del Popolo, met daarop twee indrukwekkende basilieken en een Egyptische obelisk van 25 meter hoogte. Een prachtige witte fontein die de vier seizoenen uitbeeldt ligt aan de rand van het grote plein. Dit plein is een belangrijke locatie geweest in de film Angels and Demons. Tussen de basilieken door fietsten we richting het moderne gebouw rondom het Ara Pacis altaar. Dit vredesaltaar was vernietigd na de val van het Romeinse rijk maar is in opdracht van Mussolini weer gerestaureerd. Het staat nu binnen, wij konden het door een raam aanschouwen. Daarnaast het praalgraf van keizer Augustus in de vorm van een dichtbegroeide grafheuvel. Mwah, niet spectaculair.

Van daaruit reden we richting het Pantheon. Daar was tijd voor een koffiestop. Wij kozen echter om het Pantheon eens goed te gaan bekijken. Dit vind ik tot nu toe het meest imposante gebouw. Echt Romeins, mooi door zijn verweerdheid rijst het op vanuit een klein pleintje waar we even een foto lieten maken van onze fietsgroep. De grote fontein ervoor vond ik prachtig, niet wetende dat ik de komende dagen nog meer zulke prachtexemplaren tegen zou komen. We maakten foto’s en gingen het Pantheon binnen. De binnenkant van de betonnen koepel met het legendarische open gat in de nok dat het daglicht, maar ook neerslag doorlaat, maakte mij stil. In de ronde kapel sieren grote beelden, graftombes en een altaar vol glitter en glamour. Het was de moeite waard om daarvoor de koffie even over te slaan.

Fietsgroep Bici Baci Rome

De fietstocht ging vervolgens naar Piazza Navona, een ovaalvormig plein dat op de resten van een atletiekstadion van keizer Domitianus is gebouwd. Het plein wordt opgesierd door drie prachtige fonteinen met in het midden de mooiste: de Fontein van de vier rivieren, die ontworpen is door Bernini. Rondom het plein staat het museum Palazzo Altemps en de kerk Sant ‘Agnese in Agone. Het plein oogt fris door deze witte monumenten er omheen. Tussen de fonteinen stonden veel kunstenaars opgesteld. Portrettekenaars, landschapsschilders en spuitbuskunstenaars. Een lust voor mijn oog, dat begrijp je wel. Ik wist dan ook meteen dat we dit plein nogmaals gingen bezoeken tijdens de komende dagen.

Via nog meer kleine nostalgische straatjes kwamen we uiteindelijk weer op de Via Cavour waar we onze fiets inleverden. Deze fietstocht had ons een goede eerste indruk gegeven van de schoonheid en het karakter van Rome. Wil je bij een bezoek aan Rome deze tocht ook maken? Doe dat dan bij voorkeur de eerste of tweede dag van je verblijf. Deze tocht kun je via je reisadviseur of zelf via internet boeken, maar ter plaatse is dat ook altijd nog mogelijk.

Wordt vervolgd…

Lees hier ook: deel 2, deel 3 Stedentrip Rome