Site-archief

Carnavals creaties

Carnavalswagen van CV de Mennekes Gilze, 2010

Wagen van CV de Mennekes Gilze, 2010

Dit weekend is het weer zover: Carnaval! Ik verwonder me elk jaar weer hoe creatief mensen worden van dit feest. De prachtige praalwagens tijdens de optocht en de uitgedoste kostuums. Blijkbaar zit er in elke carnavalsvierder wel een dotje creativiteit.

Mijn carnavalspakskes

Als Brabantse ben ik met carnaval opgegroeid al is het me niet met de paplepel ingegoten want mijn ouders kwamen niet verder dan de optocht. Toch hees mijn moeder me ieder jaar weer in een carnavalspakske. Op mijn vierde kreeg ik een blauw boerenkieltje aan met een rode zakdoek om mijn nek en daar moest ik het mee doen. Ik bleef echter zeuren om een Zorropak maar kreeg dat niet, dat was voor jongens. Ik had alleen het masker, een rare combinatie bij mijn boerenkiel.

Toen ik naar de lagere school ging, hoste ik in een vijfde(!)hands indianenpakje maar in de vierde klas wilde ik liever iets voor meisjes. Holly Hobbie was destijds helemaal hot. Dat kwam mede door een populaire kinderserie op tv. Ik keek destijds naar ‘Het kleine huis op de prairie’. De meisjes in de serie droegen daarin een wijde jurk met een schortje. Op hun hoofd droegen ze een grote slappe hoed. Mijn vriendinnetje kreeg van haar ouders een gloednieuwe Holly Hobbiejurk voor carnaval. Dat wilde ik ook en gelukkig begreep mijn moeder dat. Maar we gingen niet naar de winkel. Mijn moeder was zo creatief dat ze achter haar antieke trapnaaimachine kroop en in een middag zo’n zelfde outfit in elkaar stikte van haar oude jurken. Die was pas uniek, ik was er dan ook superblij mee.

Deuzige dorustrui

In het laatste jaar op de lagere school droeg ik een dorustrui, wie niet eigenlijk? Iedereen liep tijdens carnaval rond in zo’n strepenshirt. Wat daar grappig aan was, snap ik nog steeds niet. Maar het was wel gemakkelijk, je was meteen klaar. Daar ging dan een spijkerjasje zonder mouwen overheen wat ik bont versierde met viltstiften. Mijn moeder kroop weer achter de naaimachine en maakte daarbij een strakke gouden broek.

Op mijn zestiende was ik even inspiratieloos en kocht een heksenjurk compleet met kromme pukkelneus. Maar een jaar later was ik het alweer beu, er waren al zoveel meiden met zo’n jurk. Ik wilde weer creatief uit de hoek komen en trok een bloemetjesjurk bij mijn moeder uit de kast en leende haar foamkrulspelden. Mijn oma had nog een fout brilmontuur en een degelijke oma-tas. Lekker tuttig.

Carnaval hoeft dus niet duur te zijn en dat kwam goed uit toen we pas getrouwd waren. Manlief en ik kochten alleen een holbewonerspruik. Hij had een piekhaarpruik compleet met snor en baard en ik had lang ravenzwart haar tot op mijn kont. Daaronder droegen we slechts een juten zak en plastic knuppel alsof we zo uit onze grot waren gekropen.

100_3858

Carnavalswagen

Ook onze jongens hebben wij al jong laten proeven van het carnavalsfeest. De piraten-en soldatenpakjes waren een must in het jongensgezin. Daarvoor hoefde ik niet achter de naaimachine.

Jaren later bleek oma’s creativiteit toch in de genen te zitten. De oudste heeft zes jaar lang een carnavalswagen gebouwd. Hij was er vanaf september met zijn vrienden mee bezig en wij maakten als ouders van dichtbij mee wat een boel stress dit gaf. Maar als vriendengroep leerden ze er veel van. Niet alleen ontwerpen, tekenen, lassen, plakken en gazen. Niet alleen techniek en spuiten maar ze leerden ook om creatief te zijn in de omgang met elkaar. Want geloof me, het vergt een hoop teambuilding, overleg en respect om uiteindelijk in de optocht te rijden.

De eerste jaren hielpen wij met de andere ouders nog mee. We waren trots op onze kroost en vonden het niet meer dan normaal om daarbij een creatief handje toe te steken. Er waren vaders die hielpen met de hydraulische bewegingstechnieken of zorgden voor een trekker met chauffeur. Moeders die broodjes bakten, plakten en de kledingcreaties maakten. Ik mocht in de laatste week met mijn airbrush de finishing touch geven aan de wagen. De fijne details, zoals de schaduwen, tanden en ogen. Dat was meer mijn ding. Dat deed ik bij voorkeur overdag als ik alleen met mijn zoon in de bouwschuur was. Terwijl zijn vrienden op school zaten spoot hij illegaal de grote vlakken in kleur. Ik geef toe, dat ik hem jarenlang in die laatste week voor carnaval, ziek heb gemeld. Tja, al die spanning deed hem geen goed natuurlijk. 😉

Ik heb slechts één keer voor de optocht achter de naaimachine gekropen om samen met een andere moeder voor de jongens een elfenjurk te naaien, compleet met geairbrushte vleugels. Dat was voor een keer leuk om te maken maar het motiveerde me niet om dat jaarlijks te doen. Het vergt enorm veel tijd en inzet en dat had mijn moeder net iets meer dan ik.

Creatief zoeken

Dus naarmate ik ouder wordt zakt rondom carnaval het creatieve niveau tot nul. Ook ontbreekt de zin om iets nieuws te kopen. Een carnavalspakske waar er duizenden in rondlopen vind ik maar niks. Dit jaar duik ik daarom hoopvol in mijn carnavalskast om een unieke creatie bij elkaar te zoeken. Er hangt vast nog wel iets origineels tussen waar ik me als vanouds goed in voel. Wie weet, wordt het wel een klassieker uit de early eighties : de retro Dorustrui.

Een muurschildering is weer hip

Airbrushmuurschildering handen en lotusbloem

Het is elke keer weer een uitdaging voor mij. Een muur, als een groot vel smetteloos wit papier, omtoveren tot een kunstwerk in het interieur. Schilderen met kwast of de airbrush in een maatje groter. Ik werk graag in het groot, ook op linnen is mijn lievelingsmaat 1 meter bij  1 meter. Want wat ik maak moet een blikvanger zijn, een kamer een andere uitstraling geven.

Airbrushmuurschildering van tijger met naam

Een naam verwerkt in een schildering is vooral stoer

Van kwast naar airbrush

Zo’n twintig jaar geleden maakte ik mijn eerste muurschildering, ook wel mural genoemd, in de speelkamer van mijn jongens. Het werd de Leeuwenkoning. Nauwkeurig geschilderd met acrylverf. Ik vond het heerlijk ontspannen werken. Het duurde niet lang of ik kreeg mijn eerste opdrachten. Veelal kinderkamers vol sprookjes en tussendoor een motor of een racecircuit. Een natuurgebied of wolkenhemel was veel werk met de kwast en daarom wilde ik graag airbrushen leren. Het resultaat zou zoveel realistischer en sneller zijn. De airbrush gebruik ik daarom nog steeds. Mijn werk kun je bekijken op mijn website: Magic Air of mijn Magic Air facebookpagina

Airbrushmuurschildering koeien in de wei

Speelkamer 4 x 2 meter

Eigen ontwerp

Ik vond het daarbij leuk dat mensen interesse hadden in mijn eigen ontwerpen. Dus geen trol uit de Efteling maar een trol à la Beppie en dat gaf me de vrijheid om van tevoren enkele schetsen te maken. Een muurschildering vraagt echter inclusief het ontwerpen wel wat tijd. Helaas zien veel klanten dat niet en dat is jammer. Het is ook intensief werk. Dagen van 6 uur airbrushen zijn echt maximaal. Langer gaat lichamelijk gewoon niet. Trap op, trap af en dan daarbij al spuitend in dezelfde houding vraagt om problemen als ik dat fulltime doe. Bovendien komt het de schildering niet ten goede. De concentratie gaat bij vermoeidheid al gauw verloren.

Airbrushmuurschildering Efteling eigen ontwerp

Mijn visie op de Efteling

Hoeveel uur ben je er dan mee bezig?’ wordt vaak gevraagd. Daar kan ik nooit precies antwoord op geven. Ik ben geen huisschilder die meters maakt. Bovendien is iedere muurschildering uniek. De een is meer gedetailleerd dan de ander. Vaak laat ik bij nader inzien figuren weg of willen meekijkende klanten nog een figuur aan de muurschildering toevoegen. Ja, mensen kijken graag over mijn schouder mee. Dat vind ik niet erg maar het moet geen aansporing zijn om sneller te werken want dat kost creativiteit en werkt juist averechts op het eindresultaat.

100_2006

Naar eigen ontwerp

Fantasiewereld

Zo’n tien jaar geleden waren gedetailleerde en dus duurdere schilderingen erg populair. Hele jungles, Eftelingbossen en fantasiewerelden ontstonden vanuit mijn airbrushspuit. Waarbij ergens anders in de kamer op een onverwachte hoek nog een verdwaald figuurtje uit de mural terugkwam, zoals een verscholen kabouter of een vlinder. Dat werkte verrassend en zo werd de schildering niet beperkt tot een enkele muur.

Airbrush muurschildering vlinders

Een klein detail wat elders in de kamer terugkomt

Ik kon er al mijn energie en fantasie in kwijt. Heerlijk vond ik dat maar ik werk niet op vrijwillige basis. Vooral tijdens de crisis werd er daarom uit financieel oogpunt eerder gekozen voor een doorsnee behangetje. Dat vond ik jammer maar inmiddels is de muurschildering weer terug en helemaal hip en happening. Niet alle afbeeldingen zijn in stickerformaat te verkrijgen en behang is op zijn retour. Een mural geeft dan net dat beetje extra aan een ruimte. Er bestaat geen tweede van en verdient meer waardering als het vanuit de vrije hand is gemaakt. Dus zonder sjablonen maar vanuit een kunstzinnige geest met bijzonder veel passie.

Muurschildering

Eenvoudige muurschildering, grootte: 2.20 x 2.20 meter

 Prachtig door zijn eenvoud

Vandaag zijn eenvoudige muurschilderingen maar ook namen populair. Zelfs het kleinste (baby)kamertje krijgt een karakteristieke uitstraling maar het overheerst niet. Laatst heb ik een ‘krijttekening’ gemaakt op een donkergrijze muur. In slechts 4 uur tijd was hij klaar. Deze keer geschilderd met witte acrylverf en kwast om het best een krijteffect te verkrijgen. De aanstaande ouders waren erg blij met het eindresultaat. Zoals ik door de jaren heen ook veel dankbare kindergezichtjes heb gezien. Vooral daar doe ik het voor. Dat maakt mij elke keer weer enthousiast als ik voor de volgende gladde witte muur sta.

Muurschildering struisvogels

Kiekeboe!

De tekenles van mijn leven

Tekenmap met tekeningen

Mijn tekeningenmap met lintjes

Tekenen

Mijn kinderen doen het niet, deden het ook nooit. Hebben er op dat gebied gewoon niks mee: tekenen. Hun gemaakte tekeningen kan ik wellicht op één hand tellen. Dat geeft niet. Een achteruit maken op je brommer of een carnavalswagen spuiten zijn natuurlijk ook creatieve uitspattingen, nietwaar? Ik bewonder hun eigen vorm van creaties, ieder zijn ding.

Ik ben zolang ik mij kan herinneren voornamelijk met tekenen bezig geweest. Ik had het al jong ontdekt. Mijn moeder stimuleerde het ook. Zij tekende zelf ook graag en kocht daarom regelmatig een pakje potloden of viltstiften voor me. Als mijn schetsboeken vol waren bracht ze wel een kladblok voor me mee. Zo’n dikke van dun gerecycled papier. Dan kon ik even uit de voeten. Pennen, potloden, gummen en viltstiften, ik verslond ze.

Tekeningenmap met lintjes

Omdat ik als enig kind vaak alleen was, werd tekenen mijn tijdverdrijf. Dat vonden mijn ouders wel best. Zij hadden een druk tuindersbedrijf waarbij ik niet altijd kon helpen. Vooral met regenachtig weer heb ik na schooltijd in de Opel Kadett van mijn vader vaak zitten schetsen als mijn ouders op de akkers werkten. Als de kladblok niet bij de hand was krabbelde ik wel op de achterkant van de veilingbonnen. En stilletjes droomde ik van een kunstenaarscarrière. Ik zag mij al lopen met zo’n grote tekenmap met lintjes onder mijn arm.

In de zesde klas van de lagere school schreef mijnheer Jonk, mijn onderwijzer, een mooie beoordeling in mijn schetsboek. Hij vond dat ik tekentalent had en adviseerde mij en mijn ouders om hier later iets mee te gaan doen. Wow! Als twaalfjarige werden mijn tekeningen serieus genomen. Sindsdien kocht ik de betere potloden en kwaliteitspapier.

Kunstacademie

Op de mavo ontstond de serieuze wens om naar de kunstacademie te gaan. De tekenles was voor mij een walhalla aan allerlei verschillende tekentechnieken en mediums. Daar ontdekte ik de fijne pentekeningen met Oost-Indische inkt,  de mogelijkheden met ecoline en het realisme in pastelkrijt. Ik ontwikkelde een eigen stijl en kon er urenlang met plezier aan werken. Toch brokkelde mijn droomwens stilletjes af. Ik raakte verward in de wiskundesommen, snapte er geen hout van. Bovendien was mede daardoor een doorstroming naar de Havo niet mogelijk. Ik wilde het eerst niet zien, bleef er zelfs een jaar voor zitten maar een studie aan de St. Joost in Breda kon ik vergeten. Bovendien was mijn vader er vooral van overtuigd dat je met ‘poppetjes tekenen’ je brood niet kon verdienen. Kunst was in zijn ogen iets voor alternatievelingen. Hij zag mij al met een roze hanekam thuiskomen. Mijn droom van de tekenmap onder de arm verdween langzaam maar zeker naar de achtergrond.

Ik kreeg een fulltime baan in een winkel en voor tekenen was geen tijd, noch inspiratie. Ik mistte het natuurlijk wel. In die jaren kwam ik voor de eerste keer in aanraking met een auto met een special paint in airbrush op de motorkap. Mijn bewondering was uitermate groot (lees blog over airbrush) maar ik gunde mijzelf niet de lessen en de tijd. Ik was een realistisch mens geworden. Er moest gewerkt worden. Desondanks voelde het niet goed. Ik was niet compleet zonder mijn gekrabbel.

Overleven

Toen mijn man en ik in november 1991 onze eerstgeborene zoon zijn verloren ging ik op zoek naar een manier om mijn verdriet te verwerken. Om mijzelf weer goed genoeg te voelen. Ik vroeg me steeds af wat er mis was gegaan. In dagboeken schreef ik mijn verhaal van mij af. ( Daaruit verscheen jaren later het Boek Tegenwind.) Maar alleen in geschreven woorden was dat niet genoeg. Een lang gekoesterde wens om nu eens echt tekenles te gaan volgen kwam bovendrijven en moest doorgang vinden, hoe dan ook. Ik zag het als een vorm van overleven. Ik moest die verdrietige tijd doorstaan en wel op een manier die dichtbij mij lag. Het uiteindelijke doel zou het portret van mijn zoon worden.

Door de angst om steeds mijn verhaal opnieuw te moeten vertellen schreef ik  mijzelf in voor een tekencursus bij de LOI. Veilig thuis, tussen vier muren, zonder vragende medeleerlingen. Ik heb de cursus helemaal afgemaakt met een mooie eindbeoordeling. Maar dat niet alleen. Ik had het tekenen opnieuw ontdekt en mijzelf teruggevonden: het krabbelende meisje dat ik al die jaren had gemist.

Sindsdien is het voor mij duidelijk. Waar de één zijn ontspanning in de natuur, sport of muziek terugvindt, vind ik mijzelf terug in creativiteit. Daarom zal ik dit nooit maar dan ook nooit meer naar de achtergrond schuiven. Dit was ik, dit ben ik en dat moet zo blijven.

En de tekenmap met de lintjes? Die heb ik mezelf cadeau gedaan. Want al was ik niet afgestudeerd aan de kunstacademie, een gelukkig leven was voor mij al een kunst op zich.

50: the days after

Cadeautjes voor 50+ vrouw

Cadeautjes voor Sarah

Creatieve cadeau’s

Wat was het een feest en wat heb ik genoten ondanks het feit dat ik nu echt tot de middelbare klasse hoor. Een leeftijd waar ik gelukkig alleen nog maar om gelachen heb. Alleen al om het feit hoe creatief de genodigden waren als het ging om het geven van cadeautjes. Op mijn Sarah-feest ben ik verwend met schitterende zelfgemaakte verrassingen. Vele waren aan deze leeftijd gerelateerd. Sommige waren zelfs verwerkt in hele pakketjes. Laat ik er een paar noemen: een flesje 4711 Eau de Cologne, Tena Lady’s, een leesbril en gezichtsmaskers. Flessen advocaat, chocola van After Eight en monstertjes van anti-rimpelcrème. Allemaal erg origineel bedacht en zo grappig dat de lachrimpels nu een feit zijn.

Het is niet alleen erg leuk om te ontvangen maar ook om te schenken. Ook ik heb regelmatig zo’n cadeautje gegeven en verschillende pakketjes gemaakt. Op veel uitnodigingen prijkt namelijk  een envelopje, maar hoe geef je geld op een leuke manier? Als ik weet dat hij of zij het waardeert, vind ik het gezellig om creatief uit de hoek komen. 50 is een bijzondere verjaardag en verdient net iets meer. De voorpret die je ervan kan hebben is het alleen al waard.

Hoe vind je inspiratie?

De Action, maar ook winkels als het Kruidvat, Hema en Zeeman kunnen je veel toepasselijke presentjes leveren tegen een mooi prijsje. Als je hier eens komt kun je zo vast heerlijk rondneuzen. Maar vergeet ook niet te kijken tussen het oude speelgoed van je kinderen of in je eigen kast tussen allerlei prullaria. Misschien hebben je (groot)ouders nog wel iets wat toepasselijk kan zijn voor de Sarah of Abraham.

Ook erg toepasselijk en vaak gratis: folders en proefpakketjes aanvragen die je erin kunt verwerken. Denk aan: scootmobiels, rollators, zorgbeveiligingssystemen, ouderenzorg, haarverf, antisnurkmiddeltjes, vitamines, incontinentiemateriaal en kunstgebitten. Alles wat maar gerelateerd is aan ouderen is bruikbaar. Neem er ruim de tijd voor en je enthousiasme mondt uit in een uniek en persoonlijk pakket voor de jarige.

Hoe maak je het?

Standaard heb ik altijd een aantal doosjes in huis maar ook stevige plastic of houten borden waar je alles op kan rangschikken. Wil je het wat chiquer dan kun je ook een glazen vaas of bokaal gebruiken. Mooi lint en transparante folie maken het af. Teksten type ik in een Word-bestand in een mooi lettertype en print ik daarna uit. Wil je echt uitpakken? Verzin dan een thema dat dicht bij de jarige ligt.

Het volgende pakket is gemaakt voor een kapster en haar man die 50 werden.

Een cadeaupakket voor een stel dat samen 100 werd.

Het ’50 tinten grijs’-pakket

Het thema: ’50 tinten grijs’

Voor hem: een glazen pot met grijs salmiaksnoep met een labeltje eraan: ‘ Ouwe Snoepert’

Voor haar: een bol grijze wol waarvan ik de wikkel binnenstebuiten heb gedraaid zodat ik daar de volgende tekst op kon maken: ‘Brei een muts maar laat geen steken vallen…’

In de bol wol staken twee breinaalden. Op die manier krijg je hoogte in je cadeaupakket.

Voor hem: handboeien van plastic die je kunt vinden op de speelgoedafdeling. Deze heb ik aan één van de naalden gehangen.

Voor haar: een grijs muisje (knuffelspeelgoed van mijn kinderen)  dat aan de andere naald hing.

Voor beiden: Een klein glazen potje met vaseline. Ik kocht bij de Action een grote pot en heb die in kleinere glazen potjes verdeeld. Zo heb ik voor de volgende ‘slachtoffers’ ook een potje.  Op de deksel plak je een zelf geprint etiketje ‘vaseline’.

Voor haar: Een bundeltje grijze sokken.

Voor hem: een stressbal in de vorm van een borst.

Voor beiden:  een grijze kaars, een grijs handdoekje en de finishing touch: een echte rode peper. Om vooral een spannende noot te brengen door de felrode kleur in dit grijze pakket.

Het geheel heb ik verpakt in transparante folie met een grijs lint er omheen en drie verschillende tinten ballonnen. Zo krijgt het pakket hoogte en is meteen een feestelijke blikvanger.

De jarigen waren blij verrast. Het is erg leuk om te krijgen omdat je weet dat de maker er echt over nagedacht heeft. Dus ga aan de slag en laat je creativiteit er op los. Het wordt zeker gewaardeerd!

Ben je niet zo creatief of heb je weinig tijd kijk dan voor meer ideetjes op Pinterest, maar zelf verzinnen is natuurlijk veel leuker.

Erg veel succes!