Maandelijks archief: augustus 2016

Kpj-feestweekend: shirt uit en zwaaien

Poster kpj feestweekend 2016

Elk jaar in augustus is het één week onrustig in onze straat: het KPJ-feest. Drie dagen opbouwen, vier dagen feesten en twee dagen afbreken. Wij zijn er getuige van dat dit een enorm werk is, want die feesttent wordt pal tegenover ons huis opgezet. Gelukkig zijn er veel leden die een handje toesteken. Daarvoor worden zij beloond met een t-shirt met het thema van dat jaar.

Katholieke Plattelands Jongeren

In ons dorp is de KPJ (katholieke plattelands jongeren) een vereniging apart met rond de 180 enthousiaste leden. Vroeger bekend om zijn spellen bij een boer op de wei, tegenwoordig wordt er gekart en geabseild. Gefeest en geworkshopt. Het hele jaar door worden onze jongeren tot 30 jaar beziggehouden. Wij als ouders vinden het best, ze zijn ermee van de straat zullen we maar denken en bouwen een mooie vriendenkring op. Het moet blijkbaar leuke jeugdherinneringen opleveren want ook veel oud-leden van de KPJ helpen bij het feestweekend een handje mee met het opbouwen en het tappen achter de bar. Ook veel sponsors zijn leden van toen die nog graag een pilsje komen pakken en van de gezelligheid willen proeven.

Feesttent kpj feestweekend

Onze zonen zijn al jaren lid. De oudste is zelfs bestuurslid en doet dat met hart en ziel. Tja, ze zullen wel besmet zijn door het gezelligheidsvirus dat ze van ons hebben meegekregen. Want toen de kinderen nog klein waren gingen wij al met vrienden en diens kinderen (inmiddels ook lid) op zondagmiddag elk jaar naar dit waaifeest. De vaders deden mee met het touwtrekken terwijl de moeders in de tent wilden ervaren wat een schuimparty was. We stonden tot onze nek in het zeepsop te dansen, gewoon omdat we dat een keertje mee wilden maken. In onze jonge jaren bestond dat nog niet. Maar van schuim wordt je nat en dan moest je ’s avonds nog naar huis fietsen, zonder jas. Amai, wat hadden we daarna een spierpijn. Dat was in die tijd dat het stagediven upcoming was. En ja, ook dat hadden we nog nooit gedaan.

Mag ik hier roken?

Toen twee jaar geleden besloten werd dat dit feest tegenover ons huis plaats ging vinden, vonden wij dat daarom erg gezellig. Je blijft er immers jong bij zo tussen de jeugd. Dus als we een handje kunnen helpen, al is het maar met een paar bakken koffie en een goeie grote koek, dan doen we dat. Ook oud KPJ-lid pa werd actief en creatief. Het eerste jaar zette hij de tent mee op. Vorig jaar was hij samen met zijn maat, eenmalig lid van de anti-rookbrigade. Maar ach, dat laatste valt zo tegen als je allebei fervent roker bent en de hele avond rookvrij moet blijven in de tent. Gekleed in een fluoriserend hesje was het ook zo’n serieuze aangelegenheid zo zonder alcohol tussen de beschonken jeugd. Bovendien valt het niet altijd in goede aarde om de sigaret uit te trappen van jongens die twee koppen groter zijn. En dat terwijl het publiek samen met de Wc Experience het toepasselijke nummer ‘mag ik hier roken’ door de tent joelde.

Airbrush tatoeages zetten

Mijn bijdrage voor dit jaar: airbrush- tatoeages zetten.

Tatoeages

Dit jaar was ma gevraagd om een avondje creatief te komen helpen. In verband met het thema ‘Piratenfestijn’ mocht ik airbrush-tatoeages zetten. En ja, ma doet dat graag. Ik dacht dat ik wellicht de hele avond met mijn armen over elkaar kon staan want de laatste keer dat ik met sjabloontjes airbrush-tatoeages heb gezet was voor kleine kinderen. Hiervoor was vast geen animo bij tieners en twintigers. Gelukkig had ik voor alle zekerheid toch maar assistentie geregeld van airbrusher Bram. En pa natuurlijk, die de jeugdige huidjes wel wilde ontvetten alvorens we de tatoeage gingen spuiten.

Er was boven verwachting, veel belangstelling voor onze kunsten. Er zat continue een KPJ-lid onder de spuit maar het werd pas echt dringen geblazen toen ik speciale verzoeken kreeg. Of ik niet de naam van een grote liefde in sierletters op een borst wilde zetten. Of het logo van de plaatselijke discjockey/hekkenverhuur op de onderarm. Tja, daar kon ik natuurlijk geen ‘nee’ tegen zeggen. Heerlijk met mijn eigen handschrift aan de slag, weg met die sjablonen. Naarmate de avond vorderde en het bier de creatieve breinen aanslingerde, maakten de namen en logos plaats voor teksten als: ‘4 bier’,  ‘papa’ en ‘mama’. Een stoere jongen wilde zelfs ‘Thea,’ de voornaam van zijn mama op de bovenarm. Kijk daar word ik als moeder natuurlijk emotioneel van, dat begrijp je wel hè?

Airbrush tatoeage rug

Een groter verzoeknummer was het logo van de vriendenclub ‘Leger des pils’ op de rug. En dat leger stond erbij en zoop ernaar. Naarmate ik het vierde uur had aangetikt, werd er niet meer stil gezeten door de klantjes en vielen omstanders regelmatig per ongeluk tegen mijn tafel aan. Een enkeling viel zelfs achterover van zijn stoel en geloof me, dat was niet van mijn lugubere naaldkunsten. Gelukkig maar want dan was de EHBO beslist met pleisters in de weer geweest en was er the day after veel spijt.

Poederen met babypoeder

De volgende avond gingen pa en ma met vrienden weer naar de overkant. Want ja, als er zo’n evenement in de buurt is kun je er maar beter bij zijn, dan dat je thuis op je bed ligt te shaken op de muziek. Dat hebben wij het eerste jaar nog geprobeerd maar was beslist geen succes. Alsof de presentator naast mijn bed in geuren en kleuren de spelsituatie stond te sauwelen met de nodige toeters en bellen.

Dus ja, de overbuurtjes waren er weer. De vele tatoeages werden trots aan mij blootgelegd. “Kijk eens, hij staat er nog op hoor!’ liet een enthousiaste klant zijn onderarm aan me zien. ‘Ik heb me met één arm in de lucht gewassen vandaag.’ Ondanks hun bierverbruik wisten ze bijna allemaal nog dat ik als advies had meegegeven om voor het slapen gaan en douchen de airbrush-tatoeage te poederen met talkpoeder.

Airbrush tatoeage onderarmen

Airbrush tatoeage ‘Leger Des Pils’ op onderarmen

Prompt werd het nummer: ‘Shirt uit en zwaaien’ van het Feestteam en Dj Maurice ingezet. En ja, alle shirts gingen uit, ook die van de oudere KPJ-mannen inclusief pa. De tatoeages op armen en ruggen dansten enthousiast mee. Het zweet en bier gutste van de schouders af. Mijn talkpoederadvies was daarmee history.

Shirt uit en zwaaien, gooi die handjes in de lucht.Shirt uit en zwaaien, draai die handjes in de lucht. Shirt uit en zwaaien, gooi die handjes in de lucht: Jalalalalalalalalalalalalalalalalalala!

Bierdouche

De dag erna bij de Wc-Experience, bleven opvallend veel shirts aan. Ondanks de traditie dat tijdens hun concert je shirt van het lijf wordt getrokken en in de mast van de tent komt te hangen. Er was over nagedacht. De jeugd wilde natuurlijk nog wel iets om het lijf hebben als ‘shirt uit en zwaaien’ klonk. De meisjes hadden zelfs een topje onder hun shirt aan zodat zij ook zonder gêne hun shirt uit konden doen. Dus toen de disco het nummer draaide werd er wederom fanatiek met shirts gezwaaid op de muziek.

IMG_2181

Shirt uit en zwaaien!

De laatste avond kon er teruggekeken worden op een geweldig KPJ-weekend. Gezellige spellen waaronder trekkerbehendigheid en krattenstapelen. Leuke muziek van o.a. Bakkeliet, Wc Experience en de Bijtels en een goede organisatie. Geen calamiteiten en geen schade, alleen maar lol en gezelligheid. Het bestuur wordt daarvoor traditiegetrouw bedankt met een bierdouche. Ik vind dat altijd een prachtig moment, ben dan zoooo trots op mijn zoon en wat dit bestuur weer heeft gepresteerd. Gehuld in hun welverdiende KPJ-shirt trotseerden ze bovenop de bar de vele emmers ijskoud bier en water. De vermoeidheid werd er letterlijk afgespoeld. Maar zodra het nummer van het Feestteam werd ingezet ging het dak er helemaal af. De drijfnatte shirts werden onder luid gejoel boven hun zeiknatte koppies als een helikopter in het rond gedraaid.

Shirt uit en zwaaien

En ja, ook pa en ma deden hun shirt uit en zwaaiden.

 

Advertenties

Rondje Rotjeknor

Je zou er misschien niet zo snel aan denken: een dagje Rotterdam maar deze stad heeft genoeg te bieden om je te vermaken. Ja, ook als de regen wederom met bakken uit de hemel valt, zoals we gewend zijn in deze zomer. Deze havenstad met moderne Erasmusbrug en strakke skyline oogt als het New York van Nederland.

Erasmusbrug Rotterdam

Erasmusbrug

Als kind ben ik hier in Brabant opgegroeid tussen de Rotterdammers. Aan de overkant van ons huis logeerden vroeger doordeweeks Rotterdamse schoolkinderen in een zogenaamd gezondheidskoloniehuis en op de nabijgelegen camping kampeerden voornamelijk Rotterdammers in stacaravans en tenten. Die kwamen in Brabant voor de schone lucht, hun rust en de natuur. Rotterdam zou daarom niet veel bijzonders zijn aangezien het in die tijd ook nog de bijnaam Rotjeknor had. Maar inmiddels weet ik wel beter. Rotterdam heeft veel te bieden voor de dagjesmensen maar ook een heel weekend is het hier goed toeven.

De markthal

Markthal Rotterdam

We parkeerden de auto in de parkeergarage onder de Markthal. De hal die bekend staat om zijn kleurrijk plafond van 11.000 m2 is daarmee ook het grootste kunstwerk ter wereld. Ontworpen door Arno Coenen met de toepasselijke titel: ‘Hoorn des overvloeds.’Het plafond toont fotoafbeeldingen van voeding en bloemen die in de hal worden verkocht. Dit geeft de markt meteen een gezellige uitstraling. Ik dacht dat het er wel koud zou zijn op deze overdekte markt maar niets is minder waar. De hal is aan de uiteinden voorzien van glas en aangenaam van temperatuur. Het is hier dus heerlijk neuzen en proeven.

Hoorn des Overvloeds, plafond Markthal Rotterdam

Plafond Markthal

De hal telt 96 kramen en 20 winkel -en horecagelegenheden waar je smaakpapillen kunnen genieten van een gevarieerd foodaanbod uit verschillende culturen en keukens.Een walhalla voor mensen die van koken houden. Een feest voor de innerlijke mens die altijd op zoek is naar verrassend eten en drinken.

Plafond Markthal Rotterdam

Tussen de Hollandse stroopwafels, de Spaanse tapas en Franse delicatesse lekkernijen kozen wij voor een eenvoudige lunch: een broodje haring bij Andalus Fish. Ter plekke wordt daar de haring snel en vakkundig gefileerd, verser kun je het niet krijgen. Boven de kraam is een terras waar we het broodje konden opeten en van bovenaf konden genieten van de gezellige drukte in de Markthal. In de Markthal zijn overigens meer verhoogde terrassen.

De Euromast

Na het broodje besloten we een wandeling te wagen naar de Euromast. Drie kilometer door de stromende regen. Daar schrokken we niet van terug want we hadden immers een paraplu bij ons. Dat viel tegen. Omdat we dicht langs de haven liepen, speelde de stormachtige wind mijn pluutje parten. Binnenstebuiten en een aantal geknakte en omgebogen baleinen verder was bij aankomst bij de Euromast dit geraamte over van mijn sterke plu.

Kapotte paraplu bij Euromast

Mijn overleden pluutje

Hoe gehavend ook, ik kon er nog geen afstand van doen want dat kleine stukje hele plu hield mij toch wel redelijk droog. Ik liep er vast raar bij, gezien de lachende voorbijgangers.

De Euromast wilde ik altijd al een keertje beklimmen. De in 1960 gebouwde attractie is nog steeds in trek. Maar van klimmen is echter geen sprake. Met de lift werden we naar de brasserie gebracht die zich halverwege de mast in het zogenaamde kraaiennest bevindt op 92 meter hoogte. Onder muzikale begeleiding van het toepasselijke nummer: ‘knocking on heavens door’. Speciaal voor als de lift zou blijven hangen natuurlijk.

Uitzicht vanaf de Euromast

Uitzicht vanaf de Euromast

Wij namen de volgende lift naar 96 meter waar zich het panoramaplatform en twee luxe hotelsuites bevinden. Omdat we natuurlijk niet te lui zijn, probeerden we de trap te nemen aan de buitenkant van de mast maar dat was haast niet te doen. De wind sneed langs je heen en de trappen waren spekglad door de regen. Kijk, dan ben ik geen heldin, vooral niet met de blik naar beneden. Op het platform was het geen feestje. We waaiden op zo’n grote hoogte onze sokken uit de schoenen. En mijn plu was door de wind nu helemaal uit zijn vorm getrokken. Tja, zomer in Nederland!

De Euromast Rotterdam

De Euromast uit 1960

Op 112 meter hoogte is er nog een platform waar we in de Euroscoop stapten. Nee, geen bioscoop. (Ik dacht het ook even helemaal verkeerd). Maar een ronddraaiend overdekt panorama dat je een beter beeld geeft over deze maasstad. Nu weet ik waar de Pagode van de Efteling op gebaseerd is. Draaiend rondom de mast stegen we tot 185 meter hoogte. Onder begeleiding van een gids en een ingesproken bandje leer je de stad en zijn geschiedenis nog beter kennen. Ook werd er verteld over het ontstaan van de Euromast. Het was jammer dat de ramen van de Euroscoop steeds aangeslagen waren door het natte weer maar de gids ging meermalen met een raamtrekker over de ruiten zodat we toch nog enigszins een goed zicht hadden op de stad.

Jamie Oliver

Markthal van binnen Rotterdam

Na een cappuccino in de brasserie besloten we terug naar de Markthal te lopen. Het was inmiddels redelijk droog. In de koopgoot dichtbij de hal zijn we nog wat winkels ingedoken maar we waren inmiddels wel toe aan een goed bord eten. In de hal zijn we bij Jamie’s Italian, één van de restaurants van de bekende Engelse kok Jamie Oliver, gaan dineren. Het was er gezellig druk en de inrichting  was net als de menukaart, uitnodigend. Wat mij opviel waren de betaalbare prijzen tegenover de uitzonderlijke gerechten. Er wordt daar duidelijk veel aandacht besteed aan gezond eten en alles wordt met zorg bereid. Dat proef je gewoon. Veel gebruik van groenten en fruit. Kijk, daar hou ik nou van. Niet het stuk vlees of vis moet domineren op je bord maar de groente. Ik ging voor een plankje met tapas en de gegrilde aubergine met tapenade. Daarbij een frisse alcoholvrije cocktail van aardbei en passievrucht. Smullen! Ik heb me voorgenomen om thuis ook als Jamie te gaan koken, ben benieuwd.

Olijven te koop in Markthal Rotterdam

Volop keuze in tapenades en olijven

Tas vol lekkers

Na het eten gingen we nog even boodschappen doen in de Markthal. Het is dat manlief doorliep anders was ik me te buiten gegaan aan veel te veel lekkers. Toch zat mijn tas vol met verscheidene vreemde kazen, bijzondere dipjes, kleurrijke olijven en exotische vruchten. Een smaakvolle afsluiting van deze dag.

In Rotterdam is natuurlijk nog veel meer te zien en te doen maar het weer zat niet echt mee. Toch kan ik zeggen dat we ons goed hebben vermaakt. Rotjeknor klinkt in mijn oren nu beslist als een scheldnaam die allang niet meer past bij deze moderne, vriendelijke stad. Een aanrader!

Het bourgondische leven in Leuven

Vorige week dinsdag zijn we met nog een stel drie dagen naar de bierstad in Leuven vertrokken. Ja, in die week dat het niet regende maar plensde. Maar de zon kun je nu eenmaal niet reserveren. Dat is jammer want dan kleurt zo’n stad natuurlijk minder en ben je beperkt in het ontdekken ervan. Toch wil ik een blog aan deze bourgondische universiteitsstad besteden want tussen de buien door hebben we veel gezien en genoten.

Leuven staat hier in Holland bekend als de studentenstad van België. Ook veel Nederlandse studenten vinden hun weg hiernaartoe. De verschillende colleges zijn door de gehele stad te vinden. Je vindt er daarom ook veel jongeren op straat die hier ‘op kot’ zitten, zelfs tijdens deze zomervakantie.

Universiteitsbibliotheek Leuven

De Universiteitsbibliotheek

Universiteitsbibliotheek en toren

Nadat we onze koffer naar het hotel hadden gebracht en een pintje op de Grote Markt hadden gedronken, liepen we weliswaar onder de plu, richting de Universiteitsbibliotheek met klokkentoren. Deze kenniskathedraal die is verrezen uit zijn as na de branden tijdens de beide Wereldoorlogen in het begin van de vorige eeuw, was indrukwekkend. We besloten de klim van 48 meter tot het balkon te wagen die uitzicht biedt over Leuven. Onderweg naar boven was er op de vijf verdiepingen een fototentoonstelling te vinden van het gebouw. Eenmaal weer uit de toren, namen we een kijkje in de beroemde bibliotheek waar nog een aantal studenten zat te blokken op hun herexamen. Het klassieke interieur met veel hout en boeken straalde rust uit of kwam dat omdat we muisstil moesten zijn voor de studerenden?

De langste toog ter wereld

Aan het eind van de middag liepen we richting de Oude Markt die bekend staat als ‘de langste toog ter wereld’: het kloppende hart van de uitgaansbuurt. Met maar liefst veertig kroegen kom je hier beslist niet om van de dorst. Leuven is dan ook een echte bierstad. Hier wordt het Vlaamse bier Stella Artois gebrouwen en kun je genieten van een uitgebreide bierkaart met veel speciaalbieren. Daarop vindt je eveneens de bieren terug die door de eeuwen heen door de Leuvenaars zijn gebrouwen en gedronken. Ik heb het Luvanium mogen proeven, de koning onder de bieren uit de negentiende eeuw. Een zacht blond bier maar wat straffer gebrouwen met 7,2% alcohol. Een gewoon pintje is hier voornamelijk van Stella Artois. Jupiler is er ver te zoeken. Wij hadden in de planning om de brouwerij te bezoeken maar dat is alleen op zaterdag mogelijk, zelfs tijdens het zogenaamde Groot Verlof. Het Groot verlof is een ruim opgezet programma tussen begin juli en half augustus. Er zijn veel optredens van bekende artiesten op verschillende plaatsen in Leuven maar dan voornamelijk tijdens de weekenden. Dat is jammer en een minpunt aan deze stad.

Het Groot Begijnhof

Op woensdag was het regenachtige weer, helemaal om te huilen. Opnieuw bewapend met een paraplu besloten we toch een kijkje te gaan nemen bij het Groot Begijnhof. Een karaktervol middeleeuws stadje binnen de stad. Achter de glas-in-loodraampjes waar destijds de begijnen een kuis en sober leven leidden, wonen vandaag studenten. Het is daarom niet mogelijk om de huisjes binnen te bekijken, wat we betreurden aangezien het water met bakken uit de hemel kwam. De tuin is eenvoudig maar netjes onderhouden met soms een spannende brug over het kolkende water dat er dwars doorheen loopt. De straatjes hebben nog grote kinderkoppen wat bijdraagt aan de serene rust die het uitstraalt.

Het gotische stadhuis van Leuven

Het gotische stadhuis van Leuven

Het gotische stadhuis

Nadien hadden we een bezoek gepland aan het stadhuis van Leuven. Het grote gotische middelpunt op de Oude Markt. Een pareltje met zijn 236 beelden die zijn verwerkt in de gevel. Dit is wel het ‘schoonste’ wat Leuven te bieden heeft. Wij zijn er even binnen geweest maar hebben bedankt voor een saaie rondleiding door een even saaie gids. De buitenkant is ook zoveel mooier. En als je bovenaan de trappen staat en de Oude Markt rondkijkt valt de schoonheid van de verschillende eeuwenoude pandjes op waarin voornamelijk horeca is gevestigd.

De kruidentuin

Na een heerlijke lunch in Notre Dame-Quasimodo op de Grote Markt zijn we richting de Kruidtuin gelopen. Inmiddels was het gelukkig droog en verscheen weliswaar af en toe een mat zonnetje door de wolken heen. Dit is Belgisch oudste botanische tuin waar een uitgebreide verzameling planten en bomen te zien is. Een vijver met enorme karpers, antieke kassen en een orangerie omlijsten het geheel. Wij, als tuinliefhebbers hebben hier ons hart opgehaald. Het bezoek aan deze tuin is ook een aanrader als je de drukte van de stad even wilt ontvluchten.

Toerisme

Aan het einde van de middag ontdekten we pas het toerisme kantoortje van Leuven vlakbij het stadhuis. We gingen er even binnen om te vragen of zij nog suggesties voor ons hadden om te bezichtigen. Daar kwamen we erachter dat we eigenlijk de grootste trekpleisters wel hadden gezien die op die dag nog toegankelijk waren. Want zoals ik al eerder vertelde, was er doordeweeks verder weinig te doen. De winkelstraten hadden we terloops ook al doorlopen en aangezien we geen fervent shoppers zijn, vooral niet als de mannen erbij zijn, bedankten we hier hartelijk voor.

Prachtige pandjes op de Grote Markt Leuven

Horeca op de Grote Markt

Gezellige horeca en hotel

Dan maar weer een overdekt maar verwarmd terrasje gepikt, dat beslist niet ongezellig was. Ondanks het natte weer waren de terrassen gezellig druk en de uitgebreide kaarten nodigden ons uit om verschillende drankjes te proeven. Ja, ook zonder alcohol zoals de Finley citroen-met-vlierbloesemlimonade die wij in Nederland helemaal niet kennen.

Deze dag rondden wij af met een overheerlijk diner bij Notre Dame-Quasimodo waar wij eerder die dag hebben geluncht. Deze zaak is echter zo groot dat het was of we ergens anders zaten. Het interieur is deels strak modern met klassieke details, een gezellige ambiance. Het eten was wederom zalig. Alleen spijtig dat in deze bierstad de mosselen niet op bier bereid worden om in Leuvense sferen te blijven.

Terug in ons hotel New Damshire sloten we de dag af met een cappuccino en een wijntje in de bar. Ons hotel ligt in de Schapenstraat nabij het Groot Begijnhof. Een driesterrenhotel dat ik je zeker aan wil raden, mocht je Leuven een keertje willen bezoeken, al is één overnachting voldoende om een goede indruk van deze stad te krijgen. Het personeel is uiterst vriendelijk en de kamers zijn schoon. Parkeren is tegenover het hotel mogelijk tegen een vergoeding.

Tenslotte

Kortom: We hebben een paar gezellige dagen gekend in Leuven. Al moet ik zeggen dat ik meer onder de indruk was van Gent en Brugge. Deze Belgische steden met middeleeuwse invloeden hebben de toerist meer te bieden, ook doordeweeks.

Ondanks dat de regen er met bakken uit de hemel viel en het dorstige weer ver te zoeken was, werd onze innerlijke mens er ruimschoots verwend. En dat maakte het voor ons, mede door het gezelschap van de medereizigers toch tot een heerlijk verblijf. Ben jij ook een bourgondiër dan is Leuven beslist een stad die je beslist een keertje moet bezoeken, maar dan wel in het weekend. Skol!

 

Xandra Brood. Rock’n roll widow

Xandra Brood. Rock'n roll widow, biografie

Herman Brood, de meest legendarische poplegende van ons land. Een leven van seks, drugs en rock ’n roll, wie kende hem niet? Maar wie kent zijn weduwe? Begin dit jaar verscheen de biografie van Xandra Brood, geschreven door Rutger Vahl. Er zijn na de dood van Herman in juli 2001 verschillende boeken over hem verschenen maar dit is het verhaal van zijn vrouw. Hoe zij als dochter van een kapitein opgroeide in Ulvenhout, het Brabantse dorp, waar ook ik als kind heb gewoond. Hoe zij na jaren in ’t Ginneken bij café Oncle Jean, achter de bar ging werken in de Amsterdamse discotheek de Richter van haar oom Gert-Jan Dröge en daar Herman ontmoette.

Rutger heeft voor dit boek gesprekken gevoerd met Xandra, haar familie en (jeugd)vrienden, collega’s en bekenden van Herman. Het is in de ik-vorm geschreven zodat het leest als een autobiografie.

Herman Brood and His Wild Romance

Herman Brood and His Wild Romance is een stukje muziek uit mijn jeugd. Ik heb veel optredens van hen gezien in de omliggende dorpen van Ulvenhout. Wat ik me daar nog van herinner is de tomeloze energie van Herman. Dan weer riedelde hij gepassioneerd zijn ‘Saturday Night’ achter de piano om het volgende nummer bezweet te rocken op het podium. Een lust om naar te kijken terwijl iedereen wist dat de show zonder speed en alcohol zijn dynamiek zou verliezen. Herman was op zijn achttiende al met wiet en drank in de weer omdat hij van huis uit een erg verlegen jongen was. Daarnaast had hij een serieuze concentratiestoornis. Voornamelijk de speed gaf hem later zo’n ongekende kick dat hij muziek kon schrijven en zijn talenten met het publiek kon delen. Helaas zagen velen hem alleen als de extravagante junk.

Dit is één van de waarheden die Xandra in dit boek met de lezer wilt delen. Wie was Herman nu echt? Wie zat er achter de rockster met de pikzwart geverfde haren en het jasje vol verfspatten? Niet alleen een talentvol musicus en populaire kunstschilder maar ook een gezellige gezinsman maar dan wel met een vriendin ernaast. Een liefdevolle vader van drie dochters: Brenda, Lola, Holly en een nooit erkende zoon. De charismatische man die een bijzonder contact had met Xandra’s vader en later majoor Bosshardt.

De Brabantse Xandra

En wie was Xandra Jansen die in 1985 met Herman in het huwelijk trad? Als barmeisje begonnen, werd zij later een veelgevraagd styliste in grote televisieshows. De vrouw van, die zich vaak doodgeneerde om zijn gedrag en uitlatingen.

Een mooie anekdote speelde zich af in mijn huidige woonplaats waar Xandra’s vader tot zijn overlijden heeft gewoond. Herman wilde voor zijn huis de auto parkeren maar reed bij de overbuurman naar binnen. Omdat hij geen rijbewijs had en onder invloed was, heeft Xandra de schuld op zich genomen. Zoals ze zo vaak voor hem in de bres is gesprongen.

Ik vond het een eerlijk boek zonder gêne. Xandra vertelt over de vele vrouwen in Hermans leven maar ook over haar liefdes die na Herman kwamen. De mannen die al snel met Herman bevriend raakten. Hij had een groot hart en was net zoveel vader van Holly, de dochter van Xandra en een andere vriend, als van Lola, zijn bloedeigen kind. Zelfs Brenda die bij hen in huis woonde omdat haar ouders verslaafd waren, zag hij als zijn dochter.

Ontroerend verhaal

Ik vond het een ontroerend boek vol menselijkheid maar ook humor en liefde. Zonder poespas vertelt zij over de zorg die Herman nodig had, toen hij na zijn vijftigste verjaardag lichamelijke klachten kreeg door het gebruik van dertig jaar speed. De ontreddering en wanhoop tijdens de meest intense periode van hun leven samen tot lang na zijn sprong van het Hilton Hotel.

Xandra Brood. Rock’n roll Widow heb ik binnen een week uitgelezen. Het was interessant om te lezen dat Herman ook een andere kant had. Dat hij niet zomaar die talentvolle junk was met een papegaai op zijn schouder zoals velen hem herinneren. Bewonderenswaardig ook hoe Xandra hem altijd bleef steunen. Dat zij zelfs na hun huwelijk onlosmakend met hem verbonden bleef. Middenin het boek zitten 8 pagina’s met persoonlijke foto’s van Xandra en Herman die zeker meerwaarde geven aan haar verhaal. Een leven van sex, drugs, rock’n roll en liefde. Een biografie die mij nog lang bij zal blijven.