Site-archief

Op reis met Fiasco Tours

blanes-1986

De tijd voor het boeken van de zomervakantie is weer aangebroken. De meeste mensen noemen dat vakantievoorpret. Lekker neuzen in de reisgidsen en op internet waar de zomervakantie dat jaar naar toe zal gaan. Wij kennen dat gevoel helaas niet. Wij zien het als verdieping in onzekerheid. Want dat is de zweem die voor ons rondom een vakantie hangt sinds wij ooit een ombudsvakantie hebben ervaren.

Het is al heel lang geleden, maar tijd heelt niet alle wonden. Tijd neemt onze onzekerheid niet weg. We waren nog jong, twintigers die een strandvakantie naar Lloret de Mar hadden geboekt. Voor het eerst met zijn tweetjes op reis, voor mij was het de eerste keer dat ik, buiten het naburige België, in een ander land op vakantie ging. Ik durfde het wel aan want manlief (toen nog mijn vriend) had al ruime vakantie-ervaring. Hij had Spanje zelfs al eens per motor bezocht.

Overboekt hotel

Net als veel jongeren gingen wij per pendelbus. We hadden de reis destijds bij het reisbureau van de Rabobank geboekt. Dat gaf ons een gerust gevoel. We keken er allebei naar uit en telden de weken voordat het zover was. Twee dagen voor vertrek werd ik op mijn werk gebeld door het reisbureau dat ons hotel was overboekt en we moesten uitwijken naar een ander. Of ik niet meteen per telefoon mijn goedkeuring wilde geven voor het hotel. Dat weigerde ik. Dus die avond het reisbureau maar bezocht voor de nodige informatie. We waren te laat, hotel zat vol. Dus nieuw hotel uitgezocht.

De volgende dag, de dag voor vertrek werd ik opnieuw gebeld dat ook het derde hotel niet door kon gaan. De reden daarvan kon men weer niet vertellen. Toen heb ik ongezien op het werk maar blind mijn goedkeuring gegeven voor een ander hotel met het volste vertrouwen dat het nu allemaal wel op tijd en goed geregeld zou zijn.

De grote dag brak aan maar de busreis viel tegen. Het was een superlange zit en in de nacht reden we door met af en toe een kwartiertje rust. Dat was op zich een hoop gedoe bij de toiletten want heel de bus moest plassen. Als je dan ook nog je contactlenzen uit wilde doen was het stressen. Dus daar waren we het al snel over eens: we zouden nooit meer met een pendelbus reizen.

Lang haar en een kort rokje

Wat nog meer tegenviel was de mededeling  dat ook het vierde hotel voor ons geen kamer had. De reden daarvan was de faillietverklaring van Fiësta Tours waarbij wij via de bank onze vakantie hadden geboekt. Eenmaal in Spanje aangekomen werd iedereen netjes bij hun hotel afgezet, behalve wij en nog twee getinte jongens. Het duurde nog uren voordat er voor ons een gelijkwaardig hotel was gevonden, boven op een berg net buiten Lloret de Mar. Het zag er geweldig uit, het uitzicht was schitterend hadden we na een steile klim gezien toen we eindelijk met onze leren koffers bij de entree stonden. Dat viel niet mee zonder wieltjes eronder. Opnieuw wachtte daar de zoveelste teleurstelling op ons: de directie liet alleen de getinte jongens binnen maar ons werd de toegang geweigerd. De reden was onze uitstraling werd ons nogal direct gezegd. Tja, manlief zat nog in zijn lang haar periode, nou ja, lang: hij had een matje. Was het dan mijn knielange rokje? Toen kon ik dat anders nog best hebben hoor! Over discriminatie gesproken.

Gelukkig stond de bus nog te wachten toen we weer met onze grote koffers naar beneden afdaalden. Met zijn tweetjes in een lege bus werden we naar Blanes gereden. We protesteerden al niet meer want we wilden na dik achtentwintig uur bussen nu eindelijk wel eens op de plaats van bestemming aankomen. Ons werd mondeling beloofd dat de taxiritten naar Lloret de Mar zouden worden vergoed. We hadden nog enigszins vertrouwen dat het wel goed zou komen.

Dollemansrit

In Blanes hadden we een prachtig hotel pal aan zee. En gelukkig hebben we daar nog acht dagen lang een geweldige vakantie beleefd. We moesten dan wel de drukte van Lloret de Mar missen maar zijn er wel een dagje geweest met de taxi. Dat was echter geen succes. Dat deden we geen twee keer. No way! De chauffeur maakte er een dollemansrit van waardoor we met doodsangst achterin de taxi zaten, biddend dat we heelhuids aankwamen.

Niet mee naar huis

Maar ja, dat was dan ook het enige wat daar tegenviel 😉 totdat de dag aanbrak dat we weer zouden vertrekken. Ik geef toe, we waren onzeker geweest over de terugreis. Als we maar met de bus terug naar Nederland mochten. Dat gevoel had als een donkere wolk over onze vakantie gehangen, maar zo erg als de heenreis zou het toch vast niet worden? Dat was een naïeve gedachte geweest. Want al bij de opstapplaats van de bus ging het mis. Iedereen mocht mee, behalve wij. Omdat Fiësta Tours failliet was verklaard werden we niet mee terug naar Nederland genomen. Misschien wilde een volgende Nederlandse busonderneming een oogje dichtknijpen? ‘Dat menen jullie niet!’ probeerden we. Maar de chauffeurs meenden het wel. De deuren klapten voor onze neus dicht en de bus reed zonder pardon weg. Gelukkig kwam er al snel een andere Nederlandse bus die ons in eerste instantie ook teleurstelde maar wel tot de volgende opstapplaats mee wilde nemen. ‘Nou, vooruit dan,’zuchtte de chauffeur. Staand in het gangpad met onze koffers en tassen tussen de benen geklemd, reden we mee tot de volgende halte. Daar zou vast nog wel een bus komen die nog een paar stoelen over zou hebben. We werden letterlijk gedropt in het Spaanse achterland. Inmiddels was het al schemerig en daardoor zag het er dramatisch uit. Precies zoals wij ons voelden. Daar stonden we dan met onze loodzware koffers bomvol souvenirs bij een bushalte in de middle of no where. Helemaal alleen en afhankelijk van de goodwill van een volgende Nederlandse busonderneming. Zonder telefoon, zonder landkaart, zonder vertrouwen.

Na een uur wachten kwam er eindelijk een Nederlandse bus aan, die wel even gas terugnam maar doorreed omdat er volgens de reispapieren bij die halte geen passagiers zouden staan. We pakten onze kans en renden als gekken met onze koffers achter de bus aan. We schreeuwden en zwaaiden totdat de bus eindelijk stopte. Deze zat vol Rotterdamse jongeren maar had nog wel twee stoelen over. Wat een geluk! We hebben geen oog dicht gedaan want de jongeren waren behoorlijk luidruchtig en stierlijk vervelend maar we mochten mee, eindelijk naar huis!

Schadevergoeding

Eenmaal thuis kregen we via de Rabobank van Fiësta Tours ieder slechts vijftig gulden terug. We hadden immers een luxer hotel dan we in eerste instantie hadden geboekt. Dat moest alle ellende, taxileed, onzekerheid en de andere vakantiebestemming compenseren. Ik heb nog even gedacht aan het inschakelen van de ombudsman maar omdat je van een kale kip toch niet kunt plukken ben ik maar van dat idee afgestapt. Nu, dertig jaar later zou ik wel een klacht indienen al is het maar omdat deze nare reiservaring onze vakantievoorpret voor altijd heeft ontnomen. Daardoor nemen we geen risico’s, gaan voor veilig en goed geregeld. Inmiddels boeken wij al jaren bij the Travel Company. Dus voor ons geen goedkope last-minutes, onbekende vliegtuigmaatschappijen en vage internetboekingen. Want als je met een boel onzekerheid op vakantie moet gaan is het bij voorbaat al een fiasco.   

 

 

 

 

 

 

Advertenties

Gun jezelf een holistische massage

Holistic Touch, holistische massagetherapie

Ik geloof nu dat ik wat meer moeten leren luisteren naar mijn lichaam. Dat valt niet altijd mee als je de spil van een mannenhuishouden bent. Als je je verantwoordelijk voelt voor de hele huishoudelijke rompslomp die op rolletjes moet lopen, je werk en het behoud van een happy family. Maar als een kip zonder kop steeds maar weer doorgaan zonder momenten van rust en ontspanning eist op den duur toch zijn tol. Vooral ook door het ouder wordende lichaam moet je soms wat gas terugnemen, anders mondt dat uit in allerlei klachten van o.a. de rug, spieren en gewrichten.

Signalen van het lichaam

Natuurlijk kun je naar je huisarts gaan of een goede fysiotherapeut. Het helpt ook enorm om sportief te zijn, maar vaak komen klachten op den duur weer terug. ‘Zeurende’ pijn is een signaal van het lichaam dat om aandacht vraagt. Het protesteert op die manier tegen drukte en stress. Dit komt nogal eens voor bij mensen die gevoelig zijn voor prikkels en het gejaag van anderen. Of mensen die vinden dat ze alle ballen tegelijk de lucht in moeten houden maar dat eigenlijk niet kunnen. Wanneer hier disbalans in is, kan het gebeuren dat je onbewust een gedrag of gedachte ontwikkelt, bijvoorbeeld hard werken, wat uiteindelijk je lijf volledig uitput. Een burnout ligt dan op de loer.

Holistic Touch

Met spierklachten die snakten naar een massage en een luisterend oor, ben ik bij ‘holistic touch’ terecht gekomen. Want ik snap heel goed dat fysieke pijnklachten vaak voortkomen uit stress. Maar eerlijk gezegd kwam ik vooral om mijn lichaam eens heerlijk te laten masseren. Want au, wat deed dat vermoeide lichaam zeer en is het dan niet heerlijk om je te ontspannen en daarvan te kunnen genieten?

Holistic touch  is een holistische massagetherapie die naast de kwaliteitsgarantie ook het voordeel heeft dat de behandelingen (gedeeltelijk) vergoed worden door een groot aantal verzekeraars. Mijn therapeute is Marlies de Vet uit Gilze. Sinds 2002 begeleid zij jongeren en volwassenen in hun bewustwordingsproces en ontvangt die in haar mooie praktijk aan huis. Een praktijk met een warm welkom maar die beslist niet zweverig is, al zou je dat bij ‘holistisch’ misschien denken. Marlies is juist heel realistisch en open. Ze houdt je de zogenaamde spiegel voor en doorbreekt grenzen die je jezelf hebt opgelegd. Vaak onbewust maar niet onschuldig.

Marlies begint elke sessie met een uitvoerig gesprek. Wat houdt je op het moment bezig? Ik kreeg van haar inzicht in de activiteiten waarbij mijn energielevel daalde maar ook waar ik juist energie van krijg. Deze blog is o.a. mijn energieleverancier vandaar dat ik jullie al maanden wekelijks ‘lastig val’ met mijn perikelen. 😉 Maar dat terzijde.

Je innerlijke familie in playmobil

Een andere mooie bijkomstigheid is dat ik mezelf beter leer kennen. Ik word milder voor mezelf na jarenlang zorgen voor kinderen en ouder(s). Marlies werkt met de zogenaamde ‘innerlijke familie’. Herken bijvoorbeeld de daadkrachtige man in jezelf, de wijze innerlijke vrouw, het gevoelige meisje of het speelse jongetje. Aan de hand van, jawel, playmobilpoppetjes die samen al jouw kwaliteiten, behoeften, waarden en drijven verbeelden, wordt duidelijk welk figuurtje in jouw leefwijze dominant is. Hierdoor krijg je een goed inzicht in bepaalde situaties en in de ‘verstandige’ zinnetjes in je hoofd die je eigen gevoel ondermijnen. Zinnen die afremmen in het najagen van je dromen. Je moet dit, je moet dat, maar wat wil ik zelf? Moeten, moeten, moeten, moet ik dat in mijn lijf voelen? Nee toch? Daar heeft niemand wat aan. Een duidelijke, symbolische manier om uit te leggen wat je innerlijke familie nu werkelijk inhoudt en hoe dat doorwerkt in jouw lichaam en geest. Tevens gebruikt ze veel wijsheden volgens het principe van ‘het matje’ waar haar zus Korrie de Vet, eveneens holistisch massagetherapeute in Amsterdam,  een boek over heeft geschreven. Een toegankelijk boekje voor mensen die zelf richting willen geven aan hun leven.

Massage

Na het gesprek volgt de massage. Tja, daar kwam ik in eerste instantie voor en kan daar dan ook reuze van genieten. Ze masseert juist die spieren van mijn lichaam die daar om ‘vragen’ in de vorm van pijn en vermoeidheid. Daarnaast masseert zij ook spieren waar ik geen klachten van heb maar die daarin wel een rol spelen. Zo was ik onder de indruk van een buikmassage, die doorwerkt in de rugspieren. En wist je dat je van een beenmassage heerlijk kunt ontspannen?

Enfin, wil je even pas op de plaats maken en werken aan je persoonlijke ontwikkeling? (Daar ben je echt nooit te oud voor) Of heb je het idee dat je met je ‘klachten’ uitbehandeld bent maar toch verlichting zoekt? Ook dan kan Marlies je helpen. Zelfs kinderen kunnen baat hebben bij haar therapie maar ook het kind in jezelf. Leer weer om net als een ongeschonden kind vanuit je hoofd in je lichaam te komen en geniet weer! Ik wel tenminste.

De snoertjesgeneratie

Gsm-teleoons

Geboren in de Sixties

Het digitale leven gaat snel, steeds sneller lijkt het wel. En als ik de gebruiksaanwijzing van de nieuwste gadgets wil snappen, wat nooit rap genoeg lukt, zorgt dat voor verdomd ongemakkelijke stress. Soms heb ik de gedachte dat mijn Sixties brein alleen maar trager wordt van het ‘updaten’. En daar baal ik dan zo van.

Manlief begrijpt dat nog, zit immers in hetzelfde schuitje, maar de jongens rollen met hun ogen als ik hen voor de honderdste keer iets wil vragen over mijn Iphone. Tja ik ben nog van de snoertjesgeneratie en vind wifi een wonder, als ik bereik heb tenminste. Ik snap bovendien niks van dataroaming, het nut van mijn ‘persoonlijke hotspot’ en hoe bluetooth precies werkt. Of is het desinteresse misschien? Whatever!

De bakelieten telefoon

Telefoons zijn tegenwoordig draadloos en lijken vooral bij de jongere generatie aan de hand geplakt. Iets wat in de jaren 80 ondenkbaar was. Bij ons thuis kregen wij nadat wij jarenlang bij de buren hadden gebeld, in 1978 pas ons eerste exemplaar.

Een beige variant die, heel vernieuwend, in de huiskamer op de kast stond en niet aan de muur hing zoals bij velen. De gemiddelde telefoon uit die tijd was namelijk van zwart bakeliet, hing meestal in de gang en kende maar één ringtone. Met een draaischrijf draaide je het nummer, de wat modernere hadden al druktoetsen en een aantal meter snoer. Zo’n ‘nieuw’ exemplaar hadden wij dus. Toch was dat niet handig als mijn vriendje belde en ik privé wilde kletsen. Dan moest ik nog in de koude gang op de trap gaan zitten. Maar ik wist niet beter.

De triltelefoon

Uiteindelijk ben ook ik, al ruim tien jaar mobiel overal bereikbaar, al ontkennen mijn jongens dat stellig. Maar dat heeft een goede reden.

Voor mijn eerste smartphone heb ik drie prepaid zakformaatjes gehad, totdat de laatste tijdens een toiletbezoek de pot indook. En ik er achteraan. Ik heb het ding meteen uit elkaar gehaald en te drogen gelegd. Dat had ik mijn zoon ook zien doen nadat ik zijn telefoon in een bont wasje had meegedraaid. Maar deze keer mocht het niet baten. Hij bleef continue trillen en daardoor trok mijn batterij snel leeg.

Dan toch maar naar de telefoonwinkel waar ik mijn triller op de balie legde. Mijn telefoon leek een eigen leven te leiden en kroop zoemend richting de verkoopster. Ze trok vragend haar wenkbrauwen op en ik deed mijn uiterste best om er zo’n onschuldig mogelijk gezicht bij te trekken:

‘Nadat hij een maand geleden in het water is gevallen, blijft hij maar trillen in mijn broekzak. Is hier niets aan te doen?’ De verkoopster kon haar lach niet inhouden en proestte: ‘Heeft u hier nog zolang mee rondgelopen?’ Ik kleurde natuurlijk van oor tot oor.

Snoerloze stress

Sindsdien draag ik mijn smartphone niet meer in mijn zakken. Ik kon erop wachten: onderweg zit hij in mijn tas, maar thuis raak ik hem regelmatig kwijt. Elke keer bekruipt mij dan een gevoel van hevige stress want het is een drama als dat dure ding zoek is. En dan heb ik het nog niet over mijn telefoonnummer en de vele foto’s. Je hele hebben en houden kwijt, ligt ik weet niet waar en dat geeft dan weer veel rompslomp met de verzekering en een nieuw nummer. Dit soort stress zorgt voor een hartklopping van het ergste soort.

Terwijl het zweet al over mijn rug parelt sprint ik naar de vaste telefoon. Op zulke momenten verlang ik terug naar het snoertjestijdperk van toen. Mijn eigen mobiel bellen. Een gemakkelijk te onthouden nummer was destijds dan ook een vereiste toen ik mijn eerste prepaid telefoon kocht.

Vanuit de besteklade in de keuken trommelt het bamboeriedeltje van mijn Iphone. Het klinkt als muziek in mijn oren. Ik zucht van opluchting. De schrik die inmiddels mijn hoofd als een boei heeft bereikt, lijkt meteen terug te zakken naar mijn tenen. Pfff! Ik open de besteklade maar kan mij niet herinneren wanneer ik het ding daarin heb achtergelaten. Alzheimer light? Of had mijn Sixties brein even geen wifi? Ik denk vooral het laatste.