Site-archief

Eerste blogverjaardag

img_2566

Wat gaat het toch snel! Ik zet alweer een jaar lang wekelijks een nieuwe blog online. Ik sta ervan te kijken dat ik het trouw heb volgehouden om elke vrijdagavond of de daarop volgende morgen (tja, soms heb je een feestje, he?) een nieuw verhaal te posten. Maar ik schrijf nu eenmaal graag en heb altijd wel iets te vertellen. Bovendien vind ik het belangrijk om mijn schrijfspier te blijven trainen.

Zelf gemaakte WordPress-site

Een jaar geleden had ik al een jaar lang research achter de rug, voordat mijn eerste letters de lucht in gingen. Ik wist niet goed hoe ik het aan moest pakken. Mijn schrijfwens was dan wel groot maar ik wilde ook zelf een WordPress-site maken. En dat was een heel gesleutel hoor, dat kan ik je wel vertellen. Het valt niet mee om als midlifer zo’n site in elkaar te flansen en de werkwijze van WordPress uit te vogelen. Dat ging heel langzaam en mislukte nogal eens. Maar zoonlief hielp me altijd weer uit de nesten en had met een half minuutje soms gedaan waar ik een hele week over deed. Tja, dat is generatieverschil zullen we maar zeggen. Maar al snel was ik zo in de opbouw van mijn site verdiept, dat ik zijn hulp niet meer nodig had. Ik ben er best trots op dat ik alles zelf zoveel mogelijk heb uitgedokterd. Nu weet ik ook hoe ik mijn blogsite zelf kan onderhouden

Wat wilde ik met het bloggen?

Het duurde ook zolang omdat ik eerst alles over het bloggen wilden weten. Alle boeken die er over geschreven zijn, heb ik gelezen. Veel sites bezocht, die mij wegwijs maakten in de blogwereld. Ik ben veel andere blogs gaan lezen van bloggers die er hun beroep van hebben gemaakt en ik heb zelfs een workshop bloggen gevolgd. Maar het heeft vooral een jaar geduurd omdat ik het meteen goed wilde aanpakken. Omdat ik mijn eigen stijl maar niet kon vinden. Omdat ik twijfelde en vooral niet durfde want de blogwereld heeft ook een hard kantje.

Geld verdienen

Ik had geen zin om mezelf continue te moeten verkopen. Om andere bloggers bijna te stalken om zelf veel lezers te krijgen. Ik las in de boeken over SEO ( om maar zo hoog mogelijk in de zoekmachines te komen) en het bijna dagelijks plaatsen van flutartikelen. Het zou volgens de experts niet uitmaken wat voor onzin je neertikt, als je maar genoeg volgers krijgt. O nee, dat is niet mijn doelstelling. Als ik over een product of bedrijf wil schrijven hoef ik daar niet meteen aan te verdienen. Al heb ik de bedankjes natuurlijk altijd wel aangenomen en als ik mijn visitekaartjes achter mocht laten was ik oprecht blij. Ik zie het als waardering voor mijn werk. Maar ik vind het vooral leuk om te schrijven over een onderwerp waar ik zelf enthousiast over ben. Het voelt als vrijwilligerswerk waarbij ik mijn eigen hobby kan uitoefenen. Ik ben geen harde tante die meteen een factuurtje stuurt of altijd iets terugverwacht.

Schoenen op proef

Maar eigenlijk is dat waar het bij veel succesvolle bloggers om draait. Geld verdienen met schrijven. Een blogger is eigenlijk een reclamemaker. Ach, ik heb altijd wel gehoopt dat een bedrijf mij zou benaderen en dat er op een dag een paar gloednieuwe schoenen uit mijn brievenbus staken. Dat ik er een weekje op mocht lopen en dat ik daarvoor een opvallend artikel mocht schrijven. Of een hotelletje dat mij uitnodigde om een nachtje te komen slapen in ruil voor mijn woorden. Ik hoopte stilletjes op boeken die mij toegestuurd werden die ik mocht recenseren, op concertkaartjes en nieuwe producten. Dan wilde ik wel even het proefkonijn uithangen hoor, geen probleem. Maar die bedrijven hebben mij nog niet gevonden. Misschien ben ik er gewoon niet zakelijk genoeg voor om dat uit te buiten. Bovendien ben ik eerlijk over hetgeen waar ik over schrijf. Dus de producten en ervaringen die ik tot nu toe in mijn blogs heb beschreven zijn echt en niet gesponsord. Het is maar dat je het even weet.

Columns

Na een jaar heb ik pas mijn eigen draai gevonden en zie ik mijn lifestyleblog voor de 40+ vrouw meer als een verzameling columns. Waarin ik gewoon over het dagelijks leven schrijf en waarin vrouwen van mijn leeftijd zich terug kunnen vinden. Herkenbaarheid met een lach en een traan vind ik belangrijk in een column. Juist die blogs hebben dan ook de meeste lezers getrokken. Vooral als lezers zelf een rol speelden in mijn verhaal werd deze op social media gedeeld en geliked. Daardoor kwamen deze blogs ook verder dan mijn trouwe volgers. Soms zelfs bij mannen terecht die zich natuurlijk verkneukelden om de vrouwelijke sores. Maar dat geeft niet. Iedere lezer is een lezer. Iedere liker heeft interesse in mijn blog en iedere deler heeft daadwerkelijk mijn blog gelezen en vindt het belangrijk genoeg.

Facebook, Twitter en Instagram

Nu ga ik niet zeuren om meer lezers hoor. Al ben ik een leugenaar als ik zeg dat ik daar niet heel erg blij mee ben. Nieuwe volgers en hun reacties motiveren mij om te blijven bloggen. Elke week komen er bij, soms via email, soms via Facebook. Al werkt die laatste niet altijd mee. Het is een mooi medium maar als een volger niet elke week mijn blog leest, ziet zij die soms niet meer wekelijks op haar tijdlijn verschijnen. En dat is jammer, want uit het oog is wat volgers betreft, vaak ook uit het hart. Dus volg je mij via facebookpagina happymidlifewives dan graag regelmatig een reactie achterlaten. Wil je er zeker van zijn dat je geen blog mist? Abonneer je dan via de mail op mijn blog. Aanmelden kan in de rechterkolom naast mijn blog op de wordpress-site. happymidlifewives.wordpress.com

Ondertussen schrijf ik stug door over het wel en wee van de midlifer. Totdat ik er straks een heel boek mee kan vullen. Net als Linda de Mol en Daphne Deckers. Gewoon voor de leuk. Ik heb genoeg onderwerpen in het vooruitzicht. Onderwerpen die menig vrouw zullen interesseren, al is jouw idee natuurlijk altijd welkom.

Maarrrr… ben jij dat bedrijf dat nog een paar nieuwe schoenen overheeft? Dan wil ik er graag voor je op lopen hoor, geen probleem!

Drie maal huiveren met Ingrid Oonincx

De eerste drie thrillers van Ingrid Oonincx

Ik heb ze uit. De drie eerder verschenen thrillers van Ingrid Oonincx nadat ik verrast was door haar recent verschenen boek: ‘Medicijn’ De spannende thriller die je nagels niet ongemoeid laat, smaakte naar meer van haar werk. Deze drie boeken heb ik gelezen tijdens de lange regenachtige zomeravonden van de afgelopen tijd. Tijdens hagel, onweer en wind, een beter afgestemd decor kan ik me niet bedenken.

Wie is Ingrid Oonincx?

Ik zeg het opnieuw: we mogen trots zijn op deze in Baarle Nassau geboren en getogen schrijfster. Zij doet zeker niet onder aan de bekendere Nederlandse thrillerauteurs. Ingrid is naast het schrijven van thrillers ook werkzaam als communicatieadviseur en is columnist voor het Brabants Dagblad. Met haar manuscript van Nickname won zij in 2009 de eerste prijs in een schrijfwedstrijd. De uitgeverij House of Books bood haar daarom een contract aan. Met Nickname ontving Ingrid een nominatie voor de Schaduwprijs voor het beste Nederlandstalige thrillerdebuut en de Crimezone Award die wordt uitgereikt voor de beste Nederlandstalige thriller.

Haar debuut was daarmee gemaakt

Nickname

Deze thriller begint zoals een chicklit zou kunnen beginnen. Een chat tussen drie jonge vrouwen die elkaar in het dagelijks leven niet kennen. Ze vertrouwen elkaar hun diepste geheimen en belevenissen toe. De lezer wordt intussen mondjesmaat in hun werkelijke leven binnengelaten. Ik moest eerlijk gezegd even zoeken, welk personage bij de chatnaam hoort maar toen ik dat in de gaten kreeg, kon ik het boek niet meer wegleggen. De drie hoofdpersonen worden ieder afzonderlijk beschreven maar uiteindelijk worden hun levens met elkaar verweven en overheerst een tomeloze angst voor wat hun bindt en wat daaruit voort gaat komen. De tweede helft is met zo’n snelheid en spanning geschreven dat je je niet kan voorstellen dat dit Ingrid’s eerste boek is.

Botsing

In 2011 verscheen haar tweede thriller ‘Botsing’die alleen al door de schrikbarende titel spanning oproept. Ook de witte cover met de dode papegaai beloofde niet veel goeds alsmede dat ‘Botsing’ het genre ‘psychologische thriller’ draagt.

Het boek kent drie verhaallijnen. Twee zakenvrouwen met een succesvolle carrière en een gescheiden man die de beste kansen in zijn leven heeft gemist. Na een aantal lugubere vondsten en de daaruit voortkomende vluchten worden ook in dit boek de drie personages uiteindelijk met elkaar verbonden.

Door drukte heb ik het boek regelmatig weg moeten leggen en dan was het niet gemakkelijk om terug in het verhaal te komen. Maar opnieuw heeft Ingrid gebruik gemaakt van korte hoofdstukken met daarboven de naam van het personage waar het over gaat. Dat maakt het gepuzzel wat minder ingewikkeld. De manier waarop ook hier weer wordt gewerkt aan spanningsopbouw en het plot, vind ik geniaal

Sluipweg

Ingrid heeft in dit boek het tijdsbeeld uit haar jeugd en de jaren 80’ goed beschreven. Ik ben, omdat ik nagenoeg net zo ‘jong’ als zij is, ondergedompeld in een verhaal waarbij ik een duidelijk beeld voor ogen kreeg. Deze thriller speelt zich af in het grensdorp waar Ingrid is opgegroeid: Baarle Nassau en de omringende bossen, ven en boerderijen. Ik vond dat bijzonder omdat ik bekend ben in deze streek. Het boek is een echte page-turner. Ik heb het binnen twee avonden uitgelezen en het siddert nog na.

Het verhaal

‘The Magnificent Seven’ waren zeven jeugdvrienden die in 1985 samen een auto-ongeluk meemaakten waarbij drie van hen het niet overleefden. Was het wel een ongeluk of toch niet? Tien jaar later ontmoeten de overgebleven vrienden elkaar opnieuw en komt de waarheid aan het licht. Bloedstollend met een onverwacht einde. Een verhaal wat mij nog lang bijblijft.

Mocht je dus nog op zoek zijn naar een paar goede thrillers voor je vakantie? Dan kun je met een gerust hart je koffer met de boeken van Ingrid Oonincx vullen. Je zal ‘letterlijk’ een spannende reis maken met steeds weer een verrassende wending. Hopelijk ervaar jij de kippevelmomenten in een warmer en zonniger decor dan ik.

 

‘Zondaarskind’ van Marion Pauw

Verslaving

IMG_1118 Ik ben verslaafd aan boeken. Zet mij niet in een boekwinkel want ik kan niet zonder boek naar buiten komen. Het is niet alleen de geur maar ook het bladeren. De glanzende kaften lijken te roepen: ‘lees mij!’ Nou ja, de één moet graaien in een snoepwinkel, ik heb dat bij boeken. Door de verslaving  te beperken ben ik lid van de bibliotheek. En dat geeft enigszins rust, in mijn portemonnee dan.

Bibliotheek

Als auteur voelt het als verraad om boeken te recenseren die je bij de bibliotheek hebt geleend. Ik heb natuurlijk ook liever dat mensen mijn boek Tegenwind kopen, dan dat ze het lenen bij de buurvrouw. Je wilt als trotse auteur niets liever dan dat het levenslang bij ze in de kast staat. Je wilt nog eens herlezen worden. Je wilt nog een beetje verdienen aan al dat schrijfwerk. Er volgen dan ook voornamelijk recensies van boeken die ik heb gekocht maar dit boek dat ik bij de bibliotheek in de kast zag staan en waar ik zo van heb genoten, kan ik jullie niet onthouden.

Geen B-auteur

Ik loop achter met het lezen van de thrillers op mijn lijstje, maar dat zegt niets over de kwaliteit ervan. Eén daarvan is Zondaarskind uit 2009, het vierde boek van Marion Pauw. Ik kende haar schrijfstijl nog niet. Jarenlang heb ik mij blindgestaard op de toppers in thrillerland als Saskia Noort, Esther Verhoef en Simone van der Vlugt. Ik kocht al hun boeken en zag Marion als B-auteur en dat kwam alleen omdat zij toen nog niet heel populair was. Volledig onterecht overigens. Inmiddels behoort Marion bij de grote vier en dat heeft zij wel bewezen nadat zij met haar eerste boek Daglicht de gouden strop heeft gewonnen. Dit verhaal is zelfs verfilmd. Ook de boeken Jetset en Zondaarskind worden in de toekomst op het witte doek uitgebracht. Maar dat wist ik allemaal nog niet toen ik aangetrokken werd door de kaft van dit boek. Nu ik van Zondaarskind heb genoten en totaal verrast ben door haar schrijverskwaliteiten, wil ik dat haar boeken ook bij mij in de kast staan.

Het verhaal

De hoofdrolspeelster, Truitje Langhout, een bejaarde maar nog kwieke dame verblijft tijdelijk in een tehuis na een heupoperatie. Daar ontmoet zij haar aartsrivale Frédérique Vos. Truitje wilt meteen wraak nemen op deze, eveneens bejaarde dame die uit een deftig milieu komt. In het verleden heeft Frédérique al het geluk van haar ontnomen. Het verhaal speelt deels af in de verleden tijd om als lezer respect te krijgen voor het motief van Truitjes wraakplan. Ondanks haar deprimerende verleden staat zij positief en midden in het leven en dat schept een band met de lezer.

Geen thriller

Hoewel het verhaal onder de noemer thriller valt, vind ik dat toch niet helemaal zo. Je bent als lezer wel erg nieuwsgierig hoe Truitje wraak gaat nemen op Frédérique en dat doet ze doordacht en op hilarische wijze. Het hedendaagse leven in het verzorgingstehuis, hoe saai ook, krijgt kleur door de humoristische schrijfstijl van Marion. Erg herkenbaar voor zowel de middelbare als de oudere generatie onder ons die te maken krijgt met de ouderenzorg.

Met emotie, respect en een groot inlevingsvermogen worden de drama’s uit Truitjes jeugd beschreven. Een lach en een traan wisselen elkaar af maar houden je als lezer verdiept in het verhaal. De manier waarop mensen vroeger met elkaar omgingen, het harde beleid bij de nonnen en het immense verschil van rangen en standen. Verhalen die ik van mijn ouders heb gehoord, vind ik daar duidelijk in terug. Kortom: dit boek is een aanrader en heeft naar mijn inziens alles wat een goed verhaal moet hebben: spanning, humor, herkenbaarheid, ontroering en medeleven. Een page-turner die ons bovendien een kijkje geeft in het verleden en heden van de oudere generatie.

Zondaarskind Marion Pauw Isbn: 97890414304