Site-archief

Slaap vrouwtje, slaap

ik kan niet slapen

Ik heb weer een spooknacht. Daar zit ik dan om 3.00 uur in de nacht in mijn badjas aan de keukentafel. Nadat ik uren in de duisternis rondom mijn bed heb liggen staren, ben ik toch maar opgestaan. Zucht, want ik ben wel moe maar het zandmannetje heeft vannacht weer een andere route uitgekozen en laat mij weer hulpeloos smeken om een diepe slaap. En die is er niet, al jaren niet. Mijn slaapritme is sindsdien niet te voorspellen. De ene nacht slaap ik als een roosje, de andere weer niet. Ik denk dat het zeker te maken heeft met het ouder worden en het hormonale circus in mijn lijf. Maar er zijn altijd situaties die de wakkere uurtjes triggeren.

Onrust

Zover ik mij kan herinneren zijn mijn nachtelijke escapades begonnen toen de jongens brommer gingen rijden. Ik vertrouwde wel op hun rijgedrag maar dat was wel tamelijk opgevoerd. Dus lag ik in de stilte van de nacht te luisteren totdat ik in de verte een bekend knetterend geluid hoorde. Soms was hij nog een kilometer van huis, maar ik hoorde nadien al niet meer wanneer de sleutel in het slot ging. Dan was moeder al opgelucht in slaap gesukkeld. Jarenlang was onrust de voornaamste reden van mijn slapeloosheid. Angst voor wat misschien zou kunnen gebeuren. En dat kan ver gaan als je in het holst van de nacht klaarwakker ligt. ’s Nachts lijkt alles erger, enger en echter.

Ongewenste bezoekers

Laatst hoorde ik voor ons huis een auto stoppen. Onze buitenverlichting ging aan en de hond begon te blaffen. Ik zat inmiddels recht overeind in bed en maakte manlief wakker. Als in een hoorspel probeerden wij de oorsprong van een onbekend krassend geluid te raden. Nog geen moment later slopen we in ons ondergoed achter elkaar de trap af. Hij voorop, gewapend met een schopsteel die hij onder zijn bed heeft liggen. Ik, met mijn haar in oorlogsmodel en mijn oude bril op, er achteraan (om ze vooral de stuipen op het lijf te jagen). Als een echt politieteam speurden we vanachter de gordijnen, in de duisternis van het huis, de tuin af naar ongewenste bezoekers. Door het licht van de volle maan hadden wij een goed zicht. Geen onbekende schim? Geen zaklamp te zien? Terwijl wij elk geluid en elke beweging met huivering afwachtten, klopte mijn hart in mijn keel. Plots sprong de buitenverlichting opnieuw aan, versteend van schrik slaakte ik een kreet. Het zou toch niet? Daar bewoog iets tussen de struiken en kwam op het huis afgerend. Een donkere gedaante sprong tegen het raam en kraste met zijn nagels tegen het glas: mijn kat.

slapende kat

Rust in je hoofd

Geloof het of niet maar nadien ben ik als een blok in slaap gevallen zonder iets van mijn arsenaal aan tips en trucs uit de kast te hoeven trekken. Ik had weer rust in mijn hoofd. In mijn volgende blogs wil ik meer aandacht besteden aan slaapproblemen omdat die veel voorkomen op latere leeftijd. Mijn tip voor deze keer: ga uit bed, neem een kop thee of warme melk en schrijf de onrust van je af. Probeer, indien mogelijk, de angst op te lossen of zoals in mijn geval: het onder ogen te komen. Misschien wilt je bedgenoot je hierbij wel helpen 😉 Welterusten!

Advertenties