Site-archief

Wereldlichtjesdag

Wereldlichtjesdag, kaarsjes in een hart op de begraafplaats

Aanstaande zondag 11 december is het weer zover: Wereldlichtjesdag ook wel Worldwide Candle Lighting.

Ontstaan in Amerika

In 1997 is in Amerika Worldwide Candle Lighting ontstaan  vanuit The Compassionate Friends. Een groep lotgenoten bestaande uit ouders van een overleden kind. Elk jaar worden op de tweede zondag van december overal ter wereld om 19.00 uur kaarsjes ter nagedachtenis aan deze kinderen aangestoken. Door de verschillende tijdzones zal er die dag een golf van licht over heel de wereld schijnen. Een erg mooi, liefdevol en warm gebaar dat tijdens deze donkere dagen voor kerst het verlies letterlijk en figuurlijk wat lichter maakt voor de nabestaanden.

Steeds meer plaatsen doen mee

Nog niet elke gemeente doet mee, maar in ons dorp Gilze zijn enkele jaren geleden een aantal vrijwilligers samengekomen om dit initiatief vorm te geven. Zij organiseren dit vanuit de kerk waarbij iedereen vanaf 18.15 uur welkom is, ook de niet-gelovigen onder ons. Het is voor iedereen die een overleden kind wilt herdenken, ongeacht of het doodgeboren is of op latere leeftijd is overleden. Het is en blijft je kind. Of het nu vorig jaar was of een halve eeuw geleden, het gemis zal er altijd zijn. Geen kind is zo aanwezig dan het kind dat wordt gemist. Niet alleen ouders maar ook grootouders, broers, zussen en andere familieleden zijn welkom tijdens deze herdenkingsbijeenkomst.

Iedereen krijgt bij de ingang een kaars aangeboden. Op de kaars mag je de naam van het kind schrijven. Elk jaar is er een ander thema. Zo was er het thema tijd, liefde en sterren. Daarom is het elk jaar weer anders maar steeds sfeervol en vooral warm. De bijeenkomst wordt muzikaal omlijst door een jongerenkoor en jeugdige muzikanten. Daarnaast worden verhalen en gedichten voorgedragen door de vrijwilligers. Deze doen dit met zoveel gevoel omdat zij zelf of in de directe omgeving een overleden kind hebben. Maar ook kunnen andere lotgenoten hier aan bijdragen. Het is alweer drie jaar geleden dat mij, als ouder van een overleden kind, werd gevraagd om mee te doen aan deze bijeenkomst. Natuurlijk kon ik dat niet weigeren. Ik ben in de pen gekropen en heb een gedicht geschreven wat ik destijds heb voorgelezen.

Verlies in seizoenen

Lente

Jonge, groene blaadjes omwikkelen de takken, frisse bloesems kleuren mijn wolk roze. De lucht ademt een tedere, aangename bries terwijl in mijn buik het grootste wonder groeit. De eerste trapjes, de lichte bolling van mijn silhouet, ik geniet, dit prille leven belooft een zonnige toekomst.

Zomer

Warm gekleurde bloemen, de geur van pas gemaaid gras. Gele korenvelden onder een strakblauwe hemel en mijn verwachtingsvolle buik rond als de zon. Plots verraadt de hitte een onheilspellend onweer, slaat om in een zware onweersbui waarin tijdens een weeënstorm mijn kind wordt geboren.

Herfst 

Bewolkte hemel, bladeren vallen en waaien heen. Regenkoud hemelwater spoelt mijn gelukkige toekomst weg. Mijn hoop en geluk hangen gevangen tussen stapelwolken en kunnen een kille storm niet verweren. Hij raast overdonderend over mij heen maar rondom mijn kind blijft het doodstil.

Winter

Sneeuw en ijs bedekken vorstelijk de dagen, mijn gekoesterde moederliefde bevroren. In een koufront van tranen zoek ik diepbedroefd naar het einde van deze bittere eeuwigheid. Verlang ik in een dichte mist naar de adem van mijn kind.

Lente

In mijn armen draag ik een schreeuwend verdriet en in mijn schoot rust een peilloos diep tranendal. Terwijl de nevelige lucht een eindeloos verlangen ademt naar de warmte van mijn kind.

Zomer

Vergeelde weilanden, verwelkte bloemen. Waar is de schoonheid van het leven? Waarom zie ik de zonnige kant niet meer? In mijn hart koester ik de liefde voor mijn kind dat voor altijd verenigd is met de natuur. En de zomerse hitte brandt de zoveelste wolkbreuk los.

Herfst

De onbestendige, rouwende regen valt en een warme wind waait mijn tranen weg. Voor even. Om na de zoveelste opklaring weer in een stortbui de bladeren van de bomen te rukken. Wisselvallig weer met hier en daar een opklaring. Mijn dichte wolkenhemel verandert in sluierbewolking.

Winter

Tijdens een vorstvrije kwakkelwinter kan het tranendal niet bevriezen. Rouwende bomen waaien hun kale takken maar verliezen niets meer. Ik verlang naar de eerste lentedag met goede voorspellingen, waarop ik intens kan genieten van een regenboog, maar voor altijd zonder mijn kind. 

B. de Bont (oktober 2013)

Zee van licht

Na de bijeenkomst worden de kaarsen aangestoken en gaan de nabestaanden met hun brandende kaars in een stoet richting de begraafplaats die met nog meer kaarsjes feeëriek is verlicht. Je kunt daar de kaars in een ijzeren hart op de grond zetten wat een heel mooi effect geeft. Ook kun je er voor kiezen om de kaars bij het monument voor het jong gestorven kind of op het graf van jouw kind te plaatsen. Iedereen is er vrij in om te doen waar zijn of haar gevoel ligt. Schitterend zal het zeker weer zijn maar vooral troostend want al die kaarsjes verjagen het donkere gevoel in jouw rouwende hart.

Beleef samen met al die andere ouders deze warmte want dichterbij kan je kind niet zijn.

Voor meer informatie kijk op de facebookpagina van Wereldlichtjesdag Gilze

 

 

 

 

Advertenties

De Zwarte Cross

Entree Zwarte Cross 2016

Wat hebben wij dat gemist in de jaren 80! Zo’n gaaf en gemoedelijk festival waar bijna alles kan en mag. Waar muziek, cross, bier (heel veel), theater en gekte een gezellige combinatie zijn.

Jarenlang was ik bijna jaloers op onze jongens als ze na een Zwarte Crossweekend vuil en bezweet thuiskwamen. Het enige waar ik van mocht genieten was altijd de naar bier walmende was die stijf stond van de modder, souvenirs die iedere gast van de Zwarte Cross mee naar huis neemt. Elk jaar zagen wij op tv de mooiste fragmenten van dit weekend bij het nieuws voorbijkomen. Ooit werd er zelfs tijdens het festival elke avond een documentaire over de afgelopen dag uitgezonden. We lachten om de laagdrempelige boerenwijsheid en de botte humor. Om de uitbundige feestvierders op de praalwagens die door de modder of het stuifzand over de crossbaan scheurden. Kortom de hele sfeer. Het kriebelde. O, wat zou het tof zijn om dit zelf mee te maken.

Krentenbollen met suiker

Negen vrienden van ons dachten er net zo over. Ook hun voornamelijk volwassen kinderen bezoeken elk jaar opnieuw de Zwarte Cross. Een bus en de kaartjes waren daarom voor afgelopen zaterdag al in november geregeld. Nu was het dan zover. Samen met de ‘kids’ reden we al rond 9.00 uur richting Lichtenvoorde in de Achterhoek voor de 20ste editie van dit festival dat volledig was uitverkocht.Op donderdag opende de camping met 25.000 gasten. De overige drie dagen waren goed geweest voor elk 65.000 dagjesmensen.

In onze oudste kleding en schoeisel, bepakt en bezakt met koffiekannen, Brabants worstenbrood, krentenbollen met suiker en kokoskoeken begon al onderweg het feestje. En een feest was het! Voor jong en oud. Ja, ook voor ons ‘oudjes’ was het goed toeven op het 767.041 vierkante meter grote grasland, zand en modder. Zelfs met dit hete weer waren sommige plaatsen nog zompig en zogen de schoenen regelmatig vast in de drek. Maar dat kon de pret niet drukken; voorwaarts gas! De Zwarte Cross is er voor alle kinderen van 6 tot 60. Daarom was er ook aan de allerkleinsten gedacht in de vorm van een blagenparadijs, (blaag is Achterhoeks voor ‘kind’) met springkussens, kermisattracties en zelfs een sloopauto waar ze met verf op mochten kliederen. Daarbij de tekst: ‘Vermaak ow naogeslacht terwijl i-j de kinderbijslag an ’t schap kapotslaot.’  Mocht het nageslacht pa en ma kwijtraken dan deed een enorme opblaaspop van Tante Rikie op het terrein dienst als meeting point. Die kon niemand missen. Zij is al jaren de mascotte van de Zwarte Cross.

Zwarte Cross Opblaaspop van tante Rikie

Opblaaspop van Tante Rikie

Before singing the church out

Het terrein met meerdere gigantische tenten bood theater (ouwehoer-entertainment) en muziek voor iedere smaak, leeftijd en stijl. Zelfs aan gasten van de andere kant was gedacht in de vorm van het gaycafé: ‘de Kast’ met als ondertitel: ‘Kom d’r uut.’ Voor de meest gelovigen onder ons stond er een houten kerk compleet met gospelkoor  ‘Before singing the church out.’ De bordjes met melige slogans sierden het festival overal op. Sommige met een agrarisch karakter: ‘Genees hier van uw stierlijke verveling.’ De boeren hadden dit jaar echter de tropische kolder in den kop. Het motto was: ‘Say yes to apartigheid.’ De Zwarte Cross had daarom een werelds tintje. Al zag ik op de crossbaan een zwarte wagen meerijden met de gewaagde tekst: ‘Wat zwart is, mot zwart blijven.’ Duidend op de Zwarte Cross natuurlijk?

Verspreid over de weilanden staken de enorm hoge misselijkmakende kermisattracties overal bovenuit. Met al dat bier en vette happen bedacht ik zo dat het weiland eronder niet alleen groen van het gras zou zijn. We gingen maar niet kijken, werden al draaierig van een blik op de shakende gevaartes.

Dubbeldekker Zwarte Cross 2016

Je kunt het zo gek niet bedenken of het rijdt er wel.

Rook, zeepsop, zand en water

Het crosscircuit liep met zijn bergen en dalen over het weiland en een stukje door het schaduwrijke bos. De zon was zo heet dat wij daar gingen kijken. Onze kids die via een andere ingang waren binnengekomen, zagen wij daar terug bij de zogenaamde ‘Nozem Dôme’. Knus en onbenullig hingen zij aan en achter de hekken rondom het circuit. Het ‘groene’ bier wat in de Brabantse volksmond ‘niet te zuipen is,’ vloeide hier rijkelijk. Met gebrek aan beter werd er volop van geproefd. En tussendoor een ‘Nozemoil’shotje, smerig lekker.

Nozem Dôme bij de Zwarte Cross 2016

De kids aan de hekken in de Nozem Dôme

Ondertussen reden de in carnavalsstijl uitgedoste crosswagens over de baan. Het ging eigenlijk niet om de snelheid, meer om de humor  ervan alsof we naar ‘Ter land, ter zee en in de lucht’ keken al misten we daarbij het droge commentaar van meneer Wijdbeens. Een groot deel van de wagens was duidelijk binnen een avond in elkaar geflanst. Veel rook, soms zoveel dat je niet zag wat er onder reed. En niet te vergeten: veel zeepsop en water waar wij als publiek overvloedig van mochten meegenieten.

Dixi

En dan was daar het moment dat we voor de eerste keer moesten plassen. Zolang mogelijk uitgesteld natuurlijk want als je eenmaal gaat, blijf je gaan, toch? De heren in een hoekige pispaal en wij dames op een dixi. Met gebrek aan beter dan maar. Geen spiegel, geen doortrekker en geen kraantje water, laat staan zeep. Maar wel een mannetje van ‘Sfeerbeheer’ die mij de toegang weigerde met een biertje. Ja, ik zou eens morsen. Je moest er niet aan denken in deze ‘schône’ sanitaire ruimte. Het blijft behelpen in zo’n stinkhok. Sorry maar dan ben ik maar een miemeut. De aanblik in de pot kan mij nooit bekoren. Als je al goed in de (Nozem)olie bent kan ik me voorstellen dat je het niet meer ziet, maar zo vroeg op de middag was dat toch wat anders.

Cross

Terug bij de baan kwamen de crossmotors oe-oe-oe-oerend hard aangescheurd. Kijk dat vind ik nou tof. Als tiener bezocht ik vaak de crosswedstrijden in de omgeving. Later mocht ik bij mijn zoon graag kijken waarbij het opzwepende zand je rond de oren vloog. De snelheid, de sprongen, het ronkende geluid van de motoren, ge-wel-dig! De vaart van de crossers lag nu ietsje hoger wat te zien is aan het aantal foto’s die ik getracht heb te maken maar waar alleen zand op staat.

Crossbaan Zwarte Cross

Crosser gemist!

Nadien was er een race met allerlei fraai uitgedoste motoren. In een bocht werd even gedrift waarbij het rulle zwarte zand in het publiek verdween. Als dank werden vele bekers bier naar de bestuurder gegooid. Hier kon dus ècht alles! En hier maakte je het mee! Achter een motor-compleet- met- boom- achterop, croste, jawel: de gele Pokémon Pikachu waar iedere nerd naar op zoek is.

Inkakmoment

Na de laatste ronde glibberden we richting het open veld. Waar we na het eten in de zon een zogenaamd ‘inkakmoment’ beleefden. Wij hadden het als vijftigplussers zwaar in de warmte, het zweet gutste over de rug. Een ijsje, flesjes water en een kop koffie brachten ons weer bij de positieven.

In de verte kwam Tante Rikie onze kant op. Ze werd letterlijk op handen gedragen. Zittend op haar troon werd de keizerin van de Zwarte Cross begeleid door maar liefst 8 dragers (gezien haar gewicht was dat ook wel nodig) en 4 beveiligingsmensen van ‘Sfeerbeheer’ gehuld in rode apepakkies. Er was de mogelijkheid om met tante Rikie op de foto te gaan. De belangstelling was groot. Ze heeft het toch maar ver geschopt als overjarige laagopgeleide tante met lichtelijk overgewicht.

Op de foto met tante Rikie Zwarte Cross 2016

Op de foto met tante Rikie

Op de theaterweide gingen we in het gras zitten voor de band JW Tolkamp. Dat zijn oud-leden van Normaal maar dan zonder Bennie Jolink. en zonder ‘Oerend Hard’. De zon ging langzaam onder en onze energie kwam terug bij een goei stukske  Achterhoekse muziek.

Brokkenmakers

Onderweg naar The Bayou,het gezellige countrydorp, kwamen we langs de Brokkenmakersarea waar een motorcrossstuntteam hoge levensgevaarlijke koprolsprongen maakte. Is dit kunst of sport? De show had in ieder geval veel bekijks omdat we allemaal hongeren naar sensatie. Al is het alleen maar om getuige te zijn wanneer de klaarstaande ambulance in actie komt. Iedereen met een beetje boerenverstand weet dat bij een miniscuul stuurfoutje de crosser weer voor ik-weet-niet-hoelang in de kreukels ligt. Je zoon zal maar zo’n hobby hebben.

Bier, banjo’s, barbecue en blues

Bij The Bayou voelden we ons meteen thuis. Al het goede van de countryside van de USA kwam hier samen onder de vier B’s: Bier, banjo’s, barbecue en blues. De oudere jeugd genoot van dit Amerikaanse sfeertje. En terwijl de zon inmiddels plaats had gemaakt voor diffuus maanlicht was het bezoek aan de dixi daardoor minder confronterend. Maar inmiddels waren we ook de sjiekere dixies tegengekomen. Mèt doorspoelmogelijkheid, waterkraan en lachspiegel. Wat een luxe!

Terwijl we tegen 23.00 uur naar de Megatent liepen, werden we verrast door een prachtig professioneel vuurwerk bij the Mainstage. Geen flutvuurpijltjes maar een complete schitterende show die een kwartier lang mocht duren. In de Megatent was het echter superdruk, geen doorkomen aan voor dit kleine moedertje. Maar buiten was het zeker zo gezellig en danste iedereen mee op de hakkûhtakkûhmuziek die midlife dj Mental Theo door de boxen knalde. Om nog effe himmel los te gaon!

Naor huus

Rond 1.00 uur zaten we weer in de bus naar huis. Als het kon dan gingen de beentjes meteen omhoog. De koppies van de jeugd plakten na wat knikkebollen uiteindelijk tegen de ramen, vriend of vriendin.  Ze sliepen als roosjes, aaah die jong! Geen uitbundigheid, geen zat geouwehoer of gekakel. Maar in diepe rust zoals ze vroeger na een dagje Efteling in het autostoeltje hingen. Moe maar vol drank.

De volgende morgen puilde mijn wasmand wederom uit en stonden de modderige schoenen terug op de mat, geduldig wachtend op de hogedrukspuit. En daar tussenin die van pa en ma, rijp voor de vuilnisbak. Het was in één woord SUPER geweest, ook voor de OEREND HARDgeneratie onder ons.

IMG_2005

 

 

 

The Conjuring 2: the Enfield Poltergeist

 

Filmposter van the Conjuring 2 bron: movieweb.com

Filmposter van ‘the Conjuring 2’       Bron: movieweb.com

Ik moet eerlijk bekennen dat ik niet van horrorfilms hou. Ik vind het behoorlijk irritant dat ik steeds een lichte hartverzakking krijg op de schrikmomenten die de werkelijkheid ver omzeilen en de fantasy kant opgaan. Maar manlief had de trailer gezien en dacht dat ik deze wel zou waarderen. Dit is namelijk een film die gebaseerd is op een waargebeurd verhaal uit 1977 wat destijds de kranten haalde. Geen andere paranormale ervaring was ooit op zo’n overtuigende wijze naar voren gebracht. ‘Nou vooruit dan,’dacht ik. En hij had gelijk: dit was echt een meesterlijke film met een spannende, toch mensvriendelijke verhaallijn.

Jaren 70

Vanaf het allereerste moment werd ik het verhaal ingezogen Dat kwam mede doordat ik gefascineerd was door het perfect nagebootste tijdsbeeld van de jaren 70. De posters van Starsky en Hutch en David Soul hangen (net als bij mij toendertijd) aan de slaapkamermuur van de even oude hoofdrolspeelster Janet. De kleding, apparatuur, auto’s en de kapsels, het is allemaal perfect in beeld gebracht. Alleen daardoor al verdient deze film een prijs.

Het paranormale verhaal dat het nieuws haalde

Het verhaal speelt zich af in een Londense huurwoning van de alleenstaande moeder Peggy Hodgson en haar jonge gezin. Zij en haar vier onschuldige kinderen worden de stuipen op het lijf gejaagd door de geest van de vorige bewoner die regelmatig in Janets lichaam kruipt. Meubilair dat beweegt, enge stemmen, geklop en speelgoed dat midden in de nacht een eigen leven gaat leiden. Het zit er allemaal in. Ondanks de overeenkomsten uit bekende horrorfilms zoals ‘the Excorcist’ en ‘Poltergeist’ blijft de film steeds verrassend.

De momenten waarin de warmte van het gezin duidelijk voelbaar is, worden afgewisseld met een huiveringwekkende rit door het spookhuis. Als het gezin er tenslotte de politie bij haalt gaat het pas echt goed mis. Door de meer dan 30 getuigen en de vele bewijzen in de vorm van beeld-en geluidsmateriaal worden het huis en het gezin Hodgson groot nieuws.

Paranormale onderzoekers bieden hulp

Via de kerk worden de paranormale onderzoekers Ed (gespeeld door Patrick Wilson) en Lorraine Warren (Vera Farmiga) uitgenodigd om vanuit New York naar Londen af te reizen. Dit echtpaar bestaat echt en heeft in het verleden meerdere claims gemaakt in paranormale zaken.De geest laat zich meteen aan hen horen  en dat maakt de film niet langdradig. Er zijn steeds getuigen dat het goed mis is in huize Hodgson. Toch bemoeien sceptische journalisten zich met het reilen en zeilen rondom dit spookverhaal en gaat met bandrecorders en camera’s een bewijs zoeken dat Janet alles in scène zou hebben gezet

Soundtrack

Het lijkt een lange zit van 133 minuten maar dat vond ik beslist niet. De sfeer was perfect en al zaten er de nodige schrikmomenten in die mij kippenvel bezorgden, de liefdevolle momenten zorgen voor balans. De soundtrack met muziek van o.a. Elvis Presley, the Beegees en de legendarische single: ‘Don’t give up on us’ van David Soul geven deze film een prettige ondertoon. Nostalgische muziek uit die tijd. Ik ben ook blij dat ik na afloop nog even ben blijven zitten. Bij de aftiteling worden de originele foto’s van het echte gezin en bewijsmateriaal naast fotomomenten uit de film getoond.Dat geeft deze horror een waardevol en onvergetelijk einde.

Aanrader

Ik heb nooit eerder lyrisch van een horrorfilm geweest maar van deze heb ik genoten. Daarom ben ik zelfs benieuwd naar het eerste deel uit 2013 dat volgens de vele revieuws ook zeker de moeite waard moet zijn. Destijds heeft deze film, eveneens geregisseerd door James Wan, 2 prijzen gewonnen voor ‘beste horrorfilm van het jaar’ en is 15 keer genomineerd. In deze film probeert het paranormale echtpaar Warren ook al een oplossing te vinden. Dit tweede deel zal ook zeker in de prijzen gaan vallen. Een echte aanrader die je moet gaan zien, al heb je er nog zo’n schrik van.

The Conjuring 2 draait vanaf 9 juni in 44 bioscopen

Filmtrailer The Conjuring 2