Brilleke

img_2745

Met het ouder worden lijkt het wel of we massaal aan de bril gaan. Eerst proberen velen een gammel leesbrilletje van de Action om in de supermarkt toch die akelig kleine lettertjes op de verpakkingen te kunnen lezen. Maar vaak blijkt het zicht van veraf ook steeds verder te vertroebelen. Dan wordt de zogenaamde ‘fiets’ op de neus gezet. Ai!

Jampotglazen

Ik heb een fobie voor brillen. Ik weet nog dat ik op mijn elfde naar de schoolarts ging en mijn moeder zei: ‘Als je maar niet een brilletje moet want dat is zonde van je gezicht.’ Ik was nog helemaal niet met mijn uiterlijk bezig maar ben haar woorden nooit vergeten. Bij de schoolarts moest ik tegen één oog een lepel houden om dan met het andere de letters op het bord te lezen. Met twee ogen ging dat nog goed, maar mijn linker was een zogenaamd ‘lui oog’. Dat werd dus een bril.

Een groen metallic pilotenmodel zoals je ze wel meer zag in de jaren 70. Op de lagere school droeg ik hem nog wel, dat bewijs staat op slechts één klassefoto. Toen ik eenmaal naar de mavo ging bleef de bril in mijn jaszak of in mijn schooltas. Dat ding had dus veel te lijden en al snel moest ik een nieuw exemplaar. Hetzelfde model maar dan in chroom met veel dikkere glazen, model jampot van het merk Hero. Want ja, door het niet dragen van mijn bril ging mijn zicht snel achteruit. Inmiddels had ik een sterkte van -4.75

Ik zette het ding alleen op voor de televisie en in de klas om op het bord te kunnen lezen. Onderweg naar school en later bij het uitgaan waagde ik het niet om hem op te zetten. Ik schaamde me er zelfs voor. Ik hoorde eens dat ze me verwaand vonden:’ Ik kwam je gisteren op de fiets tegen maar je reed stug door.’ Nee, ik was niet verwaand. Ik zag gewoon niet wie daar aan de overkant van de weg reed. Later ben ik bij twijfel maar gaan groeten, maar dat was het ook weer niet. Met het uitgaan vond ik het nog lastiger. Een vriendin moest mij vertellen wie er allemaal in het café waren en welke jongens naar ons keken. In de spiegel hoefde ik dan mijn haar en make-up niet te controleren want wie was die schim? Ik zag het gewoonweg niet. Mijn omgeving was inmiddels één wazige film.

Contactlenzen

Toen ik slaagde voor mijn mavodiploma kreeg ik eindelijk contactlenzen. Ik wilde wel harde lenzen proberen maar de proeftijd kwam ik niet door. Ik moest een uur met mijn harde contactlenzen in de wachtkamer van de oogarts zitten. Aangezien de goede man een houten vloer had die bij elke betreding daarvan, de lenzen in mijn ogen liet wiebelen was dat geen succes. Ik kreeg daardoor het misselijkmakende gevoel alsof ik op een trampoline zat. Sindsdien heb ik zachte lenzen en een zichtbare, wonderschone wereld ging voor mij open.

Toch werd geadviseerd om naast de contactlenzen een bril te nemen, vooral als je op vakantie zou gaan. Ik ging daarom destijds met mijn vriend naar een opticien. Hij mocht zeggen welke bril mij het beste zou staan. Ik denk dat ik bijna de hele collectie heb geprobeerd, maar er was er geen één bij die mij mooi stond. Elke bril gaf mij een streng gezicht of nog erger, dat van een nerd. Hij kon er wel om lachen en noemt me sindsdien ‘Brilleke’.

Brigadier omver

Jaren later, ik was inmiddels moeder, moest ik door een vervelende oogontsteking een bril dragen. Een maand waarin ik liever niet buiten kwam maar er als moeder niet onderuit kwam om onze oudste zoon met de fiets van de kleuterschool op te halen. De jongste zat voor me in het fietsstoeltje, de oudste zat achterop. Ik kon na jaren lenzen, niet aan het onvolledige zicht rondom mijn bril wennen. Ik moest mijn hele hoofd draaien  in plaats van alleen mijn ogen. Op zich was dat nog geen ramp, als ik niet een verkeersbrigadier omver had gereden en daarbij met de kids ten val was gekomen. Simpelweg omdat ik haar in mijn wazige ooghoek niet zag staan. Dat verliep niet zonder kleerscheuren maar mijn bril was ‘gelukkig’ nog heel.

Multifocale lenzen

Al 34 jaar heb ik nu lenzen en inmiddels sinds zo’n vijf jaar zelfs multifocale. Wat een geweldige uitvinding vind ik dit. Ik hoefde er ook niet aan te wennen.Veel midlifers struinen, gewapend met bril door de supermarkt zodat ze geen producten kopen die over de datum zijn. Bril op het hoofd, op de neus en weer terug op het hoofd. Of nog erger: de bril bungelend aan een koordje om de nek. Wat een gedoe. Ook manlief is aan de leesbril en hij is hem steeds kwijt. Overal liggen die dingen en dan nog heeft hij er juist geen bij als hij op een terras de menukaart wilt lezen of de productinformatie op een verpakking.

Nou, geef mij dan maar lenzen. Want een bril vind ik nog steeds niks, dus behalve mijn zonnebril zie je er mij nooit mee. Maar soms, heel soms als ik bij de opticien voor mijn contactlenscontrole moet wachten, duik ik de brillenhoek in en ga wat montuurtjes passen. Voor de spiegel durf ik dan wel een modern fietsje op mijn neus te zetten. Maar dan moet ik wel zeker weten dat niemand me zo ziet.

Advertenties

Geplaatst op 9 februari 2017, in Beauty, Home en getagd als , , , , . Markeer de permalink als favoriet. 2 reacties.

  1. Haha dat is wel een beetje een onhandige opmerking geweest 😉 Brillendragers hebben vaak een stapje voor wat mij betreft, een extra mogelijkheid om met accessoires te spelen 🙂

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: