Maandelijks archief: mei 2016

Stedentrip Rome: de laatste dag

De Piramide in Rome

 

In oktober 2015 zijn Henk en ik naar Rome geweest. De eerste volgers van mijn blog hebben deze delen al eerder gelezen: Stedentrip Rome deel 1Stedentrip Rome deel 2Stedentrip Rome deel 3Stedentrip Rome deel 4 . Vandaag rond ik dit reisverslag af en hoop ik jullie enthousiast te hebben gemaakt om Rome in de toekomst te gaan bezoeken.

Circo Massimo, de Piramide en San Giovanni Lateranokerk

Maandag 4 oktober.

Na het ontbijt en het inpakken van de  koffers gingen we richting het Terministation om daar de metro naar Circo Massimo te nemen. Daar zijn vroeger de vele strijdwagenraces gehouden. Er was echter weinig te zien. We besloten verder te wandelen richting de piramide, een stukje Egypte in Rome. Het dient als graf en torent in zijn witte hoedanigheid boven een druk kruispunt uit. Het viel ons eveneens wat tegen.

In ons beste Engels vroegen we een dame of ze wist waar de San Giovanni Lateranokerk was. Ze zei dat we dan nog erg ver moesten lopen. Dat waren we niet gewend. Alles lag zo verrassend dicht bij elkaar, hoe kon dat nou? Henk wilde teruglopen richting Circo Massimo dat weer dichtbij het Colosseum ligt. Ik wilde eerst een cappuccino en even uitrusten. Dit was balen. De kerk die in het Romeboek van onze zoon staat met prachtige foto’s was dus niet haalbaar, tenzij we met de metro gingen. Maar  een metrostation in deze buurt stond niet meer op mijn kaart. De piramide stond er zelfs al niet meer op. We waren overduidelijk aan de modernere kant van Rome beland waar alle bezienswaardigheden beduidend verder uit elkaar liggen. Verpauperde winkels en een nog drukker verkeer. Bij een kiosk met een terras erachter ging ik vragen of ze een toilet hadden. Ook weer in een kelder, oud en zonder licht maar ja, ik kon mijn plas tenminste kwijt. De serveerster maakte het helemaal goed. Ze serveerde onze cappuccino’s met een melklaagje in de vorm van een hartje.

Vittorio Emanuelle II Rome

Vittorio Emanuelle II ook wel ‘de Bruidstaart’ genoemd.

De Santi Giovanni e Paolokerk en Vittorio Emanuelle II

We liepen terug richting het Colosseum en kwamen onderweg uit bij de Santi Giovanni e Paolokerk, qua naam lijkt hij veel op de San Giovanni Lateranokerk maar dat was toch niet de beroemde die ik in het boek had gezien. Van buiten was het een eenvoudig ogende kerk maar het interieur was prachtig. De deuren stonden open want er was net een huwelijksmis afgelopen. Niemand hield ons tegen om er binnen te gaan. Dus maakte ik foto’s van de rijkelijk versierde kerk met zijn prachtige kroonluchters die feestelijk waren verlicht. We liepen weer terug richting Piazza Venezia met het overheersend witte monument Vittorio Emanuele II. Daar waren we immers nog niet binnen geweest en deze was nu wel open voor publiek. Door de zon op het witte gesteente was het moeilijk om een leuke selfie te maken. Dan maar naar binnen waar een gedeelte als museum dienst doet. Op het dak heb ik nog wat overzichtsfoto’s gemaakt van Rome.

Uitzicht over Rome vanaf Vittorio Emanuelle Ii

Uitzicht over Rome vanaf Vittorio Emanuelle II

 

Santa Maria in Aracoeli

Vanaf ‘de bruidstaart’ zoals Vittorio Emanuele II door zijn protsige uitstraling ook wel wordt genoemd, betraden we de kerk Santa Maria in Aracoeli. Ook deze kerk was adembenemend mooi! Ook hier schitterden ons de plafondschilderingen en het goud tegemoet. Bij een Maria-altaar staken we twee kaarsjes aan voor onze oudste zoon en mijn ouders die helaas niet meer onder ons zijn. Maar ook een kaarsje voor onze jongens en Henks ouders met de stille wens dat het hen goed gaat in de toekomst. Het beeld van Maria dat onder een grote glazen stolp stond keek me daarbij liefdevol aan. Ik kan het niet onder woorden brengen maar wordt altijd warm van binnen als ik Maria zie. Dat heeft ook vast te maken met de herinneringen aan mijn Katholieke jeugd en de bezoekjes aan mijn omaatje die Maria vereerde zowel in huis als in haar tuin.

Mariabeeld kerk Rome

Een laatste wandeling door Rome

Nadat we uit de kerk kwamen stelde Henk voor om voor de laatste keer te gaan dineren bij La Base ( ja,alweer maar zeker geen slecht idee). Dat was natuurlijk weer heel erg lekker. Ik had genoeg aan een salade, maar de sfeer was er top en we deden het rustig aan. Nog een laatste Crodino om in Italiaanse sferen te blijven.

Na het eten liepen we de Via Cavour af en kwamen nog langs de Santa Maria Maggiore, een immens grote basiliek. De laatste foto van een monument. Richting het hotel kwamen we bij het Termini station waar ik nog een laatste ijsje lustte waarvan we een laatste selfie hebben gemaakt. Het was goed zo. Het was nog maar vier uur in de middag maar we waren behoorlijk moe en blij dat de bus ons kwam halen voor de reis naar het vliegveld. Onderweg kwamen we langs de kerken en monumenten die we nog dolgraag hadden willen zien maar waar niet de gelegenheid en tijd voor was geweest. Dat is jammer maar ja, Rome helemaal zien in vijf dagen tijd is dan ook onmogelijk. Reden genoeg om nog eens terug te keren!

Santa Maria Maggiore Rome

Santa Maria Maggiore basiliek

Kortom

Rome is een cultuurstad en openluchtmuseum in één. Dus wanneer je daar veel van houdt is het zeker aan te raden deze stad eens te bezoeken. Zeker als je niet vies bent van oude kunst in de vorm van muur-en plafondschilderingen en beeldhouwwerk. De stad kent bovendien veel oudheid en geschiedenis en ook al ben je daar niet in geïnteresseerd, je nieuwsgierigheid wordt toch geprikkeld. De schoonheid daarvan is zo ongekend dat je op elke hoek van een straat wel wordt verrast. Wat ons opviel waren de vele bouwwerken die niet eens in de boeken en op de kaart staan. In onze ogen zijn ze prachtig maar blijkbaar kennen deze  geen historie en zijn ze voor de Romeinen niet belangrijk genoeg om te worden vermeld. Dat neemt natuurlijk niet weg dat elke wandeling door Rome een belevenis is die je je nog lang aangenaam zal herinneren. Het is aan te raden zoveel mogelijk lopend of fietsend de stad te ontdekken. Als je met de metro van hoogtepunt naar hoogtepunt gaat reizen zal je veel moois missen. Want zoals ik al zei: Rome is verrassend! Het is wel fijn om van de metro gebruik te maken als je ’s avonds te ver van je hotel bent en te moe  om terug te lopen. Rome is een stad die vooral veel bezocht wordt door jongeren en mensen van middelbare leeftijd. Je ziet er opvallend weinig gezinnen met kleine kinderen en ouderen. Daar is het te vermoeiend voor. Dus wacht niet langer tot je een rollator gebruikt en boek vandaag nog je stedentrip naar Rome. Goede reis!

Advertenties

Even een pigmentvlekje wegwerken

Environ clarifying lotion en vruchten om pigmentvlekken te bleken

Ben je net van je jeugdpuistjes en zwangerschapsmasker af, komen er ineens bruine vlekjes op je gezicht en handen tevoorschijn. Vlekjes die veel weg hebben van een uitvergrote sproet. Help! Wat nu?

Ze zien eruit als de vlekjes die veel lijken op die van mijn oma: noemen ze die dan geen ouderdomsvlekken? Brrrr. Mijn oma had er één op haar slaap zo groot als een gulden. Vlekken die ik dus associeer met ouderdom. Maar is dat wel altijd zo?

De schoonheidsspecialiste noemt ze pigmentvlekken en zegt dat het eigenlijk zonneschade is die je in het verleden hebt opgebouwd. Ze ontstaan voornamelijk op de huid die het meest aan het daglicht wordt blootgesteld zoals je gezicht, handen en décolleté.

Zonneschade

Dus ja, dat heerlijke warme zonnetje is boosdoener nummer 1. Het is dus belangrijk dat je zowel in de zomer als de winter een hoge zonnefactor gebruikt in je dagcrème. Nog beter is het om zonlicht op je gezicht te vermijden. Daarom is heerlijk op een terrasje genieten met je hoofd in de zon zó 2015! Dat kan echt niet meer! Tja, dat weten fotomodellen en filmsterren al jaren maar dringt nu pas bij ons door. Ik hoor je denken: ‘Ja dááág! Ik heb geen vlekken en zal er geen last van hebben want mijn moeder heeft ook een egale huid.’ Dat kan, maar door hormonale schommelingen kun je ze alsnog krijgen.Door de menopauze of als je zwanger bent (dat laatste geldt natuurlijk niet voor de middle-aged meisjes onder ons). Zelfs door het gebruik van de pil kun je bruine verkleuringen rondom je mond en onder je ogen krijgen. Het is daarom zeker niet altijd genetisch bepaald. Maar naarmate je ouder wordt en je huid daarbij dunner en vaak ook lichter wordt, worden ze beter zichtbaar. Dus pas op! Voorkomen is beter dan genezen.

Diverse behandelingen om ze te verwijderen

Nee, die vlekjes zijn niet heel charmant te noemen. Daar zijn veel schoonheidsinstituten gretig op ingesprongen. Er zijn beschermende crèmes te koop met, schrik niet, factor 100 maar ook crèmes die beloven dat ze de vlekjes kunnen bleken met een peelende werking.

Je kunt ook kiezen voor een laserbehandeling. Met name voor de zogenaamde ouderdomsvlekken die dieper in de huid liggen, blijkt het effectief te zijn. Ook een chemische peeling belooft een volledige verwijdering ervan. Tenslotte heb je nog IPL of te wel Intense Pulsed Light. Een behandeling die veel op een laserbehandeling lijkt maar meer werkt op vlekken die uitsluitend door de zon zijn ontstaan. Met lichtpulsen op meerdere golflengten zou je van je ontsierende sproeten af kunnen komen. Bij deze behandelingen wordt wel netjes aangeraden dat je eerst even langs de huisarts moet om te verzekeren dat je vlek geen melanoom is.

Toch wordt je er niet vrolijk van als je bij de reacties op deze behandelingen op internet nogal eens het woord ‘huidirritatie’ terug ziet komen. Niet verwonderlijk want de huid wordt door deze behandelingen dan ook lichtelijk beschadigd. Verhalen van dames, maar jawel, ook heren die het niet meer laten doen. Opgezwollen huid, roodheid, schilfering die weken duurt totdat je velletje vernieuwd is. Daarbij komen sommige vlekjes doodleuk weer na verloop van tijd terug. Nou, ik zeg je, dat is dan flink balen en zonde van het geld en irritatie.

Probeer eerst een veilige lotion of crème

Als zelfs mijn schoonheidsspecialiste zo’n behandeling niet aanmoedigt maar aanraadt om eerst een oplichtende lotion te gebruiken, zegt dat voor mij genoeg. Ze beveelt de Clarifying lotion van Environ aan. Twee keer per dag na het reinigen op de huid aanbrengen. Het remt de vorming van pigment af, bevat vitamine B3, hydrateert en stimuleert celvernieuwing. Dat klinkt voor mij toch wel beter in de oren en geeft geen irritatie. Environ heeft ook nog een licht blekende crème in het assortiment: C-Boost. Verwacht er geen wonderen van want het maakt je pigmentvlek alleen maar lichter van kleur, helemaal verdwijnen zal niet lukken. Een pigmentvlek is immers een litteken dat in je huid genesteld zit en niet alleen aan de oppervlakte. Het gebruik van deze cosmetica is een milde aanpak van pigmentvlekken, zeker niet agressief. En dat klinkt in ieder geval veilig, nietwaar?

Natuurlijke huismiddeltjes

Als je zelf aan de slag wilt, zijn er via internet tal van veelbelovende huismiddeltjes die je zelf eenvoudig kunt maken.Van karnemelk met tomatensap tot komkommer en citroen. Het komt er eigenlijk op neer dat je (fruit)zuur gebruikt dat een oplichtende werking heeft. Eén ervan is het proberen waard:

Meng het sap van een halve citroen met 1 theelepel suiker en enkele druppels olijfolie. Laat dit 10 tot 15 minuten op de vlekjes inwerken. Reinig daarna je huid met lauw water en smeer hem goed in met een hydraterende crème. Doe dit 2 tot 3 keer per week.

Tja, je moet er wat voor over hebben. Of dat uiteindelijk die paar vlekjes minder opvallen? De tijd zal het leren. De werking is hetzelfde als van de Clarifying lotion, al hoef je hier niet steeds je keuken voor overhoop te halen.

Of het allemaal een blijvend resultaat oplevert is de grote vraag. Een kwestie van geluk, denk ik. Mocht ik ooit dezelfde vlek als mijn oma, maar dan in euro-formaat verwelkomen dan hoop ik dat er inmiddels een minder schadelijke remedie is gevonden die wel veilig, aangenaam  en vlekkeloos verloopt.

Heb jij ook al verdwaalde vlekjes getraceerd op je gelaat? Wat doe jij ertegen en hoe ga jij nu met de zon om? Ik hoor het graag in jullie reacties onderaan dit blog.

Gun jezelf een holistische massage

Holistic Touch, holistische massagetherapie

Ik geloof nu dat ik wat meer moeten leren luisteren naar mijn lichaam. Dat valt niet altijd mee als je de spil van een mannenhuishouden bent. Als je je verantwoordelijk voelt voor de hele huishoudelijke rompslomp die op rolletjes moet lopen, je werk en het behoud van een happy family. Maar als een kip zonder kop steeds maar weer doorgaan zonder momenten van rust en ontspanning eist op den duur toch zijn tol. Vooral ook door het ouder wordende lichaam moet je soms wat gas terugnemen, anders mondt dat uit in allerlei klachten van o.a. de rug, spieren en gewrichten.

Signalen van het lichaam

Natuurlijk kun je naar je huisarts gaan of een goede fysiotherapeut. Het helpt ook enorm om sportief te zijn, maar vaak komen klachten op den duur weer terug. ‘Zeurende’ pijn is een signaal van het lichaam dat om aandacht vraagt. Het protesteert op die manier tegen drukte en stress. Dit komt nogal eens voor bij mensen die gevoelig zijn voor prikkels en het gejaag van anderen. Of mensen die vinden dat ze alle ballen tegelijk de lucht in moeten houden maar dat eigenlijk niet kunnen. Wanneer hier disbalans in is, kan het gebeuren dat je onbewust een gedrag of gedachte ontwikkelt, bijvoorbeeld hard werken, wat uiteindelijk je lijf volledig uitput. Een burnout ligt dan op de loer.

Holistic Touch

Met spierklachten die snakten naar een massage en een luisterend oor, ben ik bij ‘holistic touch’ terecht gekomen. Want ik snap heel goed dat fysieke pijnklachten vaak voortkomen uit stress. Maar eerlijk gezegd kwam ik vooral om mijn lichaam eens heerlijk te laten masseren. Want au, wat deed dat vermoeide lichaam zeer en is het dan niet heerlijk om je te ontspannen en daarvan te kunnen genieten?

Holistic touch  is een holistische massagetherapie die naast de kwaliteitsgarantie ook het voordeel heeft dat de behandelingen (gedeeltelijk) vergoed worden door een groot aantal verzekeraars. Mijn therapeute is Marlies de Vet uit Gilze. Sinds 2002 begeleid zij jongeren en volwassenen in hun bewustwordingsproces en ontvangt die in haar mooie praktijk aan huis. Een praktijk met een warm welkom maar die beslist niet zweverig is, al zou je dat bij ‘holistisch’ misschien denken. Marlies is juist heel realistisch en open. Ze houdt je de zogenaamde spiegel voor en doorbreekt grenzen die je jezelf hebt opgelegd. Vaak onbewust maar niet onschuldig.

Marlies begint elke sessie met een uitvoerig gesprek. Wat houdt je op het moment bezig? Ik kreeg van haar inzicht in de activiteiten waarbij mijn energielevel daalde maar ook waar ik juist energie van krijg. Deze blog is o.a. mijn energieleverancier vandaar dat ik jullie al maanden wekelijks ‘lastig val’ met mijn perikelen. 😉 Maar dat terzijde.

Je innerlijke familie in playmobil

Een andere mooie bijkomstigheid is dat ik mezelf beter leer kennen. Ik word milder voor mezelf na jarenlang zorgen voor kinderen en ouder(s). Marlies werkt met de zogenaamde ‘innerlijke familie’. Herken bijvoorbeeld de daadkrachtige man in jezelf, de wijze innerlijke vrouw, het gevoelige meisje of het speelse jongetje. Aan de hand van, jawel, playmobilpoppetjes die samen al jouw kwaliteiten, behoeften, waarden en drijven verbeelden, wordt duidelijk welk figuurtje in jouw leefwijze dominant is. Hierdoor krijg je een goed inzicht in bepaalde situaties en in de ‘verstandige’ zinnetjes in je hoofd die je eigen gevoel ondermijnen. Zinnen die afremmen in het najagen van je dromen. Je moet dit, je moet dat, maar wat wil ik zelf? Moeten, moeten, moeten, moet ik dat in mijn lijf voelen? Nee toch? Daar heeft niemand wat aan. Een duidelijke, symbolische manier om uit te leggen wat je innerlijke familie nu werkelijk inhoudt en hoe dat doorwerkt in jouw lichaam en geest. Tevens gebruikt ze veel wijsheden volgens het principe van ‘het matje’ waar haar zus Korrie de Vet, eveneens holistisch massagetherapeute in Amsterdam,  een boek over heeft geschreven. Een toegankelijk boekje voor mensen die zelf richting willen geven aan hun leven.

Massage

Na het gesprek volgt de massage. Tja, daar kwam ik in eerste instantie voor en kan daar dan ook reuze van genieten. Ze masseert juist die spieren van mijn lichaam die daar om ‘vragen’ in de vorm van pijn en vermoeidheid. Daarnaast masseert zij ook spieren waar ik geen klachten van heb maar die daarin wel een rol spelen. Zo was ik onder de indruk van een buikmassage, die doorwerkt in de rugspieren. En wist je dat je van een beenmassage heerlijk kunt ontspannen?

Enfin, wil je even pas op de plaats maken en werken aan je persoonlijke ontwikkeling? (Daar ben je echt nooit te oud voor) Of heb je het idee dat je met je ‘klachten’ uitbehandeld bent maar toch verlichting zoekt? Ook dan kan Marlies je helpen. Zelfs kinderen kunnen baat hebben bij haar therapie maar ook het kind in jezelf. Leer weer om net als een ongeschonden kind vanuit je hoofd in je lichaam te komen en geniet weer! Ik wel tenminste.

Jongensmoeder

Wensjes en zelfgemaakte cadeautjes voor moederdag

De brievenbus zit weer vol reclamefolders met harten en bloemen. Met lieve lowbudget cadeaus speciaal voor kinderen. Het is weer zover: moederdag. Natuurlijk kijk ik ze door, voor mezelf, dat dan weer wel. Want ik ben moeder en heb twee zoons die me steeds vragen: ‘Wat moet je hebben ma?’

‘Ik moet niks, ik vraag niks, ik laat me liever verrassen,’ is elk jaar weer mijn antwoord. En dat is geen gemakkelijk antwoord. Liever horen ze: ‘Ach, ik hoef niets hoor. Ik heb jullie toch?’ Maar helaas, zó gemakkelijk komen ze er niet meer vanaf.

Moederdag zonder moeder

Het was 2011, het eerste jaar dat ik voor mijn moeder geen cadeau meer kon kopen. Haar bezoeken was ook niet meer mogelijk want ze was een jaar eerder overleden. Het was juist daarom rond moederdag zo’n gemis. Wekenlang had ik de reclames letterlijk weggeslikt. Ben ik in winkels met een grote boog om de bonbons en boeketten heengelopen. Het was zo moeilijk geweest. Ik had mails ontvangen van grote drogisterijketens met de vraag wat ik mijn moeder wilde schenken. Of nog erger: wat ging ik met mijn moeder die dag doen? Gezellig eten en genieten van onze hechte moeder/dochterrelatie? Dat kwam ongelofelijk hard binnen. Met een vloek en een zucht heb ik me uiteindelijk kranig door die commerciële poespas heengeworsteld.

Het was mijn eerste moederdag zonder moeder, maar ik prijsde mezelf gelukkig met mijn tienerzoons. Het was een zonnige zondag en nadat ik bij mijn ouders op het graf een bloemetje had gezet, verraste manlief mij bij thuiskomst met een kop koffie in de tuin. Met een scheef oog keek ik rond lunchtijd naar de slaapkamerramen van mijn jongens. De gordijnen bleven dicht, er zat weinig beweging in. Natuurlijk, die waren de avond ervoor nog uit geweest, dan mag je als moeder niet verwachten dat ze op tijd uit hun mandje komen.

Oeps! Vergeten?

Het was al na tweeën toen ze beiden naar beneden kwamen. De oudste griste haastig een croissant uit het broodmandje op tafel, beet er een stuk af en riep: ‘Hé, ik ben weg. Houdoe!’ Voor ik iets terug kon zeggen was hij alweer buiten en sprong op zijn fiets. Weg was hij. Geen ‘goedemorgen’, of ‘hé lekker croissantje’ nee, laat staan: ‘fijne moederdag’.

De jongste zat met een duf gezicht achter zijn ontbijt zijn telefoon te checken. ‘Weet jij soms wat voor dag het is vandaag?’ probeerde pa voorzichtig. Zijn vragende gezicht sprak boekdelen. Het nachtleven had het vast gewist. Ik hoefde niets van ze, had ik die week nog gezegd, als ze er die dag maar even bij stil zouden staan. Samen eten, misschien herinneringen aan oma ophalen? Het was allemaal al moeilijk genoeg.

Zelfgemaakte cadeautjes

Op dat moment kreeg ik heimwee naar hun kindertijd. Moederdag kon nooit vroeg genoeg voor ze beginnen. Al voor zevenen sprongen ze op ons bed en kropen tussen ons in. Het ongeduld wie het eerst zijn cadeautje zou geven. Ik herinner me nog het haperende opzeggen van hun wensjes. Die hadden ze op de kleuterschool speciaal voor mama gekleurd en met de juf ingestudeerd. Later kwamen de geknutselde cadeautjes: een ketting van aaneengeregen zelf geboetseerde kralen en een met plakkaatverf beschilderde broche. Alles met liefde gemaakt. Ik droeg het met trots. Die tijd was duidelijk voorbij.

De drukke tienertijd

Mijn zoon knikte met een volle mond brood naar mijn man: ‘híj zou voor het cadeau zorgen.’  Die zei bijna verontschuldigend: ‘De jongens hadden het zo druk dat ik maar iets heb gehaald.’ Uit zijn broekzak viste hij een klein doosje en gaf het aan mij. Enigszins teleurgesteld omdat ze wel heel gemakkelijk, pa hadden ingeschakeld, maakte ik het open. Op een watje lag een zilveren bedeltje voor mijn armband in de vorm van een jongetje. ‘Omdat je een jongensmoeder bent,’ probeerde mijn man het te verduidelijken. Ja één die altijd voor ze klaar stond, die alles voor ze regelde. Inderdaad tot cadeautjes aan toe. Ik had het zelf zover laten komen.

Om de dag goed af te sluiten

‘Je hoeft vanavond niet te koken mam,’ zei de jongste enkele uren later. ‘We gaan je helemaal verrassen.’ De oudste was inmiddels ook weer thuis en na wat gefluister en gestuntel in de keuken hield ik al mijn zintuigen open. Ik nestelde me voor de televisie in de woonkamer en liet hun geheimzinnigheid langs me heen gaan. In mijn hart voelde ik de opluchting dat deze moederdag niet mijn geschiedenis in zou gaan als de zwaarste ooit. In gedachten zag ik een feestelijk gedekte tafel met culinaire gerechten. Mijn jongens konden met hulp van pa immers best koken, dat mocht ik niet onderschatten. ‘Nou, ik ben benieuwd!’ gilde ik enthousiast vanuit de huiskamer met één oor luisterend naar wat de mannen in de keuken bekokstoofden. Tot een overbekende vette geur mijn neus prikkelde. Het zou toch niet?

Verdwaasd stond ik op en liep naar de keuken. Had ik opnieuw te hoge verwachtingen van mijn schatten gehad? Van haute cuisine was inderdaad geen sprake. Enkel een fles curry en een grote pot mayonaise sierden de tafel en vanuit de friteuse kwam de frietlucht me al tegemoet.

Tja, ik ben een jongensmoeder hè?