Site-archief

Valencia dag 3 en 4

Stierenvechter Valencia

Begin oktober zijn we vier dagen naar Valencia geweest. Een stedentrip  onder de Spaanse zon. Lees ook Valencia dag 1 en 2

Dag 3, woensdag 5 oktober

Die ochtend gingen we met de toeristische dubbeldekbus op pad. Het was even zoeken naar de opstapplaats die niet duidelijk was aangegeven. Eenmaal op de bus kregen we oortjes om in het Engels een beschrijving van de toeristische hoogtepunten van Valencia te beluisteren. We zaten echter maar kort in de bus omdat we al bij het Océanografic uitstapten.

Océanografic Valencia

Océanografic, het zeedierenpark van Valencia

Haaien en roggen kijken

Wij bezochten dit waterdierenpark dat zich voornamelijk onder de grond afspeelt. Prachtige tropische vissen, waaronder ook Nemo (echt waar), zwemmen in enorme aquariums met de meest prachtige onderwaterplanten en kleurrijk koraal. Er waren ook twee lange tunnels waar boven je hoofd haaien en roggen zwemmen in het felblauwe water. Een lust om naar te kijken. Boven de grond zijn krokodillen, schildpadden en tropische watervogels als flamingo’s te zien. Er is ook een pinguïnverblijf waarbij je achter glas de pinguïn ook onder water kan zien zwemmen.

Aquariumtunnel in Océanografic

Aquariumtunnel in Océanografic

Het strand

Na drie uur genieten namen we de toeristische bus richting het strand Las Arenas. Het was die dag 32 graden en windstil, dus was het daar goed toeven. Maar de bikini was ik vergeten en onze maag riep om paella dat op de boulevard in diverse strandtentjes wordt geserveerd. We kozen voor de paella met zeevruchten. Van de zeevruchten heb ik weinig op want dat waren voornamelijk ongepelde jumbogarnalen en als ik ergens een afkeer van heb, zijn het deze kadavers op mijn bord.

Strand van Valencia

Het Las Arenas strand

Na een wandeling langs het strand en een shopmomentje bij ‘Ale-hop’, een erg leuke winkelketen vol eurokoopjes, stapten we weer op de bus om terug naar het centrum te rijden. Ik wilde nog graag naar de Mercado Colon, een oude markthal uit 1914 in de stijl van Gaudi met horeca en delicatessezaken. Na wat omzwervingen, want we waren nog steeds niet georiënteerd in Valencia, bereikten we uiteindelijk deze hal.

Mercado Colon Valencia

Mercado Colon

Ik wilde een Horchata proeven. Dat is een koude aardamandelmelk. Een gezond drankje dat je in Valencia geproefd moet hebben. Henk had een coca chocolat besteld, wat bij nader inzien geen cola maar warme chocolademelk was. Heerlijk  bij de tropische temperatuur van die dag 😉

Toen het donker werd wandelden we richting de drukkere straatjes rondom het stadhuis en het bijbehorende plein: Plaza del Ayuntamiento. Een mooi stukje Valencia compleet met mooie fontein. Daar gingen we op zoek naar een gezellig tapasterras. Bij Taberina Antonio Manuel schoven we aan. Het was 22.00 uur maar we zaten nog in ons shirtje en korte broek midden op straat te eten. Een heerlijke zwoele zomeravond in oktober! Maar van de bestelling klopte niet veel. We kregen andere gerechtjes dan we hadden besteld. In het Engels was het wederom moeilijk communiceren.

Horchata

Horchata, een gezonde delicatesse uit Valencia

Na het eten borrelden we nog wat na met een waterige sangria en een Estrella biertje. Wij kregen al snel gezelschap van een ouder Limburgs echtpaar dat overwintert in Benidorm. Alleraardigste mensen hoor, maar mevrouw had al een beetje te diep in haar cognacglaasje gekeken. Toen wij de rekening kregen van het meisje dat ons die avond had bediend, zag ik dat de rekening inderdaad niet klopte. No problemo,  de Benidormbastard zou mij weleens helpen. Ze wees het meisje met dubbele tong en in onverstaanbaar Spaans op haar fout maar dat had ze beter niet kunnen doen. Het Zuidelijke temperament van het meisje schreeuwde over het terras. Ze had geen zin om haar fout te erkennen en riep tegen de dame: ‘Wat maakt het uit? Ze snappen er toch niks van!’ Erg onaardig maar we konden wel lachen om deze scène. De tapas was lekker geweest, al smaken ze in Nederland beslist niet slechter.

Dag 4: donderdag 6 oktober

Wij wilden met de toeristische bus nog een rondje Valencia doen maar ook nu konden we in een buitenwijk van Valencia de opstapplaats niet vinden. De vier Spanjaarden, waaraan ik de weg vroeg konden geen van allen Engels. Dat was opnieuw heel vervelend want ik verstond nog steeds geen Spaans. Dus zat er niets anders op dan terug te lopen en vanuit het hotel een andere opstapplaats te zoeken.

Mercado Central Valencia

Mercado Central de grootste overdekte markt van Europa

Veel naakt in Mercado Central

We besloten om eerst maar eens naar de Mercado Central te wandelen. Dat is met zijn 8000 m2 de grootste markthal van Europa. De buitenkant is al een plaatje maar de binnenkant vonden we indrukwekkend met zijn koepelvormige dak en vooral het aanbod aan voedsel. Niet alleen de hoeveelheid maar vooral ook hoe alles werd gepresenteerd. Konijnen lagen je naakt maar nog wel met oogjes vanuit de vitrine aan te kijken. Gevogelte lag in een sexy pose met de beentjes omhoog of nog compleet met kam en tongetje uit de snavel tegen het glas gedrukt. Ik vond het onsmakelijk net als de porties hersenen, hart en varkenskoppen. Kreeften probeerden, nog levend, maar met de scharen opgeknoopt tevergeefs van de met ijs bedekte toonbank, te vluchten. Er lagen ook meterslange alen tussen. Vreselijk als je leven zo moet eindigen.

dscn0873

Nabij de markthal bezochten we nog een mooie kerk voordat we bij de Plaza de la Reina waren waar we op de toeristische bus stapten. We deden nog even een rondje Valencia van anderhalf uur voordat we terug waren op het plein. Valencia is qua grootte te vergelijken met ons Amsterdam. Dus na vier dagen hadden we heel Valencia wel gezien.

Op het plein gebruikten we weer de lunch waar we in gesprek raakten met een Brabants stel van onze leeftijd, dat voornamelijk woont en werkt op een Nederlandstalige camping in Spanje. Ze zijn het voorbeeld van lef. Hadden zeven jaar geleden hun huis en haard verkocht en wonen nu in een camper. Vrijheid, blijheid. Maar zouden wij daar op langere termijn blij van blijven? Ik denk het niet.

Stierenvechtersmuseum

Na de lunch gingen we weer met de bus mee. We wilden naar het stierenvechtersmuseum aan de Plaza de Toros. Er was een video van een stierengevecht te zien, ook weer zo luguber, maar dat hoort blijkbaar bij Spanje. In vitrines waren de dodelijke speren te zien en de strakke pakjes van de stierenvechters. Ook stond er een maquette van de arena die veel weg heeft van het Colosseum in Rome. Deze arena, die naast het museum staat, mochten we helaas niet in. Er vond die avond een concert plaats.

Stierenvechtersmuseum Plaza de Toros

Na dit bezoek was het tijd om naar het hotel terug te keren waar we om 18.00 uur met de taxi opgehaald werden, richting het vliegveld.

Het was mooi geweest. We kijken terug op een unieke stedentrip. Valencia is een schone stad vol temperament, musea en horeca. Toeristisch gezien vonden wij het nogal vervelend dat daar bijna geen Engels wordt gesproken. Echt een minpunt. Voor de rest is het een stad met uitersten: moderne architectuur steekt af tegen eeuwenoude monumenten. Er is ook een heerlijk strand  nabij een haven. Valencia is daarom een levendige stad die beslist niet uitsluitend uit kunst en cultuur bestaat.

Om 23.15 uur waren we weer terug in Eindhoven. Van 26 gaden naar amper 10 was het een grote overgang. Weer eenmaal thuis konden alle zomerkleren opgeruimd worden. Vakantie voorbij, zomer voorbij. Maar de warmte van Valencia blijft onvergetelijk.

Stedentrip Rome deel 2

Het Colosseum

Het Colosseum

Na de fietstour door Rome, die ik in deel 1 heb beschreven, stond die middag het Colosseum op het programma. We waren er nu immers dichtbij. We kochten entreekaartjes die meteen ook geldig zijn voor het Forum Romanum, de tuin met Romeinse opgravingen. De kolossale arena is een belevenis op zich. Vooral Henk was diep onder de indruk van de grootte en kon zich de strijdende gladiatoren aardig voor de geest halen. Onderin zagen we de verblijfplaatsen van de gladiatoren. Onze fietsgids had ons juist verteld dat het meestal slaven of misdadigers betrof die in de arena als gladiator vochten. Heel soms waren het vrijwillige mannen die hun leven in de waagschaal durfden te leggen om nadien alle roem en glorie te mogen ontvangen. Aan de buitenkant stond het Colosseum in de steigers, wat blijkbaar al jaren zo is. Henk moest even de kunst van de metselaar afkijken die met zijn werk dit monument moest beschermen tegen nog meer verval. Hij kon de stenen op een bepaalde manier verweren waardoor het nauwelijks opvalt dat het nieuw is. Na heel veel foto’s waaronder veel selfies, die veel te dichtbij zijn genomen omdat onze armen nou eenmaal niet lang genoeg zijn, stonden we pas na een uur buiten.

Voor ons stond de prachtige triomfboog van Costantino. Er omheen veel verkopers van selfiesticks. Die moest ik één hebben! Het was moeilijk te begrijpen wat de man ons in gebroken Engels uitlegde, maar na wat demonstraties leken wij de werking van de stick wel te snappen. Nieuwe gadgets maken ons vaak onzeker maar ik wist dat de jongens thuis nog niet zo’n ding hebben. Daarom voelde ik de euforie al opkomen bij hun gedachte dat pa en ma wel heel modern bezig waren. Nadat de man was vertrokken zag ik op mijn telefoon dat hij terwijl hij ons uitleg had gegeven, een hele reeks selfies van ons had gemaakt terwijl wij aandachtig, niet begrijpend en onzeker hadden gekeken. Hilarische foto’s die de snelheid van deze tijd voor ons verbeelden.

Forum Romanum

Forum Romanum

Forum Romanum

Dit is een uitgestrekte tuin vol omgevallen pilaren, blokken en zuilen waarvan enkele waren blijven staan. Op onze hotelkamer had ik een boek liggen waarin een maquette staat van de oorspronkelijke bebouwing voordat alles door mens en natuur was verwoest. Ik nam mij voor om die avond  aandachtig in het boek te bladeren want nu ik daar stond tussen al die Romeinse resten kwam mijn nieuwsgierigheid in de geschiedenis naar boven. Ik herinnerde mij nog hoe interessant ik de verhalen over Pompeï  vond die mijn geschiedenisleraar op de Mavo vertelde. Een hele stad was door lava versteend, maar wat was hier gebeurd en welke beroemde keizers waren hier geweest?

Aan het eind van het forum stond opnieuw een prachtige triomfboog, een kleinere versie maar zeker zo mooi. Als vanzelf kwamen we uit bij het Capitool met op het middenplein het bronzen ruiterbeeld en aan het begin van de hoge trap de kolossale beelden ontworpen door Michelangelo. Prachtig! Maar de vermoeidheid sloeg toe. Wij besloten om even op de trap van de nabijgelegen kerk Santa Maria in Aracoeli  uit te rusten.

Bruidspaar op trap Santa Maria in Arcoeli Rome

124 treden onderaan de Santa Maria in Aracoeli kerk

Even later arriveerde een antieke trouwauto. Het was mij al opgevallen dat een netjes geklede jongeman en een klein meisje in een smetteloos wit jurkje halverwege de trap stonden maar kon nu de link pas leggen. De bruid stapte met haar pa (zo’n heerlijk George Clooney-type) uit de auto. Samen met de bruidegom en het bruidsmeisje begonnen ze aan de enorme klim van schrik niet, slechts 124 treden. Wow! In die warmte en met zo’n gigantisch wijde jurk! Dat moet je toch niet willen op je trouwdag? Het was een beeldschoon bruidspaar dat eenmaal bovenaan de trap,  een hoofd als een Italiaanse pastatomaat had. Daar gáát je bruidsmake-up!

Na het uitrusten wilde ik graag richting het Marcello theater lopen dat aan de buitenkant veel lijkt op het Colosseum. Henk had er eigenlijk niet zo’n zin meer in maar ja, als je niet loopt zie je niet veel van Rome. Dus toch maar opgestaan en die kant op gewandeld. Het theater had niet veel belangstelling van toeristen. Wij liepen nog even door en kwamen bij de rivier de Tevere waar we uitkeken op het Isola Tiberina, een eiland dat er middenin ligt. Op de kaart zag het er aantrekkelijk uit maar in werkelijkheid was ook dat geen toeristische trekpleister. We besloten om dezelfde weg terug te lopen en nu het witte Vittorio Emanuelle II, of wel de bruidstaart te gaan bezoeken. Ik wilde met mijn Iphone eens een selfie proberen voor dit enorme paleis dat tegenwoordig als museum dienst doet. Henk heeft daar met het fototoestel een grappige foto van gemaakt. Leuk om te zien hoe ik heb staan klungelen met mijn nieuwe aanwinst. Door mijn lange gestuntel was inmiddels de poort van de bruidstaart gesloten.

Wij slenterden door naar het nabijgelegen parkje, Forum Trajanus, langs Forum van Augustus  en Forum van Nerva wat o.a. uitzicht biedt op het eerste winkelcentrum van Rome en een aantal opgravingen. Terwijl ik mijn ogen niet van al deze prachtige oudheid af kon houden praatte ik aan één stuk door tegen Henk die naast mij liep. Althans dat dacht ik. Toen de figuur in kwestie ineens van mij wegliep, kwam ik er achter dat ik zeker vijf minuten tegen een wildvreemde man heb aan lopen praten. Het schaamrood stond op mijn kaken toen ik Henk in de verte zag zwaaien. Die had honger en het helemaal gehad met alle Romeinse bodemschatten. Hij was vast vooruit gelopen.

Maaltijdschotel vlees en vis in La Base, Rome

Betaalbaar dineren in ristorante La Base, Via Cavour 270

Dineren in La Base

Wij waren vlakbij de Via Cavour waar we op zoek gingen naar ‘La Base’. Een kleinere uitvoering van de Hardrockcafés die je wereldwijd in de grote steden tegenkomt, maar met een intiemere stijl. Dit eetcafé heeft ook een aantal televisies aan de wand waarop de muziekclips van bekende popsterren je vermaken tijdens het eten. Eerder die dag hadden wij er na de fietstocht al geluncht en dat was zo gezellig geweest dat het voor herhaling vatbaar was. Het bruine ristorante is van onder tot boven versierd met souvenirs van film-en popsterren en oude reclameborden. Die stijl bevalt ons wel. We bestelden allebei een riante maaltijdschotel. Prachtig zag het er uit! Maar die grote ongepelde garnalen keken me met hun gitzwarte kraaloogjes wel heel doordringend aan. O jee, verstand op nul en pellen die vijf grote japen! Het was maar goed dat ik al een mimosa achter de kiezen had met de nodige prosecco, anders was ik er met afgrijzen aan begonnen. De gemiddelde garnalen die ik uiteindelijk overhield, waren de vette stinkende vingers niet waard. Maar ja, verser kon je ze niet krijgen! Het was heerlijk, dus nog maar een frisse droge witte wijn besteld.

Metrotroubles

Inmiddels was het donker geworden en hadden we geen zin meer om helemaal naar het hotel terug te lopen. Aan de overkant van de Via Cavour prijkte een metrobordje bovenaan een trap die richting down Rome ging. Wij besloten een ticket te kopen en draaiden door de poortjes tot we op het metroperron stonden onder de straat.

‘De metro werkt echt heel simpel in Rome. Je hebt slechts 2 lijnen. Een rode en een blauwe, kan niet verkeerd gaan,’ had reisadviseuse Manon van the Travel Compagny ons nog verzekerd. Via Cavour ligt aan de blauwe lijn die naar het Termini station gaat waar ons hotel vlakbij ligt. Wat dat betreft zaten we dus goed. In no time was de metro er en juist op dat moment realiseerden we ons dat deze metro de andere kant op ging. We konden niet meer terug en besloten in te stappen. Oeps!

Inderdaad, we reden richting Laurentina, het eindstation. In plaats van vijf minuten moesten we nu een half uur reizen. Henk raakte lichtelijk in paniek. Want wat als we het eerstvolgende station uitstapten? Waar konden we dan de metro vinden die wel de juiste kant op rijdt? Ik zat inmiddels in een heel erg melige bui. En hoe meer Henk baalde van onze fout: ‘Kunnen wij nou helemaal niks meteen goed doen?’, hoe meer ik de slappe lach kreeg. Na zo’n vermoeiende dag vond ik het eigenlijk wel lekker om lang in de metro te zitten. Op het eindstation stapte iedereen uit, dus wij hobbelden hoopvol maar als kippen zonder kop achter de mensenmassa aan.Tot onze opluchting konden we gemakkelijk overstappen naar het perron richting Termini. Wij zaten nog een kwartier in de metro maar zijn die dag in ieder geval op heel veel plaatsen in Rome geweest 😉

Wordt vervolgd…

Lees ook: Stedentrip Rome deel 1