Categorie archief: Creatief

Carnavals creaties

Carnavalswagen van CV de Mennekes Gilze, 2010

Wagen van CV de Mennekes Gilze, 2010

Dit weekend is het weer zover: Carnaval! Ik verwonder me elk jaar weer hoe creatief mensen worden van dit feest. De prachtige praalwagens tijdens de optocht en de uitgedoste kostuums. Blijkbaar zit er in elke carnavalsvierder wel een dotje creativiteit.

Mijn carnavalspakskes

Als Brabantse ben ik met carnaval opgegroeid al is het me niet met de paplepel ingegoten want mijn ouders kwamen niet verder dan de optocht. Toch hees mijn moeder me ieder jaar weer in een carnavalspakske. Op mijn vierde kreeg ik een blauw boerenkieltje aan met een rode zakdoek om mijn nek en daar moest ik het mee doen. Ik bleef echter zeuren om een Zorropak maar kreeg dat niet, dat was voor jongens. Ik had alleen het masker, een rare combinatie bij mijn boerenkiel.

Toen ik naar de lagere school ging, hoste ik in een vijfde(!)hands indianenpakje maar in de vierde klas wilde ik liever iets voor meisjes. Holly Hobbie was destijds helemaal hot. Dat kwam mede door een populaire kinderserie op tv. Ik keek destijds naar ‘Het kleine huis op de prairie’. De meisjes in de serie droegen daarin een wijde jurk met een schortje. Op hun hoofd droegen ze een grote slappe hoed. Mijn vriendinnetje kreeg van haar ouders een gloednieuwe Holly Hobbiejurk voor carnaval. Dat wilde ik ook en gelukkig begreep mijn moeder dat. Maar we gingen niet naar de winkel. Mijn moeder was zo creatief dat ze achter haar antieke trapnaaimachine kroop en in een middag zo’n zelfde outfit in elkaar stikte van haar oude jurken. Die was pas uniek, ik was er dan ook superblij mee.

Deuzige dorustrui

In het laatste jaar op de lagere school droeg ik een dorustrui, wie niet eigenlijk? Iedereen liep tijdens carnaval rond in zo’n strepenshirt. Wat daar grappig aan was, snap ik nog steeds niet. Maar het was wel gemakkelijk, je was meteen klaar. Daar ging dan een spijkerjasje zonder mouwen overheen wat ik bont versierde met viltstiften. Mijn moeder kroop weer achter de naaimachine en maakte daarbij een strakke gouden broek.

Op mijn zestiende was ik even inspiratieloos en kocht een heksenjurk compleet met kromme pukkelneus. Maar een jaar later was ik het alweer beu, er waren al zoveel meiden met zo’n jurk. Ik wilde weer creatief uit de hoek komen en trok een bloemetjesjurk bij mijn moeder uit de kast en leende haar foamkrulspelden. Mijn oma had nog een fout brilmontuur en een degelijke oma-tas. Lekker tuttig.

Carnaval hoeft dus niet duur te zijn en dat kwam goed uit toen we pas getrouwd waren. Manlief en ik kochten alleen een holbewonerspruik. Hij had een piekhaarpruik compleet met snor en baard en ik had lang ravenzwart haar tot op mijn kont. Daaronder droegen we slechts een juten zak en plastic knuppel alsof we zo uit onze grot waren gekropen.

100_3858

Carnavalswagen

Ook onze jongens hebben wij al jong laten proeven van het carnavalsfeest. De piraten-en soldatenpakjes waren een must in het jongensgezin. Daarvoor hoefde ik niet achter de naaimachine.

Jaren later bleek oma’s creativiteit toch in de genen te zitten. De oudste heeft zes jaar lang een carnavalswagen gebouwd. Hij was er vanaf september met zijn vrienden mee bezig en wij maakten als ouders van dichtbij mee wat een boel stress dit gaf. Maar als vriendengroep leerden ze er veel van. Niet alleen ontwerpen, tekenen, lassen, plakken en gazen. Niet alleen techniek en spuiten maar ze leerden ook om creatief te zijn in de omgang met elkaar. Want geloof me, het vergt een hoop teambuilding, overleg en respect om uiteindelijk in de optocht te rijden.

De eerste jaren hielpen wij met de andere ouders nog mee. We waren trots op onze kroost en vonden het niet meer dan normaal om daarbij een creatief handje toe te steken. Er waren vaders die hielpen met de hydraulische bewegingstechnieken of zorgden voor een trekker met chauffeur. Moeders die broodjes bakten, plakten en de kledingcreaties maakten. Ik mocht in de laatste week met mijn airbrush de finishing touch geven aan de wagen. De fijne details, zoals de schaduwen, tanden en ogen. Dat was meer mijn ding. Dat deed ik bij voorkeur overdag als ik alleen met mijn zoon in de bouwschuur was. Terwijl zijn vrienden op school zaten spoot hij illegaal de grote vlakken in kleur. Ik geef toe, dat ik hem jarenlang in die laatste week voor carnaval, ziek heb gemeld. Tja, al die spanning deed hem geen goed natuurlijk. 😉

Ik heb slechts één keer voor de optocht achter de naaimachine gekropen om samen met een andere moeder voor de jongens een elfenjurk te naaien, compleet met geairbrushte vleugels. Dat was voor een keer leuk om te maken maar het motiveerde me niet om dat jaarlijks te doen. Het vergt enorm veel tijd en inzet en dat had mijn moeder net iets meer dan ik.

Creatief zoeken

Dus naarmate ik ouder wordt zakt rondom carnaval het creatieve niveau tot nul. Ook ontbreekt de zin om iets nieuws te kopen. Een carnavalspakske waar er duizenden in rondlopen vind ik maar niks. Dit jaar duik ik daarom hoopvol in mijn carnavalskast om een unieke creatie bij elkaar te zoeken. Er hangt vast nog wel iets origineels tussen waar ik me als vanouds goed in voel. Wie weet, wordt het wel een klassieker uit de early eighties : de retro Dorustrui.

Mijn eerste abstracte airbrushwerk

abstract-energy-001

‘Energy’ abstract airbrushwerk op linnen 80 x 100 cm.

Als ik vroeger een tekening maakte moest het iets voorstellen. Het moest ergens op lijken of wat nog moeilijker was: op iemand lijken. Je kent ze wel: de ouders die aan het creatieve kind vragen: ‘Goh, wat mooi! Maar wat moet het voorstellen?’ Op school wordt tijdens de tekenles vooral je talent aan het realisme getoetst. Zo’n tekening is niet bepaald ontspannend om te maken omdat je continue bezig bent met de gelijkenis van het voorwerp of de persoon. Het is al helemaal stressvol als het niet wilt lukken.

Realistisch perfectionisme

Ja, ook ik zit regelmatig met mijn handen in het haar tijdens het maken van een portret. Ik heb me dan vaak al blind gestaard op een foto maar krijg de gelijkenis op de één of andere manier maar niet op het doek. Wat is niet goed? De blik in de ogen, de vorm van het gezicht, de huidskleur of heb ik te veel of juist te weinig highlights in het portret gelegd? Soms lig ik er wakker van, wordt er chagrijnig van en kan het maar niet loslaten. Vaak duurt het dagen of weken voordat ik het doorheb. Soms met de blik van anderen want het gebeurt nogal eens dat ik het zelf helemaal niet meer zie.

Frustrerend! Want ik wil mijn werk liever niet aan anderen tonen voordat het af is. Dan krijg je goedbedoelde adviezen over andere details waar ik dikwijls al tevreden over ben. Maar ondanks mijn perfectionisme, doe ik het nog steeds erg graag. Het is steeds weer een heerlijke uitdaging om  een geairbrushed portret te realiseren. Ik leg de lat daarbij steeds hoger, lijkt het wel.

Maar portretten zijn niet altijd geschikt om weg te hangen in een openbare ruimte of in een bedrijf. Het doel van kunst in dergelijke gebouwen is voornamelijk om de sfeer te verhogen. Het moet decoratief zijn en dan valt vaak de keuze op abstract werk. Jarenlang snapte ik niets van abstract. Ik dacht: ‘Dat kan een kleuter ook.’ Ik had er een beeld bij: Herman Brood die met zijn fiets over een doek reed of Anton Heyboer met zijn vijf bruiden die hier en daar een klodder verf op het doek smeet en er rijk en beroemd van werden. Desondanks is deze manier van creativiteit een serieuze vorm van kunst. Kunst is een breed begrip en abstract al helemaal. Het is afhankelijk van smaak en sfeerbepalend.

Ontspannen werken

Ik liep al langer met het idee rond om ook eens mijn perfectionisme los te laten in een abstract schilderij. Er zijn bepaalde manieren voor, ontdekte ik. Als je realistische neigingen hebt op het doek, moet je juist met je niet-dominante hand, voor mij is dat links, gaan schilderen of met je ogen dicht. Maar met mijn linkerhand het airbrushpistool hanteren is geen optie. Ik ben dan niet alleen de controle kwijt over mijn werk maar ook over de hendel waarmee ik de lucht en verf moet doseren. Blind airbrushen dan? Nee, ook al niet aan mij besteed. Ik zie toch graag wat ik doe, uiteindelijk wil je niet de helft naast het doek spuiten. Ik zag er tegenop want hier had ik nooit les in gehad. Het was de bedoeling dat ik zelf mijn methode ging zoeken en puur vanuit mijn eigen gevoel ging airbrushen.

Ik had al een ruwe schets gemaakt, toen de vraag kwam om een decoratief schilderij te maken voor het bedrijf waar ik werk. Ter ere van het vijfjarig bestaan. Ik had nog precies twee weken om het te voltooien. Dus ging ik serieus aan de slag. Het geheel moest vooral kleurrijk zijn en dat lukte wonderwel met mijn transparante airbrushverf. De kleurverlopen waren verrassend, zowaar dat ik er zelf van genoot. De verschillende vormen en op energie gebaseerde ontwerpen maakten het geheel tot een warme blikvanger.

Tevreden over het eindresultaat, merkte ik op dat ik er bovendien ontspannen en met veel plezier aan heb gewerkt. Ik ben op creatief gebied een nieuwe weg ingeslagen waar ik voorheen sceptisch over oordeelde. Een schilderij zonder regels en gelijkenissen. Zo uit de vrije hand, met de mooiste kleuren die ik maar kon mengen. Geen kleuterwerk maar een ‘serieus’ abstract werk in airbrushtechniek dat ik in alle vrijheid heb gemaakt. De directie van het bedrijf was net zo blij verrast als ik. Dat is mooi, maar hoe mooier is het om als controlfreak los te laten en open te staan voor een nieuwe uitdaging? Pas na 15 jaar airbrush heb ik het ontdekt. Maar voor vrijheid is het nooit te laat.

Expositie

Wil je meer werk van mij bewonderen kijk en like dan mijn Magic Air facebookpagina of kom vanaf 22 mei a.s. naar mijn doorlopende expositie op de eerste verdieping in Cultureel Centrum ‘de Schakel’ Kerkstraat 104, 5126GD te Gilze. Doordeweeks geopend van 7.00 tot 19.00 uur. Mijn nieuwste portretten van mens en dier, waaronder ook abstract, zijn daar tot 2 juli te zien. Je bent van harte welkom!

 

Eerste blogverjaardag

img_2566

Wat gaat het toch snel! Ik zet alweer een jaar lang wekelijks een nieuwe blog online. Ik sta ervan te kijken dat ik het trouw heb volgehouden om elke vrijdagavond of de daarop volgende morgen (tja, soms heb je een feestje, he?) een nieuw verhaal te posten. Maar ik schrijf nu eenmaal graag en heb altijd wel iets te vertellen. Bovendien vind ik het belangrijk om mijn schrijfspier te blijven trainen.

Zelf gemaakte WordPress-site

Een jaar geleden had ik al een jaar lang research achter de rug, voordat mijn eerste letters de lucht in gingen. Ik wist niet goed hoe ik het aan moest pakken. Mijn schrijfwens was dan wel groot maar ik wilde ook zelf een WordPress-site maken. En dat was een heel gesleutel hoor, dat kan ik je wel vertellen. Het valt niet mee om als midlifer zo’n site in elkaar te flansen en de werkwijze van WordPress uit te vogelen. Dat ging heel langzaam en mislukte nogal eens. Maar zoonlief hielp me altijd weer uit de nesten en had met een half minuutje soms gedaan waar ik een hele week over deed. Tja, dat is generatieverschil zullen we maar zeggen. Maar al snel was ik zo in de opbouw van mijn site verdiept, dat ik zijn hulp niet meer nodig had. Ik ben er best trots op dat ik alles zelf zoveel mogelijk heb uitgedokterd. Nu weet ik ook hoe ik mijn blogsite zelf kan onderhouden

Wat wilde ik met het bloggen?

Het duurde ook zolang omdat ik eerst alles over het bloggen wilden weten. Alle boeken die er over geschreven zijn, heb ik gelezen. Veel sites bezocht, die mij wegwijs maakten in de blogwereld. Ik ben veel andere blogs gaan lezen van bloggers die er hun beroep van hebben gemaakt en ik heb zelfs een workshop bloggen gevolgd. Maar het heeft vooral een jaar geduurd omdat ik het meteen goed wilde aanpakken. Omdat ik mijn eigen stijl maar niet kon vinden. Omdat ik twijfelde en vooral niet durfde want de blogwereld heeft ook een hard kantje.

Geld verdienen

Ik had geen zin om mezelf continue te moeten verkopen. Om andere bloggers bijna te stalken om zelf veel lezers te krijgen. Ik las in de boeken over SEO ( om maar zo hoog mogelijk in de zoekmachines te komen) en het bijna dagelijks plaatsen van flutartikelen. Het zou volgens de experts niet uitmaken wat voor onzin je neertikt, als je maar genoeg volgers krijgt. O nee, dat is niet mijn doelstelling. Als ik over een product of bedrijf wil schrijven hoef ik daar niet meteen aan te verdienen. Al heb ik de bedankjes natuurlijk altijd wel aangenomen en als ik mijn visitekaartjes achter mocht laten was ik oprecht blij. Ik zie het als waardering voor mijn werk. Maar ik vind het vooral leuk om te schrijven over een onderwerp waar ik zelf enthousiast over ben. Het voelt als vrijwilligerswerk waarbij ik mijn eigen hobby kan uitoefenen. Ik ben geen harde tante die meteen een factuurtje stuurt of altijd iets terugverwacht.

Schoenen op proef

Maar eigenlijk is dat waar het bij veel succesvolle bloggers om draait. Geld verdienen met schrijven. Een blogger is eigenlijk een reclamemaker. Ach, ik heb altijd wel gehoopt dat een bedrijf mij zou benaderen en dat er op een dag een paar gloednieuwe schoenen uit mijn brievenbus staken. Dat ik er een weekje op mocht lopen en dat ik daarvoor een opvallend artikel mocht schrijven. Of een hotelletje dat mij uitnodigde om een nachtje te komen slapen in ruil voor mijn woorden. Ik hoopte stilletjes op boeken die mij toegestuurd werden die ik mocht recenseren, op concertkaartjes en nieuwe producten. Dan wilde ik wel even het proefkonijn uithangen hoor, geen probleem. Maar die bedrijven hebben mij nog niet gevonden. Misschien ben ik er gewoon niet zakelijk genoeg voor om dat uit te buiten. Bovendien ben ik eerlijk over hetgeen waar ik over schrijf. Dus de producten en ervaringen die ik tot nu toe in mijn blogs heb beschreven zijn echt en niet gesponsord. Het is maar dat je het even weet.

Columns

Na een jaar heb ik pas mijn eigen draai gevonden en zie ik mijn lifestyleblog voor de 40+ vrouw meer als een verzameling columns. Waarin ik gewoon over het dagelijks leven schrijf en waarin vrouwen van mijn leeftijd zich terug kunnen vinden. Herkenbaarheid met een lach en een traan vind ik belangrijk in een column. Juist die blogs hebben dan ook de meeste lezers getrokken. Vooral als lezers zelf een rol speelden in mijn verhaal werd deze op social media gedeeld en geliked. Daardoor kwamen deze blogs ook verder dan mijn trouwe volgers. Soms zelfs bij mannen terecht die zich natuurlijk verkneukelden om de vrouwelijke sores. Maar dat geeft niet. Iedere lezer is een lezer. Iedere liker heeft interesse in mijn blog en iedere deler heeft daadwerkelijk mijn blog gelezen en vindt het belangrijk genoeg.

Facebook, Twitter en Instagram

Nu ga ik niet zeuren om meer lezers hoor. Al ben ik een leugenaar als ik zeg dat ik daar niet heel erg blij mee ben. Nieuwe volgers en hun reacties motiveren mij om te blijven bloggen. Elke week komen er bij, soms via email, soms via Facebook. Al werkt die laatste niet altijd mee. Het is een mooi medium maar als een volger niet elke week mijn blog leest, ziet zij die soms niet meer wekelijks op haar tijdlijn verschijnen. En dat is jammer, want uit het oog is wat volgers betreft, vaak ook uit het hart. Dus volg je mij via facebookpagina happymidlifewives dan graag regelmatig een reactie achterlaten. Wil je er zeker van zijn dat je geen blog mist? Abonneer je dan via de mail op mijn blog. Aanmelden kan in de rechterkolom naast mijn blog op de wordpress-site. happymidlifewives.wordpress.com

Ondertussen schrijf ik stug door over het wel en wee van de midlifer. Totdat ik er straks een heel boek mee kan vullen. Net als Linda de Mol en Daphne Deckers. Gewoon voor de leuk. Ik heb genoeg onderwerpen in het vooruitzicht. Onderwerpen die menig vrouw zullen interesseren, al is jouw idee natuurlijk altijd welkom.

Maarrrr… ben jij dat bedrijf dat nog een paar nieuwe schoenen overheeft? Dan wil ik er graag voor je op lopen hoor, geen probleem!

Workshop foampruik

Foam meisjespruik geel met roze strikken

Mijn frietjespruik

Ik kende de pruiken van Karin Bloemen en de Roze Maandag en vond ze altijd prachtig. Extravagant, groot, tuttig, kleurrijk en opvallend overdreven. Niemand loopt je ongezien voorbij.

Dit leek ons erg leuk voor de carnaval. De pruiken zijn superlicht en er wordt beloofd dat ze comfortabel zijn te dragen. Het bedrijf ‘Allemaal Tejater’ die de workshops organiseert, verzekert dat je na een avond fröbelen met zo’n prachtig exemplaar naar huis gaat. Deze workshops vinden plaats in Son en Breugel, dus even een ritje in de auto maar dan heb je ook iets unieks.

Peppi en Kokki

Het begon om 19.00 uur. Wij hadden meteen een goede binnenkomer. Ik stelde me als eerste voor: ‘Beppie’ en mijn vriendin  zei nietsvermoedend: ‘Cockie’ terwijl ze haar hand schudde met de cursusleidsters. De dames schoten in de lach: ‘Jullie komen zeker een matrozenmutsje maken?’ Ondanks dat we al 31 jaar vriendinnen zijn, staan we er niet meer bij stil dat onze namen heel toevallig klinken als die van een beroemd duo. Het ijs was gebroken want de andere twaalf cursisten lagen in een deuk.

Moeilijk kiezen

In de workshopruimte stonden de pruiken en hoeden op zwarte paspopkoppen tentoongesteld. Het was moeilijk om een keuze te maken uit de vele modellen in verschillende kleuren. Ik ging uiteindelijk voor een knalgele meisjespruik met twee enorme staarten en roze strikken. Cockie koos voor een foute hulkgroene, weliswaar in hetzelfde model maar zij ging de staarten nog voorzien van krullen. En ook dat is mogelijk, net als bij de kapper.

Na een korte uitleg gingen we aan de slag. Onze hoofdomtrek werd opgemeten en daarna kregen we een brede reep foam die we in elkaar moesten smelten met een loeihete verfafbrander. Je maakte hiermee een mutsje dat als basis dient voor de pruik. Terwijl de een de foam in model hield moest de ander slechts enkele seconden de verfafbrander vlakbij het te smelten gedeelte houden. Ik vond het nogal een eng idee. De hitte van de brander kwam nogal eens dichtbij de vingers.

Geen makkie

Nadat de muts klaar was kregen we de lange smalle stroken foam die we op de muts moesten samensmelten tot haren. Het was de bedoeling dat je dat alleen deed. Maar al snel kwam ik een handje te kort. Het was gemakkelijker geweest als de een de verfbrander hanteerde en de ander de pruik in model bracht. Maar of dat uiteindelijk sneller zou werken? De staarten werden gelukkig met hulp van de cursusleidsters Stans en Nanny gemaakt en voorzien van de strikken. Nu was de pony aan de beurt. In de vorm van frietjes moest ik de pony aan de bovenkant van het hoofd vastsmelten. Meermalen zette ik mijn pruik op maar de pony kreeg niet het gewenste effect. Dus moesten de ‘frietjes’ verwijderd worden en kon ik opnieuw beginnen. Nee, dit was niet zo gemakkelijk als het eruit had gezien. Het was hard werken om de pruik in model te brengen. En ook een warm werkje gezien de droge lucht die de vele verfafbranders verspreidden.Stans en Nanny zagen ons achterop de rest raken en sprongen bij. Pas tegen half 12 waren we klaar. Natuurlijk waren wij weer de laatsten. De anderen waren al een uur eerder klaar. Maar ja, er waren dan ook veel dames bij, die al voor de tweede keer zo’n bijzondere pruik, hoed of hoofddoek maakten.

Feeststemming

Het was een lange maar gezellige avond geweest. Er heerste zelfs al een beetje een feeststemming. Een workshop waar je vrolijk van wordt. Voor koffie, thee en fris met lekkers wordt gezorgd. Maar nog belangrijker: het eindresultaat is verbluffend. De pruiken vielen weliswaar wat groter uit maar dat was juist leuk. Vooral het groene exemplaar van Cockie, dat zo breed is geworden dat ze straks bij iedereen met haar groene krullen in het bier hangt. Maar geen nood: ons werd verzekerd dat de pruik water-en bierproof is, kleurecht, afwasbaar en onbreekbaar. Ideaal voor carnaval dus! Bij het verlaten van de workshopruimte mochten we nog een foambloem uitzoeken die bij de pruik past en die straks vast beeldig bij de jurk staat die we nog ergens moeten scoren.En daar moeten we niet al te lang meer mee wachten want voor je het weet is het weer zover.

Dus als er met carnaval een gele frietjespruik of een hulkgroene krullenbos in je bier hangt, weet je dat wij het zijn: Toet-toet-boing-boing…Peppi en Kokki.

Hond met foam pruik groen

De pruik is bierproof maar ook dierproof?

Een muurschildering is weer hip

Airbrushmuurschildering handen en lotusbloem

Het is elke keer weer een uitdaging voor mij. Een muur, als een groot vel smetteloos wit papier, omtoveren tot een kunstwerk in het interieur. Schilderen met kwast of de airbrush in een maatje groter. Ik werk graag in het groot, ook op linnen is mijn lievelingsmaat 1 meter bij  1 meter. Want wat ik maak moet een blikvanger zijn, een kamer een andere uitstraling geven.

Airbrushmuurschildering van tijger met naam

Een naam verwerkt in een schildering is vooral stoer

Van kwast naar airbrush

Zo’n twintig jaar geleden maakte ik mijn eerste muurschildering, ook wel mural genoemd, in de speelkamer van mijn jongens. Het werd de Leeuwenkoning. Nauwkeurig geschilderd met acrylverf. Ik vond het heerlijk ontspannen werken. Het duurde niet lang of ik kreeg mijn eerste opdrachten. Veelal kinderkamers vol sprookjes en tussendoor een motor of een racecircuit. Een natuurgebied of wolkenhemel was veel werk met de kwast en daarom wilde ik graag airbrushen leren. Het resultaat zou zoveel realistischer en sneller zijn. De airbrush gebruik ik daarom nog steeds. Mijn werk kun je bekijken op mijn website: Magic Air of mijn Magic Air facebookpagina

Airbrushmuurschildering koeien in de wei

Speelkamer 4 x 2 meter

Eigen ontwerp

Ik vond het daarbij leuk dat mensen interesse hadden in mijn eigen ontwerpen. Dus geen trol uit de Efteling maar een trol à la Beppie en dat gaf me de vrijheid om van tevoren enkele schetsen te maken. Een muurschildering vraagt echter inclusief het ontwerpen wel wat tijd. Helaas zien veel klanten dat niet en dat is jammer. Het is ook intensief werk. Dagen van 6 uur airbrushen zijn echt maximaal. Langer gaat lichamelijk gewoon niet. Trap op, trap af en dan daarbij al spuitend in dezelfde houding vraagt om problemen als ik dat fulltime doe. Bovendien komt het de schildering niet ten goede. De concentratie gaat bij vermoeidheid al gauw verloren.

Airbrushmuurschildering Efteling eigen ontwerp

Mijn visie op de Efteling

Hoeveel uur ben je er dan mee bezig?’ wordt vaak gevraagd. Daar kan ik nooit precies antwoord op geven. Ik ben geen huisschilder die meters maakt. Bovendien is iedere muurschildering uniek. De een is meer gedetailleerd dan de ander. Vaak laat ik bij nader inzien figuren weg of willen meekijkende klanten nog een figuur aan de muurschildering toevoegen. Ja, mensen kijken graag over mijn schouder mee. Dat vind ik niet erg maar het moet geen aansporing zijn om sneller te werken want dat kost creativiteit en werkt juist averechts op het eindresultaat.

100_2006

Naar eigen ontwerp

Fantasiewereld

Zo’n tien jaar geleden waren gedetailleerde en dus duurdere schilderingen erg populair. Hele jungles, Eftelingbossen en fantasiewerelden ontstonden vanuit mijn airbrushspuit. Waarbij ergens anders in de kamer op een onverwachte hoek nog een verdwaald figuurtje uit de mural terugkwam, zoals een verscholen kabouter of een vlinder. Dat werkte verrassend en zo werd de schildering niet beperkt tot een enkele muur.

Airbrush muurschildering vlinders

Een klein detail wat elders in de kamer terugkomt

Ik kon er al mijn energie en fantasie in kwijt. Heerlijk vond ik dat maar ik werk niet op vrijwillige basis. Vooral tijdens de crisis werd er daarom uit financieel oogpunt eerder gekozen voor een doorsnee behangetje. Dat vond ik jammer maar inmiddels is de muurschildering weer terug en helemaal hip en happening. Niet alle afbeeldingen zijn in stickerformaat te verkrijgen en behang is op zijn retour. Een mural geeft dan net dat beetje extra aan een ruimte. Er bestaat geen tweede van en verdient meer waardering als het vanuit de vrije hand is gemaakt. Dus zonder sjablonen maar vanuit een kunstzinnige geest met bijzonder veel passie.

Muurschildering

Eenvoudige muurschildering, grootte: 2.20 x 2.20 meter

 Prachtig door zijn eenvoud

Vandaag zijn eenvoudige muurschilderingen maar ook namen populair. Zelfs het kleinste (baby)kamertje krijgt een karakteristieke uitstraling maar het overheerst niet. Laatst heb ik een ‘krijttekening’ gemaakt op een donkergrijze muur. In slechts 4 uur tijd was hij klaar. Deze keer geschilderd met witte acrylverf en kwast om het best een krijteffect te verkrijgen. De aanstaande ouders waren erg blij met het eindresultaat. Zoals ik door de jaren heen ook veel dankbare kindergezichtjes heb gezien. Vooral daar doe ik het voor. Dat maakt mij elke keer weer enthousiast als ik voor de volgende gladde witte muur sta.

Muurschildering struisvogels

Kiekeboe!

Kpj-feestweekend: shirt uit en zwaaien

Poster kpj feestweekend 2016

Elk jaar in augustus is het één week onrustig in onze straat: het KPJ-feest. Drie dagen opbouwen, vier dagen feesten en twee dagen afbreken. Wij zijn er getuige van dat dit een enorm werk is, want die feesttent wordt pal tegenover ons huis opgezet. Gelukkig zijn er veel leden die een handje toesteken. Daarvoor worden zij beloond met een t-shirt met het thema van dat jaar.

Katholieke Plattelands Jongeren

In ons dorp is de KPJ (katholieke plattelands jongeren) een vereniging apart met rond de 180 enthousiaste leden. Vroeger bekend om zijn spellen bij een boer op de wei, tegenwoordig wordt er gekart en geabseild. Gefeest en geworkshopt. Het hele jaar door worden onze jongeren tot 30 jaar beziggehouden. Wij als ouders vinden het best, ze zijn ermee van de straat zullen we maar denken en bouwen een mooie vriendenkring op. Het moet blijkbaar leuke jeugdherinneringen opleveren want ook veel oud-leden van de KPJ helpen bij het feestweekend een handje mee met het opbouwen en het tappen achter de bar. Ook veel sponsors zijn leden van toen die nog graag een pilsje komen pakken en van de gezelligheid willen proeven.

Feesttent kpj feestweekend

Onze zonen zijn al jaren lid. De oudste is zelfs bestuurslid en doet dat met hart en ziel. Tja, ze zullen wel besmet zijn door het gezelligheidsvirus dat ze van ons hebben meegekregen. Want toen de kinderen nog klein waren gingen wij al met vrienden en diens kinderen (inmiddels ook lid) op zondagmiddag elk jaar naar dit waaifeest. De vaders deden mee met het touwtrekken terwijl de moeders in de tent wilden ervaren wat een schuimparty was. We stonden tot onze nek in het zeepsop te dansen, gewoon omdat we dat een keertje mee wilden maken. In onze jonge jaren bestond dat nog niet. Maar van schuim wordt je nat en dan moest je ’s avonds nog naar huis fietsen, zonder jas. Amai, wat hadden we daarna een spierpijn. Dat was in die tijd dat het stagediven upcoming was. En ja, ook dat hadden we nog nooit gedaan.

Mag ik hier roken?

Toen twee jaar geleden besloten werd dat dit feest tegenover ons huis plaats ging vinden, vonden wij dat daarom erg gezellig. Je blijft er immers jong bij zo tussen de jeugd. Dus als we een handje kunnen helpen, al is het maar met een paar bakken koffie en een goeie grote koek, dan doen we dat. Ook oud KPJ-lid pa werd actief en creatief. Het eerste jaar zette hij de tent mee op. Vorig jaar was hij samen met zijn maat, eenmalig lid van de anti-rookbrigade. Maar ach, dat laatste valt zo tegen als je allebei fervent roker bent en de hele avond rookvrij moet blijven in de tent. Gekleed in een fluoriserend hesje was het ook zo’n serieuze aangelegenheid zo zonder alcohol tussen de beschonken jeugd. Bovendien valt het niet altijd in goede aarde om de sigaret uit te trappen van jongens die twee koppen groter zijn. En dat terwijl het publiek samen met de Wc Experience het toepasselijke nummer ‘mag ik hier roken’ door de tent joelde.

Airbrush tatoeages zetten

Mijn bijdrage voor dit jaar: airbrush- tatoeages zetten.

Tatoeages

Dit jaar was ma gevraagd om een avondje creatief te komen helpen. In verband met het thema ‘Piratenfestijn’ mocht ik airbrush-tatoeages zetten. En ja, ma doet dat graag. Ik dacht dat ik wellicht de hele avond met mijn armen over elkaar kon staan want de laatste keer dat ik met sjabloontjes airbrush-tatoeages heb gezet was voor kleine kinderen. Hiervoor was vast geen animo bij tieners en twintigers. Gelukkig had ik voor alle zekerheid toch maar assistentie geregeld van airbrusher Bram. En pa natuurlijk, die de jeugdige huidjes wel wilde ontvetten alvorens we de tatoeage gingen spuiten.

Er was boven verwachting, veel belangstelling voor onze kunsten. Er zat continue een KPJ-lid onder de spuit maar het werd pas echt dringen geblazen toen ik speciale verzoeken kreeg. Of ik niet de naam van een grote liefde in sierletters op een borst wilde zetten. Of het logo van de plaatselijke discjockey/hekkenverhuur op de onderarm. Tja, daar kon ik natuurlijk geen ‘nee’ tegen zeggen. Heerlijk met mijn eigen handschrift aan de slag, weg met die sjablonen. Naarmate de avond vorderde en het bier de creatieve breinen aanslingerde, maakten de namen en logos plaats voor teksten als: ‘4 bier’,  ‘papa’ en ‘mama’. Een stoere jongen wilde zelfs ‘Thea,’ de voornaam van zijn mama op de bovenarm. Kijk daar word ik als moeder natuurlijk emotioneel van, dat begrijp je wel hè?

Airbrush tatoeage rug

Een groter verzoeknummer was het logo van de vriendenclub ‘Leger des pils’ op de rug. En dat leger stond erbij en zoop ernaar. Naarmate ik het vierde uur had aangetikt, werd er niet meer stil gezeten door de klantjes en vielen omstanders regelmatig per ongeluk tegen mijn tafel aan. Een enkeling viel zelfs achterover van zijn stoel en geloof me, dat was niet van mijn lugubere naaldkunsten. Gelukkig maar want dan was de EHBO beslist met pleisters in de weer geweest en was er the day after veel spijt.

Poederen met babypoeder

De volgende avond gingen pa en ma met vrienden weer naar de overkant. Want ja, als er zo’n evenement in de buurt is kun je er maar beter bij zijn, dan dat je thuis op je bed ligt te shaken op de muziek. Dat hebben wij het eerste jaar nog geprobeerd maar was beslist geen succes. Alsof de presentator naast mijn bed in geuren en kleuren de spelsituatie stond te sauwelen met de nodige toeters en bellen.

Dus ja, de overbuurtjes waren er weer. De vele tatoeages werden trots aan mij blootgelegd. “Kijk eens, hij staat er nog op hoor!’ liet een enthousiaste klant zijn onderarm aan me zien. ‘Ik heb me met één arm in de lucht gewassen vandaag.’ Ondanks hun bierverbruik wisten ze bijna allemaal nog dat ik als advies had meegegeven om voor het slapen gaan en douchen de airbrush-tatoeage te poederen met talkpoeder.

Airbrush tatoeage onderarmen

Airbrush tatoeage ‘Leger Des Pils’ op onderarmen

Prompt werd het nummer: ‘Shirt uit en zwaaien’ van het Feestteam en Dj Maurice ingezet. En ja, alle shirts gingen uit, ook die van de oudere KPJ-mannen inclusief pa. De tatoeages op armen en ruggen dansten enthousiast mee. Het zweet en bier gutste van de schouders af. Mijn talkpoederadvies was daarmee history.

Shirt uit en zwaaien, gooi die handjes in de lucht.Shirt uit en zwaaien, draai die handjes in de lucht. Shirt uit en zwaaien, gooi die handjes in de lucht: Jalalalalalalalalalalalalalalalalalala!

Bierdouche

De dag erna bij de Wc-Experience, bleven opvallend veel shirts aan. Ondanks de traditie dat tijdens hun concert je shirt van het lijf wordt getrokken en in de mast van de tent komt te hangen. Er was over nagedacht. De jeugd wilde natuurlijk nog wel iets om het lijf hebben als ‘shirt uit en zwaaien’ klonk. De meisjes hadden zelfs een topje onder hun shirt aan zodat zij ook zonder gêne hun shirt uit konden doen. Dus toen de disco het nummer draaide werd er wederom fanatiek met shirts gezwaaid op de muziek.

IMG_2181

Shirt uit en zwaaien!

De laatste avond kon er teruggekeken worden op een geweldig KPJ-weekend. Gezellige spellen waaronder trekkerbehendigheid en krattenstapelen. Leuke muziek van o.a. Bakkeliet, Wc Experience en de Bijtels en een goede organisatie. Geen calamiteiten en geen schade, alleen maar lol en gezelligheid. Het bestuur wordt daarvoor traditiegetrouw bedankt met een bierdouche. Ik vind dat altijd een prachtig moment, ben dan zoooo trots op mijn zoon en wat dit bestuur weer heeft gepresteerd. Gehuld in hun welverdiende KPJ-shirt trotseerden ze bovenop de bar de vele emmers ijskoud bier en water. De vermoeidheid werd er letterlijk afgespoeld. Maar zodra het nummer van het Feestteam werd ingezet ging het dak er helemaal af. De drijfnatte shirts werden onder luid gejoel boven hun zeiknatte koppies als een helikopter in het rond gedraaid.

Shirt uit en zwaaien

En ja, ook pa en ma deden hun shirt uit en zwaaiden.

 

De tekenles van mijn leven

Tekenmap met tekeningen

Mijn tekeningenmap met lintjes

Tekenen

Mijn kinderen doen het niet, deden het ook nooit. Hebben er op dat gebied gewoon niks mee: tekenen. Hun gemaakte tekeningen kan ik wellicht op één hand tellen. Dat geeft niet. Een achteruit maken op je brommer of een carnavalswagen spuiten zijn natuurlijk ook creatieve uitspattingen, nietwaar? Ik bewonder hun eigen vorm van creaties, ieder zijn ding.

Ik ben zolang ik mij kan herinneren voornamelijk met tekenen bezig geweest. Ik had het al jong ontdekt. Mijn moeder stimuleerde het ook. Zij tekende zelf ook graag en kocht daarom regelmatig een pakje potloden of viltstiften voor me. Als mijn schetsboeken vol waren bracht ze wel een kladblok voor me mee. Zo’n dikke van dun gerecycled papier. Dan kon ik even uit de voeten. Pennen, potloden, gummen en viltstiften, ik verslond ze.

Tekeningenmap met lintjes

Omdat ik als enig kind vaak alleen was, werd tekenen mijn tijdverdrijf. Dat vonden mijn ouders wel best. Zij hadden een druk tuindersbedrijf waarbij ik niet altijd kon helpen. Vooral met regenachtig weer heb ik na schooltijd in de Opel Kadett van mijn vader vaak zitten schetsen als mijn ouders op de akkers werkten. Als de kladblok niet bij de hand was krabbelde ik wel op de achterkant van de veilingbonnen. En stilletjes droomde ik van een kunstenaarscarrière. Ik zag mij al lopen met zo’n grote tekenmap met lintjes onder mijn arm.

In de zesde klas van de lagere school schreef mijnheer Jonk, mijn onderwijzer, een mooie beoordeling in mijn schetsboek. Hij vond dat ik tekentalent had en adviseerde mij en mijn ouders om hier later iets mee te gaan doen. Wow! Als twaalfjarige werden mijn tekeningen serieus genomen. Sindsdien kocht ik de betere potloden en kwaliteitspapier.

Kunstacademie

Op de mavo ontstond de serieuze wens om naar de kunstacademie te gaan. De tekenles was voor mij een walhalla aan allerlei verschillende tekentechnieken en mediums. Daar ontdekte ik de fijne pentekeningen met Oost-Indische inkt,  de mogelijkheden met ecoline en het realisme in pastelkrijt. Ik ontwikkelde een eigen stijl en kon er urenlang met plezier aan werken. Toch brokkelde mijn droomwens stilletjes af. Ik raakte verward in de wiskundesommen, snapte er geen hout van. Bovendien was mede daardoor een doorstroming naar de Havo niet mogelijk. Ik wilde het eerst niet zien, bleef er zelfs een jaar voor zitten maar een studie aan de St. Joost in Breda kon ik vergeten. Bovendien was mijn vader er vooral van overtuigd dat je met ‘poppetjes tekenen’ je brood niet kon verdienen. Kunst was in zijn ogen iets voor alternatievelingen. Hij zag mij al met een roze hanekam thuiskomen. Mijn droom van de tekenmap onder de arm verdween langzaam maar zeker naar de achtergrond.

Ik kreeg een fulltime baan in een winkel en voor tekenen was geen tijd, noch inspiratie. Ik mistte het natuurlijk wel. In die jaren kwam ik voor de eerste keer in aanraking met een auto met een special paint in airbrush op de motorkap. Mijn bewondering was uitermate groot (lees blog over airbrush) maar ik gunde mijzelf niet de lessen en de tijd. Ik was een realistisch mens geworden. Er moest gewerkt worden. Desondanks voelde het niet goed. Ik was niet compleet zonder mijn gekrabbel.

Overleven

Toen mijn man en ik in november 1991 onze eerstgeborene zoon zijn verloren ging ik op zoek naar een manier om mijn verdriet te verwerken. Om mijzelf weer goed genoeg te voelen. Ik vroeg me steeds af wat er mis was gegaan. In dagboeken schreef ik mijn verhaal van mij af. ( Daaruit verscheen jaren later het Boek Tegenwind.) Maar alleen in geschreven woorden was dat niet genoeg. Een lang gekoesterde wens om nu eens echt tekenles te gaan volgen kwam bovendrijven en moest doorgang vinden, hoe dan ook. Ik zag het als een vorm van overleven. Ik moest die verdrietige tijd doorstaan en wel op een manier die dichtbij mij lag. Het uiteindelijke doel zou het portret van mijn zoon worden.

Door de angst om steeds mijn verhaal opnieuw te moeten vertellen schreef ik  mijzelf in voor een tekencursus bij de LOI. Veilig thuis, tussen vier muren, zonder vragende medeleerlingen. Ik heb de cursus helemaal afgemaakt met een mooie eindbeoordeling. Maar dat niet alleen. Ik had het tekenen opnieuw ontdekt en mijzelf teruggevonden: het krabbelende meisje dat ik al die jaren had gemist.

Sindsdien is het voor mij duidelijk. Waar de één zijn ontspanning in de natuur, sport of muziek terugvindt, vind ik mijzelf terug in creativiteit. Daarom zal ik dit nooit maar dan ook nooit meer naar de achtergrond schuiven. Dit was ik, dit ben ik en dat moet zo blijven.

En de tekenmap met de lintjes? Die heb ik mezelf cadeau gedaan. Want al was ik niet afgestudeerd aan de kunstacademie, een gelukkig leven was voor mij al een kunst op zich.

50: the days after

Cadeautjes voor 50+ vrouw

Cadeautjes voor Sarah

Creatieve cadeau’s

Wat was het een feest en wat heb ik genoten ondanks het feit dat ik nu echt tot de middelbare klasse hoor. Een leeftijd waar ik gelukkig alleen nog maar om gelachen heb. Alleen al om het feit hoe creatief de genodigden waren als het ging om het geven van cadeautjes. Op mijn Sarah-feest ben ik verwend met schitterende zelfgemaakte verrassingen. Vele waren aan deze leeftijd gerelateerd. Sommige waren zelfs verwerkt in hele pakketjes. Laat ik er een paar noemen: een flesje 4711 Eau de Cologne, Tena Lady’s, een leesbril en gezichtsmaskers. Flessen advocaat, chocola van After Eight en monstertjes van anti-rimpelcrème. Allemaal erg origineel bedacht en zo grappig dat de lachrimpels nu een feit zijn.

Het is niet alleen erg leuk om te ontvangen maar ook om te schenken. Ook ik heb regelmatig zo’n cadeautje gegeven en verschillende pakketjes gemaakt. Op veel uitnodigingen prijkt namelijk  een envelopje, maar hoe geef je geld op een leuke manier? Als ik weet dat hij of zij het waardeert, vind ik het gezellig om creatief uit de hoek komen. 50 is een bijzondere verjaardag en verdient net iets meer. De voorpret die je ervan kan hebben is het alleen al waard.

Hoe vind je inspiratie?

De Action, maar ook winkels als het Kruidvat, Hema en Zeeman kunnen je veel toepasselijke presentjes leveren tegen een mooi prijsje. Als je hier eens komt kun je zo vast heerlijk rondneuzen. Maar vergeet ook niet te kijken tussen het oude speelgoed van je kinderen of in je eigen kast tussen allerlei prullaria. Misschien hebben je (groot)ouders nog wel iets wat toepasselijk kan zijn voor de Sarah of Abraham.

Ook erg toepasselijk en vaak gratis: folders en proefpakketjes aanvragen die je erin kunt verwerken. Denk aan: scootmobiels, rollators, zorgbeveiligingssystemen, ouderenzorg, haarverf, antisnurkmiddeltjes, vitamines, incontinentiemateriaal en kunstgebitten. Alles wat maar gerelateerd is aan ouderen is bruikbaar. Neem er ruim de tijd voor en je enthousiasme mondt uit in een uniek en persoonlijk pakket voor de jarige.

Hoe maak je het?

Standaard heb ik altijd een aantal doosjes in huis maar ook stevige plastic of houten borden waar je alles op kan rangschikken. Wil je het wat chiquer dan kun je ook een glazen vaas of bokaal gebruiken. Mooi lint en transparante folie maken het af. Teksten type ik in een Word-bestand in een mooi lettertype en print ik daarna uit. Wil je echt uitpakken? Verzin dan een thema dat dicht bij de jarige ligt.

Het volgende pakket is gemaakt voor een kapster en haar man die 50 werden.

Een cadeaupakket voor een stel dat samen 100 werd.

Het ’50 tinten grijs’-pakket

Het thema: ’50 tinten grijs’

Voor hem: een glazen pot met grijs salmiaksnoep met een labeltje eraan: ‘ Ouwe Snoepert’

Voor haar: een bol grijze wol waarvan ik de wikkel binnenstebuiten heb gedraaid zodat ik daar de volgende tekst op kon maken: ‘Brei een muts maar laat geen steken vallen…’

In de bol wol staken twee breinaalden. Op die manier krijg je hoogte in je cadeaupakket.

Voor hem: handboeien van plastic die je kunt vinden op de speelgoedafdeling. Deze heb ik aan één van de naalden gehangen.

Voor haar: een grijs muisje (knuffelspeelgoed van mijn kinderen)  dat aan de andere naald hing.

Voor beiden: Een klein glazen potje met vaseline. Ik kocht bij de Action een grote pot en heb die in kleinere glazen potjes verdeeld. Zo heb ik voor de volgende ‘slachtoffers’ ook een potje.  Op de deksel plak je een zelf geprint etiketje ‘vaseline’.

Voor haar: Een bundeltje grijze sokken.

Voor hem: een stressbal in de vorm van een borst.

Voor beiden:  een grijze kaars, een grijs handdoekje en de finishing touch: een echte rode peper. Om vooral een spannende noot te brengen door de felrode kleur in dit grijze pakket.

Het geheel heb ik verpakt in transparante folie met een grijs lint er omheen en drie verschillende tinten ballonnen. Zo krijgt het pakket hoogte en is meteen een feestelijke blikvanger.

De jarigen waren blij verrast. Het is erg leuk om te krijgen omdat je weet dat de maker er echt over nagedacht heeft. Dus ga aan de slag en laat je creativiteit er op los. Het wordt zeker gewaardeerd!

Ben je niet zo creatief of heb je weinig tijd kijk dan voor meer ideetjes op Pinterest, maar zelf verzinnen is natuurlijk veel leuker.

Erg veel succes!

 

 

Wat is airbrush en waarom het mijn passie is.

 Olympos en Iwata airbrushpistolen

Opel Manta met special paint

Ik was 17 toen ik voor de eerste keer in aanraking kwam met airbrush. Voor een Belgisch café waar ik in de weekenden uitging, stond een oranje Opel Manta geparkeerd met op de motorkap een ‘special paint’. Dat is een stoer woord voor een airbrushschildering op een voertuig. Het was de volledige elpeehoes ‘The Number of the Beast’ van de toen populaire rockband Iron Maiden. Wow! Als ik aan dat moment terugdenk wordt ik nog blij. De natuurlijke overgang van de schaduwen en de oplichtende details zorgden voor diepte in dit kunstwerk. Ik kon er mijn ogen niet van afhouden, zo mooi! Als je zo goed kon airbrushen dat je je kunst op een voertuig durfde te zetten had je het in mijn ogen helemaal gemaakt. Een droom was geboren.

Wat is airbrush?

Op mijn blog zie je veel foto’s van mijn airbrushwerk. Maar wat is het en waar komt het vandaan? Het is een techniek die vooral voor de tijd van de computer veel werd gebruikt bij het maken van illustraties in de reclamewereld. Op reclameborden van de vorige eeuw werd vaak airbrush toegepast. Ook sepia en zwart/wit foto’s werden met deze retoucheerspuit ingekleurd en verbeterd omdat je er heel transparant mee kunt werken. In Amerika werden toen ook al auto’s en motoren voorzien van een special paint.

Airbrushen doe je met een airbrushpistool, een verfijnd stukje gereedschap dat aangesloten wordt op een geluidsarme luchtcompressor. Hierdoor wordt in het pistool de verf vermengd met lucht waarna het op de ondergrond wordt gespoten.

Airbrushles

De droom om ooit zelf zo te airbrushen bleef jarenlang een wens die voor mij veel te hoog gegrepen leek. Ik bleef bij mijn potloden en kwasten totdat ik achttien jaar later in de tekenwinkel een folder tegenkwam van een airbrushbeurs in Brabant. Daar ontmoette ik Jean-Pierre Nijs uit Waalwijk waar ik bij op les ging om de grondbeginselen te leren van deze techniek. Dat ging alleen niet van een leien dakje. Ik vond het als leren autorijden: de auto besturen en tegelijk op het verkeer letten. Bij airbrush moet je de baas worden over je pistool door het doseren van de juiste hoeveelheid verf terwijl je een mooi resultaat op het doek moet verkrijgen. Dus dat was helemaal niet zo gemakkelijk als ik had gedacht. Ik heb dan ook nogal wat spetters en onderbroken lijnen op mijn oefenvel gespoten. Het leek nergens op! De tranen sprongen in mijn ogen bij de gedachte dat ik dit nooit onder de knie zou krijgen. Na afloop van de les moest bovendien het pistool helemaal uit elkaar gehaald worden om schoon te maken. Daar zat ik dan met allerlei onderdeeltjes op mijn schoot. Hoe zat dat ding in godsnaam in elkaar?

Nee, deze lessen waren niet goed voor mijn zelfvertrouwen. Het deed me denken aan groep 3 van de basisschool. Voordat ik eindelijk een pen kreeg, mocht ik het eerste half jaar alleen met potlood schrijven omdat mijn handschrift eerder niet te lezen was. Zo klein als ik was, kon ik dat niet uitstaan. Door veel oefening kreeg ik jaren later complimenten over mijn krullerige handschrift. Ik hoopte dat dit voor mijn airbrush-werk ook zou gelden.

Airbrush junglemuurschildering

Oefening baart kunst

Gefrustreerd ben ik thuis verder gegaan met het trekken van ononderbroken lijntjes en perfecte stippeltjes. Het duurde dagen voordat ik de baas was over mijn pistool maar oefening baart kunst en daarom mocht ik op de cursus eindelijk aan een eenvoudige tekening beginnen. Na een paar weken durfde ik het portret van mijn zoon te spuiten. Het lukte wonderbaarlijk goed. Iets wat ik eerder met potlood niet voor elkaar kon krijgen. Dat was mijn eerste kunstwerk op airbrush-gebied waar ik trots op kon zijn. De droom was verwezenlijkt, mijn passie voor airbrush was geboren.

In mijn volgende blogs vertel ik je meer over deze kunstvorm en over projecten die ik heb gemaakt. Tot die tijd kun je kijken naar de slide-show van mijn gallery op dit blog, mijn website www.magic-air.nl of facebook