Site-archief

Ma’s popje

Fifi het bloemenmeisje, stoffen pratende pop

Mijn moeder was een meelevende vrouw die het verafschuwde als ze dementerende vrouwen zag met een pop op schoot. Op de verpleegafdeling van mijn oma was dat namelijk het geval. Ze kon het niet aanzien. Ze vond het mensonterend om ouderen daarmee te zien.Twintig jaar later lag zij zelf met een pop in bed. Maar niet zomaar een pop en niet om te knuffelen en verzorgen, maar een pop om tegen te praten: Fifi.

Kinds

Deze week zou mijn moeder 87 jaar zijn geworden en is het alweer bijna 7 jaar geleden dat ik tijdens het waken bij haar sterfbed in het verpleegtehuis deze pop vond. De pop lag tussen de lakens. Ik schrok ervan. Ik was ook niet eerder op de hoogte gesteld dat zij met een pop in bed sliep. Net als mijn moeder had ik het altijd kleinerend gevonden als ouderen met een pop werden opgezadeld door de verpleging. Ze haalden daarmee het kind in de oudere naar boven net als zoveel herinneringen uit hun jeugd. Vroeger werd het woord ‘dementie’ vaak vervangen door het minachtende ‘kinds’. Alsof deze mensen hun volwassen persoonlijkheid waren verloren. Dus mijn ontdekking deed me veel pijn.

Ontspannend en troostend

Maar het schijnt juist ontspannend te werken voor deze mensen. Net als de bezoekjes van peuters en echte kittens. Mijn moeder werd altijd opgewekter van klein, levend grut op de afdeling. Daarom heeft ze destijds deze pop gekregen om haar te blijven prikkelen. Het pastelkleurige popje van slechts 35 centimeter met een zachte vulling zou haar rustiger maken door de hoge, lieve kinderstem waarmee zij tegen mijn moeder sprak. Het was de pop waartegen ze brabbelde, want duidelijk praten lukte door de afasie niet meer. Sinds haar overlijden zit de pop naast mijn bed en druk ik af en toe op haar buikje waarna ze zegt:    O, hallo ik ben Fifi, je bloemenvriendin!  Boterbloempjes en Madeliefjes, je bent mijn beste vriendin. Wow! Kom je spelen? O, bloesem, de bloemblaadjes ik ben het vergeten.                                                                                  Daag! We zien elkaar gauw weer terug!.’

Naast de tranen van ontroering, die elke keer bij het horen van haar stem over mijn wangen rollen, voel ik ook de vertedering van deze stoffen pop. Ik kan mij heel goed voorstellen dat het mijn moeder kalmeerde en het vertrouwen en de aandacht gaf waar zij als dementerende altijd naar bleef verlangen. De opgewekte, lieve stem van Fifi doet ieders hart verwarmen.

Kinderserie

Fifi en haar bloemenvriendjes  (klik op de link en bekijk een aflevering) was destijds een kinderserie die bij Nickelodeon op televisie kwam. Omdat mijn zoons toen al niet meer naar Nickelodeon keken was ik niet bekend met de guitige pop in de vorm van een vergeet-me-nietje. Hoe toepasselijk! Ik vond het bovendien mooi dat juist deze pop mijn moeder een fijn gevoel gaf. Fifi woont in een gele gieter, en is net als mijn moeder vroeger, druk in haar moestuintje. Daar zaait en oogst ze haar groente en fruit. Daarbij heeft zij veel bloemenvriendjes die haar helpen om alles te laten groeien en bloeien.Via deze serie leren kinderen veel over de natuur dichtbij huis.

Levensechte robotkat

Fifi is destijds in een speelgoedwinkel gekocht, misschien wel omdat mijn moeder overdag veel naar de kinderserie keek. Dat zou het zorgteam hebben gemotiveerd om haar de pop cadeau te doen. Ik zal het nooit zeker weten.

Via google ben ik  op zoek gegaan naar poppen voor dementerenden. Want hoe lief en troostend de pop voor mijn moeder ook was, ik bleef het zien als een vernederend object. Ik kwam daarbij op de site van de dementie-winkel.nl. waar mij duidelijk werd dat de vele soorten poppen er ook voor kunnen zorgen dat dementerenden minder gaan ronddwalen en minder medicatie nodig hebben. Nog meer pluspunten naast het veilige geluksgevoel dat een pop kan geven. Mijn verbazing was groot uit het enorme aanbod. Zelfs knuffeldieren. En naarmate we allemaal wel eens in ons achterhoofd houden dat ook wij in de toekomst dementerend kunnen worden, heb ik voor mezelf al een keuze gemaakt :een robotkat. Een poes die waanzinnig veel lijkt op mijn eigen kat, met een ademhalingsbeweging en gezellig gespin. Levensecht en met een hoog knuffelgehalte.

Ik hoop echter dat ik hem nooit zal krijgen.

Advertenties