De snoertjesgeneratie

Gsm-teleoons

Geboren in de Sixties

Het digitale leven gaat snel, steeds sneller lijkt het wel. En als ik de gebruiksaanwijzing van de nieuwste gadgets wil snappen, wat nooit rap genoeg lukt, zorgt dat voor verdomd ongemakkelijke stress. Soms heb ik de gedachte dat mijn Sixties brein alleen maar trager wordt van het ‘updaten’. En daar baal ik dan zo van.

Manlief begrijpt dat nog, zit immers in hetzelfde schuitje, maar de jongens rollen met hun ogen als ik hen voor de honderdste keer iets wil vragen over mijn Iphone. Tja ik ben nog van de snoertjesgeneratie en vind wifi een wonder, als ik bereik heb tenminste. Ik snap bovendien niks van dataroaming, het nut van mijn ‘persoonlijke hotspot’ en hoe bluetooth precies werkt. Of is het desinteresse misschien? Whatever!

De bakelieten telefoon

Telefoons zijn tegenwoordig draadloos en lijken vooral bij de jongere generatie aan de hand geplakt. Iets wat in de jaren 80 ondenkbaar was. Bij ons thuis kregen wij nadat wij jarenlang bij de buren hadden gebeld, in 1978 pas ons eerste exemplaar.

Een beige variant die, heel vernieuwend, in de huiskamer op de kast stond en niet aan de muur hing zoals bij velen. De gemiddelde telefoon uit die tijd was namelijk van zwart bakeliet, hing meestal in de gang en kende maar één ringtone. Met een draaischrijf draaide je het nummer, de wat modernere hadden al druktoetsen en een aantal meter snoer. Zo’n ‘nieuw’ exemplaar hadden wij dus. Toch was dat niet handig als mijn vriendje belde en ik privé wilde kletsen. Dan moest ik nog in de koude gang op de trap gaan zitten. Maar ik wist niet beter.

De triltelefoon

Uiteindelijk ben ook ik, al ruim tien jaar mobiel overal bereikbaar, al ontkennen mijn jongens dat stellig. Maar dat heeft een goede reden.

Voor mijn eerste smartphone heb ik drie prepaid zakformaatjes gehad, totdat de laatste tijdens een toiletbezoek de pot indook. En ik er achteraan. Ik heb het ding meteen uit elkaar gehaald en te drogen gelegd. Dat had ik mijn zoon ook zien doen nadat ik zijn telefoon in een bont wasje had meegedraaid. Maar deze keer mocht het niet baten. Hij bleef continue trillen en daardoor trok mijn batterij snel leeg.

Dan toch maar naar de telefoonwinkel waar ik mijn triller op de balie legde. Mijn telefoon leek een eigen leven te leiden en kroop zoemend richting de verkoopster. Ze trok vragend haar wenkbrauwen op en ik deed mijn uiterste best om er zo’n onschuldig mogelijk gezicht bij te trekken:

‘Nadat hij een maand geleden in het water is gevallen, blijft hij maar trillen in mijn broekzak. Is hier niets aan te doen?’ De verkoopster kon haar lach niet inhouden en proestte: ‘Heeft u hier nog zolang mee rondgelopen?’ Ik kleurde natuurlijk van oor tot oor.

Snoerloze stress

Sindsdien draag ik mijn smartphone niet meer in mijn zakken. Ik kon erop wachten: onderweg zit hij in mijn tas, maar thuis raak ik hem regelmatig kwijt. Elke keer bekruipt mij dan een gevoel van hevige stress want het is een drama als dat dure ding zoek is. En dan heb ik het nog niet over mijn telefoonnummer en de vele foto’s. Je hele hebben en houden kwijt, ligt ik weet niet waar en dat geeft dan weer veel rompslomp met de verzekering en een nieuw nummer. Dit soort stress zorgt voor een hartklopping van het ergste soort.

Terwijl het zweet al over mijn rug parelt sprint ik naar de vaste telefoon. Op zulke momenten verlang ik terug naar het snoertjestijdperk van toen. Mijn eigen mobiel bellen. Een gemakkelijk te onthouden nummer was destijds dan ook een vereiste toen ik mijn eerste prepaid telefoon kocht.

Vanuit de besteklade in de keuken trommelt het bamboeriedeltje van mijn Iphone. Het klinkt als muziek in mijn oren. Ik zucht van opluchting. De schrik die inmiddels mijn hoofd als een boei heeft bereikt, lijkt meteen terug te zakken naar mijn tenen. Pfff! Ik open de besteklade maar kan mij niet herinneren wanneer ik het ding daarin heb achtergelaten. Alzheimer light? Of had mijn Sixties brein even geen wifi? Ik denk vooral het laatste.

Geplaatst op 22 april 2016, in Home, Memories en getagd als , , , , . Markeer de permalink als favoriet. 2 reacties.

  1. heel herkenbaar, ook ik verlang terug naar vroeger.
    En dan vooral de tijd dat mensen nog een praatje maakten met elkaar.
    Als ik nu op mijn werk ben tijdens de koffiepauze of lunchpauze wordt er geen woord meer
    gewisseld met elkaar, daar stoor ik me mateloos aan.
    Zelfs als mensen gaan uit eten , zit ieder voor zich met zijn smartphone te spelen , gezellig hoor.
    En als je dan eens een vette roddel wil vertellen, dan weten ze het al, gelezen op facebook.
    Nou dan hou ik mijn mond maar weer.

    Like

  2. Zo is het! Jammer hè? We proberen met onze tijd mee te gaan maar ooit was er een tijd dat we nog persoonlijk waren tegen elkaar en die herinneren we ons nog veel te goed. De jeugd doet dat meer online.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: