Site-archief

De tekenles van mijn leven

Tekenmap met tekeningen

Mijn tekeningenmap met lintjes

Tekenen

Mijn kinderen doen het niet, deden het ook nooit. Hebben er op dat gebied gewoon niks mee: tekenen. Hun gemaakte tekeningen kan ik wellicht op één hand tellen. Dat geeft niet. Een achteruit maken op je brommer of een carnavalswagen spuiten zijn natuurlijk ook creatieve uitspattingen, nietwaar? Ik bewonder hun eigen vorm van creaties, ieder zijn ding.

Ik ben zolang ik mij kan herinneren voornamelijk met tekenen bezig geweest. Ik had het al jong ontdekt. Mijn moeder stimuleerde het ook. Zij tekende zelf ook graag en kocht daarom regelmatig een pakje potloden of viltstiften voor me. Als mijn schetsboeken vol waren bracht ze wel een kladblok voor me mee. Zo’n dikke van dun gerecycled papier. Dan kon ik even uit de voeten. Pennen, potloden, gummen en viltstiften, ik verslond ze.

Tekeningenmap met lintjes

Omdat ik als enig kind vaak alleen was, werd tekenen mijn tijdverdrijf. Dat vonden mijn ouders wel best. Zij hadden een druk tuindersbedrijf waarbij ik niet altijd kon helpen. Vooral met regenachtig weer heb ik na schooltijd in de Opel Kadett van mijn vader vaak zitten schetsen als mijn ouders op de akkers werkten. Als de kladblok niet bij de hand was krabbelde ik wel op de achterkant van de veilingbonnen. En stilletjes droomde ik van een kunstenaarscarrière. Ik zag mij al lopen met zo’n grote tekenmap met lintjes onder mijn arm.

In de zesde klas van de lagere school schreef mijnheer Jonk, mijn onderwijzer, een mooie beoordeling in mijn schetsboek. Hij vond dat ik tekentalent had en adviseerde mij en mijn ouders om hier later iets mee te gaan doen. Wow! Als twaalfjarige werden mijn tekeningen serieus genomen. Sindsdien kocht ik de betere potloden en kwaliteitspapier.

Kunstacademie

Op de mavo ontstond de serieuze wens om naar de kunstacademie te gaan. De tekenles was voor mij een walhalla aan allerlei verschillende tekentechnieken en mediums. Daar ontdekte ik de fijne pentekeningen met Oost-Indische inkt,  de mogelijkheden met ecoline en het realisme in pastelkrijt. Ik ontwikkelde een eigen stijl en kon er urenlang met plezier aan werken. Toch brokkelde mijn droomwens stilletjes af. Ik raakte verward in de wiskundesommen, snapte er geen hout van. Bovendien was mede daardoor een doorstroming naar de Havo niet mogelijk. Ik wilde het eerst niet zien, bleef er zelfs een jaar voor zitten maar een studie aan de St. Joost in Breda kon ik vergeten. Bovendien was mijn vader er vooral van overtuigd dat je met ‘poppetjes tekenen’ je brood niet kon verdienen. Kunst was in zijn ogen iets voor alternatievelingen. Hij zag mij al met een roze hanekam thuiskomen. Mijn droom van de tekenmap onder de arm verdween langzaam maar zeker naar de achtergrond.

Ik kreeg een fulltime baan in een winkel en voor tekenen was geen tijd, noch inspiratie. Ik mistte het natuurlijk wel. In die jaren kwam ik voor de eerste keer in aanraking met een auto met een special paint in airbrush op de motorkap. Mijn bewondering was uitermate groot (lees blog over airbrush) maar ik gunde mijzelf niet de lessen en de tijd. Ik was een realistisch mens geworden. Er moest gewerkt worden. Desondanks voelde het niet goed. Ik was niet compleet zonder mijn gekrabbel.

Overleven

Toen mijn man en ik in november 1991 onze eerstgeborene zoon zijn verloren ging ik op zoek naar een manier om mijn verdriet te verwerken. Om mijzelf weer goed genoeg te voelen. Ik vroeg me steeds af wat er mis was gegaan. In dagboeken schreef ik mijn verhaal van mij af. ( Daaruit verscheen jaren later het Boek Tegenwind.) Maar alleen in geschreven woorden was dat niet genoeg. Een lang gekoesterde wens om nu eens echt tekenles te gaan volgen kwam bovendrijven en moest doorgang vinden, hoe dan ook. Ik zag het als een vorm van overleven. Ik moest die verdrietige tijd doorstaan en wel op een manier die dichtbij mij lag. Het uiteindelijke doel zou het portret van mijn zoon worden.

Door de angst om steeds mijn verhaal opnieuw te moeten vertellen schreef ik  mijzelf in voor een tekencursus bij de LOI. Veilig thuis, tussen vier muren, zonder vragende medeleerlingen. Ik heb de cursus helemaal afgemaakt met een mooie eindbeoordeling. Maar dat niet alleen. Ik had het tekenen opnieuw ontdekt en mijzelf teruggevonden: het krabbelende meisje dat ik al die jaren had gemist.

Sindsdien is het voor mij duidelijk. Waar de één zijn ontspanning in de natuur, sport of muziek terugvindt, vind ik mijzelf terug in creativiteit. Daarom zal ik dit nooit maar dan ook nooit meer naar de achtergrond schuiven. Dit was ik, dit ben ik en dat moet zo blijven.

En de tekenmap met de lintjes? Die heb ik mezelf cadeau gedaan. Want al was ik niet afgestudeerd aan de kunstacademie, een gelukkig leven was voor mij al een kunst op zich.

Advertenties

Wat is airbrush en waarom het mijn passie is.

 Olympos en Iwata airbrushpistolen

Opel Manta met special paint

Ik was 17 toen ik voor de eerste keer in aanraking kwam met airbrush. Voor een Belgisch café waar ik in de weekenden uitging, stond een oranje Opel Manta geparkeerd met op de motorkap een ‘special paint’. Dat is een stoer woord voor een airbrushschildering op een voertuig. Het was de volledige elpeehoes ‘The Number of the Beast’ van de toen populaire rockband Iron Maiden. Wow! Als ik aan dat moment terugdenk wordt ik nog blij. De natuurlijke overgang van de schaduwen en de oplichtende details zorgden voor diepte in dit kunstwerk. Ik kon er mijn ogen niet van afhouden, zo mooi! Als je zo goed kon airbrushen dat je je kunst op een voertuig durfde te zetten had je het in mijn ogen helemaal gemaakt. Een droom was geboren.

Wat is airbrush?

Op mijn blog zie je veel foto’s van mijn airbrushwerk. Maar wat is het en waar komt het vandaan? Het is een techniek die vooral voor de tijd van de computer veel werd gebruikt bij het maken van illustraties in de reclamewereld. Op reclameborden van de vorige eeuw werd vaak airbrush toegepast. Ook sepia en zwart/wit foto’s werden met deze retoucheerspuit ingekleurd en verbeterd omdat je er heel transparant mee kunt werken. In Amerika werden toen ook al auto’s en motoren voorzien van een special paint.

Airbrushen doe je met een airbrushpistool, een verfijnd stukje gereedschap dat aangesloten wordt op een geluidsarme luchtcompressor. Hierdoor wordt in het pistool de verf vermengd met lucht waarna het op de ondergrond wordt gespoten.

Airbrushles

De droom om ooit zelf zo te airbrushen bleef jarenlang een wens die voor mij veel te hoog gegrepen leek. Ik bleef bij mijn potloden en kwasten totdat ik achttien jaar later in de tekenwinkel een folder tegenkwam van een airbrushbeurs in Brabant. Daar ontmoette ik Jean-Pierre Nijs uit Waalwijk waar ik bij op les ging om de grondbeginselen te leren van deze techniek. Dat ging alleen niet van een leien dakje. Ik vond het als leren autorijden: de auto besturen en tegelijk op het verkeer letten. Bij airbrush moet je de baas worden over je pistool door het doseren van de juiste hoeveelheid verf terwijl je een mooi resultaat op het doek moet verkrijgen. Dus dat was helemaal niet zo gemakkelijk als ik had gedacht. Ik heb dan ook nogal wat spetters en onderbroken lijnen op mijn oefenvel gespoten. Het leek nergens op! De tranen sprongen in mijn ogen bij de gedachte dat ik dit nooit onder de knie zou krijgen. Na afloop van de les moest bovendien het pistool helemaal uit elkaar gehaald worden om schoon te maken. Daar zat ik dan met allerlei onderdeeltjes op mijn schoot. Hoe zat dat ding in godsnaam in elkaar?

Nee, deze lessen waren niet goed voor mijn zelfvertrouwen. Het deed me denken aan groep 3 van de basisschool. Voordat ik eindelijk een pen kreeg, mocht ik het eerste half jaar alleen met potlood schrijven omdat mijn handschrift eerder niet te lezen was. Zo klein als ik was, kon ik dat niet uitstaan. Door veel oefening kreeg ik jaren later complimenten over mijn krullerige handschrift. Ik hoopte dat dit voor mijn airbrush-werk ook zou gelden.

Airbrush junglemuurschildering

Oefening baart kunst

Gefrustreerd ben ik thuis verder gegaan met het trekken van ononderbroken lijntjes en perfecte stippeltjes. Het duurde dagen voordat ik de baas was over mijn pistool maar oefening baart kunst en daarom mocht ik op de cursus eindelijk aan een eenvoudige tekening beginnen. Na een paar weken durfde ik het portret van mijn zoon te spuiten. Het lukte wonderbaarlijk goed. Iets wat ik eerder met potlood niet voor elkaar kon krijgen. Dat was mijn eerste kunstwerk op airbrush-gebied waar ik trots op kon zijn. De droom was verwezenlijkt, mijn passie voor airbrush was geboren.

In mijn volgende blogs vertel ik je meer over deze kunstvorm en over projecten die ik heb gemaakt. Tot die tijd kun je kijken naar de slide-show van mijn gallery op dit blog, mijn website www.magic-air.nl of facebook