Auteursarchief: Happymidlifewives

Mijn goede voornemen: loslaten.

img_2677

Niet lang nadat we elkaar nieuwjaar hebben gewenst en mijn wangen nog week aanvoelen van de vele natte zoenen komt die bekende vraag naar boven. Heb jij eigenlijk goede voornemens voor het komende jaar? Normaal doe ik daar niet aan mee. Maar dit jaar heb ik er wel een, al ben ik bang dat het een erg moeilijke wordt.

Het lege nest

Dit jaar gaat er binnen ons gezin namelijk veel veranderen. En als ik daaraan denk, krimpt mijn maag ineen. Sinds ik te horen heb gekregen dat niet alleen de oudste, maar nu ook de jongste (tijdelijk) uit huis gaat, weet ik niet goed hiermee om te gaan. Het is een natuurlijke verandering, ik weet het. Voor de kinderen ook een leuke en daarom gun ik het ze van harte. Maar ma ziet er toch wel een beetje tegenop.

Het is zelfs zo dat ze allebei in maart vertrekken en dat voelt nogal drastisch aan. Ik wilde het wegstoppen en het in stilzwijgen ondergaan. Ik zou me wapenen tegen de stilte door meer werk, meer quality time voor mezelf en meer boeken op mijn leeslijst te zetten. Door als een kip zonder kop gewoon door te gaan waar ik mee bezig was en er nog meer ‘to do’ dingen bij halen. Maar dat werkt niet, helaas. Ik moet niet als een struisvogel mijn kop in het zand steken voor de leegte die ze achterlaten maar er met opgeheven hoofd doorheen: het lege nestsyndroom

Positief bekijken

Moeders die mij voor zijn gegaan geven mij het vertrouwen dat er een rustgevende periode voor me aan gaat breken. Ik moet het positief bekijken. De bergen was, de dijk van een strijk, de wekelijks, torenhoge volgeladen boodschappenwagen. De hoge water-en energierekening. Dat zal ik zeker niet gaan missen. Maar dat is het dan ook wel.

Want als ik dan weer voor de zoveelste keer met mijn hoofd in hun stinkende wasmand duik, springen me nu al de tranen in de ogen. Van geluk dat het einde hiervan in zicht is? Nee, dat niet. Ik heb er nogal werk mee als moeder maar kan er niet na bijna vijfentwintig jaar, hup, binnen een maand, afstand van doen. Ik heb altijd met liefde voor ze gezorgd. Daar tegenover brachten zij ons gezelligheid met hun verhalen. Hun hulp als er weer iets kapot ging op electronica gebied, de auto of als mijn fiets niet meer reed. Ik gruwel bij de gedachte als ik straks staar naar twee lege stoelen aan tafel, twee lege kamers in ons grote huis waar manlief en ik nog slechts met zijn tweetjes wonen. Zal ik daar mijn draai in kunnen vinden?

Missie naar Mali

De oudste gaat samenwonen met zijn vriendin in hun verbouwde huis, gewoon hier in het dorp. Een natuurlijke, mooie, nieuwe levensfase breekt voor ze aan. Ik heb me al een jaar op zijn vertrek voor kunnen bereiden.

Maar de jongste vertrekt tot half augustus voor een missie naar Mali. Dat is toch andere koek.

Dus ja, mijn goede voornemen is, dat ik het onderga. Met opgeheven hoofd, bijna moederziel alleen. Want manlief neemt het allemaal met een korreltje zout. Die tilt er niet zo zwaar aan. Het is toch ook niet het einde van de wereld? Tja, het zal het moedergevoel wel zijn. Of misschien wel mijn sentimentele ik, die hun geboorte als de grootste rijkdom zie. De jongens zijn mijn enige vlees en bloed, mijn enige naaste familie. Mijn alles.

Gelukkig mag ik in augustus mijn goede voornemen laten varen, als de jongste weer terugkeert van Mali en zijn groene was weer uit de wasmand puilt. Tot die tijd moet ik het volhouden en ga ik dat doen zoals dat van een militairenmoeder verwacht wordt, stoer en zonder emotioneel gedoe. Slik.

 

 

 

 

Het jaar uit met vuurwerk en carbid

Vuurwerkshow Blanes

Jarenlang is vuurwerk bij ons in december het gesprek van de dag geweest. Mijn jongste zoon spendeerde er al zijn zakgeld aan. Onder zijn bed en in de kledingkast op zijn kamer spaarde hij maandenlang zijn vuurwerkshow bij elkaar. Gelukkig rookte hij niet want zijn kamer was één gigantische vuurwerkbom. Zo onverantwoord en zo fout maar zijn enthousiasme was zo groot dat ik geen spelbreker wilde zijn. Toch sprak ik mijn angst uit bij de gedachte aan de gevolgen van een enkel vlammetje bij dat spul.

Soldaatje spelen

Inmiddels is hij beroepsmilitair maar als kind zat zijn liefde voor spanning en sensatie er al in. Destijds speelde hij op oudejaarsdag, gehuld in camouflagekleding, soldaatje met zijn neef die inmiddels zelfs werkzaam is in de vuurwerkbranche. Maar bommen maken en onveilig ermee omgaan was bij ons ten strengste verboden. Ze maakten er een complete veldslag van waarbij voor honderden euro’s de lucht in ging. Van de gekke natuurlijk, maar ik zei er niets van, in de hoop dat het wel over zou waaien.

Rugzak in de fik

Mijn oudste zoon was al jaren eerder genezen van vuurwerk. Hij had er immers toch geen geluk mee. Ook hij kocht op zijn dertiende een rugzak vol vuurwerk en ging er op oudejaarsdag mee naar het dorp om daar overdag wat te knallen. Wij hadden hem wel gezegd dat hij alleen mocht aansteken met een lont, dus ook die had hij in zijn tas zitten.

Die avond was hij op tijd weer thuis en zette zijn vuurwerkrugzak op de tafel in de bijkeuken. De bijkeuken die we nog maar pas aan ons huis hadden gebouwd en die nog rook naar nieuw. Daar lagen de katten rustig in hun mandjes te slapen. Hij wilde juist vertellen hoe vet het die dag was geweest, toen vanuit zijn rugzak het vuurwerk afging. De knallen en het geknetter vlogen hem letterlijk rond de oren, evenals de katten. Die van schrik krijsten en met een hoge rug en dikke staart tegen de muren omhoog vlogen. Een enorme rookontwikkeling was het gevolg en de roomwitte muren van onze nieuwe bijkeuken kleurden rouwig zwart. De geur van nieuwigheid was letterlijk in één klap verdwenen. De vuurpijlen en voetzoekers hadden vlam gevat van het lont wat hij niet helemaal goed had gedoofd. De schrik zat er goed in. Dat had dus ook kunnen gebeuren terwijl hij van het dorp naar huis was gefietst. Teleurgesteld dat zijn voorraadje nu danig was gekrompen, zette hij zijn smeulende, geblakerde rugzak buiten op de stoep. Er waren wonderwel nog wel wat hele vuurpijlen over voor oudejaarsavond maar die liet hij er in zitten. Dat had hij beter niet kunnen doen want onze hond die buiten liep, vond het zalig om er op te kauwen.

Gillende keukenmeid

Geen geluk ermee dus, net als zijn moeder. Want ook ik vond het altijd spannend om vuurwerk af te steken. Prachtig vond ik de kleurige fonteinen en voetzoekers, rotjes en vuurpijlen. Totdat ik op een dag van het schoolplein fietste en er zo’n gillende keukenmeid in mijn oksel bleef hangen. In een reflex draaide ik mijn hoofd weg maar met een fluitend en snerpend geluid had de pijl een groot gapend gat in mijn nieuwe jas gebrand. Ik gilde als een keukenmeid, was hevig geschrokken. Wat een enorme impact kan zo’n pijltje op je hebben. Het had veel erger met me af kunnen lopen. Dat gat in mijn jas vond ik niet zo erg, want het model vond ik nogal truttig, was een keuze geweest van mijn moeder. De jongens die schuldig waren, moesten een nieuwe jas betalen. Ik kan dus wel zeggen dat ik er twee nare ervaringen aan over heb gehouden. De angst voor vuurwerk en mijn moeder ging in de stad precies dezelfde trutjas halen.

Blanes

Het besef dat ik veel geluk heb gehad zat er diep in. Ik ging op oudejaarsdag de deur niet meer uit en rond middernacht treuzelde ik altijd om naar buiten te gaan. Dat was erg jammer want ik vond vuurwerk nog steeds schitterend. In 1986 gingen Henk en ik op vakantie in Blanes waar elk jaar medio juli een week lang iedere avond een prachtige vuurwerkshow is. Toen wij in 2008 in Blanes op vakantie waren met de jongens mochten ook zij genieten van dit vuurwerkspektakel. Prachtig om dan op het strand te genieten van de kleurige hemel en helemaal niet gevaarlijk.

Knallen met carbid

Inmiddels knalt onze jongste het jaar een stuk goedkoper uit. Er zit ook niet veel siervuurwerk meer bij. Hij heeft al jaren het carbid ontdekt. Oorspronkelijk wordt dit in een melkbus aangestoken. Maar natuurlijk kan het vat niet groot genoeg zijn. Samen met zijn vrienden knalt hij er op oudejaarsdag keihard op los. Dit jaar gebruiken ze zelfs een oude dieseltank van 2000 liter! Om in stijl te blijven met deze boerentraditie. En ja, daar hoort een pilsje bij tot diep in de nacht. Ook dat brengt gevaren met zich mee. Daar helpt de slogan: ‘je bent een rund als je met vuurwerk stunt’ dan niet meer aan. Dus hou ik als moeder opnieuw mijn hart vast en wens ik iedereen een knallende oudejaarsavond. Gezellig thuis of bij familie en vrienden, hopelijk niet op de Eerste Hulp. Fijne jaarwisseling!

Kaki

Kaki vrucht

Tegen de kerst kun je de meest vreemdsoortige vruchten vinden op de groenteafdeling van de supermarkt. Maar dit jaar lag er al ver voor die tijd een apart stuk fruit tussen de bananen en de sinaasappels. Een oranje kruising tussen een tomaat en een paprika had mijn nieuwsgierigheid gewekt. Een kaki.

Verrast

Ik heb het uitheemse soort op mijn fruitschaal gelegd en het moment om hem op te eten steeds voor mij uitgeschoven. Ik wist ook niet wat ik er mee aan moest. Was hij wel rijp genoeg en hoe moest ik dat ding eten. Dus na een week maar eens gegoogled hoe ik er aan moest beginnen. Ik was verrast! Wat een gezond stuk fruit is de kaki. Zo veelzijdig ook om te gebruiken in salades, stoofpotjes, als voorgerecht met parmaham en zo uit het vuistje. Je kunt de kaki net als een appel eten, met of zonder schil.

Geroemd om zijn geneeskrachtige eigenschappen

De kaki of ook wel lotus genoemd, is al meer dan 2000 jaar oud en groeit oorspronkelijk aan vijftien meter hoge bomen in China. Daar wordt deze vrucht van oudsher al geroemd om zijn geneeskrachtige eigenschappen. Niet alleen in Zuid-Oost Azië maar inmiddels wereldwijd worden kaki’s in een tropisch klimaat gekweekt.

De kaki zou preventief en genezend werken tegen kanker. Tumoren zouden niet verder groeien dankzij bèta-caroteen, de overvloed aan anti-oxidanten in deze vrucht. Deze werken ook tegen oogaandoeningen zoals staar. De bèta-caroteen  in voornamelijk de schil gaat bovendien ouderdom tegen. Kijk dat is wat wij als midlifers leuk nieuws vinden, nietwaar? Je huid blijft mooi zonder rimpels en ouderdomsvlekken. Je botten en tanden varen er wel bij en voor kinderen geldt dat deze lekkernij ook nog meewerkt aan een gezonde groei.

Het verhoogt je immuunsysteem, niet zomaar maar met een BOOST! De kaki heeft de hoogste vitamine C-waarde, zelfs 80 procent van de aanbevolen dagelijkse hoeveelheid. Eén kaki bevat ook net zoveel vezels als drie volkoren boterhammen, dus goed voor de stofwisseling en verbetert de spijsvertering. Verder zit deze vrucht boordevol kalium wat de bloeddruk verlaagt en koper dat nieuwe rode bloedcellen creëert. Wat weer goed is voor de spieren en dus meer energie oplevert. De kaki heeft ook een histamineremmende werking wat vele allergische ontstekingsreacties voorkomt.

Alleen rijp eten

Er zit helaas ook een ‘maar’ aan. Want een onrijpe kaki is juist ongezond. Deze bevat dan te veel tannines wat op den duur zorgt voor bezoarstenen in de maag. Dus laat je kaki goed narijpen op kamertemperatuur tot hij oranjerood is en glanst. Natuurlijk kun je dit ook goed proeven. Een onrijpe kaki is hard en wrang terwijl een rijpe zoet en aromatisch is. De smaak heeft iets weg van meloen. Eet er ook niet teveel van want dan werkt je spijsvertering wel heel erg snel.

Maar dat weegt natuurlijk niet op tegen de voordelen van de kaki. Kortom deze vrucht zal de Nederlandse markt niet snel verlaten. Het is de vrucht die vooral in de wintermaanden niet op je fruitschaal mag ontbreken. Voor de prijs hoef je het niet te laten. Die hangt zo ongeveer rond de 80 cent per stuk. Zo goedkoop kan gezondheid zijn. Smakelijke kerstdagen!

 

Wine Up

Boek Wine Up!

Bekentenissen van vrouwen met een fantastisch rotleven

Begin dit jaar is deze paperback van Yvanka van de Zwaan en Mieke Kosters bij uitgeverij: ‘The house of books’ gepubliceerd naar hun gelijknamige blog www.wine-up.nl . Nadat Rtl Late Night aandacht had besteed middels een interview met deze dames, was ik wel erg benieuwd naar hun humoristisch geladen colums. Dus was het boek snel gekocht.

Het is een echt 40+ vrouwenboek, vol hilarische situaties. Ik heb dan ook regelmatig in een deuk gelegen om de sarcastische humor en zelfspot. De herkenbaarheid, al dan niet met een glaasje wijn brengen je weer even in de mood van Seks and the City, Bridget Jones en Gooische Vrouwen. De makers van laatstgenoemde hebben de belevenissen van deze vrouwen zelfs al omgezet naar de komische dramaserie ‘Bitterzoet’ die op Linda TV is te zien maar die ik helaas nog niet heb bekeken.

In dit boek vind je columns onder de namen van Caro, Anna en Esmee die gaan over single zijn en daten, mannen, pubers, je lijf dat verandert, minder seks, relatiegedoe, burnout en brutale kids. Ongemakkelijke situaties die velen van ons weleens meemaken maar waar we nooit open in zijn. En dat is juist de kracht van deze columns. Daarom lachen we er om, net als bij Gooische Vrouwen en net als bij de openhartige columns van Linda de Mol en Daphne Deckers.

Achterflap

Vroeger dachten ze altijd: met veertig zijn we af. Dan heb je het helemaal gemaakt, heb je gehoorzame kinderen, veel tijd voor jezelf en je relatie. Nooit meer luiers. Nooit meer onzeker. Meer tijd. Meer geld. Top. Niets blijkt minder waar: je carrière is nog steeds niet af, je kinderen luisteren helemaal niet meer, iedereen gaat scheiden of vreemd of heeft een burn-out. Seks staat nog altijd op een laag pitje. Je ouders worden nu écht oud. En dan beginnen je tieten te hangen en moet je ook nog een leesbril. Lang leve het fantastische rotleven van een veertiger. Welkom in de wereld van Anna(42), Caro(41) en Esmee(40).

Dipje of slapeloze nacht

Deze verzameling colums is een must-have voor op je nachtkastje voor die ellendig lange slapeloze nacht waarin je maar blijft piekeren. Het zet je gedachten op de ontspanmodus en al snel lig je onder je dekbed te schuddebuiken van het lachen.

Echt, aan een paar colums heb ik al genoeg om de slaap weer te hervatten. Ook als het even allemaal tegenzit, is dit boek een aanrader om weer een positieve kijk op de dagelijkse sores te krijgen. Slechts 91 korte anekdotes die ook  zonder dat glas wijn het zonnetje weer voor je laten schijnen.

Wine-up is o.a te bestellen via bol.com of bruna, met een nieuwe cover waarop de spelers van Bitterzoet zijn afgebeeld.

In 2015 verscheen: ‘Geen gezeur, meer wijn’ van deze auteurs.

Wereldlichtjesdag

Wereldlichtjesdag, kaarsjes in een hart op de begraafplaats

Aanstaande zondag 11 december is het weer zover: Wereldlichtjesdag ook wel Worldwide Candle Lighting.

Ontstaan in Amerika

In 1997 is in Amerika Worldwide Candle Lighting ontstaan  vanuit The Compassionate Friends. Een groep lotgenoten bestaande uit ouders van een overleden kind. Elk jaar worden op de tweede zondag van december overal ter wereld om 19.00 uur kaarsjes ter nagedachtenis aan deze kinderen aangestoken. Door de verschillende tijdzones zal er die dag een golf van licht over heel de wereld schijnen. Een erg mooi, liefdevol en warm gebaar dat tijdens deze donkere dagen voor kerst het verlies letterlijk en figuurlijk wat lichter maakt voor de nabestaanden.

Steeds meer plaatsen doen mee

Nog niet elke gemeente doet mee, maar in ons dorp Gilze zijn enkele jaren geleden een aantal vrijwilligers samengekomen om dit initiatief vorm te geven. Zij organiseren dit vanuit de kerk waarbij iedereen vanaf 18.15 uur welkom is, ook de niet-gelovigen onder ons. Het is voor iedereen die een overleden kind wilt herdenken, ongeacht of het doodgeboren is of op latere leeftijd is overleden. Het is en blijft je kind. Of het nu vorig jaar was of een halve eeuw geleden, het gemis zal er altijd zijn. Geen kind is zo aanwezig dan het kind dat wordt gemist. Niet alleen ouders maar ook grootouders, broers, zussen en andere familieleden zijn welkom tijdens deze herdenkingsbijeenkomst.

Iedereen krijgt bij de ingang een kaars aangeboden. Op de kaars mag je de naam van het kind schrijven. Elk jaar is er een ander thema. Zo was er het thema tijd, liefde en sterren. Daarom is het elk jaar weer anders maar steeds sfeervol en vooral warm. De bijeenkomst wordt muzikaal omlijst door een jongerenkoor en jeugdige muzikanten. Daarnaast worden verhalen en gedichten voorgedragen door de vrijwilligers. Deze doen dit met zoveel gevoel omdat zij zelf of in de directe omgeving een overleden kind hebben. Maar ook kunnen andere lotgenoten hier aan bijdragen. Het is alweer drie jaar geleden dat mij, als ouder van een overleden kind, werd gevraagd om mee te doen aan deze bijeenkomst. Natuurlijk kon ik dat niet weigeren. Ik ben in de pen gekropen en heb een gedicht geschreven wat ik destijds heb voorgelezen.

Verlies in seizoenen

Lente

Jonge, groene blaadjes omwikkelen de takken, frisse bloesems kleuren mijn wolk roze. De lucht ademt een tedere, aangename bries terwijl in mijn buik het grootste wonder groeit. De eerste trapjes, de lichte bolling van mijn silhouet, ik geniet, dit prille leven belooft een zonnige toekomst.

Zomer

Warm gekleurde bloemen, de geur van pas gemaaid gras. Gele korenvelden onder een strakblauwe hemel en mijn verwachtingsvolle buik rond als de zon. Plots verraadt de hitte een onheilspellend onweer, slaat om in een zware onweersbui waarin tijdens een weeënstorm mijn kind wordt geboren.

Herfst 

Bewolkte hemel, bladeren vallen en waaien heen. Regenkoud hemelwater spoelt mijn gelukkige toekomst weg. Mijn hoop en geluk hangen gevangen tussen stapelwolken en kunnen een kille storm niet verweren. Hij raast overdonderend over mij heen maar rondom mijn kind blijft het doodstil.

Winter

Sneeuw en ijs bedekken vorstelijk de dagen, mijn gekoesterde moederliefde bevroren. In een koufront van tranen zoek ik diepbedroefd naar het einde van deze bittere eeuwigheid. Verlang ik in een dichte mist naar de adem van mijn kind.

Lente

In mijn armen draag ik een schreeuwend verdriet en in mijn schoot rust een peilloos diep tranendal. Terwijl de nevelige lucht een eindeloos verlangen ademt naar de warmte van mijn kind.

Zomer

Vergeelde weilanden, verwelkte bloemen. Waar is de schoonheid van het leven? Waarom zie ik de zonnige kant niet meer? In mijn hart koester ik de liefde voor mijn kind dat voor altijd verenigd is met de natuur. En de zomerse hitte brandt de zoveelste wolkbreuk los.

Herfst

De onbestendige, rouwende regen valt en een warme wind waait mijn tranen weg. Voor even. Om na de zoveelste opklaring weer in een stortbui de bladeren van de bomen te rukken. Wisselvallig weer met hier en daar een opklaring. Mijn dichte wolkenhemel verandert in sluierbewolking.

Winter

Tijdens een vorstvrije kwakkelwinter kan het tranendal niet bevriezen. Rouwende bomen waaien hun kale takken maar verliezen niets meer. Ik verlang naar de eerste lentedag met goede voorspellingen, waarop ik intens kan genieten van een regenboog, maar voor altijd zonder mijn kind. 

B. de Bont (oktober 2013)

Zee van licht

Na de bijeenkomst worden de kaarsen aangestoken en gaan de nabestaanden met hun brandende kaars in een stoet richting de begraafplaats die met nog meer kaarsjes feeëriek is verlicht. Je kunt daar de kaars in een ijzeren hart op de grond zetten wat een heel mooi effect geeft. Ook kun je er voor kiezen om de kaars bij het monument voor het jong gestorven kind of op het graf van jouw kind te plaatsen. Iedereen is er vrij in om te doen waar zijn of haar gevoel ligt. Schitterend zal het zeker weer zijn maar vooral troostend want al die kaarsjes verjagen het donkere gevoel in jouw rouwende hart.

Beleef samen met al die andere ouders deze warmte want dichterbij kan je kind niet zijn.

Voor meer informatie kijk op de facebookpagina van Wereldlichtjesdag Gilze

 

 

 

 

De zorg voor mijn ouders

img_2595

Als midlifer ben je nu op een leeftijd dat je ouders oud zijn, vaak hulpbehoevend en sukkelend met de gezondheid. Of je pa of ma is alleen en voelt zich eenzaam. Dan is het belangrijk om er als kind voor hen te zijn, al is dat niet altijd met het geduld wat ze nodig hebben. Maar soms heb je helemaal geen ouders meer, zoals ik. Ik zou willen dat ze er ondanks hun ziekte nog waren. Dat ik nog even hun hand vast kon houden en met ze kon praten. Gewoon om te laten zien waar ik trots op ben: mijn jongens met hun vriendinnen en wat ze bereikt hebben en hoe wij nu als gezin in het leven staan. Het is een groot gemis dat het niet meer kan.

De weg kwijt

Ik ben de zorgfase voorbij. Mijn pa is alweer dertien jaar geleden overleden. Mijn ma is na negen jaar vasculaire dementie, in 2010 gestorven. Toen ik voor mijn ouders ging zorgen, was ik nog maar vijfendertig. Ik kende destijds geen vrouwen van mijn leeftijd die in dezelfde fase zaten. Dat miste ik. Het enige wat wij gemeen hadden was de zorg voor onze nog kleine kinderen. Dus reed ik bij wijze van spreken, met de kinderen op de achterbank, mijn ouders naar de kledingwinkel, het ziekenhuis en de kerk. De bank en de geriater en ging met hen op familievisite. Ik was hun boekhouder, hun huishoudster, kokkin, vertrouweling, chauffeur en enige steun en toeverlaat. Ik vond het niet meer dan normaal dat ik nadat zij jarenlang voor mij hadden gezorgd, de rollen omdraaiden. Er was ook geen keus. Ik ben enig kind en kwam van de een op de andere dag in die zorgsituatie terecht.

Het is niet eerlijk

Ik zocht ezelsbruggetjes voor de vergeetachtigheid van mijn ma. Ik probeerde  haar huishouden zolang mogelijk op de rails te houden. Dit deed ik met de hoop dat haar dementie stabiel zou blijven zodat zij zolang mogelijk thuis kon blijven wonen. Mijn pa die mantelzorger was, had het ondanks mijn hulp erg zwaar. Ik zag dat wel, hij rookte steeds meer en had veel stress doordat hij de ziekte van ma maar moeilijk kon accepteren. Hij kon niet geloven dat zijn grote liefde, zowel letterlijk als figuurlijk de weg volledig kwijt was. Hij benoemde deze teleurstelling na jarenlang samen een goedlopende tuinderij te hebben gerund. Er was schaamte omdat ma altijd het rekenwonder was geweest. Omdat zij heel de boekhouding tot in de puntjes had bijgehouden. En toen opeens wist zij niet meer hoeveel 1+1 was. Ze kon niet meer uit haar woorden komen, herkende mijn vader niet meer als haar man. ‘Het is niet eerlijk!’ zei hij dan. ‘Dat het na drieënveertig jaar huwelijk en hard werken zo met ons moet aflopen.’

Schaamte en teleurstelling

Ik was het niet eens met zijn ontwijkgedrag. Met het hermetisch afsluiten van hun woning voor de huisarts. De arts die het beste met hen voor had. Zijn advies om ma naar de dagopvang te brengen, ging er bij pa niet in. ‘Dat is mensonterend, ‘ zei hij dan. Wij konden het zelf wel, vond hij.  Als we maar ons best bleven doen, hoefde ma niet buiten de deur te komen. En zo gingen twee hele jaren voorbij. In die tijd ben ik slecht gaan slapen en dat is sindsdien altijd een probleem gebleven. Ik piekerde en tobde. Waar was ik in verzeild geraakt? Intussen groeiden mijn kinderen op en als ik nu op die kinderjaren terugkijk, weet ik dat ik veel van ze heb gemist omdat mijn hoofd bij mijn ouders was.

Net toen mijn pa wilde dat ik ma ook lichamelijk ging verzorgen, sloeg het noodlot toe. Daags van tevoren hadden we nog een woordenwisseling gehad. Ik wilde thuiszorg voor ma, hij wilde dat niet. Ik kon ma gemakkelijk iedere ochtend zelf wassen en aankleden, vond hij. Het was de eerste keer dat ik ‘nee’ tegen hem zei. Dat was niet gemakkelijk, want het voelde alsof ik dat ook tegen ma zei.

Hartinfarct

Dus was daar een enorm schuldgevoel toen wij hem op een zondagochtend zittend in zijn fauteuil aantroffen. Hij was anderhalve dag eerder aan een hartinfarct overleden. Ma stond ernaast en zei: ‘Hij is ziek, hij zegt niets meer.’ Ik probeerde haar duidelijk te maken dat hij dood was, maar dat drong niet tot haar door. Ze liep van me weg om een ogenblik later terug bij pa te gaan staan en dezelfde zin te herhalen. Zo had ze sinds zijn overlijden op die vrijdagavond,  vast vaker bij hem gestaan. Niet wetend wie hij ook al weer was en al helemaal niet beseft dat hij was overleden. Het was hartverscheurend om mijn ouders zo aan te treffen.

Toen wij op die koude zondagochtend in november bij mijn ouderlijk huis aankwamen was de deur op slot, de broodtrommel leeggegeten en het bed onbeslapen. De televisie stond sinds die vrijdagavond nog aan. De lampen brandden, de kachel stond op de hoogste stand. Ze wist niet meer hoe zij de deur kon openen. Ze wist niet meer dat je met een telefoon kon bellen. Niemand weet wat ma al die tijd daar alleen heeft gedaan.

Ma was heel blij ons te zien. In een opwelling liep ze naar het gasfornuis  om thee te zetten. Ze draaide het gas open, zette de ketel erop maar vergat de lucifers. Mijn oog viel op pa’s laatste shaggie, dat rustte op de rand van de asbak op de salontafel. Het was een wonder dat er ondertussen niet een nog groter drama was gebeurd.

Alles kwijt

Ik heb ma tenslotte bij ons in huis gehaald. Ik wilde dat ze bleef maar uiteindelijk had ik niet de ruimte en de juiste zorg voor haar. Na zes dagen is ze op sinterklaasavond in een verpleegtehuis opgenomen. Meteen op de gesloten afdeling, meteen bij de zwaarst dementerende bewoners. Ik heb het hele ‘heerlijke avondje’ gehuild omdat ik haar dit niet aan wilde doen. Dat machteloze gevoel is onbeschrijfelijk.

Ik had het gevoel in één klap mijn ouders en mijn thuis verloren. Want ook dat was verleden tijd. Met het leegruimen en te koop zetten van het ouderlijk huis, nam ik ook afscheid van mijn kindertijd. Het bos en de akkers waar niet alleen ik, maar ook mijn kinderen altijd met plezier hebben gespeeld.

De daaropvolgende jaren bezocht ik mijn ma in een vreemde omgeving omringt door steeds wisselende medebewoners. Het was een tijd van langzaam afscheid nemen. De harde kant van het leven, mensonwaardig, verdrietig en pijnlijk. Totdat ik ook van haar definitief afscheid moest nemen. De kleine vrouw waar ik mezelf nog dagelijks in terug zie.

Rijkdom

En dan hoor ik van andere vrouwen hoe druk ze het ervaren om er steeds voor hun ouders te moeten zijn. Ik hoor ze zuchten. Aan de ene kant begrijp ik hun stress om deze zorg te combineren met gezin en baan. Aan de andere kant zou ik ze willen zeggen: ‘Geniet van je ouders, zolang ze er nog zijn. Ze zijn de bron van waaruit jij geboren bent. Je herinneringen, je bestaan en je verleden. De toekomst zonder hen is een groot gemis. Ook al zijn ze niet meer als vanouds, zolang je hun hand vast kunt houden zijn ze er nog. Dat is een grote rijkdom.’

Eerste blogverjaardag

img_2566

Wat gaat het toch snel! Ik zet alweer een jaar lang wekelijks een nieuwe blog online. Ik sta ervan te kijken dat ik het trouw heb volgehouden om elke vrijdagavond of de daarop volgende morgen (tja, soms heb je een feestje, he?) een nieuw verhaal te posten. Maar ik schrijf nu eenmaal graag en heb altijd wel iets te vertellen. Bovendien vind ik het belangrijk om mijn schrijfspier te blijven trainen.

Zelf gemaakte WordPress-site

Een jaar geleden had ik al een jaar lang research achter de rug, voordat mijn eerste letters de lucht in gingen. Ik wist niet goed hoe ik het aan moest pakken. Mijn schrijfwens was dan wel groot maar ik wilde ook zelf een WordPress-site maken. En dat was een heel gesleutel hoor, dat kan ik je wel vertellen. Het valt niet mee om als midlifer zo’n site in elkaar te flansen en de werkwijze van WordPress uit te vogelen. Dat ging heel langzaam en mislukte nogal eens. Maar zoonlief hielp me altijd weer uit de nesten en had met een half minuutje soms gedaan waar ik een hele week over deed. Tja, dat is generatieverschil zullen we maar zeggen. Maar al snel was ik zo in de opbouw van mijn site verdiept, dat ik zijn hulp niet meer nodig had. Ik ben er best trots op dat ik alles zelf zoveel mogelijk heb uitgedokterd. Nu weet ik ook hoe ik mijn blogsite zelf kan onderhouden

Wat wilde ik met het bloggen?

Het duurde ook zolang omdat ik eerst alles over het bloggen wilden weten. Alle boeken die er over geschreven zijn, heb ik gelezen. Veel sites bezocht, die mij wegwijs maakten in de blogwereld. Ik ben veel andere blogs gaan lezen van bloggers die er hun beroep van hebben gemaakt en ik heb zelfs een workshop bloggen gevolgd. Maar het heeft vooral een jaar geduurd omdat ik het meteen goed wilde aanpakken. Omdat ik mijn eigen stijl maar niet kon vinden. Omdat ik twijfelde en vooral niet durfde want de blogwereld heeft ook een hard kantje.

Geld verdienen

Ik had geen zin om mezelf continue te moeten verkopen. Om andere bloggers bijna te stalken om zelf veel lezers te krijgen. Ik las in de boeken over SEO ( om maar zo hoog mogelijk in de zoekmachines te komen) en het bijna dagelijks plaatsen van flutartikelen. Het zou volgens de experts niet uitmaken wat voor onzin je neertikt, als je maar genoeg volgers krijgt. O nee, dat is niet mijn doelstelling. Als ik over een product of bedrijf wil schrijven hoef ik daar niet meteen aan te verdienen. Al heb ik de bedankjes natuurlijk altijd wel aangenomen en als ik mijn visitekaartjes achter mocht laten was ik oprecht blij. Ik zie het als waardering voor mijn werk. Maar ik vind het vooral leuk om te schrijven over een onderwerp waar ik zelf enthousiast over ben. Het voelt als vrijwilligerswerk waarbij ik mijn eigen hobby kan uitoefenen. Ik ben geen harde tante die meteen een factuurtje stuurt of altijd iets terugverwacht.

Schoenen op proef

Maar eigenlijk is dat waar het bij veel succesvolle bloggers om draait. Geld verdienen met schrijven. Een blogger is eigenlijk een reclamemaker. Ach, ik heb altijd wel gehoopt dat een bedrijf mij zou benaderen en dat er op een dag een paar gloednieuwe schoenen uit mijn brievenbus staken. Dat ik er een weekje op mocht lopen en dat ik daarvoor een opvallend artikel mocht schrijven. Of een hotelletje dat mij uitnodigde om een nachtje te komen slapen in ruil voor mijn woorden. Ik hoopte stilletjes op boeken die mij toegestuurd werden die ik mocht recenseren, op concertkaartjes en nieuwe producten. Dan wilde ik wel even het proefkonijn uithangen hoor, geen probleem. Maar die bedrijven hebben mij nog niet gevonden. Misschien ben ik er gewoon niet zakelijk genoeg voor om dat uit te buiten. Bovendien ben ik eerlijk over hetgeen waar ik over schrijf. Dus de producten en ervaringen die ik tot nu toe in mijn blogs heb beschreven zijn echt en niet gesponsord. Het is maar dat je het even weet.

Columns

Na een jaar heb ik pas mijn eigen draai gevonden en zie ik mijn lifestyleblog voor de 40+ vrouw meer als een verzameling columns. Waarin ik gewoon over het dagelijks leven schrijf en waarin vrouwen van mijn leeftijd zich terug kunnen vinden. Herkenbaarheid met een lach en een traan vind ik belangrijk in een column. Juist die blogs hebben dan ook de meeste lezers getrokken. Vooral als lezers zelf een rol speelden in mijn verhaal werd deze op social media gedeeld en geliked. Daardoor kwamen deze blogs ook verder dan mijn trouwe volgers. Soms zelfs bij mannen terecht die zich natuurlijk verkneukelden om de vrouwelijke sores. Maar dat geeft niet. Iedere lezer is een lezer. Iedere liker heeft interesse in mijn blog en iedere deler heeft daadwerkelijk mijn blog gelezen en vindt het belangrijk genoeg.

Facebook, Twitter en Instagram

Nu ga ik niet zeuren om meer lezers hoor. Al ben ik een leugenaar als ik zeg dat ik daar niet heel erg blij mee ben. Nieuwe volgers en hun reacties motiveren mij om te blijven bloggen. Elke week komen er bij, soms via email, soms via Facebook. Al werkt die laatste niet altijd mee. Het is een mooi medium maar als een volger niet elke week mijn blog leest, ziet zij die soms niet meer wekelijks op haar tijdlijn verschijnen. En dat is jammer, want uit het oog is wat volgers betreft, vaak ook uit het hart. Dus volg je mij via facebookpagina happymidlifewives dan graag regelmatig een reactie achterlaten. Wil je er zeker van zijn dat je geen blog mist? Abonneer je dan via de mail op mijn blog. Aanmelden kan in de rechterkolom naast mijn blog op de wordpress-site. happymidlifewives.wordpress.com

Ondertussen schrijf ik stug door over het wel en wee van de midlifer. Totdat ik er straks een heel boek mee kan vullen. Net als Linda de Mol en Daphne Deckers. Gewoon voor de leuk. Ik heb genoeg onderwerpen in het vooruitzicht. Onderwerpen die menig vrouw zullen interesseren, al is jouw idee natuurlijk altijd welkom.

Maarrrr… ben jij dat bedrijf dat nog een paar nieuwe schoenen overheeft? Dan wil ik er graag voor je op lopen hoor, geen probleem!

Een Thaise massage bij Yindie

Thaise massage van Yindie

Als je me ergens voor wakker kunt maken is het wel een massage. De stramme, overbelaste spieren moeten regelmatig even grondig aangepakt worden. Ja, dat heb je als je een eenzijdige werkhouding hebt en daarnaast natuurlijk je levenslooprugzakje met je meedraagt. Ook verantwoordelijkheid en zorg naar het gezin, werk en perfectionistisch (airbrushen) werken door op mijn lichaam. Dan is een massage geen overbodige luxe maar een must om goed te blijven functioneren. In een eerder blog heb ik al geschreven over Holistic Touch die specifiek een lichaamsdeel onder handen neemt en daarnaast ook inspeelt op het geestelijk welzijn

Acupressuur, rekken en strekken

Maar via facebook en ervaringen van andere vrouwen was ik toch wel nieuwsgierig gemaakt naar een Thaise massage bij Yindie. Iets heel anders, een stevige massage en zoals ik yoga heb ervaren: veel rekken en strekken van de spieren. Een traditionele Thaise massage legt veel nadruk op acupressuur en de meridianen (=energiebanen) Hier wordt in onze Westerse landen vaak een oliemassage aan toegevoegd. Omdat wij houden van een zachtere lichaamsmassage die de bloedsomloop stimuleert en ontspannend werkt.

Ik had van te voren vaak de naam van de massagepraktijk laten vallen en daarom heb ik voor moederdag  van de kinderen dit jaar een bon van Yindie gekregen. Een uurtje Thaise massage gecombineerd met een oliemassage. Kulneera Hector heeft in ons dorp sinds enkele jaren naam gemaakt met haar uitmuntende werkwijze.Vorige week mocht ik er een uur lang van gaan genieten en het was super!

De massagekamer van Yindie, Thaise massagepraktijk

De kracht van de Thaise massage

Het kamertje nodigde meteen uit tot ontspanning. Heerlijke relaxmuziek op de achtergrond en subtiele verlichting. Ik mocht op mijn buik gaan liggen op een hoger bed. Kulneera vroeg of ik specifieke klachten had en zou daar meer aandacht aan besteden. Daarna begon ze met de massage van mijn voeten. Voeten staan namelijk met bepaalde drukpunten in contact met de rest van je lichaam. Via mijn kuiten en bovenbenen masseerde ze richting mijn rug. Met het gewicht van haar eigen ledematen kon ze een behoorlijke druk op mijn spieren uitoefenen. Ik vond dat niet vervelend, eerder ontspannend. Inmiddels zat zij zelf ook op de massagetafel en haalde mijn armen naar achteren. Hierbij strekte mijn wervelkolom als bij de Cobra yoga-oefening. Daarop volgde een diepe massage van mijn bovenrug. Het voelde alsof ze vanaf mijn wervelkolom de spieren wilde lostrekken.Wow! Zo had ik een massage nog nooit ervaren. Ook de nekspieren en mijn hoofd kwamen aan de beurt. Zelfs mijn oorschelpen werden gemasseerd.

Bepaalde punten op mijn lichaam kregen extra veel druk: een acupressuur op de energiebanen. Soms was dit even gevoelig maar hierdoor lossen blokkades op. Het zelfgenezend vermogen van het lichaam herstelt zich. Spieren worden er uiteindelijk zachter van en klachten nemen af. Door spieren te rekken worden ze langer en meer ontspannen.

Inmiddels moest ik op mijn rug gaan liggen. Kulneera begon weer bij mijn voeten. Een voor een werden mijn tenen uitgerekt en knakten daarbij. “Er gaat niets kapot hoor,” lachte Kulneera nadat ik even een kik gaf maar het was niet pijnlijk. Toen waren mijn benen aan de beurt. Ze kromde ze en boog ze in verschillende richtingen tot een uiterste rek. Dat werd even vastgehouden. Een prima rekoefening voor de heupen en liezen. Daarna waren mijn armen, handen en vingers aan de beurt. Wat was dit heerlijk! Ook de schouders aan de voorkant werden onder handen genomen. Opnieuw een plaats waar ik nooit eerder was gemasseerd maar waar zeker spieren zitten die nogal eens protesteren.

Inrichting by Thaise massagepraktijk Yindie

Net toen ik dacht dat het uur voorbij was, moest ik nog rechtop gaan zitten met mijn rug naar haar toe. Mijn schouders en nek werden nog eens goed gemasseerd. Daarna werd mijn rug bestempeld met in warme olie gedrenkte doeken. Precies weet ik het niet want ik heb het alleen kunnen voelen. Kulneera vertelde dat de olie met bestanddelen als van tijgerbalsam door de huid mijn spieren bereikten. Het was in ieder geval een warme afsluiting van een heerlijke massage.

Beter slapen en fitter

Nadien kreeg ik wat te drinken aangeboden en legde Kulneera kort uit wat ze had gedaan om mij weer in balans te krijgen. Ze had duidelijk gevoeld dat bepaalde lichaamsdelen vast zaten. Ik kon de komende dagen nog wat spierpijn ervaren maar uiteindelijk zou ik me beter gaan voelen. Ik kan het geen spierpijn noemen, meer een lichtelijk beurs gevoel in sommige spieren. Maar wat veel fijner is: ik slaap sindsdien als een roos en voel me fitter.

Kortom: een Thaise massage is geen marteling. Maar juist een diepere massage die zoveel voordelen kent voor je algehele gezondheid. Kulneera kan ook lichaamsdelen specifiek een massage geven, zoals je voeten of je nek en schouders. Naar behoefte werkt zij ook met kruidenstempels. Lijkt me eveneens een heerlijke ervaring maar dat is voor de volgende keer. Kortom: een Thaise massage bij Yindie is een geweldige ervaring!

Je kunt hier ook cadeaubonnen verkrijgen. Goed idee, dan weet je tenminste wat je voor Sinterklaas of kerst moet vragen. Een waarschuwing is hier wel op zijn plaats: als je het eenmaal hebt ervaren, kom je er zeker terug.

Reünie op café

Belgisch bier en auto's uit jaren 80

Wat is er leuk aan om mensen die je jarenlang niet gezien of gesproken hebt weer te ontmoeten op een reünie? Wat bezielt ons om daarheen te gaan? Ik heb er vorige week weer een gehad en vond het gezellig om tussen de vijftigplussers herinneringen aan vroeger op te halen.

Happy Hour

Nee, het was geen reünie van familie of een school maar van een café. Een café wat net over de grens in België staat, dat tegenwoordig meer een koffiebar is. Het cafeetje waar ik begin jaren tachtig op de brommer heenging en waar ik mijn eerste trappist heb gedronken. Ik was zestien en meegevraagd door mijn vriendinnen van school die dit kleine barretje al eerder hadden ontdekt. Op zaterdag-en zondagavond zaten we al om zeven uur aan de toog (indrinken tijdens happy-hour) totdat we tegen half elf naar een grote discotheek in België gingen of naar een zaaltje waar een band speelde.

Via facebook en een goede vriend werd ik uitgenodigd voor deze reünie die in een Nederlands café plaats ging vinden. Dit café was eveneens nostalgie want ook daar was ik al die jaren niet meer geweest. De indeling was nog steeds hetzelfde maar het leek mij zoveel kleiner dan toen. En ik ben toch echt niet gegroeid!

Ik had nog gevraagd aan andere oude vrienden en vriendinnen om mee te gaan maar die waren niet zo enthousiast. Een reünie is immers ook een spannend evenement. Voor hetzelfde geld ken je er niemand meer van terug. Weet je ook niet wat je toch allemaal tegen die ‘wildvreemden’ moet vertellen? Ja, als je elkaar bijna 30 jaar niet gezien of gesproken hebt is dat zeker eng. Maar ik wilde de gok wel wagen.

Herman Brood fan

Eenmaal in de zaal moest ik toch wel even slikken. De vergrijzing had hier duidelijk de overhand. Veel cafégangers met een terugtrekkende haargrens, brede middenscheiding of gelijk zo kaal als een biljartbal. Gevulde heren, grijze haren, gerimpeld gelaat, vollere dames. Daar tussenin stond de oude discjockey die nog steeds fan van Herman Brood bleek te zijn, gezien zijn mouwloze t-shirt met gelijknamige opdruk en grote ravenzwarte kuif. Hij was duidelijk in de jaren tachtig blijven hangen, compleet met hangbuik en gekleurde lampjes in zijn schoenzolen. Alleen zijn rimpels verraadden dat hij al zeker 60+ moet zijn.

Matjeskapsels en snorren

Al kon ik bijna niemand tussen dit half bejaarde volk herkennen, IK werd dat wel. En dat was natuurlijk erg leuk. Minder was het om diegene die zo enthousiast mijn naam riep, totaal niet thuis te kunnen brengen. Gelukkig dat ik van alle kanten werd geholpen terwijl ik diep in mijn grijze hersenmassa dook. En inderdaad, ik moest even door de bril en het kapsel heen kijken alvorens bij mij een lampje ging branden.  Aan de andere kant van de zaal zwaaide niet veel later enthousiast een vrouw met kort grijs haar. Ik herkende haar alleen aan haar ogen. Alles leek aan haar veranderd, behalve haar blauwe kijkers en haar stem. En dat gold voor velen. De lange haren blond of bruin, de matjeskapsels of gepermanente krullebollen, de vele snorren: ze waren allemaal verdwenen.

Belsen en Ollanders

Onder de gasten waren naast Hollanders ook veel Belgen. ‘Amai! Gij bent nie veel veranderd, sunne! Nog sjuust dezelfde.’  ‘Wat dachte gij? Ik gaon effekes een pientje pakken op café’ Een Jupiler welteverstaan, grote glazen tegen een jaren 80 prijsje.

De band begon te spelen en al snel vulde de zaal zich met oude rockklassiekers. Al vanaf het eerste nummer gingen de midlife voetjes van de vloer. Maar ik had het druk met kletsen want tussen al dit grijs herkende ik steeds meer bekenden van toen. Hoe was het iedereen vergaan in de afgelopen dertig jaar? De een gescheiden, de ander gelukkig getrouwd. Naarmate het Belgisch bier rijkelijk werd getapt, vielen de grenzen weg. Herinneringen aan een oud Belgisch vriendje die niet op was komen dagen. Te druk natuurlijk als vader van vijf kinders. Amai!

Opel Manta’s voor de deur

En na de herkenning werden alle herinneringen aan het café en het eenvoudige interieur opgesomt. Flashbacks aan het voetbalspel dat eigenlijk altijd bemand was. Lol hebben om keihard de kurken bal door het café te shotten. En dan was daar de flipperkast die we meer als biertafel gebruikten. De kleurrijke discjockey die naast Herman Brood ook vaak the Police draaide, Iron Maiden, AC/DC maar ook de Dolly Dots en het schuifelplaatje ‘Je t’aime’. Het was de tijd dat ik voor het eerst hoorde van U2 met de hit; ‘I will follow’, een plaat die mij nog steeds aan die tijd doet terugdenken. Voor de deur stonden de Kreidlers, Zündapps en Puchs  tussen de allereerste Golfjes en de laatste Ford Capri’s en Opel Manta’s. De auto’s van toen waren gepimpt met joekels van mistlampen. En de vaste klanten hadden een doorzichtige groene zonneweringsticker op de voorruit geplakt met de naam van het café erop geprint.

We herinnerden ons de totaal onverwachte invallen van de rijkswacht. Hoe ik veel te  lang op het toilet was blijven zitten en buiten de deur door een agent werd opgewacht omdat ik verdacht klein was voor een zestienjarige. Ik had geen identiteitskaart maar uiteindelijk mocht ik met mijn bromfietsverzekering op café blijven. Dat was een geluk want vooral Hollanders waren vaak de pineut bij zo’n inval. Sommigen moesten met het politiebusje mee richting bureau en werden bang gemaakt met een nachtje cachot. Dat was minder.

Cafévoetbal

Weet je nog? Het Haacht bier waar je steevast elk weekend hoofdpijn van kreeg. Het meisje dat destijds stilzwijgend in korte tijd een dikke buik kreeg en nu een slanke moeder van een dertigjarige dochter is. De Amsterdamse uitbater van het cafeetje die na dertig jaar een Belgische tongval heeft gekregen. Op zaterdagmiddag voetballen tegenover het café, de trainingen die niets toevoegden aan ons talent. De liters spa Rood die ik daarbij dorstlessend heb leren drinken. Het donkere gangetje waar de kapstok was, waar je nooit je jas terug kon vinden maar tussen de leren jassen wel heel discreet kon zoenen.

Allemaal herinneringen

Gek hè dat je daar als vijftiger weer zo blij van kan geraken. (Op z’n Vlaams gezegd) En ik niet alleen. Die avond heb ik telefoonnummers uitgewisseld en belooft via facebook contact te houden. Want mocht er geen reünie van dit cafeetje meer komen, dan kunnen we elkaar altijd nog achterhalen. Om nog meer herinneringen op te halen gedurende de komende jaren van aftakeling en ouderdom. Terwijl we allemaal nog grijzer worden en haargrenzen nog verder terugtrekken houden we onze grens tussen Holland en België open: SCHOL!

Workshop foampruik

Foam meisjespruik geel met roze strikken

Mijn frietjespruik

Ik kende de pruiken van Karin Bloemen en de Roze Maandag en vond ze altijd prachtig. Extravagant, groot, tuttig, kleurrijk en opvallend overdreven. Niemand loopt je ongezien voorbij.

Dit leek ons erg leuk voor de carnaval. De pruiken zijn superlicht en er wordt beloofd dat ze comfortabel zijn te dragen. Het bedrijf ‘Allemaal Tejater’ die de workshops organiseert, verzekert dat je na een avond fröbelen met zo’n prachtig exemplaar naar huis gaat. Deze workshops vinden plaats in Son en Breugel, dus even een ritje in de auto maar dan heb je ook iets unieks.

Peppi en Kokki

Het begon om 19.00 uur. Wij hadden meteen een goede binnenkomer. Ik stelde me als eerste voor: ‘Beppie’ en mijn vriendin  zei nietsvermoedend: ‘Cockie’ terwijl ze haar hand schudde met de cursusleidsters. De dames schoten in de lach: ‘Jullie komen zeker een matrozenmutsje maken?’ Ondanks dat we al 31 jaar vriendinnen zijn, staan we er niet meer bij stil dat onze namen heel toevallig klinken als die van een beroemd duo. Het ijs was gebroken want de andere twaalf cursisten lagen in een deuk.

Moeilijk kiezen

In de workshopruimte stonden de pruiken en hoeden op zwarte paspopkoppen tentoongesteld. Het was moeilijk om een keuze te maken uit de vele modellen in verschillende kleuren. Ik ging uiteindelijk voor een knalgele meisjespruik met twee enorme staarten en roze strikken. Cockie koos voor een foute hulkgroene, weliswaar in hetzelfde model maar zij ging de staarten nog voorzien van krullen. En ook dat is mogelijk, net als bij de kapper.

Na een korte uitleg gingen we aan de slag. Onze hoofdomtrek werd opgemeten en daarna kregen we een brede reep foam die we in elkaar moesten smelten met een loeihete verfafbrander. Je maakte hiermee een mutsje dat als basis dient voor de pruik. Terwijl de een de foam in model hield moest de ander slechts enkele seconden de verfafbrander vlakbij het te smelten gedeelte houden. Ik vond het nogal een eng idee. De hitte van de brander kwam nogal eens dichtbij de vingers.

Geen makkie

Nadat de muts klaar was kregen we de lange smalle stroken foam die we op de muts moesten samensmelten tot haren. Het was de bedoeling dat je dat alleen deed. Maar al snel kwam ik een handje te kort. Het was gemakkelijker geweest als de een de verfbrander hanteerde en de ander de pruik in model bracht. Maar of dat uiteindelijk sneller zou werken? De staarten werden gelukkig met hulp van de cursusleidsters Stans en Nanny gemaakt en voorzien van de strikken. Nu was de pony aan de beurt. In de vorm van frietjes moest ik de pony aan de bovenkant van het hoofd vastsmelten. Meermalen zette ik mijn pruik op maar de pony kreeg niet het gewenste effect. Dus moesten de ‘frietjes’ verwijderd worden en kon ik opnieuw beginnen. Nee, dit was niet zo gemakkelijk als het eruit had gezien. Het was hard werken om de pruik in model te brengen. En ook een warm werkje gezien de droge lucht die de vele verfafbranders verspreidden.Stans en Nanny zagen ons achterop de rest raken en sprongen bij. Pas tegen half 12 waren we klaar. Natuurlijk waren wij weer de laatsten. De anderen waren al een uur eerder klaar. Maar ja, er waren dan ook veel dames bij, die al voor de tweede keer zo’n bijzondere pruik, hoed of hoofddoek maakten.

Feeststemming

Het was een lange maar gezellige avond geweest. Er heerste zelfs al een beetje een feeststemming. Een workshop waar je vrolijk van wordt. Voor koffie, thee en fris met lekkers wordt gezorgd. Maar nog belangrijker: het eindresultaat is verbluffend. De pruiken vielen weliswaar wat groter uit maar dat was juist leuk. Vooral het groene exemplaar van Cockie, dat zo breed is geworden dat ze straks bij iedereen met haar groene krullen in het bier hangt. Maar geen nood: ons werd verzekerd dat de pruik water-en bierproof is, kleurecht, afwasbaar en onbreekbaar. Ideaal voor carnaval dus! Bij het verlaten van de workshopruimte mochten we nog een foambloem uitzoeken die bij de pruik past en die straks vast beeldig bij de jurk staat die we nog ergens moeten scoren.En daar moeten we niet al te lang meer mee wachten want voor je het weet is het weer zover.

Dus als er met carnaval een gele frietjespruik of een hulkgroene krullenbos in je bier hangt, weet je dat wij het zijn: Toet-toet-boing-boing…Peppi en Kokki.

Hond met foam pruik groen

De pruik is bierproof maar ook dierproof?