Deel 2: Citytrip New York

Memorial voor John Lennon, Central Park

Memorial voor John Lennon: Strawberry Fields, Central Park

In mei 2012 zijn we met het hele gezin naar New York geweest. Vorige week heb ik jullie al verteld over de eerste twee dagen die vol bezienswaardigheden zaten. Heb je deel 1 gemist? Klik dan op: Citytrip naar New York

Memorial John Lennon

Dag 3: Ik weet nog dat ik in 1980 naar school fietste toen een vriendin me ontroerd vertelde dat John Lennon de avond ervoor in Central Park, New York was vermoord. Ik was geen grote fan maar de wereld stond naar mijn gevoel even stil. Naar de plaat: Imagine die kort na zijn dood hoog op de hitlijsten stond, is zijn gedenkplaats vernoemd. De grote cirkel van mozaïksteentjes ligt op de plaats waar hij destijds het leven liet, vlakbij de Dakota Appartments, waar hij woonde. Dit gedeelte van het Central Park heeft de naam  Strawberry fields gekregen, vernoemd naar een grote hit van the Beatles. Het was na Ground Zero ook zeker bijzonder om hier te staan. Toen we om ons heen keken zagen we veel bankjes staan waar koperen plaatjes op zijn bevestigd met nog meer namen van overleden mensen. Zijn die hier ook om het leven gekomen? Central Park is tegenwoordig anders net zo veilig als de rest van New York.

American Museum of Natural History

American Museum of Natural History

The American Museum of Natural History

Nadien gingen we naar the American Museum of Natural History dat vlakbij Central Park ligt. Het is vooral bekend van de film ‘Night at the Museum’ Een enorm complex wat zelfs in één dag nog niet helemaal te zien is. Maar de jongens waren verrukt bij het zien van de echte skeletten van dinosaurussen en andere prehistorische dieren. Er stonden een grote meteoriet en ontelbaar opgezette wilde dieren. Ook werden veel verschillende culturen uitgebeeld in prachtige 3D decors.  Het was schitterend maar ook vermoeiend, die jetlag was er namelijk ook nog!

American Museum of Natural History: dinosaurus skelet

Een van de vele prehistorische skeletten in het museum

Aan het einde van deze dag zijn we In het Hardrock Café op Times Square gaan winkelen en eten. Nadien trok het middelpunt van Times Square ons weer als een magneet naar zich toe. Onze oudste zoon ging nog op de foto met een levend vrijheidsbeeld, alles kan in Amerika!

Hardrock café, Times Square New York

Hardrock café, Times Square New York

DSCN0256

Levend vrijheidsbeeld op Times Square

China Town en Brooklyn Bridge

Dag 4: Deze dag zijn we met de metro naar China Town gereisd. De Chinezen hadden al vroeg hun exotische groenten, fruit en vissoorten op de stoepjes uitgestald. De omvang van China Town is echter niet zo groot, dus waren we er al snel doorheen gewandeld. Van daaruit wandelden we naar de Brooklyn Bridge waar we twee dagen eerder onderdoor zijn gevaren. Geweldig om hier overheen te lopen en tussen de vele staalkabels foto’s te maken. We zijn hem echter niet helemaal overgestoken naar Brooklyn omdat we nog een bezoek wilden brengen aan de City Hall en andere bekende gebouwen van dichtbij wilden bekijken zoals: the Court House en the Woolworth Building.

Brooklyn Bridge

Brooklyn Bridge

St. Paul’s Chapel, Wall Street en the Vietnam Memorial

We bevonden ons inmiddels weer in het zuiden van New York, vlakbij Ground Zero. Er was gelegenheid om de St. Paul’s Chapel te bekijken die ondanks dat deze dichtbij de Twin Towers stond, tijdens 9/11 overeind was gebleven. Dit was het toevluchtsoord geweest voor veel hulpverleners. Nu hangen er nog de opsporingsberichten vol hoop en verdriet die door nabestaanden van de slachtoffers zijn achtergelaten. Ook honderden insignes van politie en brandweer van over heel de wereld die hier hun medeleven hebben getoond.

Daarna bezochten we na een lange zoektocht het Vietnam memorial. We waren er al een paar keer aan voorbij gelopen. Op een muur van glazen stenen staan persoonlijke teksten uit brieven van Amerikaanse soldaten die destijds in Vietnam zijn omgekomen. Jee, wat een verdriet allemaal maar wat mooi dat er ook hier aandacht is voor de nabestaanden.

Vietnam memorial New York

Vietnam memorial

Vlakbij ligt Wall Street, the financial district. Ook daar wilden we wel eens doorheen wandelen voordat we weer de metro terug namen naar Manhattan. Ik wilde gaan winkelen bij Macy’s, het wereldberoemde warenhuis. Toch ondervond ik al snel dat de mode daar ietsje achterloopt op die van Nederland. Maar de jongens hebben er toch wel een paar toffe motorcross-shirts gescoord die in ons land niet zijn te verkrijgen.

Ook deze dag sloten we af met een laatste avond op Times Square.

Bloomingdale’s en Central Park

Dag 5: We namen een gele taxi naar Bloomingdale’s. Ook zo’n gigantisch warenhuis dat je bezocht moet hebben als je naar deze stad gaat. Toch was de rit in the yellow cab zoveel indrukwekkender. De taxichauffeur vertelde veel over de Nederlandse geschiedenis in New York. Over de Nederlandse invloeden in deze stad.

Central Park

Central Park

Na Bloomingdale’s liepen we richting Central Park. Hoe dieper je het park inloopt, hoe meer de drukte van de stad wegebt. Alleen de statige, hoge wolkenkrabbers, zoals het CNN gebouw die boven de bomen uitsteken herinneren je aan een park middenin in een wereldstad. Er is veel leven hier. Veel straatverkopers, muzikanten en sporters. Er is ook een dierentuin. Dit park van 2,5 mijlen lang en 0,5 mijl breed biedt voor elk wat wils. We hebben het nog niet voor de helft gezien en beleefd want daarvoor ontbrak de tijd. We moesten namelijk weer richting het hotel, waar aan het einde van de dag de shuttlebus ons op kwam halen. Deze rit ging dwars door de stad richting het vliegveld. Met een koffer waarin Amerikaanse kleding, een fototoestel bomvol foto’s en een hoofd vol mooie herinneringen gingen we weer huiswaarts. Het was onvergetelijk maar we waren wel moe van alle indrukken en drukte die deze stad ons had gegeven. Vijf dagen was daarom echt even genoeg.

Enkele dagen later, inmiddels thuis weer tot rust gekomen, viel er een onverwacht weemoedig gevoel over me heen. Mijn jongste zoon kon het precies onder woorden brengen: ‘Wat is Nederland toch saai, hè mam? Ik heb heimwee naar New York.’ Ik knikte begripvol. Eigenlijk hebben we dat gevoel na vijf jaar nog steeds.

Citytrip naar New York

New York

De meest indrukwekkende reis die ik ooit heb gemaakt was een citytrip naar New York. Samen met onze jongens zijn wij alweer vijf jaar geleden naar deze legendarische wereldstad afgereisd. Niet alleen de stad was geweldig maar om dit samen met onze zoons te beleven was heel bijzonder.

Vanaf Brussel vlogen we in 8 uur tijd naar J.F.K. airport. En die vlucht was goed te doen. Beetje eten, beetje lezen, beetje film kijken en veel slapen. Het tijdsverschil is met Nederland 6 uur. Dus ja, de jetlag was in de vorm van een zware vermoeidheid in de benen maar door de indrukken van New York kon dat de pret niet drukken. Bij aankomst waren de controles op het Amerikaanse vliegveld uitgebreid. Compleet met iris-en vingerafdrukscans. Maar dat was niet alleen daar, ook in de stad zelf werd er regelmatig in mijn tas gekeken en was fouilleren net zo gebruikelijk als ‘goodmorning’ groeten. Maar dat neemt niet weg dat New York een wervelende stad is, die niet voor niets de ondertitel: ‘the city that never sleeps’, draagt.

Wandelend door Manhattan

We logeerden in hotel La Quinta in Manhattan, op 32nd street om precies te zijn, pal onder het Empire State Building. In het hartje van the Big Apple en op loopafstand van o.a. Times Square, the Chrysler building, Rockefeller Center en the Grand Central Terminal. Eigenlijk zijn alle hoogtepunten prima te voet te doen. Dat is ook echt aan te raden als je de sfeer van deze stad goed wilt proeven.

Die eerste dag wandelden we ’s middags langs het Chrysler gebouw  in art-decostijl naar the Grand Central Terminal, het grootste station ter wereld. De imposante hal was overweldigend net als de vele wolkenkrabbers waar we ons met het hoofd in de nek aan vergaapten. Maar alles is groot, groter, grootst in deze stad. En het is overal even druk met voetgangers en auto’s. De gele taxi’s domineren het straatbeeld, precies zoals je in de films ziet.

The Flatiron building

The Flatiron building

Top of the Rock

Daarna liepen we naar het Rockefeller Center . Dit complex staat op de 5th Avenue en bestaat uit verschillende gebouwen. Het staat vooral bekend om zijn reusachtige kerstboom en schaatsbaan. Maar wij gingen voor de wereldberoemde cityview vanaf het dak. We gingen bij the Radio City Music Hall naar binnen en namen de lift tot 259 meter hoogte. Dit uitkijkpunt heet ‘Top of the Rock’ en is befaamd om het mooiste uitzicht over New York met als middelpunt het statige Empire State Building  Ik heb er veel foto’s van gemaakt. Mocht je ooit naar New York gaan dan is het echt aan te raden om dit op de eerste dag te doen want zo krijg je een realistisch beeld over de omvang van New York. Niet alleen Manhattan is vanaf dit punt goed te bewonderen, je kunt zover kijken dat je het vrijheidsbeeld op Ellis Island ziet staan op de zuidkant. Aan de noordzijde heb je een groen zicht over Central Park met daarachter Harlem  en the Bronx.

New York

Uitzicht vanaf Top of the Rock op Central Park, Harlem en the Bronx

Ground Zero

De tweede dag wandelden we via Broadway richting het zuiden van New York. We liepen door Greenwich Village naar Ground Zero waar in 2001 de aanslag op de Twin Towers heeft plaatsgevonden. De bouw van het nieuwe World Trade Center was nog in volle gang. De top van de hoogste wolkenkrabber, de Freedom Tower van 541 meter, was nog in aanbouw. Wij vonden het heel bijzonder om hier te staan. Op elke hoek van de straat stond een nabestaande vrijwillig te vertellen over de chaos, tranen en ontreddering van 9/11. De rillingen liepen me over de rug. Ik werd er emotioneel en stil van. Je voelt daar de wanhoop en het verdriet dwars door je lijf lopen. Er was een tijdelijk museum ingericht met allerlei herinneringen als stille getuigen aan die rampzalige dag. Naast Ground Zero werd er hard gewerkt aan een nieuw museum met zelfs een stuk muur van één van de Twin Towers. Ground Zero bestaat uit twee vierkante bassins waar voorheen de twee torens stonden. Hierin is het water continue in beweging. De bassins zijn omringd door gedenkplaten waarin de namen van de overleden slachtoffers zijn gegraveerd.

The Sphere, gehavend kunstwerk dat tijdens 9/11 tussen de torens stond

The Sphere, gehavend kunstwerk dat tijdens 9/11 tussen de torens stond

Naast dit memorial monument staan het bronzen beeld ‘the survivor’ en de nog levende ‘the survivor tree’, een jonge boom in de kabels. Zij hebben deze ramp overleefd. In Battery Park aan de zuidkust maar nog dichtbij Ground Zero, staat ‘The Sphere’, een grote bronzen globe die voor de aanslag tussen de torens stond, flink beschadigd, maar waar sindsdien de eeuwige vlam bij brandt. Ook deze monumenten maakten diepe indruk op ons.

DSCN0202

Uitzicht vanaf de boot op nieuwe WTC

Boottocht

Die middag zijn we na een traditioneel broodje hotdog, met een van de vele toeristenboten overgestoken naar Ellis Island waar het vrijheidsbeeld ons op stond te wachten. Bij al die hoge wolkenkrabbers stak het schraal af in lengte. De boot voer vervolgens onder de Brooklyn Bridge en the Manhattan Bridge door waarbij we een fantastisch uitzicht hadden op de skyline van New York en Brooklyn. Wat later in de middag zijn we met de metro richting Manhattan teruggereisd omdat onze benen niet meer vooruit wilden. Zelfs deze rit met de metro was bijzonder omdat je deze vaak in films terugziet. De metrolijn spreidt zich als een enorm spinneweb onder deze stad uit, onmisbaar voor iedereen die er woont en werkt.

Brooklyn Bridge en Manhattan Bridge

Brooklyn Bridge met op de achtergrond de Manhattan Bridge

Times Square

Die avond zijn we nadat onze benen tot rust waren gekomen, nog naar Times Square gewandeld. Deze straat met zijn enorme lichtreclames vonden we geweldig. Met name ook omdat deze plek wereldberoemd is. Op het middenplein van Times Square gingen we op de grote trap zitten en genoten van de schitterende bewegende beelden die op ons netvlies werden geprojecteerd. Een speciale reclameshow die helemaal over de top is, maar ja wat is dat niet in New York? We bezochten nog een M&M winkel van twee verdiepingen gevuld met deze gekleurde snoepjes. Maar wat wij ook ‘over the top’ vonden was de warme gastvrijheid waar de New Yorkers ons steeds mee omringden. Altijd bereid om je op weg te helpen of te vertellen over de stad. Die dag waren we al verscheidene keren vriendelijk aangesproken:’Where are you coming from?’ Dan zijn wij maar nuchtere Hollanders hoor! Wordt vervolgd…

Times Square by night

Times Square by night

Een relaxte tweede helft

Maca poeder voor hormoonbalans bij vrouwen

Je kent ze vast wel: de mannen die door de midlifecrisis hun wensen gaan vervullen. Ineens is daar die boot, die motor of snelle auto. Ineens hebben ze oog voor het jonger vrouwelijk schoon. Dat komt door hormonen, kunnen ze dus niks aan doen. En we mogen als vrouwen niet zeuren want ook wij varen er wel bij. En dan bedoel ik niet alleen dat we in die boot meevaren over de plassen. Nee, we worden zelf door het verlies van het vrouwelijk hormoon oestrogeen minder zorgzaam. En dat is eigenlijk best wel relaxed.

De zelfverzekerde vrouw

Het is voor velen onder ons niet voor te stellen maar echt, we worden daardoor zelfs een beetje egoïstischer. Veel vrouwen krijgen daardoor minder zin om te blijven zorgen. Ze zijn meer gericht op zichzelf. ‘Nu wordt het tijd voor mijzelf.’ Dat is niet gek, het is een speling van de natuur en dat komt vaak goed uit want tegen die tijd hebben de kids het nest verlaten.

Na jaren van opvliegers, zowel in temperatuur als in humeur komt dan daar die periode van rust en energie. Het gemakkelijker ‘nee’ kunnen zeggen en de boel te laten voor wat die is, als je eens geen zin hebt. Na jaren van stressvol perfectionisme worden we wat soepeler. Het is ook helemaal niet erg als die klus is blijven liggen, morgen is er weer een dag.

Grenzen stellen

Jarenlang werd je emotioneel als je in een stressvolle situatie verkeerde. Paniek lag daarbij om de hoek. Hartkloppingen, piekeren en maar geen duidelijke keuzes kunnen maken. Angst voor nieuwe situaties, geen overzicht en daardoor geen positiviteit. Je kon geen grenzen stellen want je was bang dat anderen jouw gedrag niet tolereerden. Je ging maar door zonder je ziek te melden want o wee, wat zouden ze ervan zeggen. Je was toch geen watje? Een goede voedingsbodem voor een regelrechte burn-out. Maar als je hormonen hebben plaatsgemaakt voor een nieuwe tweede helft van je leven verdwijnt langzaam maar zeker een groot gedeelte van deze klachten.

Nieuwe dingen leren

Sommigen zien het kind weer in zichzelf terug. Het meisje dat haar eigen ding doet en daar zo gelukkig van wordt. Bereid om te leren, nieuwe ideeën uit te werken en daardoor krijg je juist weer meer begrip uit de omgeving. Het pakt vaak juist beter uit als je aan jezelf gaat denken. Wil je allang verhuizen of een muziekinstrument leren bespelen? Die spannende reis maken of juist een metamorfose? Het gaat je nu beter lukken want de onzekerheid en het twijfelgedrag zijn voor een groot gedeelte omgezet in daadkracht. Je barst niet meer in tranen uit als het niet meteen gaat zoals je had gehoopt. Dat is de berusting die je daarbij cadeau krijgt.

Macapoeder

Zit je nog in de overgangsperiode en snak je naar deze betere tijden? Met goede voeding en voldoende beweging kun je o.a. stemmingswisselingen voorkomen. Je kunt daarbij Maca gebruiken. Het fijngemalen poeder van dit Peruaanse knolgewas bevat naast vitaminen en mineralen ook zogenaamde adoptogenen. Deze stoffen zorgen er voor dat je bloeddruk en bloedsuikerspiegel dalen en brengen je hormonen in balans. Je krijgt daardoor je jeugdige energie weer terug. Voeg een theelepel Macapoeder toe aan je smoothie, sap of yoghurt. Maar gebruik het niet te veel. Maandelijks een week geen maca gebruiken zorgt ervoor dat je optimaal kunt blijven profiteren van de goede eigenschappen. Maca kun je vinden in het reformschap van je supermarkt.

Motorgirls

Dus dames er gloeit licht aan de horizon. Ouder worden is niet alleen kommer en kwel. In veel gevallen keert de rust terug in je lijf en ga je ontspannen de tweede helft tegemoet. Dat zit heel wat relaxter achterop die motor, niet?

 

 

 

Carnavals creaties

Carnavalswagen van CV de Mennekes Gilze, 2010

Wagen van CV de Mennekes Gilze, 2010

Dit weekend is het weer zover: Carnaval! Ik verwonder me elk jaar weer hoe creatief mensen worden van dit feest. De prachtige praalwagens tijdens de optocht en de uitgedoste kostuums. Blijkbaar zit er in elke carnavalsvierder wel een dotje creativiteit.

Mijn carnavalspakskes

Als Brabantse ben ik met carnaval opgegroeid al is het me niet met de paplepel ingegoten want mijn ouders kwamen niet verder dan de optocht. Toch hees mijn moeder me ieder jaar weer in een carnavalspakske. Op mijn vierde kreeg ik een blauw boerenkieltje aan met een rode zakdoek om mijn nek en daar moest ik het mee doen. Ik bleef echter zeuren om een Zorropak maar kreeg dat niet, dat was voor jongens. Ik had alleen het masker, een rare combinatie bij mijn boerenkiel.

Toen ik naar de lagere school ging, hoste ik in een vijfde(!)hands indianenpakje maar in de vierde klas wilde ik liever iets voor meisjes. Holly Hobbie was destijds helemaal hot. Dat kwam mede door een populaire kinderserie op tv. Ik keek destijds naar ‘Het kleine huis op de prairie’. De meisjes in de serie droegen daarin een wijde jurk met een schortje. Op hun hoofd droegen ze een grote slappe hoed. Mijn vriendinnetje kreeg van haar ouders een gloednieuwe Holly Hobbiejurk voor carnaval. Dat wilde ik ook en gelukkig begreep mijn moeder dat. Maar we gingen niet naar de winkel. Mijn moeder was zo creatief dat ze achter haar antieke trapnaaimachine kroop en in een middag zo’n zelfde outfit in elkaar stikte van haar oude jurken. Die was pas uniek, ik was er dan ook superblij mee.

Deuzige dorustrui

In het laatste jaar op de lagere school droeg ik een dorustrui, wie niet eigenlijk? Iedereen liep tijdens carnaval rond in zo’n strepenshirt. Wat daar grappig aan was, snap ik nog steeds niet. Maar het was wel gemakkelijk, je was meteen klaar. Daar ging dan een spijkerjasje zonder mouwen overheen wat ik bont versierde met viltstiften. Mijn moeder kroop weer achter de naaimachine en maakte daarbij een strakke gouden broek.

Op mijn zestiende was ik even inspiratieloos en kocht een heksenjurk compleet met kromme pukkelneus. Maar een jaar later was ik het alweer beu, er waren al zoveel meiden met zo’n jurk. Ik wilde weer creatief uit de hoek komen en trok een bloemetjesjurk bij mijn moeder uit de kast en leende haar foamkrulspelden. Mijn oma had nog een fout brilmontuur en een degelijke oma-tas. Lekker tuttig.

Carnaval hoeft dus niet duur te zijn en dat kwam goed uit toen we pas getrouwd waren. Manlief en ik kochten alleen een holbewonerspruik. Hij had een piekhaarpruik compleet met snor en baard en ik had lang ravenzwart haar tot op mijn kont. Daaronder droegen we slechts een juten zak en plastic knuppel alsof we zo uit onze grot waren gekropen.

100_3858

Carnavalswagen

Ook onze jongens hebben wij al jong laten proeven van het carnavalsfeest. De piraten-en soldatenpakjes waren een must in het jongensgezin. Daarvoor hoefde ik niet achter de naaimachine.

Jaren later bleek oma’s creativiteit toch in de genen te zitten. De oudste heeft zes jaar lang een carnavalswagen gebouwd. Hij was er vanaf september met zijn vrienden mee bezig en wij maakten als ouders van dichtbij mee wat een boel stress dit gaf. Maar als vriendengroep leerden ze er veel van. Niet alleen ontwerpen, tekenen, lassen, plakken en gazen. Niet alleen techniek en spuiten maar ze leerden ook om creatief te zijn in de omgang met elkaar. Want geloof me, het vergt een hoop teambuilding, overleg en respect om uiteindelijk in de optocht te rijden.

De eerste jaren hielpen wij met de andere ouders nog mee. We waren trots op onze kroost en vonden het niet meer dan normaal om daarbij een creatief handje toe te steken. Er waren vaders die hielpen met de hydraulische bewegingstechnieken of zorgden voor een trekker met chauffeur. Moeders die broodjes bakten, plakten en de kledingcreaties maakten. Ik mocht in de laatste week met mijn airbrush de finishing touch geven aan de wagen. De fijne details, zoals de schaduwen, tanden en ogen. Dat was meer mijn ding. Dat deed ik bij voorkeur overdag als ik alleen met mijn zoon in de bouwschuur was. Terwijl zijn vrienden op school zaten spoot hij illegaal de grote vlakken in kleur. Ik geef toe, dat ik hem jarenlang in die laatste week voor carnaval, ziek heb gemeld. Tja, al die spanning deed hem geen goed natuurlijk. 😉

Ik heb slechts één keer voor de optocht achter de naaimachine gekropen om samen met een andere moeder voor de jongens een elfenjurk te naaien, compleet met geairbrushte vleugels. Dat was voor een keer leuk om te maken maar het motiveerde me niet om dat jaarlijks te doen. Het vergt enorm veel tijd en inzet en dat had mijn moeder net iets meer dan ik.

Creatief zoeken

Dus naarmate ik ouder wordt zakt rondom carnaval het creatieve niveau tot nul. Ook ontbreekt de zin om iets nieuws te kopen. Een carnavalspakske waar er duizenden in rondlopen vind ik maar niks. Dit jaar duik ik daarom hoopvol in mijn carnavalskast om een unieke creatie bij elkaar te zoeken. Er hangt vast nog wel iets origineels tussen waar ik me als vanouds goed in voel. Wie weet, wordt het wel een klassieker uit de early eighties : de retro Dorustrui.

Mijn eerste abstracte airbrushwerk

abstract-energy-001

‘Energy’ abstract airbrushwerk op linnen 80 x 100 cm.

Als ik vroeger een tekening maakte moest het iets voorstellen. Het moest ergens op lijken of wat nog moeilijker was: op iemand lijken. Je kent ze wel: de ouders die aan het creatieve kind vragen: ‘Goh, wat mooi! Maar wat moet het voorstellen?’ Op school wordt tijdens de tekenles vooral je talent aan het realisme getoetst. Zo’n tekening is niet bepaald ontspannend om te maken omdat je continue bezig bent met de gelijkenis van het voorwerp of de persoon. Het is al helemaal stressvol als het niet wilt lukken.

Realistisch perfectionisme

Ja, ook ik zit regelmatig met mijn handen in het haar tijdens het maken van een portret. Ik heb me dan vaak al blind gestaard op een foto maar krijg de gelijkenis op de één of andere manier maar niet op het doek. Wat is niet goed? De blik in de ogen, de vorm van het gezicht, de huidskleur of heb ik te veel of juist te weinig highlights in het portret gelegd? Soms lig ik er wakker van, wordt er chagrijnig van en kan het maar niet loslaten. Vaak duurt het dagen of weken voordat ik het doorheb. Soms met de blik van anderen want het gebeurt nogal eens dat ik het zelf helemaal niet meer zie.

Frustrerend! Want ik wil mijn werk liever niet aan anderen tonen voordat het af is. Dan krijg je goedbedoelde adviezen over andere details waar ik dikwijls al tevreden over ben. Maar ondanks mijn perfectionisme, doe ik het nog steeds erg graag. Het is steeds weer een heerlijke uitdaging om  een geairbrushed portret te realiseren. Ik leg de lat daarbij steeds hoger, lijkt het wel.

Maar portretten zijn niet altijd geschikt om weg te hangen in een openbare ruimte of in een bedrijf. Het doel van kunst in dergelijke gebouwen is voornamelijk om de sfeer te verhogen. Het moet decoratief zijn en dan valt vaak de keuze op abstract werk. Jarenlang snapte ik niets van abstract. Ik dacht: ‘Dat kan een kleuter ook.’ Ik had er een beeld bij: Herman Brood die met zijn fiets over een doek reed of Anton Heyboer met zijn vijf bruiden die hier en daar een klodder verf op het doek smeet en er rijk en beroemd van werden. Desondanks is deze manier van creativiteit een serieuze vorm van kunst. Kunst is een breed begrip en abstract al helemaal. Het is afhankelijk van smaak en sfeerbepalend.

Ontspannen werken

Ik liep al langer met het idee rond om ook eens mijn perfectionisme los te laten in een abstract schilderij. Er zijn bepaalde manieren voor, ontdekte ik. Als je realistische neigingen hebt op het doek, moet je juist met je niet-dominante hand, voor mij is dat links, gaan schilderen of met je ogen dicht. Maar met mijn linkerhand het airbrushpistool hanteren is geen optie. Ik ben dan niet alleen de controle kwijt over mijn werk maar ook over de hendel waarmee ik de lucht en verf moet doseren. Blind airbrushen dan? Nee, ook al niet aan mij besteed. Ik zie toch graag wat ik doe, uiteindelijk wil je niet de helft naast het doek spuiten. Ik zag er tegenop want hier had ik nooit les in gehad. Het was de bedoeling dat ik zelf mijn methode ging zoeken en puur vanuit mijn eigen gevoel ging airbrushen.

Ik had al een ruwe schets gemaakt, toen de vraag kwam om een decoratief schilderij te maken voor het bedrijf waar ik werk. Ter ere van het vijfjarig bestaan. Ik had nog precies twee weken om het te voltooien. Dus ging ik serieus aan de slag. Het geheel moest vooral kleurrijk zijn en dat lukte wonderwel met mijn transparante airbrushverf. De kleurverlopen waren verrassend, zowaar dat ik er zelf van genoot. De verschillende vormen en op energie gebaseerde ontwerpen maakten het geheel tot een warme blikvanger.

Tevreden over het eindresultaat, merkte ik op dat ik er bovendien ontspannen en met veel plezier aan heb gewerkt. Ik ben op creatief gebied een nieuwe weg ingeslagen waar ik voorheen sceptisch over oordeelde. Een schilderij zonder regels en gelijkenissen. Zo uit de vrije hand, met de mooiste kleuren die ik maar kon mengen. Geen kleuterwerk maar een ‘serieus’ abstract werk in airbrushtechniek dat ik in alle vrijheid heb gemaakt. De directie van het bedrijf was net zo blij verrast als ik. Dat is mooi, maar hoe mooier is het om als controlfreak los te laten en open te staan voor een nieuwe uitdaging? Pas na 15 jaar airbrush heb ik het ontdekt. Maar voor vrijheid is het nooit te laat.

Expositie

Wil je meer werk van mij bewonderen kijk en like dan mijn Magic Air facebookpagina of kom vanaf 22 mei a.s. naar mijn doorlopende expositie op de eerste verdieping in Cultureel Centrum ‘de Schakel’ Kerkstraat 104, 5126GD te Gilze. Doordeweeks geopend van 7.00 tot 19.00 uur. Mijn nieuwste portretten van mens en dier, waaronder ook abstract, zijn daar tot 2 juli te zien. Je bent van harte welkom!

 

Brilleke

img_2745

Met het ouder worden lijkt het wel of we massaal aan de bril gaan. Eerst proberen velen een gammel leesbrilletje van de Action om in de supermarkt toch die akelig kleine lettertjes op de verpakkingen te kunnen lezen. Maar vaak blijkt het zicht van veraf ook steeds verder te vertroebelen. Dan wordt de zogenaamde ‘fiets’ op de neus gezet. Ai!

Jampotglazen

Ik heb een fobie voor brillen. Ik weet nog dat ik op mijn elfde naar de schoolarts ging en mijn moeder zei: ‘Als je maar niet een brilletje moet want dat is zonde van je gezicht.’ Ik was nog helemaal niet met mijn uiterlijk bezig maar ben haar woorden nooit vergeten. Bij de schoolarts moest ik tegen één oog een lepel houden om dan met het andere de letters op het bord te lezen. Met twee ogen ging dat nog goed, maar mijn linker was een zogenaamd ‘lui oog’. Dat werd dus een bril.

Een groen metallic pilotenmodel zoals je ze wel meer zag in de jaren 70. Op de lagere school droeg ik hem nog wel, dat bewijs staat op slechts één klassefoto. Toen ik eenmaal naar de mavo ging bleef de bril in mijn jaszak of in mijn schooltas. Dat ding had dus veel te lijden en al snel moest ik een nieuw exemplaar. Hetzelfde model maar dan in chroom met veel dikkere glazen, model jampot van het merk Hero. Want ja, door het niet dragen van mijn bril ging mijn zicht snel achteruit. Inmiddels had ik een sterkte van -4.75

Ik zette het ding alleen op voor de televisie en in de klas om op het bord te kunnen lezen. Onderweg naar school en later bij het uitgaan waagde ik het niet om hem op te zetten. Ik schaamde me er zelfs voor. Ik hoorde eens dat ze me verwaand vonden:’ Ik kwam je gisteren op de fiets tegen maar je reed stug door.’ Nee, ik was niet verwaand. Ik zag gewoon niet wie daar aan de overkant van de weg reed. Later ben ik bij twijfel maar gaan groeten, maar dat was het ook weer niet. Met het uitgaan vond ik het nog lastiger. Een vriendin moest mij vertellen wie er allemaal in het café waren en welke jongens naar ons keken. In de spiegel hoefde ik dan mijn haar en make-up niet te controleren want wie was die schim? Ik zag het gewoonweg niet. Mijn omgeving was inmiddels één wazige film.

Contactlenzen

Toen ik slaagde voor mijn mavodiploma kreeg ik eindelijk contactlenzen. Ik wilde wel harde lenzen proberen maar de proeftijd kwam ik niet door. Ik moest een uur met mijn harde contactlenzen in de wachtkamer van de oogarts zitten. Aangezien de goede man een houten vloer had die bij elke betreding daarvan, de lenzen in mijn ogen liet wiebelen was dat geen succes. Ik kreeg daardoor het misselijkmakende gevoel alsof ik op een trampoline zat. Sindsdien heb ik zachte lenzen en een zichtbare, wonderschone wereld ging voor mij open.

Toch werd geadviseerd om naast de contactlenzen een bril te nemen, vooral als je op vakantie zou gaan. Ik ging daarom destijds met mijn vriend naar een opticien. Hij mocht zeggen welke bril mij het beste zou staan. Ik denk dat ik bijna de hele collectie heb geprobeerd, maar er was er geen één bij die mij mooi stond. Elke bril gaf mij een streng gezicht of nog erger, dat van een nerd. Hij kon er wel om lachen en noemt me sindsdien ‘Brilleke’.

Brigadier omver

Jaren later, ik was inmiddels moeder, moest ik door een vervelende oogontsteking een bril dragen. Een maand waarin ik liever niet buiten kwam maar er als moeder niet onderuit kwam om onze oudste zoon met de fiets van de kleuterschool op te halen. De jongste zat voor me in het fietsstoeltje, de oudste zat achterop. Ik kon na jaren lenzen, niet aan het onvolledige zicht rondom mijn bril wennen. Ik moest mijn hele hoofd draaien  in plaats van alleen mijn ogen. Op zich was dat nog geen ramp, als ik niet een verkeersbrigadier omver had gereden en daarbij met de kids ten val was gekomen. Simpelweg omdat ik haar in mijn wazige ooghoek niet zag staan. Dat verliep niet zonder kleerscheuren maar mijn bril was ‘gelukkig’ nog heel.

Multifocale lenzen

Al 34 jaar heb ik nu lenzen en inmiddels sinds zo’n vijf jaar zelfs multifocale. Wat een geweldige uitvinding vind ik dit. Ik hoefde er ook niet aan te wennen.Veel midlifers struinen, gewapend met bril door de supermarkt zodat ze geen producten kopen die over de datum zijn. Bril op het hoofd, op de neus en weer terug op het hoofd. Of nog erger: de bril bungelend aan een koordje om de nek. Wat een gedoe. Ook manlief is aan de leesbril en hij is hem steeds kwijt. Overal liggen die dingen en dan nog heeft hij er juist geen bij als hij op een terras de menukaart wilt lezen of de productinformatie op een verpakking.

Nou, geef mij dan maar lenzen. Want een bril vind ik nog steeds niks, dus behalve mijn zonnebril zie je er mij nooit mee. Maar soms, heel soms als ik bij de opticien voor mijn contactlenscontrole moet wachten, duik ik de brillenhoek in en ga wat montuurtjes passen. Voor de spiegel durf ik dan wel een modern fietsje op mijn neus te zetten. Maar dan moet ik wel zeker weten dat niemand me zo ziet.

Op reis met Fiasco Tours

blanes-1986

De tijd voor het boeken van de zomervakantie is weer aangebroken. De meeste mensen noemen dat vakantievoorpret. Lekker neuzen in de reisgidsen en op internet waar de zomervakantie dat jaar naar toe zal gaan. Wij kennen dat gevoel helaas niet. Wij zien het als verdieping in onzekerheid. Want dat is de zweem die voor ons rondom een vakantie hangt sinds wij ooit een ombudsvakantie hebben ervaren.

Het is al heel lang geleden, maar tijd heelt niet alle wonden. Tijd neemt onze onzekerheid niet weg. We waren nog jong, twintigers die een strandvakantie naar Lloret de Mar hadden geboekt. Voor het eerst met zijn tweetjes op reis, voor mij was het de eerste keer dat ik, buiten het naburige België, in een ander land op vakantie ging. Ik durfde het wel aan want manlief (toen nog mijn vriend) had al ruime vakantie-ervaring. Hij had Spanje zelfs al eens per motor bezocht.

Overboekt hotel

Net als veel jongeren gingen wij per pendelbus. We hadden de reis destijds bij het reisbureau van de Rabobank geboekt. Dat gaf ons een gerust gevoel. We keken er allebei naar uit en telden de weken voordat het zover was. Twee dagen voor vertrek werd ik op mijn werk gebeld door het reisbureau dat ons hotel was overboekt en we moesten uitwijken naar een ander. Of ik niet meteen per telefoon mijn goedkeuring wilde geven voor het hotel. Dat weigerde ik. Dus die avond het reisbureau maar bezocht voor de nodige informatie. We waren te laat, hotel zat vol. Dus nieuw hotel uitgezocht.

De volgende dag, de dag voor vertrek werd ik opnieuw gebeld dat ook het derde hotel niet door kon gaan. De reden daarvan kon men weer niet vertellen. Toen heb ik ongezien op het werk maar blind mijn goedkeuring gegeven voor een ander hotel met het volste vertrouwen dat het nu allemaal wel op tijd en goed geregeld zou zijn.

De grote dag brak aan maar de busreis viel tegen. Het was een superlange zit en in de nacht reden we door met af en toe een kwartiertje rust. Dat was op zich een hoop gedoe bij de toiletten want heel de bus moest plassen. Als je dan ook nog je contactlenzen uit wilde doen was het stressen. Dus daar waren we het al snel over eens: we zouden nooit meer met een pendelbus reizen.

Lang haar en een kort rokje

Wat nog meer tegenviel was de mededeling  dat ook het vierde hotel voor ons geen kamer had. De reden daarvan was de faillietverklaring van Fiësta Tours waarbij wij via de bank onze vakantie hadden geboekt. Eenmaal in Spanje aangekomen werd iedereen netjes bij hun hotel afgezet, behalve wij en nog twee getinte jongens. Het duurde nog uren voordat er voor ons een gelijkwaardig hotel was gevonden, boven op een berg net buiten Lloret de Mar. Het zag er geweldig uit, het uitzicht was schitterend hadden we na een steile klim gezien toen we eindelijk met onze leren koffers bij de entree stonden. Dat viel niet mee zonder wieltjes eronder. Opnieuw wachtte daar de zoveelste teleurstelling op ons: de directie liet alleen de getinte jongens binnen maar ons werd de toegang geweigerd. De reden was onze uitstraling werd ons nogal direct gezegd. Tja, manlief zat nog in zijn lang haar periode, nou ja, lang: hij had een matje. Was het dan mijn knielange rokje? Toen kon ik dat anders nog best hebben hoor! Over discriminatie gesproken.

Gelukkig stond de bus nog te wachten toen we weer met onze grote koffers naar beneden afdaalden. Met zijn tweetjes in een lege bus werden we naar Blanes gereden. We protesteerden al niet meer want we wilden na dik achtentwintig uur bussen nu eindelijk wel eens op de plaats van bestemming aankomen. Ons werd mondeling beloofd dat de taxiritten naar Lloret de Mar zouden worden vergoed. We hadden nog enigszins vertrouwen dat het wel goed zou komen.

Dollemansrit

In Blanes hadden we een prachtig hotel pal aan zee. En gelukkig hebben we daar nog acht dagen lang een geweldige vakantie beleefd. We moesten dan wel de drukte van Lloret de Mar missen maar zijn er wel een dagje geweest met de taxi. Dat was echter geen succes. Dat deden we geen twee keer. No way! De chauffeur maakte er een dollemansrit van waardoor we met doodsangst achterin de taxi zaten, biddend dat we heelhuids aankwamen.

Niet mee naar huis

Maar ja, dat was dan ook het enige wat daar tegenviel 😉 totdat de dag aanbrak dat we weer zouden vertrekken. Ik geef toe, we waren onzeker geweest over de terugreis. Als we maar met de bus terug naar Nederland mochten. Dat gevoel had als een donkere wolk over onze vakantie gehangen, maar zo erg als de heenreis zou het toch vast niet worden? Dat was een naïeve gedachte geweest. Want al bij de opstapplaats van de bus ging het mis. Iedereen mocht mee, behalve wij. Omdat Fiësta Tours failliet was verklaard werden we niet mee terug naar Nederland genomen. Misschien wilde een volgende Nederlandse busonderneming een oogje dichtknijpen? ‘Dat menen jullie niet!’ probeerden we. Maar de chauffeurs meenden het wel. De deuren klapten voor onze neus dicht en de bus reed zonder pardon weg. Gelukkig kwam er al snel een andere Nederlandse bus die ons in eerste instantie ook teleurstelde maar wel tot de volgende opstapplaats mee wilde nemen. ‘Nou, vooruit dan,’zuchtte de chauffeur. Staand in het gangpad met onze koffers en tassen tussen de benen geklemd, reden we mee tot de volgende halte. Daar zou vast nog wel een bus komen die nog een paar stoelen over zou hebben. We werden letterlijk gedropt in het Spaanse achterland. Inmiddels was het al schemerig en daardoor zag het er dramatisch uit. Precies zoals wij ons voelden. Daar stonden we dan met onze loodzware koffers bomvol souvenirs bij een bushalte in de middle of no where. Helemaal alleen en afhankelijk van de goodwill van een volgende Nederlandse busonderneming. Zonder telefoon, zonder landkaart, zonder vertrouwen.

Na een uur wachten kwam er eindelijk een Nederlandse bus aan, die wel even gas terugnam maar doorreed omdat er volgens de reispapieren bij die halte geen passagiers zouden staan. We pakten onze kans en renden als gekken met onze koffers achter de bus aan. We schreeuwden en zwaaiden totdat de bus eindelijk stopte. Deze zat vol Rotterdamse jongeren maar had nog wel twee stoelen over. Wat een geluk! We hebben geen oog dicht gedaan want de jongeren waren behoorlijk luidruchtig en stierlijk vervelend maar we mochten mee, eindelijk naar huis!

Schadevergoeding

Eenmaal thuis kregen we via de Rabobank van Fiësta Tours ieder slechts vijftig gulden terug. We hadden immers een luxer hotel dan we in eerste instantie hadden geboekt. Dat moest alle ellende, taxileed, onzekerheid en de andere vakantiebestemming compenseren. Ik heb nog even gedacht aan het inschakelen van de ombudsman maar omdat je van een kale kip toch niet kunt plukken ben ik maar van dat idee afgestapt. Nu, dertig jaar later zou ik wel een klacht indienen al is het maar omdat deze nare reiservaring onze vakantievoorpret voor altijd heeft ontnomen. Daardoor nemen we geen risico’s, gaan voor veilig en goed geregeld. Inmiddels boeken wij al jaren bij the Travel Company. Dus voor ons geen goedkope last-minutes, onbekende vliegtuigmaatschappijen en vage internetboekingen. Want als je met een boel onzekerheid op vakantie moet gaan is het bij voorbaat al een fiasco.   

 

 

 

 

 

 

Slaap je al?

Slaapmiddeltjes

Na mijn blog ‘Slaap vrouwtje slaap’, heb ik  veel reacties ontvangen van vrouwen die ’s nachts wakker liggen. Of ik niet wat tips had, want een goede nachtrust is iets om jaloers op te zijn als je bijna geen oog dichtdoet.

Veel vrouwen liggen gespannen naar de wekker te kijken met de angst om de volgende dag op het werk als een zombie te verschijnen. En terwijl de tijd verstrijkt krijgen ze het gevoel dat ze hun tijd liggen te verdoen. Dan gaan ze malen. Druk, druk, druk. Het kan ze zo boos maken dat ik eens hoorde van een vrouw dat ze midden in de nacht tandenknarsend een hele strijk heeft weggewerkt alvorens ze in slaap is gevallen. Nou ja, het heeft uiteindelijk dan wel geholpen.

Je bent pas echt wanhopig als je in de zorg werkt en je cliënten de slaapmedicatie die ze weigeren in te nemen, zelf maar doorslikt, om toch een oogje dicht te kunnen doen. Dit gaat erg ver en is niet goed te praten maar een tekort aan slaap stelt je blijkbaar tot alles toe in staat.

Niet kunnen slapen is een groot probleem, eigenlijk de meest voorkomende klacht bij middelbare vrouwen. Die vervloekte overgang ook, maar over het algemeen maken ouderen minder het slaaphormoon melatonine aan. Toch moeten dat niet de redenen zijn waarom je naar het plafond moet blijven staren.

Wat je niet moet doen

Als je op internet gaat zoeken kom je de bekende tips overal tegen: geen koffie (althans niet vlak voor het slapen gaan). Sinds ik minder koffie ben gaan drinken kan ik inderdaad beter slapen. Datzelfde geldt voor alcohol. Een slaapmutsje is alleen lekker om in te slapen maar zorgt er wel voor dat je onrustig slaapt en vaak weer snel wakker bent. Probeer ook niet meer te eten in de avond. ’s Avonds werken in fel licht en op de tablet, pc of smartphone brengt je slaapritme uit balans. Je lichaam krijgt dan het signaal dat je juist wakker moet blijven alsof het overdag is. Leg bovendien je telefoon niet pal naast je hoofd.

Allemaal dingen die je dus niet moet doen en die je vast als wanhopige waker allang zal weten.

Maar wat kan je dan wel doen?

Yoga of een actievere sport in de buitenlucht. Maak je zelf lekker moe en laat die spieren voor je werken.

Lees een boek ( dus niet op de e-reader, of je moet een aangepaste achtergrondverlichting hebben.)

Neem vlak voor je gaat slapen een warm ontspannend bad.

Luister naar ontspannende muziek.

Leg een notitieboekje naast je bed en schrijf daarin op wat je uit je slaap houdt. Ik heb er één naast mijn bed liggen omdat ik altijd creatieve ideeën krijg zodra ik in bed stap. Vervolgens ga ik daarmee in mijn hoofd al aan de slag. Opschrijven helpt, want dan hoef ik niet bang te zijn dat ik dat geniale idee morgen vergeten ben.

Middeltjes

Daarnaast heb ik diverse middelen in huis om mij voor te bereiden op een heerlijke nachtrust.

Bananen, die bevatten kalium en magnesium. Ze voorkomen slaapstoornissen en ontspannen de spieren.

Een mok warme melk bevat het hormoon melatonine dat je slaperig maakt.

Een kop warme thee. Kamillethee ontspant maar ook de speciale nachtrustthee van Zonnetura of de ‘slaap lekker’thee van Pickwick.

Op het nachtkastje staat de pillowspray van Mylène. Deze spray je op je hoofdkussen. De geur is fris maar ontspant onmiddellijk. Voorheen had ik een lavendelspray die ik in Zuid-Frankrijk heb gekocht op een lavendelboerderij. Deze had het zelfde effect.

Daarnaast heb ik daar nog een lavendelroller gekocht. Als je hoofdpijn hebt kun je deze op je slapen aanbrengen. Maar door de ontspanning kun je er ook eerder van in slaap vallen.

Het is ook erg belangrijk om meteen warm te zijn als je in bed gaat liggen. Dus zorg voor een extra deken, misschien toch maar die pyama aandoen en… heel sexy: bedsokken. Als ik ergens niet van kan slapen zijn het koude voeten. Ook van Mylene heb ik de donkerblauwe fleece slofjes die je draagt als sokken. Ze zijn heel ruim maar daardoor worden je voeten eerder warm en kun je ze in je slaap gemakkelijk uitdoen als het te warm wordt. Ik kan in de winter niet zonder. Zoals jullie wel doorhebben ben ik dus een koukleum. Het is wat anders als je ’s nachts wordt overvallen door een zweetaanval. Daar heb ik gelukkig geen ervaring mee.

Als al deze acties geen uitkomst bieden grijp ik naar de  Nacht Resque spray van Bach. Speciaal voor een goede nachtrust. Je sprayt deze een paar keer op je tong en het zandmannetje komt geheid langs om je in slaap te toveren.

Slapeloosheid niet onderschatten

Soms is er een andere oorzaak waarom jij niet kunt slapen. Geluidsoverlast (van bijvoorbeeld manlief) is er zo een. Een trauma of rouw waar je midden in zit. Zorgen om je gezondheid of die van een naaste of gewoon een spannende tijd. Schroom dan niet om hulp in te roepen van je huisarts want dan helpen bovengenoemde oplossingen vaak niet.

Kortom blijf niet wakker in bed liggen, maar doe er wat aan want te weinig slaap is ongezond. Je hebt o.a. een verhoogde kans op hart-en vaatziekten en depressie. Het tast je immuunsysteem aan en bovendien brengt het je hormoonhuishouding in de war waardoor je er zelfs dik van wordt. Dus neem je slapeloosheid serieus maar lig er niet wakker van. Welterusten!

Ma’s popje

Fifi het bloemenmeisje, stoffen pratende pop

Mijn moeder was een meelevende vrouw die het verafschuwde als ze dementerende vrouwen zag met een pop op schoot. Op de verpleegafdeling van mijn oma was dat namelijk het geval. Ze kon het niet aanzien. Ze vond het mensonterend om ouderen daarmee te zien.Twintig jaar later lag zij zelf met een pop in bed. Maar niet zomaar een pop en niet om te knuffelen en verzorgen, maar een pop om tegen te praten: Fifi.

Kinds

Deze week zou mijn moeder 87 jaar zijn geworden en is het alweer bijna 7 jaar geleden dat ik tijdens het waken bij haar sterfbed in het verpleegtehuis deze pop vond. De pop lag tussen de lakens. Ik schrok ervan. Ik was ook niet eerder op de hoogte gesteld dat zij met een pop in bed sliep. Net als mijn moeder had ik het altijd kleinerend gevonden als ouderen met een pop werden opgezadeld door de verpleging. Ze haalden daarmee het kind in de oudere naar boven net als zoveel herinneringen uit hun jeugd. Vroeger werd het woord ‘dementie’ vaak vervangen door het minachtende ‘kinds’. Alsof deze mensen hun volwassen persoonlijkheid waren verloren. Dus mijn ontdekking deed me veel pijn.

Ontspannend en troostend

Maar het schijnt juist ontspannend te werken voor deze mensen. Net als de bezoekjes van peuters en echte kittens. Mijn moeder werd altijd opgewekter van klein, levend grut op de afdeling. Daarom heeft ze destijds deze pop gekregen om haar te blijven prikkelen. Het pastelkleurige popje van slechts 35 centimeter met een zachte vulling zou haar rustiger maken door de hoge, lieve kinderstem waarmee zij tegen mijn moeder sprak. Het was de pop waartegen ze brabbelde, want duidelijk praten lukte door de afasie niet meer. Sinds haar overlijden zit de pop naast mijn bed en druk ik af en toe op haar buikje waarna ze zegt:    O, hallo ik ben Fifi, je bloemenvriendin!  Boterbloempjes en Madeliefjes, je bent mijn beste vriendin. Wow! Kom je spelen? O, bloesem, de bloemblaadjes ik ben het vergeten.                                                                                  Daag! We zien elkaar gauw weer terug!.’

Naast de tranen van ontroering, die elke keer bij het horen van haar stem over mijn wangen rollen, voel ik ook de vertedering van deze stoffen pop. Ik kan mij heel goed voorstellen dat het mijn moeder kalmeerde en het vertrouwen en de aandacht gaf waar zij als dementerende altijd naar bleef verlangen. De opgewekte, lieve stem van Fifi doet ieders hart verwarmen.

Kinderserie

Fifi en haar bloemenvriendjes  (klik op de link en bekijk een aflevering) was destijds een kinderserie die bij Nickelodeon op televisie kwam. Omdat mijn zoons toen al niet meer naar Nickelodeon keken was ik niet bekend met de guitige pop in de vorm van een vergeet-me-nietje. Hoe toepasselijk! Ik vond het bovendien mooi dat juist deze pop mijn moeder een fijn gevoel gaf. Fifi woont in een gele gieter, en is net als mijn moeder vroeger, druk in haar moestuintje. Daar zaait en oogst ze haar groente en fruit. Daarbij heeft zij veel bloemenvriendjes die haar helpen om alles te laten groeien en bloeien.Via deze serie leren kinderen veel over de natuur dichtbij huis.

Levensechte robotkat

Fifi is destijds in een speelgoedwinkel gekocht, misschien wel omdat mijn moeder overdag veel naar de kinderserie keek. Dat zou het zorgteam hebben gemotiveerd om haar de pop cadeau te doen. Ik zal het nooit zeker weten.

Via google ben ik  op zoek gegaan naar poppen voor dementerenden. Want hoe lief en troostend de pop voor mijn moeder ook was, ik bleef het zien als een vernederend object. Ik kwam daarbij op de site van de dementie-winkel.nl. waar mij duidelijk werd dat de vele soorten poppen er ook voor kunnen zorgen dat dementerenden minder gaan ronddwalen en minder medicatie nodig hebben. Nog meer pluspunten naast het veilige geluksgevoel dat een pop kan geven. Mijn verbazing was groot uit het enorme aanbod. Zelfs knuffeldieren. En naarmate we allemaal wel eens in ons achterhoofd houden dat ook wij in de toekomst dementerend kunnen worden, heb ik voor mezelf al een keuze gemaakt :een robotkat. Een poes die waanzinnig veel lijkt op mijn eigen kat, met een ademhalingsbeweging en gezellig gespin. Levensecht en met een hoog knuffelgehalte.

Ik hoop echter dat ik hem nooit zal krijgen.

Te lijf

Te lijf, boek van Isa Hoes en Medina Schuurman

Alsof je met een paar vriendinnen bij elkaar zit en elkaars bevindingen deelt op het gebied van ouder worden. Zo uitnodigend is dit nieuwe boek van Isa Hoes en Medina Schuurman (bekend van ‘Rozengeur en wodka lime‘). Deze vrouwen zijn openhartig over hun wel en wee rondom de overgang. Een periode in het leven van de middelbare vrouw waar nog steeds een taboe op rust.

Allemaal hormonen

Eindelijk een boek waar je wat aan hebt. Alle onderwerpen rondom de overgangsjaren komen aan bod. Het slechte slapen, het humeur, de relatie en het werk. De hormonen die op tilt slaan door de vermoeidheid en het in de lucht houden van al die aan stress gerelateerde ballen. Het is echt een boek voor de moderne vrouw die het zich niet kan permitteren om een hele nacht zwetend wakker te liggen, terwijl er morgen weer gewerkt moet worden. Of misschien zijn er je ouders die op jouw mantelzorg zitten te wachten? Puberende brugklassers of volwassen kinderen die het nest verlaten? Of nog erger: zit je regelmatig met je nakomertje met een opvlieger in de speeltuin?

De premenopauze kan namelijk al halverwege de dertig beginnen. Die begint met een aantal jaren onregelmatig menstrueren met veel bloedverlies. Geen energieke periode want veel vrouwen hebben dan veel klachten als bloedarmoede en hormonale hoofdpijn. Als je dat hebt gehad, doet de menopauze haar intrede: de laatste menstruatie. Daarbij breekt voor veel vrouwen pas echt een moeilijke tijd aan met pijnlijke gewrichten, nachtzweten en opvliegers.

Weer stralend voor de dag komen

Nu kan ik uit ervaring zeggen dat het voor iedere vrouw verschillend is. Dat ligt aan je genen, je gezondheid, je conditie en hoe je mentaal in het leven staat. Er is veel aan overgangsklachten te doen. Die worden in het boek allemaal uitvoerig besproken met deskundigen op dit gebied. Wat voor de een helpt door hormonen te gebruiken, kan voor de ander een yogasessie zijn. Er is licht aan het eind van de tunnel, dames!

Ook wordt er aandacht besteed aan het behoud en krijgen van een mooie huid, botox (is voor veel vrouwen nog een ver-van-mijn-bed-show, maar toch), een slanke taille, voeding en aanvullende vitaminen en mineralen. Beweging, ontspanning, depressie, liefde, vriendschap en werk. Haal het beste uit je lijf en leden. Aangezien we gemiddeld steeds ouder worden, zijn we dat aan ons zelf verplicht. Dan is het zeker aan te raden om niet langer rond te blijven lopen in je vervallende tempel, maar er aan te (laten) werken. Voor je het weet kom je weer stralend en uitgerust voor de dag. En dan kun je de hele wereld weer aan.

Ervaringen van bekende Nederlandse vrouwen

Wat ook zeker gezellig is aan dit boek zijn de ervaringen van o.a. Linda de Mol en Hedy d’Ancona. De tips van styliste Patty Zomer (van de Dolly Dots) en een mooi levensinzicht van Louise Schiffmacher (jawel, de vrouw van…) Daarnaast veel tips van overgangsconsulentes, hormoonartsen, voedingsexperts, filosofen en een seksuoloog. Echt, alles rondom deze middelbare periode komt aan bod en naar mijn idee worden alle overgangsperikelen besproken die daarbij ontstaan. Dit boek is dan ook een feest van herkenning en goede adviezen.

Een bijbel die in je kast niet mag ontbreken om van de overgang de tijd van je leven te maken. De overgang naar een mooie tweede helft:  knetterknap en vol nieuwe energie!

Het boek is te bestellen bij Bol.com en Bruna