Maandelijks archief: juli 2016

De Zwarte Cross

Entree Zwarte Cross 2016

Wat hebben wij dat gemist in de jaren 80! Zo’n gaaf en gemoedelijk festival waar bijna alles kan en mag. Waar muziek, cross, bier (heel veel), theater en gekte een gezellige combinatie zijn.

Jarenlang was ik bijna jaloers op onze jongens als ze na een Zwarte Crossweekend vuil en bezweet thuiskwamen. Het enige waar ik van mocht genieten was altijd de naar bier walmende was die stijf stond van de modder, souvenirs die iedere gast van de Zwarte Cross mee naar huis neemt. Elk jaar zagen wij op tv de mooiste fragmenten van dit weekend bij het nieuws voorbijkomen. Ooit werd er zelfs tijdens het festival elke avond een documentaire over de afgelopen dag uitgezonden. We lachten om de laagdrempelige boerenwijsheid en de botte humor. Om de uitbundige feestvierders op de praalwagens die door de modder of het stuifzand over de crossbaan scheurden. Kortom de hele sfeer. Het kriebelde. O, wat zou het tof zijn om dit zelf mee te maken.

Krentenbollen met suiker

Negen vrienden van ons dachten er net zo over. Ook hun voornamelijk volwassen kinderen bezoeken elk jaar opnieuw de Zwarte Cross. Een bus en de kaartjes waren daarom voor afgelopen zaterdag al in november geregeld. Nu was het dan zover. Samen met de ‘kids’ reden we al rond 9.00 uur richting Lichtenvoorde in de Achterhoek voor de 20ste editie van dit festival dat volledig was uitverkocht.Op donderdag opende de camping met 25.000 gasten. De overige drie dagen waren goed geweest voor elk 65.000 dagjesmensen.

In onze oudste kleding en schoeisel, bepakt en bezakt met koffiekannen, Brabants worstenbrood, krentenbollen met suiker en kokoskoeken begon al onderweg het feestje. En een feest was het! Voor jong en oud. Ja, ook voor ons ‘oudjes’ was het goed toeven op het 767.041 vierkante meter grote grasland, zand en modder. Zelfs met dit hete weer waren sommige plaatsen nog zompig en zogen de schoenen regelmatig vast in de drek. Maar dat kon de pret niet drukken; voorwaarts gas! De Zwarte Cross is er voor alle kinderen van 6 tot 60. Daarom was er ook aan de allerkleinsten gedacht in de vorm van een blagenparadijs, (blaag is Achterhoeks voor ‘kind’) met springkussens, kermisattracties en zelfs een sloopauto waar ze met verf op mochten kliederen. Daarbij de tekst: ‘Vermaak ow naogeslacht terwijl i-j de kinderbijslag an ’t schap kapotslaot.’  Mocht het nageslacht pa en ma kwijtraken dan deed een enorme opblaaspop van Tante Rikie op het terrein dienst als meeting point. Die kon niemand missen. Zij is al jaren de mascotte van de Zwarte Cross.

Zwarte Cross Opblaaspop van tante Rikie

Opblaaspop van Tante Rikie

Before singing the church out

Het terrein met meerdere gigantische tenten bood theater (ouwehoer-entertainment) en muziek voor iedere smaak, leeftijd en stijl. Zelfs aan gasten van de andere kant was gedacht in de vorm van het gaycafé: ‘de Kast’ met als ondertitel: ‘Kom d’r uut.’ Voor de meest gelovigen onder ons stond er een houten kerk compleet met gospelkoor  ‘Before singing the church out.’ De bordjes met melige slogans sierden het festival overal op. Sommige met een agrarisch karakter: ‘Genees hier van uw stierlijke verveling.’ De boeren hadden dit jaar echter de tropische kolder in den kop. Het motto was: ‘Say yes to apartigheid.’ De Zwarte Cross had daarom een werelds tintje. Al zag ik op de crossbaan een zwarte wagen meerijden met de gewaagde tekst: ‘Wat zwart is, mot zwart blijven.’ Duidend op de Zwarte Cross natuurlijk?

Verspreid over de weilanden staken de enorm hoge misselijkmakende kermisattracties overal bovenuit. Met al dat bier en vette happen bedacht ik zo dat het weiland eronder niet alleen groen van het gras zou zijn. We gingen maar niet kijken, werden al draaierig van een blik op de shakende gevaartes.

Dubbeldekker Zwarte Cross 2016

Je kunt het zo gek niet bedenken of het rijdt er wel.

Rook, zeepsop, zand en water

Het crosscircuit liep met zijn bergen en dalen over het weiland en een stukje door het schaduwrijke bos. De zon was zo heet dat wij daar gingen kijken. Onze kids die via een andere ingang waren binnengekomen, zagen wij daar terug bij de zogenaamde ‘Nozem Dôme’. Knus en onbenullig hingen zij aan en achter de hekken rondom het circuit. Het ‘groene’ bier wat in de Brabantse volksmond ‘niet te zuipen is,’ vloeide hier rijkelijk. Met gebrek aan beter werd er volop van geproefd. En tussendoor een ‘Nozemoil’shotje, smerig lekker.

Nozem Dôme bij de Zwarte Cross 2016

De kids aan de hekken in de Nozem Dôme

Ondertussen reden de in carnavalsstijl uitgedoste crosswagens over de baan. Het ging eigenlijk niet om de snelheid, meer om de humor  ervan alsof we naar ‘Ter land, ter zee en in de lucht’ keken al misten we daarbij het droge commentaar van meneer Wijdbeens. Een groot deel van de wagens was duidelijk binnen een avond in elkaar geflanst. Veel rook, soms zoveel dat je niet zag wat er onder reed. En niet te vergeten: veel zeepsop en water waar wij als publiek overvloedig van mochten meegenieten.

Dixi

En dan was daar het moment dat we voor de eerste keer moesten plassen. Zolang mogelijk uitgesteld natuurlijk want als je eenmaal gaat, blijf je gaan, toch? De heren in een hoekige pispaal en wij dames op een dixi. Met gebrek aan beter dan maar. Geen spiegel, geen doortrekker en geen kraantje water, laat staan zeep. Maar wel een mannetje van ‘Sfeerbeheer’ die mij de toegang weigerde met een biertje. Ja, ik zou eens morsen. Je moest er niet aan denken in deze ‘schône’ sanitaire ruimte. Het blijft behelpen in zo’n stinkhok. Sorry maar dan ben ik maar een miemeut. De aanblik in de pot kan mij nooit bekoren. Als je al goed in de (Nozem)olie bent kan ik me voorstellen dat je het niet meer ziet, maar zo vroeg op de middag was dat toch wat anders.

Cross

Terug bij de baan kwamen de crossmotors oe-oe-oe-oerend hard aangescheurd. Kijk dat vind ik nou tof. Als tiener bezocht ik vaak de crosswedstrijden in de omgeving. Later mocht ik bij mijn zoon graag kijken waarbij het opzwepende zand je rond de oren vloog. De snelheid, de sprongen, het ronkende geluid van de motoren, ge-wel-dig! De vaart van de crossers lag nu ietsje hoger wat te zien is aan het aantal foto’s die ik getracht heb te maken maar waar alleen zand op staat.

Crossbaan Zwarte Cross

Crosser gemist!

Nadien was er een race met allerlei fraai uitgedoste motoren. In een bocht werd even gedrift waarbij het rulle zwarte zand in het publiek verdween. Als dank werden vele bekers bier naar de bestuurder gegooid. Hier kon dus ècht alles! En hier maakte je het mee! Achter een motor-compleet- met- boom- achterop, croste, jawel: de gele Pokémon Pikachu waar iedere nerd naar op zoek is.

Inkakmoment

Na de laatste ronde glibberden we richting het open veld. Waar we na het eten in de zon een zogenaamd ‘inkakmoment’ beleefden. Wij hadden het als vijftigplussers zwaar in de warmte, het zweet gutste over de rug. Een ijsje, flesjes water en een kop koffie brachten ons weer bij de positieven.

In de verte kwam Tante Rikie onze kant op. Ze werd letterlijk op handen gedragen. Zittend op haar troon werd de keizerin van de Zwarte Cross begeleid door maar liefst 8 dragers (gezien haar gewicht was dat ook wel nodig) en 4 beveiligingsmensen van ‘Sfeerbeheer’ gehuld in rode apepakkies. Er was de mogelijkheid om met tante Rikie op de foto te gaan. De belangstelling was groot. Ze heeft het toch maar ver geschopt als overjarige laagopgeleide tante met lichtelijk overgewicht.

Op de foto met tante Rikie Zwarte Cross 2016

Op de foto met tante Rikie

Op de theaterweide gingen we in het gras zitten voor de band JW Tolkamp. Dat zijn oud-leden van Normaal maar dan zonder Bennie Jolink. en zonder ‘Oerend Hard’. De zon ging langzaam onder en onze energie kwam terug bij een goei stukske  Achterhoekse muziek.

Brokkenmakers

Onderweg naar The Bayou,het gezellige countrydorp, kwamen we langs de Brokkenmakersarea waar een motorcrossstuntteam hoge levensgevaarlijke koprolsprongen maakte. Is dit kunst of sport? De show had in ieder geval veel bekijks omdat we allemaal hongeren naar sensatie. Al is het alleen maar om getuige te zijn wanneer de klaarstaande ambulance in actie komt. Iedereen met een beetje boerenverstand weet dat bij een miniscuul stuurfoutje de crosser weer voor ik-weet-niet-hoelang in de kreukels ligt. Je zoon zal maar zo’n hobby hebben.

Bier, banjo’s, barbecue en blues

Bij The Bayou voelden we ons meteen thuis. Al het goede van de countryside van de USA kwam hier samen onder de vier B’s: Bier, banjo’s, barbecue en blues. De oudere jeugd genoot van dit Amerikaanse sfeertje. En terwijl de zon inmiddels plaats had gemaakt voor diffuus maanlicht was het bezoek aan de dixi daardoor minder confronterend. Maar inmiddels waren we ook de sjiekere dixies tegengekomen. Mèt doorspoelmogelijkheid, waterkraan en lachspiegel. Wat een luxe!

Terwijl we tegen 23.00 uur naar de Megatent liepen, werden we verrast door een prachtig professioneel vuurwerk bij the Mainstage. Geen flutvuurpijltjes maar een complete schitterende show die een kwartier lang mocht duren. In de Megatent was het echter superdruk, geen doorkomen aan voor dit kleine moedertje. Maar buiten was het zeker zo gezellig en danste iedereen mee op de hakkûhtakkûhmuziek die midlife dj Mental Theo door de boxen knalde. Om nog effe himmel los te gaon!

Naor huus

Rond 1.00 uur zaten we weer in de bus naar huis. Als het kon dan gingen de beentjes meteen omhoog. De koppies van de jeugd plakten na wat knikkebollen uiteindelijk tegen de ramen, vriend of vriendin.  Ze sliepen als roosjes, aaah die jong! Geen uitbundigheid, geen zat geouwehoer of gekakel. Maar in diepe rust zoals ze vroeger na een dagje Efteling in het autostoeltje hingen. Moe maar vol drank.

De volgende morgen puilde mijn wasmand wederom uit en stonden de modderige schoenen terug op de mat, geduldig wachtend op de hogedrukspuit. En daar tussenin die van pa en ma, rijp voor de vuilnisbak. Het was in één woord SUPER geweest, ook voor de OEREND HARDgeneratie onder ons.

IMG_2005

 

 

 

Bed & Breakfast ‘Nuit Blanche’in Brugge

Nuit Blanche Brugge

Het is alweer zeven jaar geleden dat wij Brugge hebben bezocht, maar die drie dagen zijn zo goed bevallen dat ik je hier graag over wil vertellen. Wij logeerden in B&B ‘Nuit Blanche’ van Belgisch beste airbrush-kunstenaar David De Graef gelegen in het oude centrum van Brugge. Deze vorstelijke baronnie ligt aan de Liefdesbrug nabij de O.L.Vrouwekerk en het Gruuthusepaleis. Deze Chambres d’Hôtes zoals ze dat in België graag noemen, straalt niet alleen een sprookjesachtige sfeer uit maar het is bovendien gezellig om bij hem te logeren. Wij zijn drie dagen lang door hem in de watten gelegd zowel op culinair gebied als op gastvrijheid. David heeft veel kennis van Brugge en geeft waardevolle tips waardoor je verblijf in deze oude stad een onvergetelijke belevenis wordt.

Airbrushkunst met een mystiek karakter

Ik heb die dagen heel veel inspiratie opgedaan en me vergaapt aan zijn schilderijen die door het hele historische pand hangen. Natuurlijk is kunst een kwestie van smaak maar dat hij een geniaal kunstenaar is, mag niemand ontkennen.

100_3415

Persoonlijk ken ik David van de airbrushbeurzen in Nederland en België die ik zo’n vijftien jaar geleden regelmatig bezocht. Daarnaast ken ik hem van de zeven videobanden en drie kunstboeken die ik van hem bezit. Amai, een echte fan dus! Ik heb deze jarenlang bestudeerd, omdat ik zijn werkwijze en fijne kneepjes van het airbrushen dolgraag wilde leren. Hij is mijn grote voorbeeld, al zie je zijn stijl niet in mijn werk terug.

Nuit Blanche

Toen ik jaren later op zijn website een foto zag staan van dit idyllische kasteeltje waar hij een B&B runt, wilde ik daar beslist heen. Winston Churchill en andere beroemde hoogstaande gasten waren ons al voor gegaan. Het leek mij bovendien geweldig om David in zijn dagelijks leven te ontmoeten. Genieten van zijn gastvrijheid en kunst in een middeleeuwse ambiance.

Wij kozen voor de mystieke gotische kamer ‘Pasionaria’, lekker knus bovenin het kasteeltje. Drie nachten gingen we er verblijven. De kamer heeft door de authentieke glas-in-lood-ramen een fabelachtig uitzicht op de O.L.Vrouwe kerk waaronder de Liefdesbrug. Een mooiere kennismaking met deze stad is niet denkbaar. Ondanks de donkerhouten betimmering van deze kamer met open haard die je de sfeer laat proeven van lang vervlogen tijden, is deze voorzien van bijna onzichtbare moderne snufjes. Ben je na een dag wandelen door de stad te moe om neer te strijken op één van de vele terrasjes dan kun je heerlijk relaxen op je kamer met een fles cava van het huis en een dvd die je kunt bekijken via de beamer met scherm. De badkamer die geheel in de stijl van het pand is, is eveneens een plaatje. Een verdieping lager is een grotere kamer te boeken: ‘Lune de Miel’ waar destijds koningspaar Albert en Paola hun huwelijksnacht hebben doorgebracht. Deze is lichter doordat deze meer grotere ramen heeft. Bij een volgend bezoek willen wij hier graag logeren.

atelier2

Davids atelier/gastruimte  Bron: website Nuit Blanche

Beneden is de gastruimte. Je bent vrij om hier te ontbijten en ’s avonds samen met David te borrelen. Deze ruimte is tevens zijn atelier waar je kunt genieten van zijn werkwijze bij een grote open haard. Bij mooi weer staat de deur naar zijn kasteeltuin open die grenst aan het water van Brugge. Een middeleeuws aangelegde tuin waar het heerlijk vertoeven is. Je kunt hier bij mooi weer ook je ontbijt gebruiken. De bediening door de gastheer himself is overigens buitengewoon vriendelijk en vooral het ontbijt is een drie-gangen verrassing waarin hij zijn ziel en zaligheid heeft gelegd. Heerlijk en kunstzinnig gepresenteerd. Een topper dus.

atelier3(1)

Vanuit het atelier uitzicht op de Middeleeuwse tuin.                           Bron: website Nuit Blanche

Ben je nieuwsgierig geworden naar deze accommodatie? Op Zoover lees je de lovende recensies terug. Op de website van Nuit Blanche krijg je al een goede impressie van de verwendagen die je te wachten staan.Ben je onder de indruk van deze vorm van airbrushkunst, breng dan ook even een bezoekje aan het kunsthuis van Davids ex-vrouw Mistral, eveneens in Brugge. Zij airbrushed in dezelfde stijl maar met een vrouwelijke touch.

Ik hoop dat ik je verlekkerd heb gemaakt om bij deze B&B te gaan logeren. Ik zou heel graag meteen weer mijn weekendtas pakken. Dit pareltje is dan wel ietsje duurder dan andere accommodaties maar romantischer Brugge bezoeken, zal je niet lukken. Voel je een Floris of jonkvrouw, waan je terug in de tijd van de Middeleeuwen en geniet.

Doe kasteelheer David dan wel even de Hollandse groetjes van mij.

De boerenovertrek

Boerenovertrek: huifkar vol feestende jongeren

Tja, en dan ineens heeft mijn zoon samen met zijn vriendin een huis gekocht. Ze gaan samenwonen. ‘Dat moet gevierd worden,’ hebben de vrienden en vriendinnen van het stel bedacht. Met een beetje hulp van de ouders moet dat wel lukken natuurlijk.

Een overtrek strijken?

Een paar dagen voor de grote dag kreeg ik een berichtje van een vriendin van mijn schoondochter. De vriendengroep wilde een ‘boerenovertrek’ voor het stel organiseren. En of ik mijn strijkplank en strijkijzer die dag even kon missen. Nou moet ik zeggen dat ik totaal niet bekend was met het fenomeen ‘boerenovertrek’ dus heb ik het berichtje drie keer gelezen voordat er een kwartje ging vallen. Och ja, een soort van vrijgezellenfeestje voor samenwonenden dus. Wist ik veel. Pa moest het berichtje ook even op zich in laten werken voordat ook hij het begreep. In West-Brabant is dit nog niet zo bekend. Het had dus niets van doen met een dekbedovertrek dat gestreken diende te worden. Aaaah zo!

Boerentraditie

Onder twintigers is zo’n overtrek helemaal hot en happening. Dus heb ik navraag gedaan waar die traditie vandaan komt. Op zijn boerenklompen gezegd: ‘is het via via over komme waoien uit d’n polder’. Vroeger werd een boerenovertrek door het nieuwe buurtschap geregeld. Het boerenstel werd met een huifkar opgehaald alsmede hun inboedel en die werd naar de nieuwe boerderij verhuisd. Onderweg werd bij elk café even gestopt voor een borreltje. Een soort van verijdelde kroegentocht dus. Omdat mijn zoon en diens vriendin beiden in de agrarische sector werken, had het geheel met recht een boerentintje.

Huifkar vol bier

Het was een verrassing. Dus zondagmiddag was het nog spannend om mijn zoon en zijn vriendin aan de praat te houden. Het zou toch niet zo zijn dat ze het in hun hoofd gingen halen om meteen uit bed te vertrekken naar, weet ik waarheen? De hele vriendengroep zou naar ons huis komen met een lunch, koffie en de nodige alcoholische versnaperingen. Dat viel niet mee na het zwaar lichamelijk feestje van de vorige avond dat tot vroeg in de ochtend had geduurd. De kater was echter snel vergeten toen de tractor met huifkar voor ons huis stopte. Dat ging in de buurt niet ongehoord voorbij. Een vriend van mijn zoon had ervoor gezorgd dat een goede beat tot ver in de omtrek te horen was. Een complete draaitafel met enorme boxen op de kar maakten het feestje compleet. De ‘boerinnen’ droegen hotpants en rode zakdoeken en een enkeling een boerenpet. De ‘boeren’ droegen alleen een fles bier. Maar mijn zoon en zijn vriendin moesten ondanks de hitte, een dik koeienpak dragen bij alle spelletjes die ze nog gingen spelen.

‘Mocht die zwetende bilnaad morgen toch wat gaan irriteren dan heeft moeders daar nog wel een zalfje voor hoor,’ zei pa een beetje plagend. Tja, dat zorgen moet ik nu toch echt af gaan bouwen.

Mannen die strijken

Op het erf werd mijn strijkplank en strijkijzer in gereedheid gebracht. Het eerste spel kon beginnen. Het ging erom wie binnen drie minuten het beste een blouse kreukvrij kon strijken. Nou was ik niet bang voor het resultaat van mijn schoondochter maar mijn zoon had nog nooit een strijkijzer vastgehouden, laat staan iets gestreken. Ik ben ook nog van de generatie waarbij moeder, het strijkwerk zonder mopperen op zich heeft genomen en het blijft doen tot hij het ouderlijk huis verlaat. Mannen die strijken vind ik zelfs een beetje verwijfd, maar het is tegenwoordig de normaalste zaak van de wereld bij de jongere generatie. Och arme, het menneke. De blouse werd een beetje onhandig over de plank getrokken en ook het strijkijzer gleed daar een beetje onwillig overheen, maar het resultaat was uiteindelijk een plaatje.

Na het spel werd alles (voornamelijk kratten bier en flessen wijn) in de huifkar geladen en werd onder het gebonk van de house van tegenwoordig een tweede fles bier opengetrokken. Dat hadden ze wel verdiend op deze hete zondagmiddag. De vrienden klommen weer op de huifkar en zongen en sprongen op de muziek. Die reed niet veel later langzaam maar schuddend de straat uit. Heerlijk! Duidelijk een moderne versie van de boerenovertrek. Van nostalgie was allang geen sprake meer.

Hilarische spellen

Na een rondje door het dorp werd de huifkar aan de kant van de weg geparkeerd tegenover de stamkroeg. Daar moesten zij een auto wassen. Met natte nauwkeurigheid werd de opdracht voltooid. En ook hier werd nadien weer op een alcoholische beloning getrakteerd voordat de menigte naar het tijdelijk onbewoonbaar verklaarde stulpje van het stel reed.

Aldaar wachtte een smetteloos wit doek hen al op. De opdracht was: het schilderen van het mooiste deel van de partner. Ik was hier niet bij, maar kan mij er wel een voorstelling bij maken welk lichaamsdeel zij van elkaar aan het canvas hebben toevertrouwd. Hun kunst zou daarom wel beperkt blijven tot de slaapkamermuur. Onder het genot van jawel, een biertje en een koppijnwijntje zijn hun schilderijen beoordeeld waarna de reis werd voortgezet naar het ouderlijk huis van schoondochter. Daar moest tenslotte een taart versierd worden en opgegeten. En bij zo’n mond vol, moet nogal wat weggespoeld worden. Dus maar weer een biertje en een borrel.

Dorstlessende afsluiting

Aan de overkant van de straat werd in het café de boerenovertrek tenslotte met het nodige gerstenat en druivensap op alcoholbasis afgesloten. Rond negen uur streek zoonlief weer neer op het ouderlijk nest. Zijn armen en shirt onder de verf, doodop, spierpijn en met ogen die alleen nog maar dicht wilden, stond hij te tollen op zijn benen. Hij was de enige niet, maar dat was ook het weinige dat hij nog met zekerheid kon zeggen. De boerenovertrek was geslaagd, maar daadwerkelijk verhuizen kan pas over een half jaar als hun huis verbouwd is. Dan staat er een ‘housewarming’ op de planning. Zonder bezweet koeienpak maar met opnieuw de nodige verfrissende dorstlessers. Een traditie is er om in ere te houden, nietwaar?

Drie maal huiveren met Ingrid Oonincx

De eerste drie thrillers van Ingrid Oonincx

Ik heb ze uit. De drie eerder verschenen thrillers van Ingrid Oonincx nadat ik verrast was door haar recent verschenen boek: ‘Medicijn’ De spannende thriller die je nagels niet ongemoeid laat, smaakte naar meer van haar werk. Deze drie boeken heb ik gelezen tijdens de lange regenachtige zomeravonden van de afgelopen tijd. Tijdens hagel, onweer en wind, een beter afgestemd decor kan ik me niet bedenken.

Wie is Ingrid Oonincx?

Ik zeg het opnieuw: we mogen trots zijn op deze in Baarle Nassau geboren en getogen schrijfster. Zij doet zeker niet onder aan de bekendere Nederlandse thrillerauteurs. Ingrid is naast het schrijven van thrillers ook werkzaam als communicatieadviseur en is columnist voor het Brabants Dagblad. Met haar manuscript van Nickname won zij in 2009 de eerste prijs in een schrijfwedstrijd. De uitgeverij House of Books bood haar daarom een contract aan. Met Nickname ontving Ingrid een nominatie voor de Schaduwprijs voor het beste Nederlandstalige thrillerdebuut en de Crimezone Award die wordt uitgereikt voor de beste Nederlandstalige thriller.

Haar debuut was daarmee gemaakt

Nickname

Deze thriller begint zoals een chicklit zou kunnen beginnen. Een chat tussen drie jonge vrouwen die elkaar in het dagelijks leven niet kennen. Ze vertrouwen elkaar hun diepste geheimen en belevenissen toe. De lezer wordt intussen mondjesmaat in hun werkelijke leven binnengelaten. Ik moest eerlijk gezegd even zoeken, welk personage bij de chatnaam hoort maar toen ik dat in de gaten kreeg, kon ik het boek niet meer wegleggen. De drie hoofdpersonen worden ieder afzonderlijk beschreven maar uiteindelijk worden hun levens met elkaar verweven en overheerst een tomeloze angst voor wat hun bindt en wat daaruit voort gaat komen. De tweede helft is met zo’n snelheid en spanning geschreven dat je je niet kan voorstellen dat dit Ingrid’s eerste boek is.

Botsing

In 2011 verscheen haar tweede thriller ‘Botsing’die alleen al door de schrikbarende titel spanning oproept. Ook de witte cover met de dode papegaai beloofde niet veel goeds alsmede dat ‘Botsing’ het genre ‘psychologische thriller’ draagt.

Het boek kent drie verhaallijnen. Twee zakenvrouwen met een succesvolle carrière en een gescheiden man die de beste kansen in zijn leven heeft gemist. Na een aantal lugubere vondsten en de daaruit voortkomende vluchten worden ook in dit boek de drie personages uiteindelijk met elkaar verbonden.

Door drukte heb ik het boek regelmatig weg moeten leggen en dan was het niet gemakkelijk om terug in het verhaal te komen. Maar opnieuw heeft Ingrid gebruik gemaakt van korte hoofdstukken met daarboven de naam van het personage waar het over gaat. Dat maakt het gepuzzel wat minder ingewikkeld. De manier waarop ook hier weer wordt gewerkt aan spanningsopbouw en het plot, vind ik geniaal

Sluipweg

Ingrid heeft in dit boek het tijdsbeeld uit haar jeugd en de jaren 80’ goed beschreven. Ik ben, omdat ik nagenoeg net zo ‘jong’ als zij is, ondergedompeld in een verhaal waarbij ik een duidelijk beeld voor ogen kreeg. Deze thriller speelt zich af in het grensdorp waar Ingrid is opgegroeid: Baarle Nassau en de omringende bossen, ven en boerderijen. Ik vond dat bijzonder omdat ik bekend ben in deze streek. Het boek is een echte page-turner. Ik heb het binnen twee avonden uitgelezen en het siddert nog na.

Het verhaal

‘The Magnificent Seven’ waren zeven jeugdvrienden die in 1985 samen een auto-ongeluk meemaakten waarbij drie van hen het niet overleefden. Was het wel een ongeluk of toch niet? Tien jaar later ontmoeten de overgebleven vrienden elkaar opnieuw en komt de waarheid aan het licht. Bloedstollend met een onverwacht einde. Een verhaal wat mij nog lang bijblijft.

Mocht je dus nog op zoek zijn naar een paar goede thrillers voor je vakantie? Dan kun je met een gerust hart je koffer met de boeken van Ingrid Oonincx vullen. Je zal ‘letterlijk’ een spannende reis maken met steeds weer een verrassende wending. Hopelijk ervaar jij de kippevelmomenten in een warmer en zonniger decor dan ik.

 

Oude schoolagenda’s, dagboeken uit de eighties

Oude schoolagenda's

Bij het opruimen van de zolder kon ik de doos niet weerstaan waarin ik mijn schoolagenda’s bewaar. Ik had het kunnen weten. Voor ik het wist, was ik urenlang ondergedompeld in mijn tienertijd. De jaren 79’ tot en met 83’ met al zijn nostalgie. Een prachtige periode op de mavo waarin mijn creativiteit flink uit de verf kwam.

Aan het begin van elk schooljaar kocht ik naast mijn kaftpapier, schriften en andere schoolspullen bij de V&D, een nieuwe schoolagenda. Dat was meestal een popagenda met veel foto’s van musici uit die tijd. Uit het muziekblad ‘Popfoto’ of de ‘Hitkrant’ knipte ik foto’s van de bands en andere artiesten die mijn voorkeur hadden. Die foto’s plakte ik er dan bij. De artiesten die ik niet waardeerde werden voorzien van snorretjes en brilletjes. Elke agenda was een kruising tussen een scrapbook, dagboek en schetsboek. Naast mijn huiswerk pende ik er mijn belevenissen van het weekend in, gedichtjes en wat ik verder allemaal had gedaan maar dan voornamelijk buiten schooltijd.

1978-1979

Mijn agenda van de eerste klas van de mavo was nog braaf. Veel plaatjes van katten, 7 up en cola. En de film Grease met John Travolta en Olivia Newton John. Ik was gek van Blondie, Kate Bush, Herman Brood soms nog Abba maar de rockbands Kiss en Status Quo domineerden al. Huiswerk en behaalde punten werden nog netjes opgeschreven. Jammer dat een vriendin later dat jaar met waskrijt de naam van vriendje Ad op elke bladzijde heeft gekrast.

1979-1980

Het tweede jaar was rampzaliger. Veel pagina’s zijn vastgeplakt en met Tipp-ex heb ik het schooljaar op de kaft gekwast. De inhoud belooft niet veel goeds want op de eerste bladzijde staat in koeienletters gestift:’DAGBOEK DER ELLENDE‘. Maar het valt reuze mee. De middagen dat ik met vriendinnen in de stad rondhing en de eerste weekenden dat ik uitging waren natuurlijk beregezellig. De plaatselijke soos en de eerste popfestivals uit de naburige dorpen beschreef ik uitvoerig net als de elpees die ik regelmatig kocht in een alternatieve platenzaak. Mijn kleding-en muzieksmaak was rock met een grote R. Spijkerjasje van Lois, superstrakke spijkerbroek van Levi’s (dat hoorde gewoon zo, andersom kon echt niet) en snoeiharde rockmuziek vermengd met Fleetwood Mac, the Police en the Pretenders.

De puntenlijst was wel beneden niveau en niet alleen bij mij. Sommige vriendinnen moesten van school en gingen naar de Spinazieacademie, of wel de huishoudschool. Ik kreeg een herkansing voor de tweede klas. Ik hoopte dat ik wiskunde, een verplicht vak voor de kunstacademie, daardoor wel ging snappen want voor mij lag een creatieve toekomst in het verschiet.

1980-1981

Dit schooljaar was een makkie en behoorlijk gezellig. Voorheen had ik in een meidenklas gezeten met, echt waar, veel stadse kakkers die onder de les hun haren krulden met een krultang. Zwaar opgemaakte dames die de kraag van hun bloesjes omhoog zetten en hun pastelkleurige truien over de schouders hingen. Het was moeilijk geweest om bij mezelf te blijven. Nu kwam ik in een gemengde klas met voornamelijk dorpskinderen. Ik werd verkozen tot klasse-oudste en moest bij elke les het klasse-boek meebrengen waarin het strafwerk en de uitgezette leerlingen werden opgeschreven. Daar stond mijn naam ook veelvuldig tussen, misschien gaf ik met die functie toch niet helemaal het goede voorbeeld.

Het was een wild jaar zo te zien. Met deze agenda is veel gegooid want hij valt bijna van ellende uit elkaar. Op de kaft een foto van Angus Young. De AC/DC  gitarist die beroemd werd door zijn schooluniform met schooltas op de rug en zijn eigenzinnige loopje op het podium.

Dit jaar zijn alle bladzijden met viltstiften gekleurd en voorzien van stickers, advertenties en krantenartikelen van plaatselijke muziekbands die ik bezocht. Ergens daartussenin een krantenknipsel van de romantische bioscoopfilm ‘The Blue Lagoon’ met natuurlijk een foto daarbij van Christopher Atkins, de blonde krullenbol die ik wel een lekker ding vond. Mijn vriendje van toen had echter halflang zwart haar.

Schooljaar 81′-82

Dat jaar heb ik gekozen voor scheikunde in mijn vakkenpakket waardoor ik dat lesuur in een jongensklas terechtkwam. Maar dat vond ik alleen maar gezellig. Je kon als meisje ook gewoon vrienden zijn met jongens, zonder te zoenen. Jongensdingen vond ik stoer, daar hield ik eigenlijk wel van. Daarom in deze agenda veel foto’s van crossmotors, een rode Kreidler (want die had mijn vriendje) en bier. Daartussenin de onver(meid)elijke romantische gedichtjes met plaatjes van zoenende stelletjes. En een paar pagina’s met foto’s van de populaire televisieserie Dallas waar ik geen aflevering van kon missen. Ergens op een bladzijde heb ik eind april 1982 het concertkaartje van Queen geplakt, mijn eerste grote concert in de Groenoordhal in Leiden. Ik ging er samen met mijn vriendin Jorine heen. Wat een onvergetelijke ervaring was dat!

1982-1983

Deze agenda valt vanzelf open op de bladzijde waarop ik een oud verzekeringsplaatje van mijn brommer heb vastgelijmd. De bordeauxrode Puch Maxi waar ik overal mee naar toe scheurde.

Deze agenda oogt al een stuk rustiger door de keurig schuingetekende arceringen over de huiswerkopdrachten. Tegenwoordig noemen we dat een vorm van Zentangle. Geen schreeuwerige teksten meer van vriendinnen die mijn agenda vol kalkten met jongensnamen waarop ik verliefd zou zijn. Hier en daar nog wel songteksten van populaire liedjes en consumptiebonnen van de cafés die ik in de weekenden bezocht. Het Belgisch uitgaansleven en de Belgische bieren domineren. Ik heb er zelfs de Vlaamse vorkjes van de friettent bijgeplakt. In 1983 had ik immers verkering met een Belgische jongen wiens naam gedurende dit schooljaar in kunstzinnige lettertypes mijn agenda sierde.

1983 was een keerpunt. Mijn examenjaar, mijn eerste echte liefde, mijn eerste grote liefdesverdriet en mijn eerste baan. Het jaar dat ondanks de goede examenpunten voor mij niet geweldig was. Dat jaar stond ik op een kruispunt waarop ik naar mijn gevoel de verkeerde afslag heb genomen. Mijn droom om iets creatiefs te gaan doen bleek een luchtbel die knapte, waardoor mijn zin om te tekenen helaas afnam. Er was ook geen tijd meer voor want ik had een baan. Daardoor was dit mijn laatste schoolagenda en verdween daarmee tevens mijn laatste stukje creativiteit.

Met veel melancholie sla ik deze agenda dicht en stop hem samen met de anderen terug in de doos. Mijn dromen van toen zijn voor een groot gedeelte inmiddels de realiteit van vandaag. Met een grote omweg ben ik toch weer op het creatieve pad terecht gekomen om er niet meer vanaf te stappen. (Lees mijn vorige blog: De tekenles van mijn leven) Ik gebruik ook weer een agenda maar die is wat dunner, overzichtelijker en draagt niet meer de titel; ‘dagboek der ellende’. 

Gelukkig maar.