Site-archief

Een muurschildering is weer hip

Airbrushmuurschildering handen en lotusbloem

Het is elke keer weer een uitdaging voor mij. Een muur, als een groot vel smetteloos wit papier, omtoveren tot een kunstwerk in het interieur. Schilderen met kwast of de airbrush in een maatje groter. Ik werk graag in het groot, ook op linnen is mijn lievelingsmaat 1 meter bij  1 meter. Want wat ik maak moet een blikvanger zijn, een kamer een andere uitstraling geven.

Airbrushmuurschildering van tijger met naam

Een naam verwerkt in een schildering is vooral stoer

Van kwast naar airbrush

Zo’n twintig jaar geleden maakte ik mijn eerste muurschildering, ook wel mural genoemd, in de speelkamer van mijn jongens. Het werd de Leeuwenkoning. Nauwkeurig geschilderd met acrylverf. Ik vond het heerlijk ontspannen werken. Het duurde niet lang of ik kreeg mijn eerste opdrachten. Veelal kinderkamers vol sprookjes en tussendoor een motor of een racecircuit. Een natuurgebied of wolkenhemel was veel werk met de kwast en daarom wilde ik graag airbrushen leren. Het resultaat zou zoveel realistischer en sneller zijn. De airbrush gebruik ik daarom nog steeds. Mijn werk kun je bekijken op mijn website: Magic Air of mijn Magic Air facebookpagina

Airbrushmuurschildering koeien in de wei

Speelkamer 4 x 2 meter

Eigen ontwerp

Ik vond het daarbij leuk dat mensen interesse hadden in mijn eigen ontwerpen. Dus geen trol uit de Efteling maar een trol à la Beppie en dat gaf me de vrijheid om van tevoren enkele schetsen te maken. Een muurschildering vraagt echter inclusief het ontwerpen wel wat tijd. Helaas zien veel klanten dat niet en dat is jammer. Het is ook intensief werk. Dagen van 6 uur airbrushen zijn echt maximaal. Langer gaat lichamelijk gewoon niet. Trap op, trap af en dan daarbij al spuitend in dezelfde houding vraagt om problemen als ik dat fulltime doe. Bovendien komt het de schildering niet ten goede. De concentratie gaat bij vermoeidheid al gauw verloren.

Airbrushmuurschildering Efteling eigen ontwerp

Mijn visie op de Efteling

Hoeveel uur ben je er dan mee bezig?’ wordt vaak gevraagd. Daar kan ik nooit precies antwoord op geven. Ik ben geen huisschilder die meters maakt. Bovendien is iedere muurschildering uniek. De een is meer gedetailleerd dan de ander. Vaak laat ik bij nader inzien figuren weg of willen meekijkende klanten nog een figuur aan de muurschildering toevoegen. Ja, mensen kijken graag over mijn schouder mee. Dat vind ik niet erg maar het moet geen aansporing zijn om sneller te werken want dat kost creativiteit en werkt juist averechts op het eindresultaat.

100_2006

Naar eigen ontwerp

Fantasiewereld

Zo’n tien jaar geleden waren gedetailleerde en dus duurdere schilderingen erg populair. Hele jungles, Eftelingbossen en fantasiewerelden ontstonden vanuit mijn airbrushspuit. Waarbij ergens anders in de kamer op een onverwachte hoek nog een verdwaald figuurtje uit de mural terugkwam, zoals een verscholen kabouter of een vlinder. Dat werkte verrassend en zo werd de schildering niet beperkt tot een enkele muur.

Airbrush muurschildering vlinders

Een klein detail wat elders in de kamer terugkomt

Ik kon er al mijn energie en fantasie in kwijt. Heerlijk vond ik dat maar ik werk niet op vrijwillige basis. Vooral tijdens de crisis werd er daarom uit financieel oogpunt eerder gekozen voor een doorsnee behangetje. Dat vond ik jammer maar inmiddels is de muurschildering weer terug en helemaal hip en happening. Niet alle afbeeldingen zijn in stickerformaat te verkrijgen en behang is op zijn retour. Een mural geeft dan net dat beetje extra aan een ruimte. Er bestaat geen tweede van en verdient meer waardering als het vanuit de vrije hand is gemaakt. Dus zonder sjablonen maar vanuit een kunstzinnige geest met bijzonder veel passie.

Muurschildering

Eenvoudige muurschildering, grootte: 2.20 x 2.20 meter

 Prachtig door zijn eenvoud

Vandaag zijn eenvoudige muurschilderingen maar ook namen populair. Zelfs het kleinste (baby)kamertje krijgt een karakteristieke uitstraling maar het overheerst niet. Laatst heb ik een ‘krijttekening’ gemaakt op een donkergrijze muur. In slechts 4 uur tijd was hij klaar. Deze keer geschilderd met witte acrylverf en kwast om het best een krijteffect te verkrijgen. De aanstaande ouders waren erg blij met het eindresultaat. Zoals ik door de jaren heen ook veel dankbare kindergezichtjes heb gezien. Vooral daar doe ik het voor. Dat maakt mij elke keer weer enthousiast als ik voor de volgende gladde witte muur sta.

Muurschildering struisvogels

Kiekeboe!

Advertenties

Dagje Delft

Muurschildering Delft

Soms ben ik geïnspireerd door een boek of film om een bepaalde stad te bezoeken. Na het lezen van ‘Nachtblauw’, een historische roman van Simone van der Vlugt wilde ik graag naar Delft. De stad die bekend staat om zijn Delfts Blauwe beschilderingen op porselein. Sommigen zien het als kitsch, ik zie het als kunst. Delfts Blauw is tegenwoordig zelfs weer hip. In deze tijd kun je het weer erg goed in je interieur verwerken. Noem het dan retro met een Hollandse twist in een eenvoudig of strakke inrichting van je huis. Er wordt zelfs Delfts Blauw aardewerk gemaakt in een moderne uitvoering. Tijd om deze stad en zijn wereldberoemde kunstvorm met eigen ogen te gaan bekijken.

Modern Delfts Blauwe appel in aardewerk

Een moderne versie in Delfts Blauw

Na een regenachtig Leuven  en een stormachtig Rotterdam hadden we deze keer een zonnige dag uitgekozen om Delft te bezoeken. Na iets meer dan een uurtje rijden parkeerden we de auto in de ‘Markt parkeergarage’ die dichtbij het centrum is. Het is nog geen tien minuten lopen naar de Markt, het middelpunt van deze stad. De huisjes in het oude Delft zijn zoals ze op Delfts Blauw serviesgoed staan afgebeeld: grachtenpandjes met trapgeveltjes, Holland ten top.

Stadhuis Delft

Het stadhuis

De Markt

Hier staat het prachtige gotische stadhuis uit 1620 met daar tegenover de Nieuwe Kerk waar onze koninklijke familie is begraven. De Markt is omringd met authentieke Hollandse winkeltjes. Veel Delfts Blauw serviesgoed, veel Hollandse souvenirs, lekkernijen en horeca. Na een kop koffie op een van de vele terrasjes begaven we ons naar het VVV-kantoor dat grenst aan de Markt.

Gracht in Delft

Gracht in Delft

Rondvaart

We besloten een rondvaart te maken door de grachten richting de plateelbakkerij ‘de Koninklijke Porceleyne Fles waarover ik had gelezen in het boek. De enige overgebleven aardewerkfabriek waar het Delfts Blauw nog met de hand wordt beschilderd. Het was mogelijk om daarvoor een combi-ticket te kopen bij de ligplaats van de boot. De gids vertelde tijdens de rondvaart over Delft als studentenstad maar vooral over de vele bierbrouwerijen, boterhandel en schilders als Johannes Vermeer. De scheve Oude Kerk uit de Middeleeuwen die de skyline bepaalt van Delft. De bedrijvigheid door de eeuwen heen als het gaat om de handel en wandel van onze vaderlandse geschiedenis. Delft was vroeger na Amsterdam de belangrijkste stad van Nederland.

De Porceleyne Fles, plateelbakkerij Delft

Delfts Blauwe schildertechniek

Vanaf de boot moesten we een brug oversteken en nog een stukje moderne straat doorlopen voor we bij de Porceleyne Fles waren. Sinds 1916 staat hier een plateelbakkerij die sedert 1653 verdeelt over de stad meerdere vestingen heeft gehad. Delft kende in die tijd veel dergelijke bakkerijen die voornamelijk serviesgoed produceerden. Het aangrenzende museum uit 2012 dat de naam ‘Royal Delft the experience’ draagt, toont de geschiedenis van het ontstaan van deze schildertechniek tot de modernere versie van nu. Nu ben ik geen geschiedenisnerd, echt niet, maar als ik eenmaal in een bepaalde streek ben wil ik me daar toch graag in verdiepen vooral als het om kunst gaat.

Vele koninklijke Delfts Blauwe borden en vazen waren in vitrines te bewonderen voordat we ineens in het atelier stonden van één van de vele meesterschilders. Met ingehouden adem heb ik zijn schildertechniek gadegeslagen. Het is een heel precies werkje dat vele uren in beslag neemt. Maar wel heerlijk ontspannen werk waar ik beslist wel naar zou willen solliciteren. Ik had bijna de neiging om te vragen: ‘Mag ik even?’ Om prompt zijn kwast over te nemen. Maar ja, dat kan zomaar niet hè? Er is wel dagelijks de mogelijkheid om een workshop te volgen maar dan alleen op afspraak. Dat had ik moeten weten.

Delfts Blauwe vaas maken

De meesterschilder aan het werk

De meesterschilder maakte de beroemde bloemmotieven op een grote vaas in verschillende tinten zwarte verf die bestaat uit het pigment kobaltoxide. Dit oxide ondergaat tijdens het bakproces een chemische reactie waardoor het zwart verandert in Delfts Blauw. De oorsprong van deze Hollandse kunst ligt in China. Van daaruit werden in de Middeleeuwen vazen ingevoerd met Aziatische motieven van draken en exotische bloemen. Wij Hollanders hebben het lang geïmiteerd totdat een schilder op het idee kwam om Hollandse landschappen, molentjes en klompen te gaan schilderen. Ik had het allemaal al in ‘Nachtblauw’ gelezen. In een volgende blog ga ik verder op dit boek in.

Met de tuk-tuk terug

Naast het atelier was ik onder de indruk van de overige unieke stukken in het museum waaronder de Nachtwacht. Wel in een maatje kleiner maar zeker niet minder kunstzinniger geschilderd op 480 Delfts Blauwe tegeltjes.

De Nachtwacht in Delfts Blauwe tegels

De Nachtwacht in 480 tegeltjes

Daarnaast enkele bekende producties van Johannes Vermeer, de kunstschilder die getuige was van het ontstaan van het Delfts Blauw. Vanuit het museum konden we op hetzelfde combi-ticket met een tuk-tuk terug naar het centrum van Delft. Erg leuk idee van de VVV en gezellig met andere dagjesmensen. Een werelds ritje door een puur Hollandse stad.

Kek Delft

Voor de lunch gingen we bij ‘Kek Delft’ aan de Voldersgracht binnen. Een hippe koffiebar/ lunchroom waar lekker en gezond de boventoon voeren. Speciale sapjes en theetjes. Veel verrassende gerechtjes met groenten en superfoods. Maar bovenal: errrrrrg lekker! Normaliter haalt Henk zijn neus op bij alles wat vreemd is maar hier kon hij toch zijn waardering wel voor uitspreken. De inrichting kent door zijn mix van industrieel en vintage een eigentijdse gezelligheid. Veel items zijn te koop, gezien het prijskaartje. De mogelijkheid dus om zelf een stukje van dit idyllische koffietentje mee naar huis te nemen.De bediening was erg vriendelijk en presenteerde alles met een kunstzinnige touch. Je merkt gewoon dat het personeel hier graag werkt en dat geeft je een welkom gevoel.

Kek Delft, een gezellige koffiebar

Kek Delft

De Nieuwe Kerk

Een bezoekje aan de Oude en Nieuwe Kerk stond op het programma. Nu ben ik beslist geen kerkganger maar in veel kerken kom je onverwacht veel moois tegen. De Nieuwe Kerk is vooral beroemd om zijn grafkelder van het Koninklijk Huis. De scènes van de afdaling met de kist vergezelt door de Koninklijke familie kent iedereen wel. Op verschillende tv’s kun je ze in deze kerk nog eens bekijken. Natuurlijk is het niet mogelijk om in de grafkelder te gaan maar een replica toont wel waar de overledenen in de kelder liggen. Verder is er het enorme praalgraf te bewonderen van Willem van Oranje wat o.a. uit marmer en brons bestaat. Je kunt er omheen lopen, zo groot.

Ingang Koninklijke grafkelder Nieuwe Kerk Delft

Ingang naar Koninklijke grafkelder, op de achtergrond het praalgraf van Willem van Oranje in de Nieuwe Kerk

De Oude Kerk

In de Oude kerk liggen onder de zware natuurstenen plavuizen nog meer bekenden voor de gemiddelde geschiedenisleraar. Zo’n 400 gedenkplaten sieren deze kerk. Ook hier weer een paar praalgraven van onder meer Piet Hein. Wat mij opviel is dat Johannes Vermeer die als de kunstschilder van Delft erg beroemd is geworden, destijds staand is begraven. Dat was in de zeventiende eeuw goedkoper. Zijn kunst die bekend staat om zijn verbluffende weergave van licht en spiegeling bracht tijdens zijn leven niet veel op. Pas in 2007 heeft hij in deze kerk een nieuwe, grote gedenksteen gekregen. Ik vind het altijd triest om te horen dat veel kunstenaars pas na hun dood ‘rijk en beroemd’ mochten worden.

IMG_2085

Inspirerend Delft

Kortom: Delft is een stad die je als Hollander een keertje moet bezoeken. Oud en modern wisselen elkaar regelmatig af, al gaat de Hollandse knusheid niet verloren.Tussen alle kunst kreeg ik meteen een goed gevoel over deze stad. Eigenlijk hadden we nog een bezoek moeten brengen aan het Vermeer Centrum maar daar zag ik toch van af. Het is niet prettig om als kunstfanaat nog met je neus bovenop het eerste schilderij te staan, terwijl je echtgenoot al bij de uitgang staat. Maar wie weet, een volgende keer. Ik heb er in ieder geval wel veel inspiratie op gedaan voor mijn volgende kunstwerk.

Raad eens? In het Delfts Blauw misschien?

IMG_2128

De tekenles van mijn leven

Tekenmap met tekeningen

Mijn tekeningenmap met lintjes

Tekenen

Mijn kinderen doen het niet, deden het ook nooit. Hebben er op dat gebied gewoon niks mee: tekenen. Hun gemaakte tekeningen kan ik wellicht op één hand tellen. Dat geeft niet. Een achteruit maken op je brommer of een carnavalswagen spuiten zijn natuurlijk ook creatieve uitspattingen, nietwaar? Ik bewonder hun eigen vorm van creaties, ieder zijn ding.

Ik ben zolang ik mij kan herinneren voornamelijk met tekenen bezig geweest. Ik had het al jong ontdekt. Mijn moeder stimuleerde het ook. Zij tekende zelf ook graag en kocht daarom regelmatig een pakje potloden of viltstiften voor me. Als mijn schetsboeken vol waren bracht ze wel een kladblok voor me mee. Zo’n dikke van dun gerecycled papier. Dan kon ik even uit de voeten. Pennen, potloden, gummen en viltstiften, ik verslond ze.

Tekeningenmap met lintjes

Omdat ik als enig kind vaak alleen was, werd tekenen mijn tijdverdrijf. Dat vonden mijn ouders wel best. Zij hadden een druk tuindersbedrijf waarbij ik niet altijd kon helpen. Vooral met regenachtig weer heb ik na schooltijd in de Opel Kadett van mijn vader vaak zitten schetsen als mijn ouders op de akkers werkten. Als de kladblok niet bij de hand was krabbelde ik wel op de achterkant van de veilingbonnen. En stilletjes droomde ik van een kunstenaarscarrière. Ik zag mij al lopen met zo’n grote tekenmap met lintjes onder mijn arm.

In de zesde klas van de lagere school schreef mijnheer Jonk, mijn onderwijzer, een mooie beoordeling in mijn schetsboek. Hij vond dat ik tekentalent had en adviseerde mij en mijn ouders om hier later iets mee te gaan doen. Wow! Als twaalfjarige werden mijn tekeningen serieus genomen. Sindsdien kocht ik de betere potloden en kwaliteitspapier.

Kunstacademie

Op de mavo ontstond de serieuze wens om naar de kunstacademie te gaan. De tekenles was voor mij een walhalla aan allerlei verschillende tekentechnieken en mediums. Daar ontdekte ik de fijne pentekeningen met Oost-Indische inkt,  de mogelijkheden met ecoline en het realisme in pastelkrijt. Ik ontwikkelde een eigen stijl en kon er urenlang met plezier aan werken. Toch brokkelde mijn droomwens stilletjes af. Ik raakte verward in de wiskundesommen, snapte er geen hout van. Bovendien was mede daardoor een doorstroming naar de Havo niet mogelijk. Ik wilde het eerst niet zien, bleef er zelfs een jaar voor zitten maar een studie aan de St. Joost in Breda kon ik vergeten. Bovendien was mijn vader er vooral van overtuigd dat je met ‘poppetjes tekenen’ je brood niet kon verdienen. Kunst was in zijn ogen iets voor alternatievelingen. Hij zag mij al met een roze hanekam thuiskomen. Mijn droom van de tekenmap onder de arm verdween langzaam maar zeker naar de achtergrond.

Ik kreeg een fulltime baan in een winkel en voor tekenen was geen tijd, noch inspiratie. Ik mistte het natuurlijk wel. In die jaren kwam ik voor de eerste keer in aanraking met een auto met een special paint in airbrush op de motorkap. Mijn bewondering was uitermate groot (lees blog over airbrush) maar ik gunde mijzelf niet de lessen en de tijd. Ik was een realistisch mens geworden. Er moest gewerkt worden. Desondanks voelde het niet goed. Ik was niet compleet zonder mijn gekrabbel.

Overleven

Toen mijn man en ik in november 1991 onze eerstgeborene zoon zijn verloren ging ik op zoek naar een manier om mijn verdriet te verwerken. Om mijzelf weer goed genoeg te voelen. Ik vroeg me steeds af wat er mis was gegaan. In dagboeken schreef ik mijn verhaal van mij af. ( Daaruit verscheen jaren later het Boek Tegenwind.) Maar alleen in geschreven woorden was dat niet genoeg. Een lang gekoesterde wens om nu eens echt tekenles te gaan volgen kwam bovendrijven en moest doorgang vinden, hoe dan ook. Ik zag het als een vorm van overleven. Ik moest die verdrietige tijd doorstaan en wel op een manier die dichtbij mij lag. Het uiteindelijke doel zou het portret van mijn zoon worden.

Door de angst om steeds mijn verhaal opnieuw te moeten vertellen schreef ik  mijzelf in voor een tekencursus bij de LOI. Veilig thuis, tussen vier muren, zonder vragende medeleerlingen. Ik heb de cursus helemaal afgemaakt met een mooie eindbeoordeling. Maar dat niet alleen. Ik had het tekenen opnieuw ontdekt en mijzelf teruggevonden: het krabbelende meisje dat ik al die jaren had gemist.

Sindsdien is het voor mij duidelijk. Waar de één zijn ontspanning in de natuur, sport of muziek terugvindt, vind ik mijzelf terug in creativiteit. Daarom zal ik dit nooit maar dan ook nooit meer naar de achtergrond schuiven. Dit was ik, dit ben ik en dat moet zo blijven.

En de tekenmap met de lintjes? Die heb ik mezelf cadeau gedaan. Want al was ik niet afgestudeerd aan de kunstacademie, een gelukkig leven was voor mij al een kunst op zich.

Wat is airbrush en waarom het mijn passie is.

 Olympos en Iwata airbrushpistolen

Opel Manta met special paint

Ik was 17 toen ik voor de eerste keer in aanraking kwam met airbrush. Voor een Belgisch café waar ik in de weekenden uitging, stond een oranje Opel Manta geparkeerd met op de motorkap een ‘special paint’. Dat is een stoer woord voor een airbrushschildering op een voertuig. Het was de volledige elpeehoes ‘The Number of the Beast’ van de toen populaire rockband Iron Maiden. Wow! Als ik aan dat moment terugdenk wordt ik nog blij. De natuurlijke overgang van de schaduwen en de oplichtende details zorgden voor diepte in dit kunstwerk. Ik kon er mijn ogen niet van afhouden, zo mooi! Als je zo goed kon airbrushen dat je je kunst op een voertuig durfde te zetten had je het in mijn ogen helemaal gemaakt. Een droom was geboren.

Wat is airbrush?

Op mijn blog zie je veel foto’s van mijn airbrushwerk. Maar wat is het en waar komt het vandaan? Het is een techniek die vooral voor de tijd van de computer veel werd gebruikt bij het maken van illustraties in de reclamewereld. Op reclameborden van de vorige eeuw werd vaak airbrush toegepast. Ook sepia en zwart/wit foto’s werden met deze retoucheerspuit ingekleurd en verbeterd omdat je er heel transparant mee kunt werken. In Amerika werden toen ook al auto’s en motoren voorzien van een special paint.

Airbrushen doe je met een airbrushpistool, een verfijnd stukje gereedschap dat aangesloten wordt op een geluidsarme luchtcompressor. Hierdoor wordt in het pistool de verf vermengd met lucht waarna het op de ondergrond wordt gespoten.

Airbrushles

De droom om ooit zelf zo te airbrushen bleef jarenlang een wens die voor mij veel te hoog gegrepen leek. Ik bleef bij mijn potloden en kwasten totdat ik achttien jaar later in de tekenwinkel een folder tegenkwam van een airbrushbeurs in Brabant. Daar ontmoette ik Jean-Pierre Nijs uit Waalwijk waar ik bij op les ging om de grondbeginselen te leren van deze techniek. Dat ging alleen niet van een leien dakje. Ik vond het als leren autorijden: de auto besturen en tegelijk op het verkeer letten. Bij airbrush moet je de baas worden over je pistool door het doseren van de juiste hoeveelheid verf terwijl je een mooi resultaat op het doek moet verkrijgen. Dus dat was helemaal niet zo gemakkelijk als ik had gedacht. Ik heb dan ook nogal wat spetters en onderbroken lijnen op mijn oefenvel gespoten. Het leek nergens op! De tranen sprongen in mijn ogen bij de gedachte dat ik dit nooit onder de knie zou krijgen. Na afloop van de les moest bovendien het pistool helemaal uit elkaar gehaald worden om schoon te maken. Daar zat ik dan met allerlei onderdeeltjes op mijn schoot. Hoe zat dat ding in godsnaam in elkaar?

Nee, deze lessen waren niet goed voor mijn zelfvertrouwen. Het deed me denken aan groep 3 van de basisschool. Voordat ik eindelijk een pen kreeg, mocht ik het eerste half jaar alleen met potlood schrijven omdat mijn handschrift eerder niet te lezen was. Zo klein als ik was, kon ik dat niet uitstaan. Door veel oefening kreeg ik jaren later complimenten over mijn krullerige handschrift. Ik hoopte dat dit voor mijn airbrush-werk ook zou gelden.

Airbrush junglemuurschildering

Oefening baart kunst

Gefrustreerd ben ik thuis verder gegaan met het trekken van ononderbroken lijntjes en perfecte stippeltjes. Het duurde dagen voordat ik de baas was over mijn pistool maar oefening baart kunst en daarom mocht ik op de cursus eindelijk aan een eenvoudige tekening beginnen. Na een paar weken durfde ik het portret van mijn zoon te spuiten. Het lukte wonderbaarlijk goed. Iets wat ik eerder met potlood niet voor elkaar kon krijgen. Dat was mijn eerste kunstwerk op airbrush-gebied waar ik trots op kon zijn. De droom was verwezenlijkt, mijn passie voor airbrush was geboren.

In mijn volgende blogs vertel ik je meer over deze kunstvorm en over projecten die ik heb gemaakt. Tot die tijd kun je kijken naar de slide-show van mijn gallery op dit blog, mijn website www.magic-air.nl of facebook