Stedentrip Rome deel 2

Het Colosseum

Het Colosseum

Na de fietstour door Rome, die ik in deel 1 heb beschreven, stond die middag het Colosseum op het programma. We waren er nu immers dichtbij. We kochten entreekaartjes die meteen ook geldig zijn voor het Forum Romanum, de tuin met Romeinse opgravingen. De kolossale arena is een belevenis op zich. Vooral Henk was diep onder de indruk van de grootte en kon zich de strijdende gladiatoren aardig voor de geest halen. Onderin zagen we de verblijfplaatsen van de gladiatoren. Onze fietsgids had ons juist verteld dat het meestal slaven of misdadigers betrof die in de arena als gladiator vochten. Heel soms waren het vrijwillige mannen die hun leven in de waagschaal durfden te leggen om nadien alle roem en glorie te mogen ontvangen. Aan de buitenkant stond het Colosseum in de steigers, wat blijkbaar al jaren zo is. Henk moest even de kunst van de metselaar afkijken die met zijn werk dit monument moest beschermen tegen nog meer verval. Hij kon de stenen op een bepaalde manier verweren waardoor het nauwelijks opvalt dat het nieuw is. Na heel veel foto’s waaronder veel selfies, die veel te dichtbij zijn genomen omdat onze armen nou eenmaal niet lang genoeg zijn, stonden we pas na een uur buiten.

Voor ons stond de prachtige triomfboog van Costantino. Er omheen veel verkopers van selfiesticks. Die moest ik één hebben! Het was moeilijk te begrijpen wat de man ons in gebroken Engels uitlegde, maar na wat demonstraties leken wij de werking van de stick wel te snappen. Nieuwe gadgets maken ons vaak onzeker maar ik wist dat de jongens thuis nog niet zo’n ding hebben. Daarom voelde ik de euforie al opkomen bij hun gedachte dat pa en ma wel heel modern bezig waren. Nadat de man was vertrokken zag ik op mijn telefoon dat hij terwijl hij ons uitleg had gegeven, een hele reeks selfies van ons had gemaakt terwijl wij aandachtig, niet begrijpend en onzeker hadden gekeken. Hilarische foto’s die de snelheid van deze tijd voor ons verbeelden.

Forum Romanum

Forum Romanum

Forum Romanum

Dit is een uitgestrekte tuin vol omgevallen pilaren, blokken en zuilen waarvan enkele waren blijven staan. Op onze hotelkamer had ik een boek liggen waarin een maquette staat van de oorspronkelijke bebouwing voordat alles door mens en natuur was verwoest. Ik nam mij voor om die avond  aandachtig in het boek te bladeren want nu ik daar stond tussen al die Romeinse resten kwam mijn nieuwsgierigheid in de geschiedenis naar boven. Ik herinnerde mij nog hoe interessant ik de verhalen over Pompeï  vond die mijn geschiedenisleraar op de Mavo vertelde. Een hele stad was door lava versteend, maar wat was hier gebeurd en welke beroemde keizers waren hier geweest?

Aan het eind van het forum stond opnieuw een prachtige triomfboog, een kleinere versie maar zeker zo mooi. Als vanzelf kwamen we uit bij het Capitool met op het middenplein het bronzen ruiterbeeld en aan het begin van de hoge trap de kolossale beelden ontworpen door Michelangelo. Prachtig! Maar de vermoeidheid sloeg toe. Wij besloten om even op de trap van de nabijgelegen kerk Santa Maria in Aracoeli  uit te rusten.

Bruidspaar op trap Santa Maria in Arcoeli Rome

124 treden onderaan de Santa Maria in Aracoeli kerk

Even later arriveerde een antieke trouwauto. Het was mij al opgevallen dat een netjes geklede jongeman en een klein meisje in een smetteloos wit jurkje halverwege de trap stonden maar kon nu de link pas leggen. De bruid stapte met haar pa (zo’n heerlijk George Clooney-type) uit de auto. Samen met de bruidegom en het bruidsmeisje begonnen ze aan de enorme klim van schrik niet, slechts 124 treden. Wow! In die warmte en met zo’n gigantisch wijde jurk! Dat moet je toch niet willen op je trouwdag? Het was een beeldschoon bruidspaar dat eenmaal bovenaan de trap,  een hoofd als een Italiaanse pastatomaat had. Daar gáát je bruidsmake-up!

Na het uitrusten wilde ik graag richting het Marcello theater lopen dat aan de buitenkant veel lijkt op het Colosseum. Henk had er eigenlijk niet zo’n zin meer in maar ja, als je niet loopt zie je niet veel van Rome. Dus toch maar opgestaan en die kant op gewandeld. Het theater had niet veel belangstelling van toeristen. Wij liepen nog even door en kwamen bij de rivier de Tevere waar we uitkeken op het Isola Tiberina, een eiland dat er middenin ligt. Op de kaart zag het er aantrekkelijk uit maar in werkelijkheid was ook dat geen toeristische trekpleister. We besloten om dezelfde weg terug te lopen en nu het witte Vittorio Emanuelle II, of wel de bruidstaart te gaan bezoeken. Ik wilde met mijn Iphone eens een selfie proberen voor dit enorme paleis dat tegenwoordig als museum dienst doet. Henk heeft daar met het fototoestel een grappige foto van gemaakt. Leuk om te zien hoe ik heb staan klungelen met mijn nieuwe aanwinst. Door mijn lange gestuntel was inmiddels de poort van de bruidstaart gesloten.

Wij slenterden door naar het nabijgelegen parkje, Forum Trajanus, langs Forum van Augustus  en Forum van Nerva wat o.a. uitzicht biedt op het eerste winkelcentrum van Rome en een aantal opgravingen. Terwijl ik mijn ogen niet van al deze prachtige oudheid af kon houden praatte ik aan één stuk door tegen Henk die naast mij liep. Althans dat dacht ik. Toen de figuur in kwestie ineens van mij wegliep, kwam ik er achter dat ik zeker vijf minuten tegen een wildvreemde man heb aan lopen praten. Het schaamrood stond op mijn kaken toen ik Henk in de verte zag zwaaien. Die had honger en het helemaal gehad met alle Romeinse bodemschatten. Hij was vast vooruit gelopen.

Maaltijdschotel vlees en vis in La Base, Rome

Betaalbaar dineren in ristorante La Base, Via Cavour 270

Dineren in La Base

Wij waren vlakbij de Via Cavour waar we op zoek gingen naar ‘La Base’. Een kleinere uitvoering van de Hardrockcafés die je wereldwijd in de grote steden tegenkomt, maar met een intiemere stijl. Dit eetcafé heeft ook een aantal televisies aan de wand waarop de muziekclips van bekende popsterren je vermaken tijdens het eten. Eerder die dag hadden wij er na de fietstocht al geluncht en dat was zo gezellig geweest dat het voor herhaling vatbaar was. Het bruine ristorante is van onder tot boven versierd met souvenirs van film-en popsterren en oude reclameborden. Die stijl bevalt ons wel. We bestelden allebei een riante maaltijdschotel. Prachtig zag het er uit! Maar die grote ongepelde garnalen keken me met hun gitzwarte kraaloogjes wel heel doordringend aan. O jee, verstand op nul en pellen die vijf grote japen! Het was maar goed dat ik al een mimosa achter de kiezen had met de nodige prosecco, anders was ik er met afgrijzen aan begonnen. De gemiddelde garnalen die ik uiteindelijk overhield, waren de vette stinkende vingers niet waard. Maar ja, verser kon je ze niet krijgen! Het was heerlijk, dus nog maar een frisse droge witte wijn besteld.

Metrotroubles

Inmiddels was het donker geworden en hadden we geen zin meer om helemaal naar het hotel terug te lopen. Aan de overkant van de Via Cavour prijkte een metrobordje bovenaan een trap die richting down Rome ging. Wij besloten een ticket te kopen en draaiden door de poortjes tot we op het metroperron stonden onder de straat.

‘De metro werkt echt heel simpel in Rome. Je hebt slechts 2 lijnen. Een rode en een blauwe, kan niet verkeerd gaan,’ had reisadviseuse Manon van the Travel Compagny ons nog verzekerd. Via Cavour ligt aan de blauwe lijn die naar het Termini station gaat waar ons hotel vlakbij ligt. Wat dat betreft zaten we dus goed. In no time was de metro er en juist op dat moment realiseerden we ons dat deze metro de andere kant op ging. We konden niet meer terug en besloten in te stappen. Oeps!

Inderdaad, we reden richting Laurentina, het eindstation. In plaats van vijf minuten moesten we nu een half uur reizen. Henk raakte lichtelijk in paniek. Want wat als we het eerstvolgende station uitstapten? Waar konden we dan de metro vinden die wel de juiste kant op rijdt? Ik zat inmiddels in een heel erg melige bui. En hoe meer Henk baalde van onze fout: ‘Kunnen wij nou helemaal niks meteen goed doen?’, hoe meer ik de slappe lach kreeg. Na zo’n vermoeiende dag vond ik het eigenlijk wel lekker om lang in de metro te zitten. Op het eindstation stapte iedereen uit, dus wij hobbelden hoopvol maar als kippen zonder kop achter de mensenmassa aan.Tot onze opluchting konden we gemakkelijk overstappen naar het perron richting Termini. Wij zaten nog een kwartier in de metro maar zijn die dag in ieder geval op heel veel plaatsen in Rome geweest 😉

Wordt vervolgd…

Lees ook: Stedentrip Rome deel 1

 

Geplaatst op 12 februari 2016, in Er op uit, Home en getagd als , , , . Markeer de permalink als favoriet. 5 reacties.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: