De rugzak van emotie

Sjors mijn overleden baby

Middelbare vrouwen hebben vaker emotionele klachten. Dit komt door de onbalans van hormonen in combinatie met de vaak zware rugzak vol emoties die wij dagelijks meetorsen.

De gevoelsmatige rugzak is een bekend gegeven vanuit de spirituele wereld en dat is natuurlijk helemaal niet zo gek. Emoties die jarenlang zijn opgestapeld en niet helemaal zijn verwerkt komen in deze levensfase vaak naar boven. Ik heb ook een rugzak met emoties en de ene weegt zwaarder dan de andere.

Rouw en gemis

De zwaarste kilo’s zijn in de vorm van gemis. Het verlies van mijn eerstgeborene zoon Sjors, nu alweer ruim 24 jaar geleden. Mijn vader die plotseling aan een hartstilstand is overleden in 2003 en het overlijden van mijn moeder in 2010. Vooral de manier waarop het allemaal is gebeurd heeft een zware wissel getrokken door mijn gevoelsleven. Dagelijks is de pijn voelbaar. In mijn hart en in mijn hoofd. De onmacht die er omheen heeft gehangen, het onomkeerbare. Mijn wereld die telkens over de kop sloeg met een onoverzichtelijke toekomst en zich alle drie de keren uitte in een verlammende vermoeidheid. Altijd overwon ik dat gevoel. Elke keer krabbelde ik weer overeind en richtte mij op wat ik nog wel had. Ik wurmde mij door de donkere dagen op zoek naar dat lichtpuntje aan de horizon. Dat kleine lichtje dat zo hard scheen dat ik het niet kon ontwijken. Het verantwoordelijksheidgevoel dat ik mezelf oplegde om vooral door te gaan met het leven. Op zoek naar betere tijden, het vertrouwen dat ik ooit weer gelukkig mocht zijn. Ik moest dit al jong meemaken. Misschien had dat een bedoeling?

Boek 

Ik heb in 2013 het verhaal van Sjors in boekvorm uitgegeven. Het boek Tegenwind moest ik schrijven. Het was goed om zijn overlijden daarmee gevoelsmatig een lichter plekje te geven in mijn rugzak. Het voelde daardoor qua gewicht niet langer als de loodzware steen maar werd het verlossende boek waarin hij de hoofdrol speelt. De zoon waar ik nog steeds zo trots op ben. Doordat ik het verhaal van mij af heb geschreven, heeft het voordat het onder de drukpersen lag, mij al verlicht. Door het uit te geven heeft het bovendien veel lotgenoten mogen helpen op hun weg naar verwerking.

voorkant kaft paarse cover goedLotgenote 

Eén lotgenote is mij daarbij bijgebleven. Ik word nog warm als ik aan onze ontmoeting terugdenk.

Ik was op een ochtend mijn hond aan het uitlaten toen ik haar op straat tegenkwam. Ik kende de middelbare vrouw helemaal niet maar zij mij blijkbaar wel. Vanaf de overkant kwam ze mij tegemoet gelopen, haar armen gespreid. Maar haar voorover gebogen houding vertaalde ik in verdriet, de last van haar rugzak. Haar ogen verraadden echter een verrassende blijdschap.

‘Mag ik jou even bedanken?’ hoorde ik de vrouw zeggen. Haar overgeslagen stem klonk emotioneel. Ze slikte: ‘Ik was ten einde raad. Wist niet meer hoe ik verder moest. Maar jouw boek heeft mij troost gegeven zodat ik het verlies van mijn doodgeboren kindje eindelijk een mooi plekje in mijn hart heb kunnen geven. Het is niet langer een brok verdriet die in de weg zit. Er is nu erkenning van mijn kind. Het is goed zo.’

Verzwijgen

Ze vertelde dat deze levensfase waarin haar hormonen flink aan het rommelen waren, veel oud zeer naar boven had gehaald. Ze had aan de afgrond van een depressie gestaan waarbij haar emotierugzakje topzwaar woog. Haar doodgeboren dochtertje had ze nooit mogen zien. Er was zelfs nooit een woord over haar gesproken. Zo’n verlies verzwijgen weegt onmenselijk zwaar. Maar vroeger, in haar geval niet meer dan vijfendertig jaar geleden, was dat ‘normaal’ onder het mom van: ‘Als je er niet over praat, is het er ook niet geweest.’ Verdriet was in die tijd letterlijk een ondergeschoven kindje.

Moois

Ik keek haar meelevend aan. Een golf van ontroering sloeg over mij heen. Wie had ooit gedacht dat ik, door het verhaal over Sjors en de moeizame periode rondom zijn verlies, zoveel anderen zou helpen. Ik weet nu waarom ik dit allemaal zo jong heb mee moeten maken. Juist ik, die haar gevoel liever in geschreven woorden uitspreekt.

Jarenlang heb ik mij verzet tegen mijn verdriet. Boos, dat ik zo’n zware rugzak had. Nu ik ouder en misschien ook wel wijzer ben geworden moet ik bekennen dat het mij ook mooie momenten heeft gebracht. Dit was zo’n moment.

 

Geplaatst op 10 december 2015, in Emotie en getagd als . Markeer de permalink als favoriet. Een reactie plaatsen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: