Maandelijks archief: februari 2016

‘Een pickup, wat is dat mam?’

Elpees en singles uit de jaren 80

Een greep uit mijn rockclassics op vinyl

In 1989 had ik eindelijk een gave platenverzameling bij elkaar gespaard toen de cd op de markt kwam. Tja, de platen bleven weliswaar regelmatig hangen met de duidelijk hoorbare ‘tik’ of klonken vals, trokken krom door de warmte en waren gevoelig voor krassen. Ik nam het allemaal voor lief en vond het jammer dat cd’s het zwarte vinyl gingen vervangen. Maar een stereotoren waarin een platenspeler, cdspeler en cassettedeck waren verwerkt, liet me langzaam wennen aan een nieuwer tijdperk. Terwijl ik jaren later, toch nog stuiptrekkende pogingen deed om mijn platen op cassettes op te nemen, kochten we een auto met daarin uitsluitend een radio-cdspeler. De autoverkoper lachte me uit nadat ik gevraagd had naar een radio met cassette. ‘Maar mevrouwtje (vooral dat ‘tje’ irriteerde me mateloos), dat is toch uit de tijd?’ Ik had even een korte ingeving om een cassettebandje in die grijns op zijn gezicht te duwen. Grrrrrrrr.

Gadgets, apps en downloaden

Als ik achterom kijk, is er in de laatste dertig jaar veel veranderd. Ook op muziekgebied gaat het snel en dat valt niet altijd in goede aarde bij deze middle-aged muziekfanaat.Het lijkt met periodes te komen waarin ik van alles moet leren en afleren. De tijd vliegt voorbij. Nieuwe gadgets (ik heb er jaren over gedaan om te begrijpen wat dat waren), nieuwe apps, nieuwe besturingssystemen en abracadabrataal rondom de computer. Alle foto’s bewaren in ‘the Cloud’? In plaats van in een fotoalbum plakken? Muziek koop je niet meer, maar moet je downloaden voor op je Mp 3 (ook al een gadget die ik heb overgeslagen). Maar als moeder sta ik overal voor open, al heb ik wel gemerkt dat ik niet alles als een koe zonder kop moet downloaden. Mijn kinderen lachen en zuchten erom. Ze rollen wat af met hun ogen. Ik probeer dan ook om zelf zoveel mogelijk uit te vogelen met mijn vriend ‘google’. Die les heb ik van hen geleerd. En niet alleen als ze problemen ondervinden met de computer of hun telefoon. Hoelang ze een ei moeten koken, wat dat rammeltje is onder de motorkap of hoe verzorg ik mijn aquarium? Mijn zoons zoeken alles op google, dus dan ik ook maar.

Classic rock

Ondanks dat vroeger alles zo simpel was, (inclusief hun ouders), hebben mijn jongens dan weer wel respect voor mijn muzieksmaak. Mijn oudste zoon vindt rockmuziek vet en zijn favoriete feestband WC Experience speelt veel nummers uit de jaren 80 en 90 met een Brabantse tongval en dito tekst. Geinig toch? Mijn jongste zoon speelt luchtgitaar op muziek van Guns ’N Roses en AC/DC. Dat is tof, niet dan?  Toen ik vorig jaar nog een doos met elpees van zolder haalde voor een oude elpeeparty bij vrienden hadden zij zelfs interesse in mijn classic rockcollectie. Elpees die ik al jaren niet meer kon draaien omdat de ‘complete’ stereotoren uit 1989, inmiddels een natuurlijke dood was gestorven. Dat bracht de jongens op een idee.

Platenspeler of Pickup

Op mijn vorige verjaardag werd ik daarom verrast met een groot cadeau. Uitbundige vreugde nadat ik een spiksplinternieuwe platenspeler uitpakte. Wow! Wat was ik hier blij mee. Wie had ooit gedacht dat ik al die zuurverdiende elpees van vroeger nog zou kunnen beluisteren?

Mijn jongste zoon installeerde de nieuwe ‘pickup’. Dat woord kende hij niet.  Ik lachte en zuchtte. Toen het ding eenmaal was aangesloten op de boxen moest er natuurlijk meteen een gave elpee worden gedraaid. Maar hij wist het even niet meer. ‘Waar is dit voor?’ Hij hield een ronde zwarte dop omhoog met een gaatje erin. ‘Dat is voor de singeltjes,’antwoordde ik. ‘Wat is een singeltje? En wat wilt 33 of 45 toeren zeggen?’ Hij keek mij vragend aan. Hij wist het echt niet. Manlief en ik wisselden een veelzeggend oogcontact. Heerlijk die vragen, die onwetendheid van hem. Ik zuchtte en rolde vanzelfsprekend met mijn ogen: ‘Dat kun je toch googlen?’

<a href=”http://www.bloglovin.com/blog/14725675/?claim=rrj7jmgyt2u”>Follow my blog with Bloglovin</a>

 

Advertenties

Stedentrip Rome deel 3

Muur-en plafondschildering in Vaticaanmuseum

Muur-en plafondschildering in Vaticaanmuseum

Vaticaanstad

Dag 3, zaterdag 3 oktober.

Na een eenvoudig ontbijt vertrokken we naar het Termini-station voor de metro richting Vaticaanstad. De rode lijn. Er waren verschillende stops, maar wij kozen voor Cipro dat leek ons het dichtste bij de paus. De overvolle metro raakte echter aardig leeg bij de stop ‘Ottaviano’ eveneens nabij de St. Pieter basiliek. Toch weer een verkeerde keuze gemaakt dan? Lees:  Stedentrip Rome deel 2 In Cipro was het heel rustig. Een beetje een saaie buitenwijk van Rome. Na een heerlijke cappuccino kwamen we via bordjes en met onze kaart in de hand bij de hoge muren van Vaticaanstad uit.

Daar werden we aangesproken door opdringerige buitenlandse Italianen, met opnieuw de vraag of we Spaans spraken. Pfff! We waren inmiddels al in de rij voor de Vaticaanse musea gaan staan en hadden onze tickets opzichtig in de hand. We hoefden maar 25 euro bij te betalen en dan hadden we naast de entree ook een gids. In ons beste Engels moesten we steeds opnieuw uitleggen dat we die bewust niet wilden. Henk houdt nu eenmaal niet van urenlang dralen door een museum en ik las later in de boeken wel terug wat ik nu daadwerkelijk had gezien. Zo’n rondleiding ging immers veel te lang duren.

Beelden boven entree Vaticaans museum

Entree Vaticaans museum

Vaticaanmusea

Het was enorm druk in de Vaticaanse musea. Nu begrijp ik waarom er verschillende vaste tijden zijn dat je deze musea kunt bezoeken. Je kunt er dan wel allerlei kanten op maar het is toch beter om de bezoekers verspreid over de dag te ontvangen om de drukte wat te temperen. Henk en ik sloten ons aan bij een grote groep zonder gids. Voor mij openbaarde zich een walhalla aan oude kunst. We vergaapten ons aan de kleine kamers, kapellen en smalle gangen vol prachtige muur-en plafondschilderingen . Vele kleuren maar ook veel werk afgezet met bladgoud schitterden ons tegemoet. Ik fotografeerde er op los, zonder flits maar met een goed eindresultaat. De lange gangen met allerlei soortgelijke fresco’s van pracht en praal werden in Henks ogen al gauw hetzelfde. En ja, ik moest toegeven dat het steeds meer op elkaar ging lijken. Alles was even prachtig maar ik voelde wel een vervelende vermoeidheid opkomen. Was het de warmte? De mensenmassa in de kleine ruimtes?

Fresco uit Vaticaanse kapel

Fresco uit Vaticaanse kapel

De Sixtijnse kapel

Nadat we buiten in de tuin even een frisse neus hadden gehaald zijn we terug de musea ingegaan. We liepen opnieuw op een kluitje, door de gangen en kwamen uiteindelijk in de Sixtijnse kapel. Hij stond helemaal vol met toeristen die turend naar het plafond de wereldberoemde fresco bewonderden. Ik dus ook. Ik stond recht onder ‘de schepping’, het meest bekende onderdeel hiervan waarop God aan Adam het leven geeft. ‘Wow! Hier staan we dan onder de beroemde fresco van Michelangelo.’ Henk haalde zijn schouders op. ‘Het zal best. Voor mij zijn het nóg meer poppetjes,’ bromde hij. ‘Silence please!’ werd er geroepen. Het geroezemoes van deze overvolle kapel stierf langzaam weg. ‘No pictures,’ klonk er achteraan. Op de muren is de Christelijke geschiedenis uitgebeeld en achter het hoofdaltaar prijkt ‘het laatste oordeel’. Hier ben ik langer blijven staan dan in de overige ruimtes terwijl de schoonheid van deze kapel niet persé mooier is. Ook de grootte was niet bijzonder te noemen, nog niet de halve kerk van ons dorp. Maar wel erg beroemd. Met zijn 800 vierkante meter kunstzinnige schoonheid is het een prachtig monument. Mijn bewondering lag ook bij de gedachte hoe ze dit allemaal voor elkaar hebben gekregen. Op een steiger, liggend vlak onder het plafond? Om een goed perspectief te krijgen moest je toch af en toe afstand nemen? Vier jaar lang was er geschilderd op dit plafond. Dat heeft vast veel stijve nekken opgeleverd.

Wenteltrap in Vaticaanmuseum

Prachtige wenteltrap in Vaticaanmuseum

Na deze kapel hielden we het museum voor gezien. We daalden de enorme wenteltrap ontworpen door Guiseppe Momo af, wie dat ook mag zijn. Ik maakte er nog een foto van want de trap is een kunstobject op zich. Via de draaideuren stonden we weer op straat en volgden de hoge muur die rondom Vaticaanstad is opgetrokken richting de St. Pieter. Er was veel marechaussee op de been, maar ook gewapende soldaten hielden de menigte in de gaten. De sfeer was haast grimmig te noemen. Vanachter de dranghekken werd de menigte in allerlei talen verteld dat de sluiting  een begrijpelijke teleurstelling voor hen was, maar noodzakelijk. We weten de reden nu nog steeds niet. In de verte zagen we wel dat op de trappen van de St. Pieter, mensen gehuld in witte capes zaten. Was er dan toch een feestelijke ceremonie aan de gang? En moest daardoor de beveiliging worden opgeschroefd? De fonteinen stonden in ieder geval wel aan en er was wel gelegenheid om de nodige foto’s en selfies te schieten. Dat viel niet mee door de zon die op dit witte plein onze ogen verblindden.  De mooiste foto’s van deze basiliek hebben we echter geschoten terwijl we alweer de drukke brede straat: Via Della Conciliazione in liepen. De St. Pieter met een hoogte van drie keer het Colosseum torende dominant boven alles uit.

De St. Pieterbasiliek in Vaticaanstad

De St. Pieter in Vaticaanstad

Ponte Sant’Angelo

Deze straat leidde ons naar Castel Sant Angelo bij de brug met de witte engelenbeelden van Bernini. Het kasteel, of wel Engelenburcht is gebouwd als mausoleum maar werd gebruikt als gevangenis en fort. Tegenwoordig is het een museum voor wapens, keramiek en enkele renaissance-schilderijen. Nee, daar hadden we geen zin meer in. We staken deze voetgangersbrug over en maakten foto’s van de verschillende engelenbeelden die hoog boven het water de brug een mystiek karakter geven. Deze schoonheid die al die jaren weer en wind heeft doorstaan kon mijn waardering wel krijgen. Van daaruit zochten we in een steegje een gezellig cafeetje waar we opnieuw van een cappuccino genoten . Ik vouwde de stadskaart nog eens open die al aardig begon te slijten.

Sant'Angelo brug met beelden

Sant’Angelo brug met beelden van Bernini

Piazza Navona

Wij waren vlakbij Piazza Navona, het kunstplein met de drie prachtige fonteinen. We besloten daar maar meteen heen te wandelen. In de warme avondzon was het gezellig toeven op het plein waar het druk was met kunstenaars. Van portretkunst tot een jongen met spuitbus die op snelle en miraculeuze wijze een prachtige planeten-hemel kon maken op papier. Met allerlei sjablonen en trucjes leek dat heel gemakkelijk te gaan. En dat zonder spuitkap! Geen gezond beroep aangezien wij de nevel ook inademden. Er waren ook veel doeken te koop met echt mooie schilderingen. Geen prutswerk of abstract gedoe, wel veel dezelfde onderwerpen of dames. Ieder zijn kunst. Het was in ieder geval schitterend!

Fontein op Piazza Navona Rome

Eén van de drie fonteinen op Piazza Navona

Piazza Spagna

We wilden na het diner vanuit Spagna de metro weer terug naar het hotel nemen, dus waren we via enkele steegjes weer bij de Spaanse trappen uitgekomen. Wij keken uit naar een gezellig restaurantje. Op straat zag ik een bord staan van het Royal Palace Luxury Hotel in de Via Delle Carrozze, een zijstraat van het Piazza Spagna. Zij hebben een dakterras met uitzicht op Rome. Gezien de prijslijst leek het eten ons niet duur dus even later liepen we de trappen op naar boven. Het uitzicht op de St. Pieter was adembenemend maar die plaatsen waren al bezet. We gingen aan een andere kant van het terras zitten en keken op aftandse Romeinse daken met hier en daar een geroeste televisie-antenne. Maar het was er gezellig en de warme avondzon was heerlijk. Henk had mosselen besteld en ik een witvis. Nee, het eten was niet prijzig maar we kregen dan ook niet erg veel. De Corona die Henk dronk moest bij het afrekenen 8 euro kosten, tja dan ben je uiteindelijk nog duur uit.

Blauw schepijs genaamd: viagra-ijs

Viagra-ijs

Viagra ijs

De metro nemen, was zo onderhand wel een fluitje van een cent voor ons. Nabij het metrostation wilden we een ijsje kopen zodat we bij de ticketautomaat voldoende contant geld hadden. Er was een doorsnee ijssalon met veel verschillende smaken. Niets bijzonders dus. Nu hadden wij al enkele geprobeerd maar een bak gevuld met felblauw ijs viel wel heel erg op. De naam van het ijs ook. ‘Viagra’ stond er onder met een afbeelding van een zelfde kleur viagra-pil. Die Italianen zijn wel heel amoureus. Ik ging voor een veilig kaneel-ijsje en Henk, helemaal ontdaan door het aanbod koos uiteindelijk voor een simpele vanille.

Wordt vervolgd…

Lees ook: Stedentrip Rome deel 1 en deel 2

<a href=”http://www.bloglovin.com/blog/14725675/?claim=rrj7jmgyt2u”>Follow my blog with Bloglovin</a>

Stedentrip Rome deel 2

Het Colosseum

Het Colosseum

Na de fietstour door Rome, die ik in deel 1 heb beschreven, stond die middag het Colosseum op het programma. We waren er nu immers dichtbij. We kochten entreekaartjes die meteen ook geldig zijn voor het Forum Romanum, de tuin met Romeinse opgravingen. De kolossale arena is een belevenis op zich. Vooral Henk was diep onder de indruk van de grootte en kon zich de strijdende gladiatoren aardig voor de geest halen. Onderin zagen we de verblijfplaatsen van de gladiatoren. Onze fietsgids had ons juist verteld dat het meestal slaven of misdadigers betrof die in de arena als gladiator vochten. Heel soms waren het vrijwillige mannen die hun leven in de waagschaal durfden te leggen om nadien alle roem en glorie te mogen ontvangen. Aan de buitenkant stond het Colosseum in de steigers, wat blijkbaar al jaren zo is. Henk moest even de kunst van de metselaar afkijken die met zijn werk dit monument moest beschermen tegen nog meer verval. Hij kon de stenen op een bepaalde manier verweren waardoor het nauwelijks opvalt dat het nieuw is. Na heel veel foto’s waaronder veel selfies, die veel te dichtbij zijn genomen omdat onze armen nou eenmaal niet lang genoeg zijn, stonden we pas na een uur buiten.

Voor ons stond de prachtige triomfboog van Costantino. Er omheen veel verkopers van selfiesticks. Die moest ik één hebben! Het was moeilijk te begrijpen wat de man ons in gebroken Engels uitlegde, maar na wat demonstraties leken wij de werking van de stick wel te snappen. Nieuwe gadgets maken ons vaak onzeker maar ik wist dat de jongens thuis nog niet zo’n ding hebben. Daarom voelde ik de euforie al opkomen bij hun gedachte dat pa en ma wel heel modern bezig waren. Nadat de man was vertrokken zag ik op mijn telefoon dat hij terwijl hij ons uitleg had gegeven, een hele reeks selfies van ons had gemaakt terwijl wij aandachtig, niet begrijpend en onzeker hadden gekeken. Hilarische foto’s die de snelheid van deze tijd voor ons verbeelden.

Forum Romanum

Forum Romanum

Forum Romanum

Dit is een uitgestrekte tuin vol omgevallen pilaren, blokken en zuilen waarvan enkele waren blijven staan. Op onze hotelkamer had ik een boek liggen waarin een maquette staat van de oorspronkelijke bebouwing voordat alles door mens en natuur was verwoest. Ik nam mij voor om die avond  aandachtig in het boek te bladeren want nu ik daar stond tussen al die Romeinse resten kwam mijn nieuwsgierigheid in de geschiedenis naar boven. Ik herinnerde mij nog hoe interessant ik de verhalen over Pompeï  vond die mijn geschiedenisleraar op de Mavo vertelde. Een hele stad was door lava versteend, maar wat was hier gebeurd en welke beroemde keizers waren hier geweest?

Aan het eind van het forum stond opnieuw een prachtige triomfboog, een kleinere versie maar zeker zo mooi. Als vanzelf kwamen we uit bij het Capitool met op het middenplein het bronzen ruiterbeeld en aan het begin van de hoge trap de kolossale beelden ontworpen door Michelangelo. Prachtig! Maar de vermoeidheid sloeg toe. Wij besloten om even op de trap van de nabijgelegen kerk Santa Maria in Aracoeli  uit te rusten.

Bruidspaar op trap Santa Maria in Arcoeli Rome

124 treden onderaan de Santa Maria in Aracoeli kerk

Even later arriveerde een antieke trouwauto. Het was mij al opgevallen dat een netjes geklede jongeman en een klein meisje in een smetteloos wit jurkje halverwege de trap stonden maar kon nu de link pas leggen. De bruid stapte met haar pa (zo’n heerlijk George Clooney-type) uit de auto. Samen met de bruidegom en het bruidsmeisje begonnen ze aan de enorme klim van schrik niet, slechts 124 treden. Wow! In die warmte en met zo’n gigantisch wijde jurk! Dat moet je toch niet willen op je trouwdag? Het was een beeldschoon bruidspaar dat eenmaal bovenaan de trap,  een hoofd als een Italiaanse pastatomaat had. Daar gáát je bruidsmake-up!

Na het uitrusten wilde ik graag richting het Marcello theater lopen dat aan de buitenkant veel lijkt op het Colosseum. Henk had er eigenlijk niet zo’n zin meer in maar ja, als je niet loopt zie je niet veel van Rome. Dus toch maar opgestaan en die kant op gewandeld. Het theater had niet veel belangstelling van toeristen. Wij liepen nog even door en kwamen bij de rivier de Tevere waar we uitkeken op het Isola Tiberina, een eiland dat er middenin ligt. Op de kaart zag het er aantrekkelijk uit maar in werkelijkheid was ook dat geen toeristische trekpleister. We besloten om dezelfde weg terug te lopen en nu het witte Vittorio Emanuelle II, of wel de bruidstaart te gaan bezoeken. Ik wilde met mijn Iphone eens een selfie proberen voor dit enorme paleis dat tegenwoordig als museum dienst doet. Henk heeft daar met het fototoestel een grappige foto van gemaakt. Leuk om te zien hoe ik heb staan klungelen met mijn nieuwe aanwinst. Door mijn lange gestuntel was inmiddels de poort van de bruidstaart gesloten.

Wij slenterden door naar het nabijgelegen parkje, Forum Trajanus, langs Forum van Augustus  en Forum van Nerva wat o.a. uitzicht biedt op het eerste winkelcentrum van Rome en een aantal opgravingen. Terwijl ik mijn ogen niet van al deze prachtige oudheid af kon houden praatte ik aan één stuk door tegen Henk die naast mij liep. Althans dat dacht ik. Toen de figuur in kwestie ineens van mij wegliep, kwam ik er achter dat ik zeker vijf minuten tegen een wildvreemde man heb aan lopen praten. Het schaamrood stond op mijn kaken toen ik Henk in de verte zag zwaaien. Die had honger en het helemaal gehad met alle Romeinse bodemschatten. Hij was vast vooruit gelopen.

Maaltijdschotel vlees en vis in La Base, Rome

Betaalbaar dineren in ristorante La Base, Via Cavour 270

Dineren in La Base

Wij waren vlakbij de Via Cavour waar we op zoek gingen naar ‘La Base’. Een kleinere uitvoering van de Hardrockcafés die je wereldwijd in de grote steden tegenkomt, maar met een intiemere stijl. Dit eetcafé heeft ook een aantal televisies aan de wand waarop de muziekclips van bekende popsterren je vermaken tijdens het eten. Eerder die dag hadden wij er na de fietstocht al geluncht en dat was zo gezellig geweest dat het voor herhaling vatbaar was. Het bruine ristorante is van onder tot boven versierd met souvenirs van film-en popsterren en oude reclameborden. Die stijl bevalt ons wel. We bestelden allebei een riante maaltijdschotel. Prachtig zag het er uit! Maar die grote ongepelde garnalen keken me met hun gitzwarte kraaloogjes wel heel doordringend aan. O jee, verstand op nul en pellen die vijf grote japen! Het was maar goed dat ik al een mimosa achter de kiezen had met de nodige prosecco, anders was ik er met afgrijzen aan begonnen. De gemiddelde garnalen die ik uiteindelijk overhield, waren de vette stinkende vingers niet waard. Maar ja, verser kon je ze niet krijgen! Het was heerlijk, dus nog maar een frisse droge witte wijn besteld.

Metrotroubles

Inmiddels was het donker geworden en hadden we geen zin meer om helemaal naar het hotel terug te lopen. Aan de overkant van de Via Cavour prijkte een metrobordje bovenaan een trap die richting down Rome ging. Wij besloten een ticket te kopen en draaiden door de poortjes tot we op het metroperron stonden onder de straat.

‘De metro werkt echt heel simpel in Rome. Je hebt slechts 2 lijnen. Een rode en een blauwe, kan niet verkeerd gaan,’ had reisadviseuse Manon van the Travel Compagny ons nog verzekerd. Via Cavour ligt aan de blauwe lijn die naar het Termini station gaat waar ons hotel vlakbij ligt. Wat dat betreft zaten we dus goed. In no time was de metro er en juist op dat moment realiseerden we ons dat deze metro de andere kant op ging. We konden niet meer terug en besloten in te stappen. Oeps!

Inderdaad, we reden richting Laurentina, het eindstation. In plaats van vijf minuten moesten we nu een half uur reizen. Henk raakte lichtelijk in paniek. Want wat als we het eerstvolgende station uitstapten? Waar konden we dan de metro vinden die wel de juiste kant op rijdt? Ik zat inmiddels in een heel erg melige bui. En hoe meer Henk baalde van onze fout: ‘Kunnen wij nou helemaal niks meteen goed doen?’, hoe meer ik de slappe lach kreeg. Na zo’n vermoeiende dag vond ik het eigenlijk wel lekker om lang in de metro te zitten. Op het eindstation stapte iedereen uit, dus wij hobbelden hoopvol maar als kippen zonder kop achter de mensenmassa aan.Tot onze opluchting konden we gemakkelijk overstappen naar het perron richting Termini. Wij zaten nog een kwartier in de metro maar zijn die dag in ieder geval op heel veel plaatsen in Rome geweest 😉

Wordt vervolgd…

Lees ook: Stedentrip Rome deel 1

 

Stedentrip Rome deel 1

Pantheon Rome

Pantheon Rome

‘We hebben heel Rome gezien,’ zei ik toen we na een verblijf van vijf dagen in deze culturele stad, in de taxi stapten op weg naar het vliegveld Fiumicino. Maar onderweg zag ik al, dat ik ernaast zat. Ook toen ik eenmaal weer thuis, de namen van de monumenten op de vele foto’s die ik had gemaakt, ging zoeken in de reisgids en op internet. Ik stuitte op nog meer pracht en praal wat we helaas hadden gemist. Ja, de hoogtepunten hebben we allemaal gezien maar dan blijft er nog zoveel moois over. Mijn voeten die 5 wandeldagen van rondom de 15 kilometer hadden afgelegd waren toe aan rust. Ook mijn mind moest even alles verwerken wat mijn ogen hadden bewonderd. Een goede reden om nog eens terug te gaan. Ik verheug me er nu al op!

Donderdag 1 oktober

Die middag waren we in ons hotel Villa Delle Rose gearriveerd. Van daaruit zijn we de nabije buurt gaan verkennen. Omdat het een beetje regende zijn we in een glazen kiosk midden op het plein Piazza Indipendenza een colaatje gaan drinken. Maar dat was, ondanks de eenvoudige horecagelegenheid, behoorlijk duur. Frisdranken zijn doorgaans flink aan de prijs in Rome. Wijn, bier en een cappuccino zijn soms zelfs goedkoper. Vanuit de kiosk kregen wij een goede eerste drukke indruk van deze stad. Het viel ons op dat er zich onder de toeristen weinig gezinnen met jonge kinderen en ouderen bevonden. Daar is deze stedentrip ook veel te vermoeiend voor. Dus wacht niet tot je afhankelijk bent van een rollator als je deze stad wilt bezoeken.

Wij verbleven vlakbij het trein-en metrostation Termini en dat was handig als we na een lange stadswandeling ‘s avonds met de metro terug naar het hotel wilden. Ik raad je echter af om hiermee van hoogtepunt naar hoogtepunt te reizen. Je zal dan veel moois missen. Verken daarom deze stad zoveel mogelijk te voet of op de fiets. Rome is een openluchtmuseum vol oude kunst. Als je daar net als ik, niet vies van bent, kun je je hart ophalen bij de talrijke plafond-en muurschilderingen en prachtig beeldhouwwerk. De schoonheid van deze Italiaanse stad is ongekend. Je wordt zelfs regelmatig verrast door bouwwerken die niet eens in de boeken of op de kaart staan. In onze ogen zijn ze bijzonder mooi maar blijkbaar kennen deze geen historie en zijn ze voor de Romeinen niet belangrijk genoeg om te worden vermeld. Dat maakt elke tocht door deze stad een verrassende belevenis.

Die avond zijn we in een ristorante, een eenvoudig Italiaans restaurant, gaan eten waarna we al om 19.00 uur terug in het hotel waren. Maar dat was na de vermoeiende reis wel zo ontspannend want de komende vier dagen hadden we onze energie hard nodig.

Vrijdag 2 oktober de fietstour

Rome is een drukke stad. Veel toeristen, veel gehaast verkeer. Het temperament van de Italianen hoor je dan ook geregeld terug in het getoeter. Toch had dat er ons niet van weerhouden om via onze reisadviseuse Manon Faes van de Travel Company bij Bici Baci een fietstour te boeken.

Omdat die ochtend een staking gaande was, reden de metro’s niet. Dat was balen want nu moesten we lopen naar Via Cavour waar de startplaats van onze fietstour was. Gelukkig was het zonnig weer en waren we al vroeg op weg gegaan. Maar natuurlijk moesten wij weer verdwalen. We hadden wel een kaart in de hand maar liepen we in de goede richting? De beheersing van de Engelse taal was een must om aan een Romeinse te vragen hoe we de Via Cavour konden bereiken.

‘Espagnol?’ was haar reactie.

‘No, Dutch. We’re from Holland,’ antwoorde ik. Verbaasd keek ze ons aan en gebaarde naar onze donkerbruine oogopslag en de zuidelijke uitstraling van Henk vanwege zijn bouwvakkerskleurtje. En zo herhaalde zich dat enkele keren tot we maar net op tijd bij Bici Baci arriveerden. Snel werd er een rood fietsje voor mij uitgezocht waarvan het zadel niet naar beneden hoefde. Dat maak ik met mijn lengte nooit mee. Vóór mij had vast een kind gebruik gemaakt van die fiets.

Bici Baci fiets en scooterverhuur Rome

Bici Baci fiets-en scooterverhuur

Wij waren met een groep van 16 Nederlanders en hadden een Italiaanse gids die doordat haar moeder Nederlands is, onze taal vloeiend spreekt. Ze leidde ons langs de mooiste hoogtepunten van Rome.

Omdat we vlakbij Domus Aurea of wel ‘het gouden huis’ waren, gingen we daar eerst heen. Het betrof een ruïne van het voormalig paleis van de Romeinse keizer Nero. Daar hoorde destijds een immens grote tuin met vijver bij. Nero was niet geliefd geweest onder de Romeinse bevolking. Na zijn dood is daarom als geschenk aan het volk het Colosseum gebouwd bovenop de vijver.

Via kleine steegjes beklommen we enkele heuvels waar de gids ons een geschiedenisles gaf over de vele monumenten en bijzondere plekjes. We manouvreerden ons tussen het verkeer door, wat ondanks dat het behoorlijk druk was, ons geen onveilig gevoel gaf. Het was gezellig en ontspannend om met z’n allen deze prachtige stad vanaf de fiets te ontdekken. Zo reden we langs het Colosseum, Forum Romanum, de triomfzuil van Trajanus en Santissimo Nome di Maria op het Piazza Venezia. Vandaar hadden we een mooi uitzicht op het witte Vittorio Emanuele II, ook wel ‘de bruidstaart’ van Rome. Via andere verrassend mooie Italiaanse straatjes kwamen we bij de Trevifontein waar we even van de fiets stapten om er een muntje in te gooien. Helaas liepen er bouwvakkers door de fontein die droog stond door een renovatie. De mogelijkheid om een muntje te doneren was er natuurlijk wel, al kon je het nu beter niet over je schouder gooien. Ach, dat bijgeloof ook!

Barcaccia fontein in renovatie

Barcaccia fontein

Even later fietsten we door de duurste winkelstraat van Rome: Via Borgognona, die uitkomt op Piazza di Spagna. Daar wachtte de Barcaccia of wel ‘lo Bottino’ ons onderaan de Spaanse trappen al op. Deze spraakmakende fontein stond nog droog na een renovatie want Nederlandse supporters hebben het 17 eeuwse monument in een dronken bui vernield. Nederland betaalt de renovatie nu en zelfs die van nog drie andere fonteinen in Rome.

Hier hadden we weer een korte stop om even de Spaanse trappen te beklimmen en je te vergapen aan de dure etalages van Chanel, Gucci, Prada en Louis Vutton. Van daaruit zetten we koers naar Piazza del Popolo, met daarop twee indrukwekkende basilieken en een Egyptische obelisk van 25 meter hoogte. Een prachtige witte fontein die de vier seizoenen uitbeeldt ligt aan de rand van het grote plein. Dit plein is een belangrijke locatie geweest in de film Angels and Demons. Tussen de basilieken door fietsten we richting het moderne gebouw rondom het Ara Pacis altaar. Dit vredesaltaar was vernietigd na de val van het Romeinse rijk maar is in opdracht van Mussolini weer gerestaureerd. Het staat nu binnen, wij konden het door een raam aanschouwen. Daarnaast het praalgraf van keizer Augustus in de vorm van een dichtbegroeide grafheuvel. Mwah, niet spectaculair.

Van daaruit reden we richting het Pantheon. Daar was tijd voor een koffiestop. Wij kozen echter om het Pantheon eens goed te gaan bekijken. Dit vind ik tot nu toe het meest imposante gebouw. Echt Romeins, mooi door zijn verweerdheid rijst het op vanuit een klein pleintje waar we even een foto lieten maken van onze fietsgroep. De grote fontein ervoor vond ik prachtig, niet wetende dat ik de komende dagen nog meer zulke prachtexemplaren tegen zou komen. We maakten foto’s en gingen het Pantheon binnen. De binnenkant van de betonnen koepel met het legendarische open gat in de nok dat het daglicht, maar ook neerslag doorlaat, maakte mij stil. In de ronde kapel sieren grote beelden, graftombes en een altaar vol glitter en glamour. Het was de moeite waard om daarvoor de koffie even over te slaan.

Fietsgroep Bici Baci Rome

De fietstocht ging vervolgens naar Piazza Navona, een ovaalvormig plein dat op de resten van een atletiekstadion van keizer Domitianus is gebouwd. Het plein wordt opgesierd door drie prachtige fonteinen met in het midden de mooiste: de Fontein van de vier rivieren, die ontworpen is door Bernini. Rondom het plein staat het museum Palazzo Altemps en de kerk Sant ‘Agnese in Agone. Het plein oogt fris door deze witte monumenten er omheen. Tussen de fonteinen stonden veel kunstenaars opgesteld. Portrettekenaars, landschapsschilders en spuitbuskunstenaars. Een lust voor mijn oog, dat begrijp je wel. Ik wist dan ook meteen dat we dit plein nogmaals gingen bezoeken tijdens de komende dagen.

Via nog meer kleine nostalgische straatjes kwamen we uiteindelijk weer op de Via Cavour waar we onze fiets inleverden. Deze fietstocht had ons een goede eerste indruk gegeven van de schoonheid en het karakter van Rome. Wil je bij een bezoek aan Rome deze tocht ook maken? Doe dat dan bij voorkeur de eerste of tweede dag van je verblijf. Deze tocht kun je via je reisadviseur of zelf via internet boeken, maar ter plaatse is dat ook altijd nog mogelijk.

Wordt vervolgd…

Lees hier ook: deel 2, deel 3 Stedentrip Rome