Site-archief

De Zwarte Cross

Entree Zwarte Cross 2016

Wat hebben wij dat gemist in de jaren 80! Zo’n gaaf en gemoedelijk festival waar bijna alles kan en mag. Waar muziek, cross, bier (heel veel), theater en gekte een gezellige combinatie zijn.

Jarenlang was ik bijna jaloers op onze jongens als ze na een Zwarte Crossweekend vuil en bezweet thuiskwamen. Het enige waar ik van mocht genieten was altijd de naar bier walmende was die stijf stond van de modder, souvenirs die iedere gast van de Zwarte Cross mee naar huis neemt. Elk jaar zagen wij op tv de mooiste fragmenten van dit weekend bij het nieuws voorbijkomen. Ooit werd er zelfs tijdens het festival elke avond een documentaire over de afgelopen dag uitgezonden. We lachten om de laagdrempelige boerenwijsheid en de botte humor. Om de uitbundige feestvierders op de praalwagens die door de modder of het stuifzand over de crossbaan scheurden. Kortom de hele sfeer. Het kriebelde. O, wat zou het tof zijn om dit zelf mee te maken.

Krentenbollen met suiker

Negen vrienden van ons dachten er net zo over. Ook hun voornamelijk volwassen kinderen bezoeken elk jaar opnieuw de Zwarte Cross. Een bus en de kaartjes waren daarom voor afgelopen zaterdag al in november geregeld. Nu was het dan zover. Samen met de ‘kids’ reden we al rond 9.00 uur richting Lichtenvoorde in de Achterhoek voor de 20ste editie van dit festival dat volledig was uitverkocht.Op donderdag opende de camping met 25.000 gasten. De overige drie dagen waren goed geweest voor elk 65.000 dagjesmensen.

In onze oudste kleding en schoeisel, bepakt en bezakt met koffiekannen, Brabants worstenbrood, krentenbollen met suiker en kokoskoeken begon al onderweg het feestje. En een feest was het! Voor jong en oud. Ja, ook voor ons ‘oudjes’ was het goed toeven op het 767.041 vierkante meter grote grasland, zand en modder. Zelfs met dit hete weer waren sommige plaatsen nog zompig en zogen de schoenen regelmatig vast in de drek. Maar dat kon de pret niet drukken; voorwaarts gas! De Zwarte Cross is er voor alle kinderen van 6 tot 60. Daarom was er ook aan de allerkleinsten gedacht in de vorm van een blagenparadijs, (blaag is Achterhoeks voor ‘kind’) met springkussens, kermisattracties en zelfs een sloopauto waar ze met verf op mochten kliederen. Daarbij de tekst: ‘Vermaak ow naogeslacht terwijl i-j de kinderbijslag an ’t schap kapotslaot.’  Mocht het nageslacht pa en ma kwijtraken dan deed een enorme opblaaspop van Tante Rikie op het terrein dienst als meeting point. Die kon niemand missen. Zij is al jaren de mascotte van de Zwarte Cross.

Zwarte Cross Opblaaspop van tante Rikie

Opblaaspop van Tante Rikie

Before singing the church out

Het terrein met meerdere gigantische tenten bood theater (ouwehoer-entertainment) en muziek voor iedere smaak, leeftijd en stijl. Zelfs aan gasten van de andere kant was gedacht in de vorm van het gaycafé: ‘de Kast’ met als ondertitel: ‘Kom d’r uut.’ Voor de meest gelovigen onder ons stond er een houten kerk compleet met gospelkoor  ‘Before singing the church out.’ De bordjes met melige slogans sierden het festival overal op. Sommige met een agrarisch karakter: ‘Genees hier van uw stierlijke verveling.’ De boeren hadden dit jaar echter de tropische kolder in den kop. Het motto was: ‘Say yes to apartigheid.’ De Zwarte Cross had daarom een werelds tintje. Al zag ik op de crossbaan een zwarte wagen meerijden met de gewaagde tekst: ‘Wat zwart is, mot zwart blijven.’ Duidend op de Zwarte Cross natuurlijk?

Verspreid over de weilanden staken de enorm hoge misselijkmakende kermisattracties overal bovenuit. Met al dat bier en vette happen bedacht ik zo dat het weiland eronder niet alleen groen van het gras zou zijn. We gingen maar niet kijken, werden al draaierig van een blik op de shakende gevaartes.

Dubbeldekker Zwarte Cross 2016

Je kunt het zo gek niet bedenken of het rijdt er wel.

Rook, zeepsop, zand en water

Het crosscircuit liep met zijn bergen en dalen over het weiland en een stukje door het schaduwrijke bos. De zon was zo heet dat wij daar gingen kijken. Onze kids die via een andere ingang waren binnengekomen, zagen wij daar terug bij de zogenaamde ‘Nozem Dôme’. Knus en onbenullig hingen zij aan en achter de hekken rondom het circuit. Het ‘groene’ bier wat in de Brabantse volksmond ‘niet te zuipen is,’ vloeide hier rijkelijk. Met gebrek aan beter werd er volop van geproefd. En tussendoor een ‘Nozemoil’shotje, smerig lekker.

Nozem Dôme bij de Zwarte Cross 2016

De kids aan de hekken in de Nozem Dôme

Ondertussen reden de in carnavalsstijl uitgedoste crosswagens over de baan. Het ging eigenlijk niet om de snelheid, meer om de humor  ervan alsof we naar ‘Ter land, ter zee en in de lucht’ keken al misten we daarbij het droge commentaar van meneer Wijdbeens. Een groot deel van de wagens was duidelijk binnen een avond in elkaar geflanst. Veel rook, soms zoveel dat je niet zag wat er onder reed. En niet te vergeten: veel zeepsop en water waar wij als publiek overvloedig van mochten meegenieten.

Dixi

En dan was daar het moment dat we voor de eerste keer moesten plassen. Zolang mogelijk uitgesteld natuurlijk want als je eenmaal gaat, blijf je gaan, toch? De heren in een hoekige pispaal en wij dames op een dixi. Met gebrek aan beter dan maar. Geen spiegel, geen doortrekker en geen kraantje water, laat staan zeep. Maar wel een mannetje van ‘Sfeerbeheer’ die mij de toegang weigerde met een biertje. Ja, ik zou eens morsen. Je moest er niet aan denken in deze ‘schône’ sanitaire ruimte. Het blijft behelpen in zo’n stinkhok. Sorry maar dan ben ik maar een miemeut. De aanblik in de pot kan mij nooit bekoren. Als je al goed in de (Nozem)olie bent kan ik me voorstellen dat je het niet meer ziet, maar zo vroeg op de middag was dat toch wat anders.

Cross

Terug bij de baan kwamen de crossmotors oe-oe-oe-oerend hard aangescheurd. Kijk dat vind ik nou tof. Als tiener bezocht ik vaak de crosswedstrijden in de omgeving. Later mocht ik bij mijn zoon graag kijken waarbij het opzwepende zand je rond de oren vloog. De snelheid, de sprongen, het ronkende geluid van de motoren, ge-wel-dig! De vaart van de crossers lag nu ietsje hoger wat te zien is aan het aantal foto’s die ik getracht heb te maken maar waar alleen zand op staat.

Crossbaan Zwarte Cross

Crosser gemist!

Nadien was er een race met allerlei fraai uitgedoste motoren. In een bocht werd even gedrift waarbij het rulle zwarte zand in het publiek verdween. Als dank werden vele bekers bier naar de bestuurder gegooid. Hier kon dus ècht alles! En hier maakte je het mee! Achter een motor-compleet- met- boom- achterop, croste, jawel: de gele Pokémon Pikachu waar iedere nerd naar op zoek is.

Inkakmoment

Na de laatste ronde glibberden we richting het open veld. Waar we na het eten in de zon een zogenaamd ‘inkakmoment’ beleefden. Wij hadden het als vijftigplussers zwaar in de warmte, het zweet gutste over de rug. Een ijsje, flesjes water en een kop koffie brachten ons weer bij de positieven.

In de verte kwam Tante Rikie onze kant op. Ze werd letterlijk op handen gedragen. Zittend op haar troon werd de keizerin van de Zwarte Cross begeleid door maar liefst 8 dragers (gezien haar gewicht was dat ook wel nodig) en 4 beveiligingsmensen van ‘Sfeerbeheer’ gehuld in rode apepakkies. Er was de mogelijkheid om met tante Rikie op de foto te gaan. De belangstelling was groot. Ze heeft het toch maar ver geschopt als overjarige laagopgeleide tante met lichtelijk overgewicht.

Op de foto met tante Rikie Zwarte Cross 2016

Op de foto met tante Rikie

Op de theaterweide gingen we in het gras zitten voor de band JW Tolkamp. Dat zijn oud-leden van Normaal maar dan zonder Bennie Jolink. en zonder ‘Oerend Hard’. De zon ging langzaam onder en onze energie kwam terug bij een goei stukske  Achterhoekse muziek.

Brokkenmakers

Onderweg naar The Bayou,het gezellige countrydorp, kwamen we langs de Brokkenmakersarea waar een motorcrossstuntteam hoge levensgevaarlijke koprolsprongen maakte. Is dit kunst of sport? De show had in ieder geval veel bekijks omdat we allemaal hongeren naar sensatie. Al is het alleen maar om getuige te zijn wanneer de klaarstaande ambulance in actie komt. Iedereen met een beetje boerenverstand weet dat bij een miniscuul stuurfoutje de crosser weer voor ik-weet-niet-hoelang in de kreukels ligt. Je zoon zal maar zo’n hobby hebben.

Bier, banjo’s, barbecue en blues

Bij The Bayou voelden we ons meteen thuis. Al het goede van de countryside van de USA kwam hier samen onder de vier B’s: Bier, banjo’s, barbecue en blues. De oudere jeugd genoot van dit Amerikaanse sfeertje. En terwijl de zon inmiddels plaats had gemaakt voor diffuus maanlicht was het bezoek aan de dixi daardoor minder confronterend. Maar inmiddels waren we ook de sjiekere dixies tegengekomen. Mèt doorspoelmogelijkheid, waterkraan en lachspiegel. Wat een luxe!

Terwijl we tegen 23.00 uur naar de Megatent liepen, werden we verrast door een prachtig professioneel vuurwerk bij the Mainstage. Geen flutvuurpijltjes maar een complete schitterende show die een kwartier lang mocht duren. In de Megatent was het echter superdruk, geen doorkomen aan voor dit kleine moedertje. Maar buiten was het zeker zo gezellig en danste iedereen mee op de hakkûhtakkûhmuziek die midlife dj Mental Theo door de boxen knalde. Om nog effe himmel los te gaon!

Naor huus

Rond 1.00 uur zaten we weer in de bus naar huis. Als het kon dan gingen de beentjes meteen omhoog. De koppies van de jeugd plakten na wat knikkebollen uiteindelijk tegen de ramen, vriend of vriendin.  Ze sliepen als roosjes, aaah die jong! Geen uitbundigheid, geen zat geouwehoer of gekakel. Maar in diepe rust zoals ze vroeger na een dagje Efteling in het autostoeltje hingen. Moe maar vol drank.

De volgende morgen puilde mijn wasmand wederom uit en stonden de modderige schoenen terug op de mat, geduldig wachtend op de hogedrukspuit. En daar tussenin die van pa en ma, rijp voor de vuilnisbak. Het was in één woord SUPER geweest, ook voor de OEREND HARDgeneratie onder ons.

IMG_2005

 

 

 

De boerenovertrek

Boerenovertrek: huifkar vol feestende jongeren

Tja, en dan ineens heeft mijn zoon samen met zijn vriendin een huis gekocht. Ze gaan samenwonen. ‘Dat moet gevierd worden,’ hebben de vrienden en vriendinnen van het stel bedacht. Met een beetje hulp van de ouders moet dat wel lukken natuurlijk.

Een overtrek strijken?

Een paar dagen voor de grote dag kreeg ik een berichtje van een vriendin van mijn schoondochter. De vriendengroep wilde een ‘boerenovertrek’ voor het stel organiseren. En of ik mijn strijkplank en strijkijzer die dag even kon missen. Nou moet ik zeggen dat ik totaal niet bekend was met het fenomeen ‘boerenovertrek’ dus heb ik het berichtje drie keer gelezen voordat er een kwartje ging vallen. Och ja, een soort van vrijgezellenfeestje voor samenwonenden dus. Wist ik veel. Pa moest het berichtje ook even op zich in laten werken voordat ook hij het begreep. In West-Brabant is dit nog niet zo bekend. Het had dus niets van doen met een dekbedovertrek dat gestreken diende te worden. Aaaah zo!

Boerentraditie

Onder twintigers is zo’n overtrek helemaal hot en happening. Dus heb ik navraag gedaan waar die traditie vandaan komt. Op zijn boerenklompen gezegd: ‘is het via via over komme waoien uit d’n polder’. Vroeger werd een boerenovertrek door het nieuwe buurtschap geregeld. Het boerenstel werd met een huifkar opgehaald alsmede hun inboedel en die werd naar de nieuwe boerderij verhuisd. Onderweg werd bij elk café even gestopt voor een borreltje. Een soort van verijdelde kroegentocht dus. Omdat mijn zoon en diens vriendin beiden in de agrarische sector werken, had het geheel met recht een boerentintje.

Huifkar vol bier

Het was een verrassing. Dus zondagmiddag was het nog spannend om mijn zoon en zijn vriendin aan de praat te houden. Het zou toch niet zo zijn dat ze het in hun hoofd gingen halen om meteen uit bed te vertrekken naar, weet ik waarheen? De hele vriendengroep zou naar ons huis komen met een lunch, koffie en de nodige alcoholische versnaperingen. Dat viel niet mee na het zwaar lichamelijk feestje van de vorige avond dat tot vroeg in de ochtend had geduurd. De kater was echter snel vergeten toen de tractor met huifkar voor ons huis stopte. Dat ging in de buurt niet ongehoord voorbij. Een vriend van mijn zoon had ervoor gezorgd dat een goede beat tot ver in de omtrek te horen was. Een complete draaitafel met enorme boxen op de kar maakten het feestje compleet. De ‘boerinnen’ droegen hotpants en rode zakdoeken en een enkeling een boerenpet. De ‘boeren’ droegen alleen een fles bier. Maar mijn zoon en zijn vriendin moesten ondanks de hitte, een dik koeienpak dragen bij alle spelletjes die ze nog gingen spelen.

‘Mocht die zwetende bilnaad morgen toch wat gaan irriteren dan heeft moeders daar nog wel een zalfje voor hoor,’ zei pa een beetje plagend. Tja, dat zorgen moet ik nu toch echt af gaan bouwen.

Mannen die strijken

Op het erf werd mijn strijkplank en strijkijzer in gereedheid gebracht. Het eerste spel kon beginnen. Het ging erom wie binnen drie minuten het beste een blouse kreukvrij kon strijken. Nou was ik niet bang voor het resultaat van mijn schoondochter maar mijn zoon had nog nooit een strijkijzer vastgehouden, laat staan iets gestreken. Ik ben ook nog van de generatie waarbij moeder, het strijkwerk zonder mopperen op zich heeft genomen en het blijft doen tot hij het ouderlijk huis verlaat. Mannen die strijken vind ik zelfs een beetje verwijfd, maar het is tegenwoordig de normaalste zaak van de wereld bij de jongere generatie. Och arme, het menneke. De blouse werd een beetje onhandig over de plank getrokken en ook het strijkijzer gleed daar een beetje onwillig overheen, maar het resultaat was uiteindelijk een plaatje.

Na het spel werd alles (voornamelijk kratten bier en flessen wijn) in de huifkar geladen en werd onder het gebonk van de house van tegenwoordig een tweede fles bier opengetrokken. Dat hadden ze wel verdiend op deze hete zondagmiddag. De vrienden klommen weer op de huifkar en zongen en sprongen op de muziek. Die reed niet veel later langzaam maar schuddend de straat uit. Heerlijk! Duidelijk een moderne versie van de boerenovertrek. Van nostalgie was allang geen sprake meer.

Hilarische spellen

Na een rondje door het dorp werd de huifkar aan de kant van de weg geparkeerd tegenover de stamkroeg. Daar moesten zij een auto wassen. Met natte nauwkeurigheid werd de opdracht voltooid. En ook hier werd nadien weer op een alcoholische beloning getrakteerd voordat de menigte naar het tijdelijk onbewoonbaar verklaarde stulpje van het stel reed.

Aldaar wachtte een smetteloos wit doek hen al op. De opdracht was: het schilderen van het mooiste deel van de partner. Ik was hier niet bij, maar kan mij er wel een voorstelling bij maken welk lichaamsdeel zij van elkaar aan het canvas hebben toevertrouwd. Hun kunst zou daarom wel beperkt blijven tot de slaapkamermuur. Onder het genot van jawel, een biertje en een koppijnwijntje zijn hun schilderijen beoordeeld waarna de reis werd voortgezet naar het ouderlijk huis van schoondochter. Daar moest tenslotte een taart versierd worden en opgegeten. En bij zo’n mond vol, moet nogal wat weggespoeld worden. Dus maar weer een biertje en een borrel.

Dorstlessende afsluiting

Aan de overkant van de straat werd in het café de boerenovertrek tenslotte met het nodige gerstenat en druivensap op alcoholbasis afgesloten. Rond negen uur streek zoonlief weer neer op het ouderlijk nest. Zijn armen en shirt onder de verf, doodop, spierpijn en met ogen die alleen nog maar dicht wilden, stond hij te tollen op zijn benen. Hij was de enige niet, maar dat was ook het weinige dat hij nog met zekerheid kon zeggen. De boerenovertrek was geslaagd, maar daadwerkelijk verhuizen kan pas over een half jaar als hun huis verbouwd is. Dan staat er een ‘housewarming’ op de planning. Zonder bezweet koeienpak maar met opnieuw de nodige verfrissende dorstlessers. Een traditie is er om in ere te houden, nietwaar?